Opinions

Ik ging er eigenlijk zonder voorkennis in, wist alleen dat het een Oscarwinnaar was en dat hij geregisseerd was door een van mijn minst favoriete Hollywood-regisseurs, ook nog eens een saai genre als de biopic- ik ging met frisse tegenzin kijken nu hij nog op Netflix staat.
Het begint vrij matig, maar wordt op een gegeven moment nog wel intrigerend, maar na de (voor mij dan toch) verrassende twist gaat de film als een nachtkaars uit. Een flinke nachtkaars bovendien.

Nu had het alsnog een aardige film kunnen opleveren maar Ron Howard doet wat Ron Howard altijd doet, het sentiment aandikken, er wat zijige muziek overheen gieten, het blijft toch een ongelooflijk saaie regisseur. Ongetwijfeld een vakman maar man wat een zouteloze films maakt hij. Maar ach, Jennifer Connelly was leuk, al zag ze er wat te oud uit voor een student en te jong voor een dame op leeftijd- Crowe was wel geloofwaardig oud geschminkt, verder vond ik hem niet zo slecht in de hoofdrol als ik had verwacht. En de twist dus die waarschijnlijk al bekend was bij heel Moviemeterend Nederland was geslaagd. Daarmee zeker niet de slechtste Oscarwinnaar maar wel onderaan in de middenmoot bungelend.

De onderkoelde humor van Herman Finkers vind ik in een theater-setting nooit zo werken, maar op film komt het verrassend goed tot zijn recht. Het maakt van De Beentjes van Sint-Hildegard een alleraardigste film, wel met een wat ongelukkige titel, met naast een puike Finkers ook meer dan behoorlijk acteerwerk van o.a. Johanna Ter Steege, Leonie ter Braak en Ferdi Stofmeel. Ik vond het begin eigenlijk het leukst, en dan met name die oma, jammer dat die al snel wat meer uit beeld raakte. Het Twents geeft de film ook een leuke extra dimensie. Ook wel grappig dat de huwelijksperikelen van de kinderen een vrij prominente rol krijgen.

De hele dementie-episode vond ik eigenlijk het minst sterk aan de film, maar daarna herpakt de film zich wel weer als ze richting Duitsland gaan. Wel nogal overbodige rol van Dafne Bunskoek. Al met al best leuk, en ik heb hiermee in elk geval ook mijn eerste Johan Nijenhuis-film gezien. Het zou ook wel meteen de laatste kunnen zijn maar wie weet.

De Before trilogie bleef lang onder mijn radar, maar deze had ik veel eerder moeten zien. Het eerste deel is een bijzonder fijn filmpje over een random ontmoeting in de trein die uitmondt in een bijzondere nacht, een liefde op het eerste gezicht zowaar. Nou is dat met Julie Delpy ook niet zo moeilijk voor te stellen want die is superschattig.

Dat klinkt in veel oren misschien redelijk corny, maar wat Before Sunrise zo goed maakt is dat alles volstrekt natuurlijk verloopt, zonder rare kunstgrepen of bizarre wendingen, en heel herkenbaar. Goed getroffen zijn de dialogen- soms quasi-diepzinnig, dan weer banaal, soms ontroerend, het leek vaak ook geïmproviseerd. Het spel van beide hoofdpersonen is ook perfect, en er is duidelijk sprake van wat doorgaans "chemie" wordt genoemd, wat toch gewoon betekent dat de acteurs elkaar in het echie leuk vinden. Ook een leuke setting natuurlijk, het zal het toerisme aan Wenen wel hebben geholpen (al is dat tegenwoordig niet per se een voordeel meer gezien de hordes toeristen die elkaar voor de voeten lopen in zo'n beetje elke Europese hoofdstad- ik kan me voorstellen dat van de rust op het kerkhofje maar weinig over is).

De ontmoetingen in Wenen zijn verder heel low-key en realistisch, je wordt nou eenmaal vooral aangesproken door mensen die iets van je willen. Prima, ingetogen soundtrack maakt het dan helemaal af. Pareltje uit de jaren 90 cinema, erg benieuwd naar volgende delen.

Best intrigerende drama/thriller met goede cast, waarin wanhopige broers een simpele beroving plannen die -uiteraard- volledig misloopt. Het verspringen van de tijd vond ik niet nodig, leek een beetje op Memento soms qua editing, waar dit verhaal zich niet echt voor leent. Puik acteerwerk van Hoffman, Hawke, en in mindere mate Finney, en eervolle vermelding voor de prachtige Marisa Tomei.

