Opinions

Goede film, een typisch product van de jaren 70, met een ongepolijste stijl, sociale thema's en grofgebekte personages. Ik wist wel dat Pryor in zijn jongere jaren een rauw geluid had, maar ik kende hem vooral uit zijn wat brave, half-vergeten jaren 80 komedies- hier speelt hij toch wel erg fijn de opportunistische Zeke. Kotto is typisch zo'n acteur die je zonder het te weten al tig keer in films hebt gezien, en is prima als Smokey, degene die het meeste karakter toont. Keitel is ook goed, maar die kende ik wel in dit soort rollen. Film moet het verder vooral hebben van leuke dialogen, waarbij het me niet zal verbazen als er flink geïmproviseerd werd.

Hoewel het verhaal goed verteld wordt gaat het allemaal wat snel na de moord op Smokey- te makkelijk laten de kameraden zich tegen elkaar uitspelen, waardoor alles bij het oude kan blijven.

Overigens een beetje wrang, maar daardoor ook wel gepast, de borden waarop trots de autoproductie van Detroit getoond wordt, wetende dat die industrie is ingestort en Detroit inmiddels behoorlijk is afgegleden.

Lubitsch stelt wederom niet teleur. Veel talent werkt mee: Wilder schreef mee aan het script en in de hoofdrollen Colbert, Cooper, Horton en een jonge David Niven, vooral bekend als gedistingeerde gentleman maar hier een tergend traag typende bankbediende. De film heeft een gedenkwaardige opening die dicht tegen het absurdistische aanschuurt. De dialogen zijn vlot en vermakelijk, en de toon is prettig ironisch, niet in de laatste plaats door het grote komische talent van Colbert. Al is Cooper ook zeker leuk op dreef als a-romantische hork.

Af en te een glimp van zijn kunnen maar vond dit over de hele linie toch best tegenvallen gezien de status van Melville. Ik vond de acteur die Bob speelt niet zo sterk (hij deed me enigszins denken aan Keje Molenaar) en zijn gang, waaraan in het laatste kwartier nog een stuk of 6 sujetten worden toegevoegd, miste persoonlijkheid, op misschien Roger na. Het was natuurlijk ook nogal belachelijk dat ze de heist gingen doorzetten terwijl ze wisten dat de politie op de hoogte was en de finale vond ik mede om die reden vrij zwak (terwijl het idee van een heistfilm zonder heist me op zich wel aanspreekt, zie ook bv Reservoir Dogs)

Ter verdediging van de film: Isabelle Corey speelde heel koeltjes la fille fatale.

De eerste keer dat ik een vooroorlogse Nederlandse film zie, een klein mijlpaaltje dus. En ook een bijzondere combinatie, Sirk, de koning van het melodrama met een donker randje, die een Nederlandse film maakt over een Rotterdams straatschoffie gespeeld door een volwassen vrouw. Boefje is jammer genoeg een weinig verheffende film geworden, die bol staat van clichés en dikwijls nauwelijks verstaanbaar is. Het camerawerk was nog wel OK, het acteren hield niet altijd over.

Het belangrijkste wapenfeit is dus Annie van Ees, die zo vaak de rol van Boefje heeft gespeeld dat ze met deze film werd geëerd. Ze was toen ongetwijfeld een grote ster, maar voor de hedendaagse kijker heeft dat toch nauwelijks meerwaarde en is het vooral een nogal afleidende curiositeit. Boefje is vooral leuk door de beelden van het vooroorlogse Rotterdam, al zijn de opnamen in de steegjes kennelijk gemaakt in de ter ziele gegane studio Filmstad op het landgoed Oosterbeek.

Aardig detail: de actrice die Anna speelt fluit het liedje Daisy Bell, wat decennia later ook de melodie zou worden van de Feyenoord meezinger Wat Gaan We Doen Vandaag.

