Opinions

Degelijke oorlogsfilm begint met een dubieus statement, dat dankzij D-Day de Duitsers in de verdediging werden gedrukt- over de Russen wordt totaal niet gerept. A Bridge Too Far is ook wat onevenwichtig, omdat het operatie Market Garden van te veel kanten wil belichten, met als gevolg dat het een nogal warrig geheel vormt. Veel bekende acteurs, maar lang niet iedereen komt uit de verf, Ryan O'Neal, Liv Ullmann, om maar wat namen te noemen. En Gene Hackman had sowieso al een curieuze rol als Poolse generaal die alle woorden en namen verkeerd uitspreekt (wellicht deed de de echte Poolse generaal dat ook, maar zonder duiding leek het toch een beetje op een maniertje), zijn teksten waren ook van belabberd niveau. "When men play a game of war, people die" en dergelijke bespiegelingen.

Aan ambitie ontbreekt het niet, er lijkt niet bespaard te zijn op materieel, en uit de aftiteling blijkt dat veel geportretteerden ook verbonden waren aan de film als adviseur, vandaar dat de film waarschijnlijk zo vol overkomt: een oorlogsheld die aan de film heeft meegeholpen snijd je er toch wat minder makkelijk uit bij het editen. Maar al miste ik soms de focus, en duurde het met 3 uur wel behoorlijk lang, toch vond ik het voldoende onderhoudend, en sommige scenes waren best indrukwekkend, zoals de parachute drop en de oversteek van de rivier. En het is natuurlijk ook een belangrijk stuk van de Nederlandse geschiedenis, best interessant om daar wat meer over te weten te komen.

Een dankbaar onderwerp voor Italiaanse historische films, de unificatie van Italië. Meestal gaat het dan over Garibaldi en 1860, maar deze film gaat over de strubbelingen in het Zuiden een paar jaar na de eenwording. Het is bijna het equivalent van westerse soldaten in Afghanistan, het lijken twee verschillende werelden, ook al spreken ze dezelfde taal en bidden ze tot dezelfde God. Het verhaal wordt verteld vanuit Noordelijk perspectief en hoewel de sympathie van Germi duidelijk bij hen ligt plaatst hij ook wel kanttekeningen bij de tactiek van de kapitein. Die had niet bepaald de hearts & minds in gedachten. Jammer dat aan het einde wel erg veel gevraagd wordt van de kijker: het is niet echt voor te stellen dat er vrolijk gedanst wordt door zuidelijke vrouwen met de noordelijke soldaten die net hun broers/ echtgenoten/ buurmannen hebben verslagen.

Ondanks het zwakke einde een interessante, onderhoudende oorlogsfilm over een conflict dat na al die jaren nog steeds sluimert.

Aangenaam verrast dat deze op Netflix staat, ondertitels zijn wel opmerkelijk slecht vertaald.
Een aparte Britse noir met een jonge Attenborough als aanvankelijk wat ongeloofwaardige leider van een groepje criminelen. Hij overtuigt uiteindelijk wel degelijk. Hij deed mij wat aan een jonge Anthony Hopkins denken. Het scenario loopt niet helemaal soepel, de plot is nogal merkwaardig te noemen en ben er nog niet helemaal uit wat ik van de rol van Baddeley vind, maar op het eind komt het dan toch mooi samen. Eerst de nachtelijke scène op de pier in de regen (hoe noir wil je het hebben) en als prachtig slotstuk de plaat met Pinky's stem.

Brimstone is een duistere American gothic die je niet onberoerd laat. Het verhaal is meedogenloos en zeer onamerikaans, zoals de hele film eigenlijk, ondanks dat het zich afspeelt in de Verenigde Staten. Pearce, met Nederlands accent, is een godsdienstwaanzinnige die het op de nog jonge maar door het leven getekende Liz heeft voorzien. Waarom kom je pas later achter omdat het verhaal niet chronologisch wordt verteld, een narratieve keus die goed uitpakt.

Hoewel Pearce me al te sinister was - welke congregatie zou in vredesnaam naar een man luisteren die, nadat zijn eigen vrouw zich, gemuilkorfd en wel, voor zijn ogen ophangt preekt over hel en verdoemenis?- heeft de film zeer behoorlijk acteerwerk, met name de jonge Emilia Jones is een ontdekking. Het is voor een western nogal claustrofobisch in beeld gebracht, geen weidse landschappen maar dat had ook niet gepast, en de special effects zijn zeer behoorlijk- iemand die levend verbrand geloofwaardig in beeld brengen is behoorlijk lastig. De muziek van Junkie XL is erg dramatisch maar dat past wel bij de loodzware vertelling.