Na het grootse oorlogsepos Wings maakte Wellman een veel kleinschaliger productie, over treinhoppende hobo's, een fenomeen dat in wel meer (klassieke) Amerikaanse films te zien is. De hoofdrollen zijn voor Brooks, die vooral bekend is dankzij de Duitse films van Pabst en in deze film wat minder op haar plek lijkt. Niet dat ze het zo slecht doet maar ik zie haar toch eerder in een nachtclub lurken aan de champagne dan meeliften op een goederentrein. Haar tegenspeler Wallace Beery is dan wel perfect gecast als de ruige hobo-hoofdman Oklahoma Red. Het verhaal verloopt vrij soepel al werd het gedoe met de hobo's ook wel een beetje eentonig.

Een tegenvaller zou ik het niet willen noemen maar gezien het jaar van productie en de regisseur had ik toch op iets meer gehoopt. Natuurlijk zijn de treinscenes knap gedaan maar die kunnen niet tippen aan die uit The General van twee jaar eerder.

Deze documentaire begint op zich best aardig maar na een half uurtje had ik het al wel zo'n beetje gezien, het werd daarna steeds meer een herhaling van zetten. Dat er een hoop mensen zijn met afwijkende denkbeelden en dat conspiracy theories opbloeien als nooit tevoren was al bekend en dit is daar weer een variant op. Vroeger keek ik naar Weird Weekends van Louis Theroux, waar allerlei vage clubjes en sektes aan het woord kwamen en in hun waarde werden gelaten. De Flat Earth society is typisch zo'n club mensen die daar niet hadden misstaan, en een half uurtje was ook wel genoeg geweest.

Pas de eerste film van Hou die ik zie, en ben licht teleurgesteld. Het verhaal was interessant genoeg, maar het blijft toch vrij oppervlakkig. Niet eens zozeer door de hoeveelheid personages (ik vond dat eerlijk gezegd wel meevallen- in een gemiddeld Amerikaans gangster-epos zie je er meer), maar door de fragmentarische vertelstructuur. Er wordt vaak opeens van POV gewisseld, af en toe is niet helemaal duidelijk wat er aan de hand is, en het kostte ook even om de onderlinge verbanden en relaties door te krijgen.

De manier van filmen sprak me op zich wel aan: de camera wordt ergens neergezet en wat zich binnen het kader afspeelt zie je, zonder dat er gebruik gemaakt wordt van een camera die de handelingen volgt, close-ups, of andere kunstgrepen. Droog registrerend, wat me wel beviel, al heeft dat tot gevolg dat je soms nauwelijks ziet wat er 100 meter verderop precies gebeurt.

Al met al geen geweldige filmervaring maar wel benieuwd naar ander werk van deze regisseur.

Ging er redelijk blanco in, maar gezien de lof toch wel een fikse tegenvaller. Te zoet, met een matig scenario en het voelde onecht aan. Opvallend, omdat Branagh over zijn eigen jeugd vertelt, maar dan misschien aan de hand van een foto-album vol zoete snapshots, zo lijkt het. De fotografie was op zich prima, maar ook wel erg clean, het voelde geen moment als een rumoerige arbeiderswijk, en de begroetingen en korte gesprekjes leken allemaal zo uit het hoofd geleerd, van enige spontaniteit gespeend. De stukjes film in kleur deden het ook niet voor mij- iets te letterlijk verbeeld hoe film kleur bracht in zijn grauwe leventje.

De jonge hoofdrolspeler, zijn moeder en de opa doen het wel prima, maar Judi Dench vond ik een miscast, te bekend en ook een te veilige rol voor haar misschien als ouwe brompot-met-een-hart-van-goud. Ook het grote leeftijdsverschil met 'opa' viel op. Het grootste probleem had ik wel met de verbeelding van The Troubles, met een zeer matige Colin Morgan, alle scenes met hem waren ruk, al lag dat ook, of eigenlijk vooral, aan het scenario. Die laatste showdown was wel echt heel slecht waardoor ik niet hoger kom dan 2,5 *.

Geen fan van Van the Man, dat helpt ook niet bij deze film.