De biopic is een genre dat me maar matig bevalt maar waar Hollywood geen genoeg van lijkt te krijgen, zie ook de vele prijzen die ze vaak winnen. Ik vind biopics, en dan met name die over vrij recente gebeurtenissen/ personen gaan, meestal saai kijkvoer, omdat het vaak een keurige opsomming is van wat belangrijke gebeurtenissen, wat oppervlakkig verteld, niet altijd gehinderd door feiten. Bohemian Rhapsody is wat dat betreft een vrij typische biopic.

Daarnaast vond ik Malek (die ik van naam wel kende maar nu pas voor het eerst zag acteren) absoluut niet overtuigend. Hij lijkt ten eerste totaal niet op Freddie Mercury, maar ook met zijn maniertjes en geaffecteerde praten vond ik hem eerder een parodie op de zanger. May en Deacon waren wel vrij spot on, in ieder geval uiterlijk. De film moet het verder vooral hebben van de muziek en optredens, maar als niet al te grote Queen-fan vond ik daar ook niet al te veel aan, al vond ik de zang van de nep-Mercury wel goed lijken. Maar hoe heeft Malek die Oscar weten binnen te slepen...?

Tweede film met Cantinflas in de hoofdrol die ik zag, en deze beviel me wel beter dan Ahí esta el Detalle, die vaak als een van zijn beste films wordt beschouwd maar die wel heel statisch is. In El Bolero de Raquel gebeurt veel meer, het zijn vaak korte sketches in het kader van "12 ambachten 13 ongelukken" en er zit ook meer visuele humor in. Subtiel wordt het nooit, het blijft kluchtig, maar ik heb me best vermaakt en Cantinflas is niet voor niets zo geliefd in Latijns Amerika en Spanje- een likeable loser, die zich door zijn leugentjes en onhandigheid, maar ook door zijn naïeve goedheid, altijd maar in de nesten werkt.

"Bolero" verwijst zowel naar het vak schoenpoetser als naar het beroemde werk van Ravel, en dat heeft dan ook een prominente rol in de film.

Door de kleurenpracht, de mooie muziek en de fotogenieke hoofdpersonen lijkt Le Bonheur de kijker op het verkeerde been te willen zetten. Want het is een nogal cynisch portret van een zo op het oog leuk modelgezin, waarbij de vrouw zonder al te veel problemen vervangen wordt door een iets fraaier exemplaar waarna het leven gewoon weer doorgaat. Waar Mozart's adagio & fugue in c mineur in de beginscene vrolijk en hoopvol stemt, klinkt het in de prachtige, ietwat sinistere eindscene dreigend en donker. Indrukwekkend gebruik van muziek en kleur.

Degelijk gemaakt drama naar het boek, dat in zijn tijd een hit was en de nodige controverse veroorzaakte. Casting is niet helemaal top, vond zowel Niven als Kerr niet helemaal in hun rol passen. Seberg is een wat wonderlijke actrice die sterke en zwakke momenten afwisselt. Meest storend vond ik haar voiceover, die hier gekunsteld overkomt en ook eigenlijk onnodig is. De vertaling van de innerlijke stem in een boek naar film blijft toch lastig. Vond sowieso het terugblikken niet erg overtuigend met de doorzichtige symboliek van het zwart-wit naar de felle zomerse kleuren.

Het verhaal over een rijke playboy en zijn oppervlakkige dochter verveelt verder niet, maar het leidt bepaald niet tot grootse cinema. Wel een fraaie locatie en de hitte dringt bijna de huiskamer in, en ook kuddo's voor de (daadwerkelijk?) roodverbrande Mylène Demongeot.

Vreemd die magere score hier. Ik vond het een intrigerende film met sinistere trekjes. De meisjes uit de titel (gespeeld door goede actrices waaronder Lafont en de onlangs overleden Audran) zijn knap maar verveeld, en tellen de minuten van hun lange werkdagen. 's Avonds gaan ze uit naar treurige uitgaansgelegenheden waar ze zich laten verleiden door de meest stompzinnige figuren die er rondlopen. De mannen zijn wel heel erg onnozel tot ronduit irritant, het olijke duo in het zwembad en de verontrustende moppentapperij in het restaurant sprongen er wel uit.