Eigenlijk is het nauwelijks een western te noemen, de kleine (en niet zo bijzondere) inbreng van cowboys Harington en Gernandt ten spijt. Het is eerder een allegorie over zonde en geweld. Zelf vind ik de sterk-religieuze component niet zo interessant, omdat het al zo vaak is getoond: de hypocrisie, de haat en het (seksuele) geweld binnen de religie die zich laat voorstaan op liefde en vrede. Het zou hier misschien een persoonlijke afrekening kunnen zijn.

Brimstone is zeker een van de betere Nederlandse films die ik ken (maar dat zegt weinig, ik heb nog maar weinig films van eigen bodem gezien) maar ik schaar hem niet bij de beste westerns. Wel origineel en alles behalve behaagziek - ik had er niet aan moeten denken als er veel ongepaste tongue in cheek grappen in zouden zitten, het gebrek aan humor is in deze film eerder een pluspunt- waarvoor hulde.

Zoals je psychologische thrillers hebt, en psychologische horror, Bring Me the Head of Alfredo Garcia is een soort psychologische actiefilm. De door sommigen als saai bestempelde eerste helft was voor deze film nodig om de gemoedstoestand van de tweede helft te verklaren, als de opportunistische Benny zich als wraakengel ontpopt, in plaats van het geld mee te nemen. Ik vond de scenes tussen Oates en Vega sowieso erg geslaagd, maar zonder die tragische liefdesgeschiedenis zou het tweede deel ook helemaal niet interessant zijn.

Het is ondanks de romantiek (op z'n Peckinpah's) verder een film die doet waar liefhebbers van Peckinpah op zullen rekenen, met een cynische blik op de mens, veel geweld, waarbij ook een rouwend moedertje niet wordt gespaard. Het wordt allemaal stijlvol in beeld gebracht, en eindigt in een kogelregen. Peckinpah all over, maar juist die wat afwijkende eerste helft maakt van deze film een klassieker imho.

Redelijke Allen, maar zoals wel vaker niet erg overtuigend. Allen heeft een aantal erg goede films op zijn naam staan- vooral eind jaren 70 maar ook daarna nog een paar- een aantal zwakke, en een hoop middelmatige, en onder die laatste categorie valt ook Broadway Danny Rose. Nou zijn ook zijn mindere films o.h.a. wel te pruimen, en er valt best wat te glimlachen, maar het is allemaal wat mager en flauw. Het zijn lichtgewicht-films van Allen, zonder noemenswaardige scenes, gemaakt zonder pretenties maar ook zonder urgentie.

Aan de acteurs ligt het trouwens niet: Mia Farrow doet het aardig in een a-typische rol, en Allen zelf speelt ook OK, een beetje uit de losse pols zo lijkt het. De Rene Froger-achtige Lou was goed gecast als volkse jongen. De crooner-muziek was niet om aan te horen maar paste wel bij de film.

Mooie film van Griffith met vooral gedenkwaardige rol van Lillian Gish. De manier waarop zij letterlijk een glimlach op haar gezicht zet ("put a smile on your face") zal me vooral bijblijven. Maar er zijn meer scenes die er uit springen, zoals de Here is Johnny scene en ook wel de boksscenes. Minpunt is de rol van de Barthelmess als Chinees, wat karikaturaal en ook niet zo'n bijster interessante verhaallijn. Soms is Broken Blossoms wat saai en de ontluikende liefde tussen beide hoofdrolspelers is niet erg overtuigend, maar de mooie finale en het spel van Gish maken dit toch zeker de moeite waard.

Redelijke western over een broedertwist die niet helemaal lekker uit de verf komt. Ik denk dat het beter was geweest de twee broers die niks te doen hadden gewoon uit de film te laten, en het conflict alleen te laten bestaan tussen Ben en Joe. Dan was Widmark's rol misschien ook iets sterker geweest, die mist hier zijn toch kenmerkende intensiteit. Wagner was duidelijk te licht voor zijn rol, nog maar te zwijgen over Jean Peters die een weinigzeggend optreden maakt als obligaat vriendinnetje. Tracy is wel goed als patriarch, maar ik ben nou eenmaal niet zo'n fan van de man.