Die ironische ondertoon is toch wel duidelijk aanwezig. Denk alleen al aan het steeds delen van het heuglijke nieuws op het balkon met de buren, of de vader die prat gaat op zijn buitenechtelijke kinderen terwijl hij opmaakt voor zijn laatste wip. Ik ben juist blij dat het geen komedie is geworden want dat was met dit materiaal waarschijnlijk uitgedraaid op een vervelende bedoening. Nee, ik ben wel te spreken over Il Bell'Antonio, best een gedurfde film (en rol van Mastroianni), en toch wel ondergewaardeerd hier. Het einde was ook geslaagd en redelijk dubbelzinnig, want hoewel Antonio's hernieuwde viriliteit wordt gevierd lijkt het er toch ook op dat zijn neef bij een eventuele DNA test uit de koker komt als kersverse vader.

Sterke film van Buñuel wederom, waarin Deneuve op haar eigen onderkoelde wijze schittert. In eerste instantie lijkt Belle de Jour een wat conventioneler werk, maar ook hier spelen dromen weer een grote rol. De scheidslijn tussen droom en werkelijkheid is niet altijd duidelijk, al lijkt de koets een rol te spelen in de meeste droomscènes. Er valt ook iets voor te zeggen dat alle gebeurtenissen in het bordeel gedroomd zijn: de gebeurtenissen daar komen overeen met haar seksuele fantasieën, en met de komst van de jonge Marcel dringt ook het gevaar haar leven binnen, zo afwezig in haar veilige bestaan als doktersvrouw.

Mooie stijlvolle adaptatie van het bekende sprookje.
Cast is prima, met koele schoonheid Josette Day als Belle. Ik kwam er pas later achter dat Marais een dubbelrol speelde als Beest en Avenant, en hij weet voldoende dreiging mee te geven aan het Beest, dat tegelijk een tragisch figuur is. Als Avenant zou hij dan, in tegenstelling tot het Beest, een slecht hart moeten hebben, maar dat vond ik wel meevallen. Hij was hooguit een beetje een flierefluiter. Verder mogen de valse zussen genoemd worden, geweldige krengen, die tegen het einde nog suggereren Belle aan te geven bij de Kerk als zijnde heks.

De scenes op het betoverde kasteel zijn mooi. er was kennelijk weinig budget, maar dat wordt prima opgelost door de bewegende standbeelden en armen als kandelaars- simpel maar effectief. Een enkele scene was prachtig: als Belle in slow motion onder stemmige muziek het kasteel binnenstormt- schitterende scene, jammer dat er te weinig van dat soort momenten waren. Muziek viel verder op in positieve zin, vaak worden oudere films ontsierd door een erg aanwezige soundtrack, dat viel hier alleszins mee.

Het einde is wat plotseling en vereist enige affiniteit met de sprookjeslogica, echt duidelijk hoe de vork nou in de spreekwoordelijke steel zit werd het me niet.

Weet niet wat de kortere versie niet laat zien, maar ik zou het geschets, geschilder en geposeer niet hebben willen missen, vond het fascinerend om te zien. Piccoli is -uiteraard- weer erg goed maar ook Birkin mag niet worden onderschat als de schijnbaar timide, haast dociele ex-muze Liz. Béart is meer dan prima in een moeilijke rol, en zij is bepaald geen straf om naar te kijken, maar haar aantrekkingskracht verdwijnt gedurende de film wel steeds meer op de achtergrond- bloot slaat dood, er zit wel iets in.

Vond het einde sterk, de onthulling van het schilderij (wat je als kijker niet te zien krijgt- spijtig aan de ene kant maar ik denk wel de juiste beslissing) was zelfs spannend te noemen. Daarna had de film van mij wel iets eerder mogen aflopen.

Als je aan een willekeurige filmliefhebber vraagt 5 echte klassiekers te noemen is de kans groot dat Ben Hur daarbij zit. Hollywood op zijn best: groots en meeslepend. Toch ben ik niet onverdeeld enthousiast- ik vond met name de religieuze boodschap die in het verhaal verweven zit wat afleiden van het interessante deel, de vriendschap (en vijandschap) tussen Ben Hur en Messala. Zoals hierboven al goed verwoord wordt die niet echt goed uitgewerkt, ik had liever meer Messala en Ben Hur gezien en wat minder Ben Hur op zoek naar zijn moeder en zus. Toen Messala stierf was ik dan ook oprecht verbaasd dat er nog een kleine 3 kwartier te gaan was.