Les Bonnes Femmes toont de kloof die er gaapt tussen de bakvisdromen en de realiteit, wat ook weer de laatste scene verklaart- een meisje dat helemaal opleeft als ze ten dans wordt gevraagd, hoe haar gezicht als het ware verspringt van schuchter naar zwoel. Op een of andere manier lijkt Chabrol te insinueren dat het niet goed zal aflopen. Het is natuurlijk ook niet voor niets dat juist de dromerige Jacqueline door geweld om het leven komt.

Inmiddels aardig wat gezien van Hong Sang-soo, en een favoriet zal het nooit worden, maar zijn films hebben wat meditatiefs waardoor ze ook nooit vervelend zijn. Dit vond ik een van zijn leukere films. In kalm tempo wordt uit de doeken gedaan hoe de hoofdpersoon -uiteraard werkzaam in de filmwereld- zijn knappe ex opzoekt en in alternatieve versies ook andere vrouwen bewondert, begeert, afwijst, in een uurtje komen maar liefst 4 mogelijke love interests voorbij. Verder is Seoel in zijn films een nagenoeg lege stad, waar je elkaar steeds weer tegen het lijf loopt, als in een dorp met een enkele kroeg. Wat deze dan net wat leuker maakt dan ander werk is vooral de humor- die hele scene met die vier studenten bijvoorbeeld. En hoewel hij het trucje vaak uithaalt (je zou het een handelsmerk kunnen noemen) blijft het licht-ontregelend hoe scenes overlappen, en dat was hier misschien net beter geslaagd dan in zijn andere films die ik zag.

Een beetje een vergeten De Sica, nu op Netflix, mooie kans weer eens wat verder in het oeuvre van de Italiaan te duiken. Il Boom is best vermakelijk, met Sordi weer eens als onhandige antiheld, en kent een aantal leuke momenten, zoals wanneer de rijke vrouw Sordi thuis uitnodigt maar het gesprek een volledig andere wending neemt dan verwacht. Ook de feestjes waarbij de vrienden vooral op elkaars vrouw loeren vond ik wel leuk om te zien. Maar het blijft een beetje oppervlakkig, al is het einde hoewel wat lang uitgesponnen nog best sterk. Het personage van Sordi twijfelt en blijft twijfelen, terwijl de voorbereidingen voor de transplantatie gestaag doorgaan, als een machine die, eenmaal in beweging, niet meer valt te stoppen.

Fil wil naast een aanklacht tegen de corruptie van de Mexicaanse politie, de media in de VS, de amorele politici, migratieproblematiek etc etc ook nog een drama/thriller zijn waarin de heldin ook nog eens een innerlijke transformatie doormaakt van Amerikaanse die haar haar blondeert en geen Spaans spreekt en alleen leeft voor haar carriere naar Latina die strijdt voor de vrouwen in Juarez. Beetje teveel hooi op de vork naar mijn mening. Ook voelt het allemaal afgeraffeld aan en kent de film een aantal overbodige achtervolgingen.

Toch geen onvoldoende, het vertelt een verhaal dat wel een film verdiende.
Maar jammer dat het geen betere is geworden.

Prima film van Monicelli met Alberto Sordi in topvorm als kleinburgerlijke ambtenaar die zich ontpopt als vigilante wreker. Een film met een behoorlijk verrassend verloop, in die zin jammer dat ik de synopsis vooraf had gelezen. Naast komedie en drama ook flink wat absurditeiten met een maatschappij-kritische ondertoon, waar Monicelli ruim de tijd voor neemt- de inaugeratie bij de Vrijmetselaars bijvoorbeeld, of bizarre taferelen in een doden-opslagplaats.