Opvallend trouwend de leeftijdsverschillen: Tracy was maar 14 jaar ouder dan oudste zoon Widmark, en Jurado, die de moeder van Joe speelt, scheelt maar 6 jaar met Wagner. De broers hebben verder goede genen: Widmark is 93 geworden, broer O'Brian 91, en de andere twee broers leven nog anno 2023, ook beiden dik in de 90.

Geweldige film van Lubitsch, toch vooral bekend om zijn scherpe komedies maar blijkbaar ook in staat om een diep-menselijk anti-oorlogsdrama te maken, wellicht de beste in zijn soort. Anders dan veel anti-oorlogsfilms focust deze film niet op de verschrikkingen op het slagveld, niet op de zinloze dood van ontelbare veelal gezicht-en naamloze soldaten, maar staat juist het individu centraal, of liever gezegd degenen die hij achterlaat. En degene die hem doodt, want het lijden van de Fransman die zijn plicht deed (in de woorden van de priester) en doodde is niet veel lichter dan het lijden van de nabestaanden.

Af en toe is er de lichte Lubitsch-touch, bijvoorbeeld om de zelfgenoegzame gluiperd Schulz te portretteren, maar verder is het een zeer sober maar buitengewoon doeltreffend drama, waarmee Lubitsch laat zien tot de allergrootsten te behoren.

Overigens kwam Paul Renard met zijn voorspelling in het begin van de film akelig dichtbij de waarheid:

"Nine million people got slaughtered, and they're already talking about another war. And the next time there'll be ninety million!"

Herzien. De trappenscène blijft toch een van de meest iconische scenes uit de filmgeschiedenis, en ook de enige scène die nog scherp op het netvlies stond. Toch doe ik Battleship Potemkin enigszins te kort om de film tot dat deel te reduceren, want ook de aanloop er naartoe was erg goed, vanaf de weigering rottend vlees te eten en de daaruit volgende muiterij tot de treurende mensen bij het lijk van de gevallen revolutionair.

Maar goed dan komt dus dé scène, waarbij de tsaristische soldaten anoniem en stoïcijns in gelid de trap afdalen, schietend op de menigte, terwijl de slachtoffers in close-up hun laatste adem uitblazen. Fantastische montage die, ook nu nog, sterk op de emoties inwerkt. In de laatste akte wordt de spanning nog flink opgebouwd door wederom een versnellende montage en dito muziek maar het is duidelijk dat het filmische epicentrum dan al achter ons ligt.

Dat Odessa nu opnieuw in de vuurlinie ligt geeft de film nog een extra, wrange lading. Toch wel het hoogtepunt uit Eisenstein's niet zo omvangrijke oeuvre. Halfje erbij.

Sober gevangenisdrama van de maker van Cool Hand Luke weet nauwelijks te verrassen, behalve dan het concept met "trustees" dat ik in deze vorm niet kende, waarbij geprivilegieerde gevangenen in feite (bewapende) kampbewakers zijn. Redford is degelijk als rechtschapen hervormer maar zijn personage blijft een enigma, hij lijkt volledig samen te vallen met zijn functie waardoor dat nergens ook maar een beetje schuurt. Een erg vlak en daarmee saai personage eigenlijk. En dat geldt ook voor de belangrijke bijrollen zoals Kotto en Keith. In de kleinere rollen nogal wat bekende gezichten, waaronder een jonge Everett McGill en Morgan Freeman. Die laatste heeft niet veel meer dan een cameo, al staat hij vrij prominent genoemd bij de cast.

Brubaker wil aan de ene kant een spannend drama zijn over misstanden, corruptie en moord die langzaam ontrafeld worden door de held van dienst, maar in de geest van de jaren 70 probeert het ook heel erg om een politieke film te zijn waarin het individu het opneemt tegen het systeem (met als uitkomst natuurlijk de bekende doofpot). De politieke lijn is wat beter geslaagd, maar vooral omdat het drama en mysterie de tweede helft volledig dood slaan, de geforceerde actiescène ten spijt. Het einde is nogal potsierlijk met die applaudisserende gevangenen.