Het einde dat de twee vrouwen wonderbaarlijk genazen vond ik eerlijk gezegd ook erg ongeloofwaardig. Een al te letterlijk wonder had deze film m.i. niet nodig.

Tenslotte toch nog wat over de paardenrace die door iedereen (terecht) wordt geroemd: die is toch wel echt spectaculair. Wel af en toe wat versnelde beelden maar erg indrukwekkend- moet al helemaal sensationeel geweest zijn toen hij in de bioscoop draaide bijna 60 jaar geleden.

Af en toe zeer indrukwekkend, maar tussen het spektakel door een niet altijd even boeiend verhaal over Ben Hur, verweven met het leven van Christus. Het verhaal van Christus is nogal prominent aanwezig, maar ik vond ook de zoektocht naar de zus en de moeder, die ook in de remake al zo sleepte, weinig interessant. Als die twee verhaallijnen elkaar in het slot ook nog eens raken wordt het al te vroom naar mijn smaak. De acteur die Ben Hur speelt deed het niet slecht, maar blijft de hele film door wat jongensachtig. Messala was geloofwaardiger als Romeins officier. Van de vrouwenrollen viel vooral de Egyptische verleidster op, Esther was wat saai. Maria was goed gecast trouwens, in een klein rolletje.

Toch een vrij hoge beoordeling, dankzij twee scenes: de zeeslag (beter dan in de remake) en de race. Niet alleen de massa figuranten maakt indruk, ook het dynamische camerawerk, de shots van die dravende paarden van onder gefilmd, de hele aanloop ernaar toe, geweldig gedaan en nog steeds spannend. De race was ook in 1959 geweldig uitgevoerd, maar ze hadden dus al een subliem voorbeeld.

Ik zag een veel kortere versie (73 minuten)- het verhaal was prima te volgen, maar ben wel benieuwd wat het verschil is met de versie van 102 minuten.

Berg-Ejvind is een rustig opgebouwd drama met opvallende natuuropnamen en een aantal mooie shots- als hij het kind a la Michael Jackson bovenaan een vervaarlijke klif laat bungelen spiegelt dat het dramatische moment van de moeder die later het kind van diezelfde klif werpt (leek me wat al te paniekerig trouwens). Net als in Körkarlen speelt Sjöstrom zelf de hoofdrol, en dat doet hij meer dan verdienstelijk, maar ook de acteurs die zijn vrouw en de vriend die haar begeert spelen zijn prima.

Goed drama, dat, gezien het jaar van productie net na WO2, ook een stuk subtieler is dan ik had gedacht. Gedesillusioneerde veteranen die zich met pijn en moeite proberen aan te passen aan het burgerbestaan zijn van alle tijden en het wordt hier geloofwaardig gebracht (voor zover ik dat kan beoordelen), met vooral een goede rol van Frederic March als Al, maar ook Andrews en Russell overtuigen, net als de vrouwelijke hoofdrollen. Dat de titel slaat op een cynische opmerking van Mayo kwam onverwacht- niet de veteranen, zíj had haar beste jaren weggegooid.

En dat het nog happy eindigt past misschien niet bij het onderwerp (zeker toen Homer begon te schieten in de garage leek een tragedie in de maak) maar soit, een andere uitkomst was wellicht te hard geweest gezien het jaartal.

De muziekscore was mij eigenlijk niet opgevallen en dat beschouw ik in dit geval maar als een goed teken.

Knappe film gebaseerd op een ware gebeurtenis. Waarom de Nederlander is verruild voor een Fransman zal uit artistiek (en wellicht ook een beetje commercieel) oogpunt zijn gedaan. Visueel zeer mooi, ook geholpen door het landschap, en sterk geacteerd door alle acteurs. Ik vond het in eerste instantie wel een beetje bijzonder dat de mid-veertiger Ménochet een grootvader speelde, maar hij is erg goed als idealist die zich staande probeert te houden in een ontvolkte backwater in een afgelegen streek van Spanje. Fijne acteur.

Je denkt dat hij met zijn imposante gestalte die twee broers de baas zou moeten kunnen zijn, maar As Bestas toont dat een dergelijk conflict niet zozeer beslecht wordt door kracht of intelligentie, maar door de mate van gekte, hoe ver iemand bereid is te gaan. Antoine bleef eigenlijk altijd geloven in de rede, ondanks het steeds verder escalerende gedrag van zijn buren. Als de film halverwege van toon verandert is het thriller-element goeddeels verdwenen en richt het drama zich meer op de moeder-dochter relatie. Ook dat deel is geslaagd, en, door het gebrek aan rechtvaardigheid, nog altijd onheilspellend. De frustratie van de dochter is dan ook zeer begrijpelijk. Vond het einde ook erg goed, met de gevonden camera die in eerste instantie niet, maar in tweede instantie wel de verlossing brengt.