Tegen het einde is de film behoorlijk duister, al was de shot van het Fiatje die vrij opvallend het mogelijk volgende slachtoffer van Vivaldi volgt wel (onbedoeld?) grappig. En die Sordi, dacht ik in het begin nog dat hij vrij bruut die vis de kop insloeg, doet hij dat later dunnetjes over maar dan meerdere keren op het hoofd van de overvaller. Het is maar te hopen dat hij de goeie te pakken had.

Beetje vreemd dat Shelley Winters meedoet- was weliswaar een gewoonte in Italiaanse films om buitenlandse acteurs te gebruiken en die te dubben, een wat vreemde traditie maar soms begrijpelijk als een grote naam meedoet. In dit geval zie ik de meerwaarde echter helemaal niet- ze heeft maar weinig te doen en lijkt ook niet op haar gemak in een Italiaanse rol, en ik betwijfel of de aanwezigheid van Winters veel mensen naar de bioscoop lokte.

Maar goed, een kleinigheid in een verder dus uitstekende film.

Last night I went to bed and started to think. I couldn't fall asleep for ten minutes!

Judy Holliday is zonder twijfel de grootste attractie van deze film, die een beetje op hetzelfde idee drijft als het latere My Fair Lady. Ik zag haar onlangs ook in een andere film van Cukor (Adam's Rib) waar ze me minder opviel. Ze speelt eigenlijk een beetje de rol van Jean Hagen in die film, al vult ze de rol van het domme blondje op haar eigen manier in. Haar hele manier van communiceren met Brock was behoorlijk grappig, alleen al hoe ze tegen elkaar schreeuwen ("BILLIE! WHAT!?") En ook de al genoemde kaartscène was geweldig, vooral ook omdat die net wat langer duurt dan je zou verwachten.

Helaas is vooral het eerste uur leuk, daarna verzandt het een beetje in die typische moraal van American Greatness en tegen het einde werd het allemaal wat minder scherp. Naast Holliday speelt ook Crawford goed al is zijn rol wel eendimensionaal en begon zijn botte geschreeuw op een gegeven moment op de zenuwen te werken. Holden is een degelijke acteur maar hij kon maar weinig maken van de saaiige Paul. Leuk bijrolletje wel van Frank Otto als het trouwe hulpje van Brock.

Toch al met al een van de betere Cukor's die ik zag (de teller staat nu op 10).

Di Leo weet ook in het derde deel weer die vuige sfeer op te roepen die ook in zijn Milanese films zo nadrukkelijk aanwezig is. Omdat Il Boss met die eerdere films kennelijk een onofficiële trilogie vormt had ik wel verwacht dat de plaats van handeling Milaan zou zijn en Mario Adorf weer zou opduiken, maar ditmaal is Silva de "held" en speelt het zich af in Palermo.

Nog sterker dan in de vorige delen is er sprake van een totaal amoreel misdaadmilieu waarbij je je eigen padrino omknalt als het wat oplevert en een ontvoerde dochter levert nauwelijks sympathie op.
Daarnaast hekelt Di Leo ook de hedonistische, seksbeluste en blowende studenten in de vorm van de mooie Rina. Zij ziet er geen been in het bed in te duiken met haar ontvoerders en daarna ook met de toch niet bijzonder hartelijke protagonist.

Muzikaal is het aardig met een aantal inmiddels bekende deuntjes en het geweld is weer volop aanwezig en ook weer flink over the top. Maar er ontbreekt een écht puntje-van-je-stoel scene zoals de achtervolging in deel 2. Daarmee de minste van de trilogie maar nog altijd goed voor een ruime voldoende.