Ik zag ergens in de comments al een verwijzing naar From Dusk Till Dawn, en daar doet deze Brujas de Zugarramurdi inderdaad erg aan denken. Net als eerder genoemde film ontpopt Brujas zich na een aardig begin toch geinige roadmovie, waarna het in het tweede deel volledig ontspoort. Van Less is More heeft De La Iglesia kennelijk nog nooit gehoord. Ik had hetzelfde probleem ook al met zijn trieste trompettenballade, dus het zal wel de typische De La Iglesia-handtekening zijn. Om de vergelijking met het Rodriguez-vehikel nog even aan te halen: de beruchte tweede helft van FDTF had dan in elk geval nog Selma Hayek, in deze film krijgen we een gigantische, naakte cavetrollin voorgeschoteld.

Films van Álex de Iglesia zijn in elk geval nooit saai, en al was de tweede helft nogal vermoeiend, onderhoudend blijft het wel. Toch zou ik hem wel eens een iets duisterder film willen zien maken waarbij hij zich minder richt op komedie en chaos.

Het levert vaak boeiende portretten op, figuren aan de zelfkant van de maatschappij die hun verdriet wegspoelen met flinke doses alcohol. Bekend voorbeeld is natuurlijk Bukowski maar er zijn ook best wat films die dat thema behandelen. In Brussels By Night is er een ander element aan toegevoegd, zelfdestructie en onaangepast gedrag gaan gepaard met moord en doodslag. Beukelaers is ook geen knuffel-alcoholist maar een enorme eikel van een vent, en het is de vraag waarom hij op sleeptouw genomen wordt door andere nachtbrakers. Veel lulligheid en treurigheid, zeker als ook de gepensioneerde oud-collega hen komt vergezellen. Het einde vond ik best sterk maar had zoals anderen al suggereren minder expliciet in beeld gemogen.

Sfeervolle soundtrack van van 't Groenewoud en zowaar nog een ontdekking: kennelijk ging men ook in België bij La Bamba in een kring dansen, dat deden wij ook op brugklasfeesten. Hartstikke spannend, al bleef het daar wel bij keurige kusjes op de wang.

Epische film over identiteit, over het migrantenbestaan, over kunst, verslaving, over trauma's en hoe die een leven beïnvloeden, over de hypocrisie en machtswellust van de superrijken, hoe de American Dream een American Nightmare wordt- een film kortom die nogal wat thema's behandelt zonder een heel afgebakende hoofdlijn te hebben. Knap gemaakt, met name de cinematografie was indrukwekkend, en Brody zet een puike prestatie neer als de fictieve architect Laszlo Tóth. De verhaallijn van Brody stopt wel vrij abrupt na de onbedoelde overdosis van zijn vrouw, en hoewel de epiloog veel verduidelijkt, was Brody's verhaal gevoelsmatig nog niet klaar. Dat geldt ook een beetje voor de nicht, die de hele film niet sprak om opeens, na een tijdsprong, er flink op los te kwetteren. Aan de ene kant voelt het dan wat afgeraffeld, aan de andere kant is het ook wel fijn dat niet alles wordt uitgelegd en dingen soms gewoon gebeuren.

Over Pearce ben ik iets minder enthousiast, hij acteert hier een beetje als Brad Pitt. Zijn personage, die de voor Amerikanen illustere naam Van Buren draagt, is een zelfvoldane figuur, racistisch zoals zoveel van zijn tijdgenoten, die literatuur verzamelt zonder zich erin te verdiepen, die zijn conversaties met Tóth koestert, maar pas nadat hij kennis neemt van diens reputatie, terwijl andersom Toth hem duldt als gesprekspartner, want tsja, je gaat je mecenas niet voor het hoofd stoten. Ook wel een tragisch figuur, een closet-homoseksueel waarschijnlijk, al was de verkrachting vooral bedoeld als machtsvertoon. Dat hij op het eind verdween zonder dat duidelijk werd wat er was gebeurd vond ik op het moment lichtelijk vreemd, ik verwachtte net als waarschijnlijk veel mensen dat hij ergens zou hangen in de kapel, beschenen door het kruis van licht- maar het past inderdaad beter bij de film dat het onopgelost blijft.

Inderdaad wat vreemd om de film te noemen naar de pooier- ik ga er maar van uit dat hij in het boek een grotere rol had. Hij is een onuitstaanbaar personage, het ligt er misschien iets te dik bovenop, maar van de zijlijn gezien zijn dat soort types altijd zo doorzichtig, voor een jong kwetsbaar meisje telt waarschijnlijk alleen maar dat hij haar ziet staan.