As Bestas draait om integratie, iemand van buiten die zich mengt in een kleine, gesloten gemeenschap. Maar het is ook (vooral) een botsing van denkbeelden, werelden die weinig tot geen raakvlakken met elkaar hebben.

Derde Bonello en derde keer dat ik 4 sterren uitdeel. Ik zou hem niet snel als een favoriet noemen, maar moet echt meer van de man zien. Deze La Bête is van de films die ik zag zijn meest ambitieuze. Een in het begin licht warrig verhaal over een jonge vrouw die in drie verschillende tijdvakken een romantische ontmoeting heeft met een jongeman die zij herkent als zielsverwant dan wel vertrouwenspersoon.

Gabrielle kampt met een sterk gevoel van naderend onheil en inderdaad, het loopt niet zo goed met haar af -ze verdrinkt tijdens de Parijse vloed van 1910 en in 2014 wordt ze vermoord door een radicale incel- maar de echte horror beleeft ze toch in de toekomst.

Seydoux is geweldig in de hoofdrol, die lijkt alleen maar beter te worden. Mackay die speciaal Frans leerde voor de rol doet het verdienstelijk. De QR-code op het laatst in plaats van een normale aftiteling past wel bij het thema.

Redelijke actie-komedie, met de destijds nog vrij onbekende Eddie Murphy in de hoofdrol die los mag gaan, en daarmee voor de leukste momenten zorgt. Raar dat hij maar vrij kort aan de top stond, het ging mis met Harlem Nights geloof ik. En daarna die verkleedpartijen- anyway hier is hij wel leuk, en hij krijgt aardig tegenspel van Taggart en Rosewood.

Lang geleden gezien dus van de plot kon ik me weinig herinneren, en die was ook weinig bijzonder, maar het jaren 80 sfeertje is wel geinig. Alleen die verschrikkelijke soundtrack- na 1 keer Harold Faltermeyer had ik het wel weer gehad met dat deuntje. Dan ook nog andere blije 80-pop zoals The Heat Is On, jammer.

Verrassend leuk filmpje over de Marshall-hulp die Spanje nooit kreeg. De Amerikanen, of liever gezegd het gedweep met Amerika, worden licht belachelijk gemaakt, maar ook de Spanjaarden zelf met hun gewichtigdoenerij. Ook een mooie uiting van de Zuid-Europese koopmansgeest als de burgemeester uitlegt wie betaald heeft voor de kostuums, vlaggetjes en andere parafernalia: niemand, want het is op krediet gekocht.

Ik was bang dat het erg kluchtig zou worden maar dat viel reuze mee, het was geregeld grappig zoals het bezoek van de gedelegeerde en zijn assistenten, de generale repetitie, en natuurlijk het glorieuze bezoek van de Amerikanen.

Het leek even een kleine hype in de jaren 80, personen die wisselen van lichaam (All of Me, Vice Versa, 18 Again en er waren er volgens mij nog wel wat) en Big wordt van die films waarschijnlijk nog het best herinnerd. Tom Hanks speelt met kenmerkend enthousiasme het kind in een volwassen lichaam, en hij krijgt leuk tegenspel van Elizabeth Perkins. Ik vraag me wel af of 12-jarigen van nu zich herkennen in de jonge Josh, of dat hij te kinderachtig overkomt. Het gegeven wordt aardig uitgewerkt, maar het is zeker geen volbloed komedie vol grappen, eigenlijk zijn het aantal goede grappen best dun gezaaid. Het romantische subplotje is voor de 21e-eeuwse blik wel wat apart- ik vermoed dat een film met een dergelijk thema in de VS nu niet meer gemaakt zou kunnen worden, in ieder geval niet als brave familiefilm.

Beetje raar sfeertje inderdaad. De laconieke houding van Milland's personage en diens vrouw, het stijve acteren van Laughton en de flauwigheden met die kunstenares inclusief de matige eindgrap ("Mike!") doen vermoeden dat het toch vooral komisch bedoeld was.