Soort eerherstel voor Bligh zou je kunnen zeggen, nadat hij als bullebak was opgevoerd in de Oscarwinnende film uit 1935. In deze film is Bligh nog altijd niet erg sympathiek, maar wel menselijk, als een wat meelijwekkende, rechtlijnige dienaar van de Kroon met ambitie. Je zou kunnen zeggen dat hij zijn manschappen te veel ruimte gaf op Tahiti, en er valt ook wel begrip op te brengen voor de bemanning die nadat ze maanden als koningen geleefd hebben op een paradijselijk eiland weinig zin hebben weer afgebeuld te worden op een schip. Het is al met al wat minder zwart-wit dan in de eerdere verfilming. Je kunt verder wel spreken van een topcast. Vond Hopkins sterk in de hoofdrol, Gibson doet het niet slecht, Day Lewis heeft gaandeweg helaas minder te doen, Olivier's rol is erg klein, Neeson was wel prima als vechtersbaas. Ik vond de score niet heel speciaal moet ik zeggen, maar ben dan ook niet zo kapot van de muziek van Vangelis.

Vind het toch wel fascinerend dat de nakomelingen van de muiters en de Tahitiaanse vrouwen die ze meenamen nog altijd op de Pitcairn Islands wonen, al kwamen ze een tijd geleden vooral negatief in het nieuws. Er bestaat een film over de tijd van de muiters en de Tahitiaanse vrouwen op het eiland, maar die is nogal obscuur: Women of Pitcairn Island, The (1956)

Nou eindelijk gezien, de trilogie. Vond de films alledrie wel van gelijk niveau, deel 2 wel iets minder, maar vond ze ook wel op elkaar lijken. Steeds beetje volgens hetzelfde stramien, veel verschillende locaties, achtervolging in het begin, man tot man gevecht, zoektocht van de CIA, achtervolging op het eind, zelfs de eindtune van Moby komt in elk deel terug (al kan ik dat wel waarderen)...wel heel goed uitgevoerd dus als actiefilm zeker geslaagd. Als spionagethriller iets te makkelijk. Geen topfilms dus (imo) maar dat neemt niet weg dat het lekker wegkijkt.

Dit deel kent dus ook weer de bekende ingredienten, maar biedt daarnaast de ontknoping, het einde van de zoektocht...En dat viel wel tegen, had een wat sterker eind verwacht. Het korte optreden van Albert Finney was alles behalve memorabel. Ook de rol van Julia Stiles bleef wat in het luchtledige hangen, in alledrie de films aanwezig en op het eind helpt ze Bourne, maar welke rol ze nou in Bourne´s leven speelde blijft vaag.

In de jaren 70 werden nogal wat maffe low-budget SF films gemaakt. Deze past ook wel in het rijtje Rollerball, Silent Running, Dark Star en Zardoz. Er valt best veel aan te merken op A Boy and His Dog, zo vond ik die gesprekjes met de hond knullig uitgevoerd, is het verhaal ondanks de korte speelduur af en toe aan de saaie kant en visueel is het ook al niet erg bijzonder (die ondergrondse gemeenschap zag er echt niet uit). Toch bleef dat vage dystopische gedoe me wel boeien, Don Johnson is best grappig als opportunistische schooier en het onverwacht zwartgallige einde vond ik geslaagd.

Interessante discussie wel op de voorgaande pagina`s over de al dan niet onethische kant van The Boy in the Striped Pajamas. Ik had dat zelf ook bij La Vita e Bella, een film die ik niet kon uitstaan.

Vreemd genoeg had ik dat negatieve gevoel hier veel minder, en dat komt omdat ik het toch anders interpreteerde. Niet de schok dat het zoontje van de kampcommandant per ongeluk wordt vergast zorgde voor de emotionele punch, maar dat beide kinderen plotseling en willekeurig sterven, terwijl ze op zoek zijn naar de vader van een van hen. Tot dat moment heeft het voor Bruno nog allemaal de sfeer van een avontuur, waarbij hij een eerder slecht moment wil goedmaken.

Extra lading is er natuurlijk wel dat de vader van Bruno door zijn leugenachtige propaganda en kille efficiëntie verantwoordelijk is voor de dood van zijn zoon. Zo kent hij het leed dat hij duizenden anderen heeft aangedaan uit de eerste hand- nee dat toch niet want de dood van zijn zoon is een vergissing terwijl de Joden naamloos en moedwillig werden vernietigd, ontmenselijkt. Het blijft toch wel glad ijs waarop de film zich beweegt en daarom kan ik de criticasters wel begrijpen.