Piccolo heeft de perfecte look voor haar rol als Berta, knap maar niet té knap, zacht en hard tegelijk, en met een blik die in het begin straalt maar steeds doffer lijkt te worden. Ranieri die ik toch niet zo slecht vond, lijkt toch wel een rechtschapen jongen. Maar als hij terugdeinst voor geweld, niet lang nadat hij zich nogal pathetisch afvroeg of er twee mensen op aarde waren die elkaar meer liefhadden dan zij, eindigt de film met een ferme vervloeking door de in de afgrond glijdende Berta.

Cinematografie doet erg denken aan Il Giardino dei Finzi-Contini, weinig verrassend zijn beide films van dezelfde DoP.

Mijn tweede A&C, maar Private Bucks is net zoveel een vehikel voor de Andrews Sisters, die hier o.a. hun bekendste hit Boogie Woogie Bugle Boy ten gehore brengen. Sowieso zijn er wel erg veel liedjes, met zowaar een soort voorloper op rap van Costello. Het verhaaltje is weinig bijzonder en lijkt vooral bedoeld te zijn om het leger positief in het zonnetje te zetten; de egoïstische rijkeluiszoon Parker wordt in het leger pas een echte man en er zijn bovendien leuke hostesses (in de gedaante van Jane Frazee) die je sigaretten, snoep en wat liefde geven. Maar goed, het was 1941, toen de VS nog rekening hielden met een Japanse invasie.

Nu vond ik Abbott & Costello in de andere film die ik zag - Hold that Ghost- ook niet hilarisch, en een fan zal ik wel nooit worden. Ze hebben hier wel een paar leuke scenes maar ook een hele hoop flauwigheden. Te zeggen dat de humor een tikkie gedateerd is is een understatement.

Buitengewoon boeiend relaas over de ontvoering van Aldo Moro door de Rode Brigades eind jaren 70. De film focust op de jonge idealistische Chiara, gespeeld door de charmante Maya Sansa. Zij is als twijfelende terrorist het meest interessant, de tegenpool van de leider, vertolkt door Lo Cascio, die pamfletteksten opdreunt en geen voeling meer lijkt te hebben met de wereld om hem heen. Het derde belangrijke personage is Aldo Moro, een voortreffelijke Herlitzka, die op een of andere manier zo'n bekend hoofd heeft maar die ik toch maar in enkele films zag, en dan ook nog in een bijrol.

Ondanks dat de echte actie buiten beeld plaatsvindt gebeurt er genoeg. Ik vond het in elk geval interessant om te volgen, de voorbereiding, de nogal mechanische uitvoering in het begin, gevolgd door steeds meer discussies onderling, de reacties van de buitenwereld (zo te zien authentieke beelden) en de groeiende wanhoop van Moro, en het eindigt prachtig met de in vrijheid wandelende Moro- een droombeeld van hoe het ook had kunnen aflopen. Aparte muziekkeuze met o.a. Pink Floyd, maar het past allemaal wonderwel.

Net zoals bij veel (goede) westerns is het thema hier ook de teloorgang van het Wilde Westen door de opkomst van de moderne tijd. Een moderne tijd die overigens wordt aangekondigd door...de fiets, in wat waarschijnlijk de bekendste scene is, mede door het bekende liedje van Burt Bacharach. De muziek paste misschien niet direct, voor mij werkte het wel- dat geldt trouwens nog meer voor South American Getaway, hét nummer van de film wat mij betreft.

Anders dan meer grimmige tijdgenoten is de toon van Butch Cassidy & The Sundance Kid erg luchtig. De komische elementen zijn volop aanwezig, zozeer zelfs dat komedie als genre niet zou misstaan. Het verhaal is redelijk eenvoudig maar biedt mooie beelden en Newman en Redford zijn geweldig als het beruchte duo. Ross heeft als derde hoofdrolspeler beduidend minder te doen maar wat ze doet doet ze goed. Opvallend gebruik van bewerkte oude foto's om vrolijke passages in o.a. New York te tonen, een techniek die deed denken aan het vervangen van verloren beeldmateriaal door movie stills in antieke films. Het einde is een van de beste eindes van een western ooit, vooral als beroepsoptimist Newman vlak voordat ze naar buiten stormen opgelucht vaststelt dat hun nemesis Lefors niet was gespot onder de aanwezigen.

Slordig is wel dat de "Bolivianen" met een vet Mexicaans accent spreken maar goed, dat zal de meesten waarschijnlijk worst wezen.