Het idee is leuk, maar de uitvoering laat veel te wensen over, denk dat dit in handen van een kundiger regisseur een veel betere film had opgeleverd. Van de acteurs was ik trouwens ook niet zo onder de indruk, vond de meestal betrouwbare Laughton een beetje miscast en dat geldt eigenlijk ook voor Milland en O'Sullivan.

Al met al geen memorabele noir, als je daar al van mag spreken. Ik zeg het niet vaak, maar de remake is beter.

Weer eens gezien, niet een film die ik zelf snel weer zou opzetten maar je moet af en toe compromissen sluiten.
Niet dat ik Big Fish slecht vind, het is een onderhoudende film, maar ik heb vaak moeite met de gespeeld naïeve, beetje behaagzieke toon die Burton's films kenmerkt. Iets te zelfbewust quirky, om het maar eens lekker vaag te omschrijven. Van Big Fish kan ik het wel hebben: het fantasy element is uiteraard nadrukkelijk aanwezig maar binnen het kader van een realistische setting, er wordt aardig in geacteerd, en er zitten een aantal zeer geslaagde passages in zoals die griezelig enthousiaste ontvangst in Spectre. Dat hij daar ook later weer terugkeerde was dan weer een beetje jammer want het leek mij eerder een of andere creepy religieuze sekte dan een vriendelijk stadje in het bos. Wat de film misschien ook goed doet, geen Johnny Depp.

Aardige Disney begint goed, met een fantasievolle setting in een futuristische stad in Japanse en Amerikaanse stijl, maar wordt gaandeweg steeds voorspelbaarder. Animatie is strak maar dat is tegenwoordig zowat een gegeven, daarmee onderscheid je je eigenlijk niet meer. Humor was vooral in het begin wel aardig, laatste drie kwartier bestaat met name uit redelijk conventionele SF actie met wat drama. Onderhoudend, maar al met al te gewoontjes en veilig om boven het maaiveld uit te komen.

Films over Hollywood bieden over het algemeen een weinig rooskleurig kijkje achter de schermen, maar The Big Knife is een zeldzaam cynisch portret. Jack Palance is goed in de hoofdrol, en ook de rest van de cast overtuigt, al is de maniakale Rod Steiger in een vroege rol -hoewel pas een jaar of 30 speelt hij een doorgewinterde studiobaas- soms op het randje. Genoten van Jean Hagen als amorele verleidster en Shelley Winters als dommig starletje.

The Big Knife is wel duidelijk verfilmd toneel, met nogal theatrale dialogen die vrijwel allemaal plaatsvinden in het huis van Charlie Castle, maar cinematograaf Ernest Laszlo vangt het in mooie beelden, ondersteund door een bij vlagen spannende jazz-soundtrack. Het einde kondigt zich wel aan en zal moderne kijkers nauwelijks verrassen, maar het detoneert mooi met de film in de film die het gezelschap bekijkt, als Castle zegt dat er om commerciële redenen voor een happy end is gekozen.

Prachtige film, met een innemende, geloofwaardige romance, die me wat deed denken aan gestuntel met vakantieliefdes op campings in Spanje. De scenes tussen Gilbert en Adorée vond ik misschien wel de beste uit de film, hoewel hij natuurlijk vooral als anti-oorlogsfilm te boek staat. Na het hartverscheurende en geweldig gemonteerde afscheid (dat deed me dan weer minder denken aan genoemde vakantieliefdes) wordt de film een stuk grimmiger en worden de gruwelen van de oorlog getoond, en de volstrekt idiote wijze van oorlogvoeren.

Het contrast tussen beide delen maakt de film zo sterk, en maakt het toch een ander soort film dan andere vroege anti-oorlogsfilms als het vaak genoemde All Quiet at the Western Front.

Geslaagde film over iets wat de hele wereld aangaat, namelijk de financiële crisis- vlot verteld met wat aardige vondsten, als even een vage definitie moest worden uitgelegd kwam even Antoine Bourdain of Selena Gomez in beeld om het met een visuele metafoor nader te verklaren. Soms wordt de kijker direct aangesproken- iets wat natuurlijk niet nieuw is (Funny Games, House of Cards) maar het zijn leuke terzijdes.