Los van de morele vragen is het in de uitvoering geen topfilm. Thewlis en Farmiga zijn behoorlijk miscast en ook de kinderen overtuigen niet helemaal. De luitenant Kotler was beter maar ook wel weer een cliché-nazi. Ook waren er storende details zoals het wel erg slecht beveiligde kamp.

Prachtige film over opgroeien, een film die misschien meer aanspreekt als je zelf kinderen hebt- al is dat wellicht een vooroordeel, hoe dan ook geen film voor iedereen. Wat er zo goed aan is naast de unieke haast experimentele vorm, is het supernaturel acteren, het lijkt wel of Linklater zonder script werkt en het leven van Mason volgt, zonder te weten waar dat nou heen gaat. Uiteindelijk is dat geen opzienbarend leven, een typische adolescent met alle kleine en grote zorgen die daarbij horen, maar het is juist daardoor zo herkenbaar. Naast het naturelle spel van Mason valt ook het acteren van Arquette en Hawke op, staan bij mij niet echt bekend als geweldige acteurs maar bewijzen hier mijn ongelijk.

Naast het kleine verhaal van het gezin heeft Boyhood een realistisch en uitvoerig beeld van opgroeien in de VS in het eerste decennium van deze eeuw, waarbij veel details die de tijdsgeest weergeven zijn verwerkt: de strijd tussen Bush en Kerry en McCain vs Obama, Irak, de Harry Potter gekte, baseball etc.

Zal ongetwijfeld met de nodige Oscars naar huis gaan, en terecht.

Redelijk goede film waarin je een groepje vrienden volgt die opgroeien in LA in de jaren 80 en 90.
Ik heb wel wat issues met de film- zo is het mij iets te moralistisch en ook pamfletistisch (als dat een woord is)- zo vond ik de zwarte agent echt over the top. En ook wel weer typisch voor dit soort films dat de Brave Hendrik van het stel uiteindelijk wordt vermoord.

Verder waren de jochies in het begin volgens de aftiteling 10 jaar, dus 7 jaar later moeten Cuba Gooding Jr, Ice Cube etc 17 jaar voorstellen. Had er 12 jaar van gemaakt dan was het wat geloofwaardiger geweest- dit waren no way 17 jarige knulletjes.

Goed geacteerd van Fishburne en Ice Cube, en hoewel ik Gooding jr niet al te best gecast vond speelde hij wel goed. Verder lag het tempo lekker rustig, het leven in de ghetto (met overigens vrij riante optrekjes) werd niet voorgesteld als een en al geweld, shoot outs, het is vooral rondhangen met af en toe een geweldsexplosie.

Dan denk je de hoogtepunten van de zwijgende film wel zo'n beetje gezien te hebben, maar ik had dus nog nooit van Mozzhukhin gehoord, laat staan iets van hem gezien. Als regisseur ten minste, als acteur zag ik hem wel in een aantal films.

Maar hij heeft ook niet veel geregisseerd, en dat is toch jammer, want deze Brasier Ardent is geweldig. En de titel betekent overigens niet 'De brandende BH', zoals ik met mijn middelbare school Frans dacht. De film is bijzonder origineel met meerdere scenes die me niet lang genoeg konden duren- de opening is al fijn, maar een vroeg hoogtepunt is de scène bij het Instituut voor Verloren Vrouwen, daar trekt Mozzhukhin de hele trukendoos open, en later is er nog een fijne danswedstrijd met 'last woman standing'. Nou moet ik zeggen dat ik de film zag met een moderne, nogal eclectische soundtrack die wonderwel paste, en de stevige beat tijdens de dansscène werkte lekker opzwepend. Voor de liefhebber, het gaat om deze scène.

Na die dansscène wordt het allemaal wat conventioneler en minder avontuurlijk, maar daarvoor viel dus genoeg te genieten. Ook veel kleine (beeld)grappen, zoals het hypermoderne bed van 'elle' (inclusief een knop waarbij het glimlachende hoofd van haar man verschijnt), de telefoon van Le Mari, of het dienstmeisje die een dienblad vol kleine keffertjes naar binnen brengt. Een erg 'rijke' film kortom die vaker gezien mag worden.

Ken Loach is een van de meest sociaal bewogen regisseurs en dat sijpelt in al zijn films door, nou ja sijpelt, het komt in flinke golven. Hij neemt het vaak op voor de underdog, de kleine man of vrouw die het moet opnemen tegen de machtigen en rijken. Zijn films zijn daardoor zelden echt verrassend maar hebben het hart op de goede plek en zijn erg goed gemaakt. En ze gaan over echte mensen met echte problemen. In Bread and Roses staan de veelal Centraal-Amerikaanse schoonmakers centraal, die een schijntje verdienen en nauwelijks rechten hebben, en gewiekst tegen elkaar uitgespeeld worden door hun werkgevers.

Ik ben het wel met arno74 eens dat de acteurs in sommige bijrollen (Ruben, de wat oudere dame die ontslagen werd) matig waren maar hun inbreng was gelukkig gering. De hoofdrollen waren wel goed geacteerd, Brody en de twee zussen kwamen op mij geloofwaardig over. Ik vond die Perez dan weer iets te karikaturaal. De partycrash scène heeft een hoop cameos, ik spotte o.a. Tim Roth, Ron Perlman en Benicio del Toro. De aanstekelijke soundtrack heeft liedjes die o.a. gaan over het gedwongen Engels leren.

Ook eens met Roger Thornhill, met name Peppard was een kleurloos personage. Hij had een weinig dankbare rol als observator, maar hij weet er dan ook helemaal niks mee te doen. Bij mijn weten zou het bij deze ene grote hoofdrol blijven, tot hij opeens weer opdook in the A-Team. En Rooney als Aziaat, tsja, andere tijden zullen we maar denken.

Dan de rol van Holly, inderdaad een belachelijk achtergrondverhaal, dat hele gedoe met haar man en haar leven op de boerderij, haar broer- het had wat mij betreft weggelaten kunnen worden. Ik vond het feestje op zich wel grappig, zat tenminste wat schwung in, en een aantal scenes waren aardig, ondanks Peppard en dankzij Hepburn, maar de film is uiteindelijk weinig overtuigend, en op het eind werd het wat saai. De "twist" met de gecodeerde boodschappen zag je natuurlijk al van mijlenver aankomen. En Moon River hoef ik de komende 3 jaar niet meer te horen.

Teleurstellend.

Film die de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan. Minimalistisch, low-budget en toch een groot succes- je zou zelfs van een iconische film kunnen spreken.

Het verhaal is weinig bijzonder maar acteurs zijn stuk voor stuk geloofwaardig, met name Ringwald en Hall. Maar ook de anderen weten van hun rol meer te maken dan de clichématige archetypes. Opvallend dat al deze acteurs, leden van de beroemde Brat Pack, nu toch vooral weggestopt zijn in TV-series en B-films (al spelen sommigen nog wel eens een bijrol in een grotere productie).

Aardig portret van 4 jongens op de rand van volwassendom, maar het mist een beetje een eigen toon. Of nou ja, wielrenfanaten in een Amerikaanse film, jaren vóór de Amerikaanse inmenging in de top van het wielrennen, het is eens wat anders dan football of baseball. Maar het personage van Dennis Cristopher was nogal ongeloofwaardig met dat Italiaans van hem en daarom ook weinig interessant, en het einde was in die tijd nog niet zo cliché als nu, maar daar zat echt geen enkel origineel idee in.

Verder wel leuk bekende acteurs in hun jeugdjaren te zien, waaronder Daniel Stern, Jackie Earle Haley en Taggart uit Beverly Hills Cop. En de setting, met die afgraving, vond ik ook wel geslaagd. Verder geen film die me lang zal bijblijven.