De film vertelt wat inmiddels wel algemeen bekend is - dat de top van de financiële wereld een (semi-) legale criminele organisatie is. Het buiten schot blijven van de veroorzakers van de laatste crisis (hoewel mensen die een huis konden kopen met een modaal salaris zich ook wel heel graag een rad voor de ogen lieten draaien) en de overheidssteun aan banken die op omvallen stonden, de vermenging van de bancaire wereld met de politiek, het is een blamage. En ongelooflijk dat ze inmiddels weer vrijwel op dezelfde voet doorgaan. Hoewel de informatie dus niet nieuw is, is het inzicht hoe verrot het systeem wel niet was (is?), toch best schokkend.

De film kun je moelijk los zien van de inhoud, maar daarnaast zijn de acteerprestaties prima, met name Bale (die soms neigt naar overacting maar ermee weg komt) en Carrell steken er bovenuit. Grappig is de film ook, vooral de scenes met Gosling en Carrell.

Aanrader.

Een van de grootste klassieke titels die ik nog niet had gezien denk ik. Een fijne noir met Bogart in topvorm en een leuke meanderende plot die ingewikkelder lijkt dan hij uiteindelijk is. Grappig hoe Bogey op zijn zoektocht van alle kanten te hulp wordt geschoten door aantrekkelijke jonge vrouwen die allemaal voor hem vallen, tot de taxichauffeusse aan toe. Misschien had hij een clausule in zijn contract want het viel wel erg op.

Hoewel Bacall het zeker niet slecht doet vond ik haar niet helemaal "wonderful", ik vind haar door haar stem eerder streng dan zwoel. Vond het met de chemie ook wel meevallen, al waren ze dan pasgetrouwd IRL. Wist trouwens niet dat er een syndroom naar haar en Bogart was vernoemd. Martha Vickers als Bacall's ondeugende zusje vond ik geslaagder. Opvallend dat Dorothy Malone en Peggy Knudsen een credit kregen maar Sonia Darrin in een grotere rol niet.

The Big Sleep heeft een volle plot en veel personages, en zit bovendien vol leuke details en kleine grapjes, zoals dat even krabben aan het been -geïmproviseerd lijkt me- of het vage hulpje van Mars die een paar zinnetjes tekst heeft: "He said that, that's what the man said, he said that" en een andere scène "How did you know? I didn't hear him tell you anything"; en natuurlijk een hele lading aan coole Bogey-quotes.

Ik was nooit zo'n fan van Hawks, heb zijn meeste andere grote klassiekers wat zuinigjes beoordeeld, maar heb nu toch wel weer zin om meer van hem te gaan kijken.

PS je auto op slot doen was in die tijd kennelijk nog geen gewoonte.

Vrij algemeen bekend als Cassavetes' minste film. Dat klopt, ik verwacht dat de laatste van zijn hand die ik nog moet zien - Love Streams - een stuk beter is (understatement) maar ik heb me nog best vermaakt af en toe met deze komedie. Het is natuurlijk een atypische film, een studiofilm van de koning van de independent cinema. Van de bekende acteurs rondom Cassavetes speelt alleen Peter Falk mee als ras-optimist, maar ik vond d'Angelo en Arkin beter geslaagd in de komische opzet.

Big Trouble is vooral het eerste uur redelijk amusant, een luchtige komedie die dus in vrijwel niets aan Cassavetes' eerdere films doet denken. Net als A Child is Waiting een vreemde eend in zijn oeuvre, maar niet slechter dan andere jaren 80 komedies met een zwart randje, zoals pak 'm beet Outrageous Fortune of Throw Momma from the Train. De laatste akte verzuipt dan wel in zijn eigen chaos, met een rare plottwist (deus-ex-machina terroristen) om er een eind aan te brijen. Het is zonde dat hiermee een imposante loopbaan werd afgesloten maar het is ook weer geen smet. Een beetje een niemendalletje dat waarschijnlijk zou zijn vergeten als de regisseur Alan Smithee had geheten.

Leuke film die speelt met conventies en genres.

Kurt Russell steelt toch wel de show als trucker die geen idee heeft waar hij in is belandt, voortdurend vraagt what the hell is going on, en op momenten supreme eigenlijk een bijrol heeft. Het is misschien flauw maar het werkt.

Het belachelijke plot, de ook nogal belachelijke monsters, Chinese magie, de cheesy one-liners, en de vele gevechten, dit alles met flinke vaart verteld zonder al te veel inkak-momenten en moeilijk-doenerij, maken dit tot een meer dan plezierige film, met recht een cult-classic.