Toch een beetje de doorbraakfilm van von Trier, die toen net het Dogma manifest had ondertekend. Met Dogma heeft de film weinig te maken, maar ik heb dat manifest nooit zo serieus genomen (al zijn er natuurlijk wel een paar sterke films uit voortgekomen). Breaking the Waves moet het vooral hebben van de compromisloze stijl van de regisseur, het Noord-Schotse landschap en de sterke rol van Watson. Ze deed me denken aan Giulietta Masina in La Strada, speelt een beetje hetzelfde type ook (wereldvreemd, vermoeden van lichte handicap). Skarsgard is ook goed als Jan, maar die is dat eigenlijk in elke film wel, en dat geldt in mindere mate voor de vroeg overleden Cartlidge. Veel typische von Trier ingrediënten, zoals de indeling in hoofdstukken en thema's als seks, religie en afwijzing door de maatschappij.

De film duurt nogal lang en her en der worden wat steken laten vallen (de liefdesverklaring van Dr Richardson was bv wel een echte mispeer) maar deze von Trier staat nog steeds als een huis.

Een van de laatste Murnau's die ik nog moest zien, en dat viel zeker niet tegen. Wel ubermoralistisch (boerenzoon is ambitieus en eerzuchtig maar komt na een reeks rampen tot inkeer) maar het wordt meer dan goedgemaakt door het intense spel van Vladimir Gajdarov als de onscrupuleuze Johannes en Stella Arbenina als de ongelukkige Helga. Werner Krauss speelt een klein bijrolletje, en ook Alfred Abel uit Der Phantom komt even langs in een verder onbelangrijke rol.

Verder valt de mooie sfeervolle setting op, en al ontbreekt de opwinding van grootse en meeslepende cinema die je in latere films van Murnau tegenkomt, blijft het de gehele speelduur wel boeien. Wel is duidelijk dat de techniek nog in de kinderschoenen stond waardoor een op papier spectaculaire scene als de brand op het olieveld niet helemaal uit de verf komt. Dat zou er een paar jaar later al een stuk beter hebben uitgezien.

Walter Hill maakte eind jaren 70, begin jaren 80 een reeks van vermakelijke, best goede films, die met deze Brewster's Millions abrupt aan een einde kwam. Ik had gehoopt op een flauwe 80s komedie die goed is voor wat glimlachen en herkenbare 80s hitjes, maar niets van dat alles. Totaal ongepaste soundtrack ook, van Ry Cooder nog wel- ook al zo'n raar detail. Het idee is niet slecht, al is het allemaal wel erg vrijblijvend (word mijn chauffeur voor 200.000! Maar als 200.000 mag, waarom dan niet meteen 1 miljoen bieden?), maar er zitten gewoonweg nauwelijks goede grappen in. Wel een voorspelbare romance en wat morele lesjes. Best zonde van het verzamelde talent.

Beetje tegen gevallen, deze vroege sequel, toen men nog niet kon vermoeden wat voor verdienmodel ze in handen hadden: Frankenstein's Baby, the Return of Frankenstein, het zouden nu logische opvolgers zijn.

Opvallend en overbodig begin met Byron en de Shelleys die de film inleiden. De film neemt zichzelf minder serieus dan het origineel, wat leidt tot ongein waarvan de vervelende dienstmeid het meest sprekende voorbeeld is. Bijzonder knappe special effects wel met de kaboutertjes- doet niet onder voor veel modernere films zoals de Honey I shrunk the etc serie, integendeel zelfs, maar het paste totaal niet in de film, en leek verdacht veel op een staaltje showing off.

Het monster wordt menselijker, kan zelfs praten, maar een echt goede scène zoals met Maria in Frankenstein ontbreekt. Het einde is wel weer goed, al zijn de scenes met de bruid minimaal en was het minder sinister dan ik had verwacht (ik dacht echt dat, ondanks het bevrijdende telefoontje, Elisabeth als grondstof voor de zombiebruid had gediend)