Opinions

Precaire documentaire die (te?) uitgebreid ingaat op het misbruik binnen de Allen-Farrow familie, begin jaren 90. Er komen tal van familieleden aan het woord, experts, familievrienden, die één ding gemeen hebben: ze ondersteunen de versie van de gebeurtenissen zoals verteld door Mia Farrow/Dylan. Het is daarmee een duidelijk activistische docu, met als doel Woody Allen van zijn voetstuk te brengen in nasleep van #MeToo, in navolging van gevallen giganten als Weinstein en Cosby.

Dat lukt aardig, voor zover het al niet gedaan was, en het is een buitengewoon triest en pijnlijk familierelaas. Er zijn wel dingen die me stoorden. De lengte, dit had geen 4 uur hoeven te duren. Maar belangrijker is dat details die in tegenspraak zijn met de gebeurtenissen worden weggelaten, en ook worden mensen met een duidelijk tegengeluid zoals een nanny die alles wat Mia Farrow vertelt afdoet als leugens, niet eens genoemd. Mensen die Allen steunen worden op zijn minst verdacht gemaakt.

Daarmee probeert de docu niet aan waarheidsvinding te doen, dat is ook de opzet niet, en dat maakt het soms een beetje doorzichtig. Onheilspellende muziek als je onschuldige familiekiekjes ziet (vrijwel elke foto van een man met een jong kind zal er in een bepaalde context griezelig uitzien); een nogal uit de lucht gegrepen theorie zonder enig bewijs dat de stad New York Allen beschermde door mensen te ontslaan die te dicht bij de waarheid dreigen te komen, en zo waren er nog meer dingen die iets te simpel werden voorgesteld.

Ik zat net als ZAP! vooraf ook op 50-50, en na het zien van de docu op 90-10, en na het lezen van verschillende kritieken weer op 60-40. In het voordeel van Dylan Farrow, omdat het niet geloofd worden voor een incestslachtoffer verschrikkelijk is. Maar uiteindelijk weet waarschijnlijk alleen Woody Allen zelf de volledige waarheid, en die zal hij mee het graf in nemen.

Serie die beter wordt naarmate het vordert, na de eerste afleveringen twijfelde ik echt of ik wel moest verder kijken. Goed acteerwerk, met name van de acteurs die Clark, Darden en Cochran spelen, en een positief verrassende Travolta. Over Gooding Jr. ben ik minder te spreken, hij lijkt ten eerste totaal niet op O.J. en ook qua karakter was hij niet erg interessant, een wat leeghoofdige narcist die zich ongemakkelijk voelt als held van de zwarte gemeenschap. Ook Schwimmer vond ik weinig overtuigend, ondanks die grijze lok blijft die toch de uitstraling hebben van een jong mannetje.

Het OM blunderde er flink op los, bij de jury selectie, de handschoen, het slechte onderzoek naar de kroongetuige Fuhrman. Darden en Clark waren wel ambitieus maar niet altijd even professioneel, en te bedeesd om echt opgewassen te zijn tegen Cochran en kornuiten.

Maar vooral lijkt deze serie toch vooral een grote aanklacht tegen het jury systeem, waarbij mensen elkaar beoordelen/ veroordelen op kleur. Nou is geen enkel rechtssysteem onfeilbaar, ook Nederland kent zijn fuck-ups, maar het jury systeem is toch eigenlijk niet meer van deze tijd.

Bijzonder hoe deze beelden uit een grijs verleden het nu in worden getrokken- alsof alles zich vorige maand afspeelde in plaats van bijna 60 jaar geleden. Fascinerend inkijkje in het creatieve proces, en tegelijk een aankondiging van het onvermijdelijke einde. John speelt vaak de paljas, McCartney is serieus, maar zodra ze elkaar muzikaal vinden gaan ze helemaal in elkaar op. George is met name in het begin gefrustreerd, maar dat lijkt later wel bij te trekken. Hij stond bekend als de stille Beatle, maar op basis van deze docu was dat Ringo, want die laat bijna alles aan zich voorbij gaan. Hij kende zijn plaats waarschijnlijk en telt zijn zegeningen. Als hij dan een keer met een idee komt is het de aanzet van het niemendalletje Octopus' Garden.

Los van het maken van muziek was ook de interactie leuk om te volgen, met de producer, de crew, familieleden die even een kijkje komen nemen, Preston die aan komt waaien en meteen een prominente rol krijgt (het zou me niet verbazen als dat een beetje geacteerd was, de Beatles waren natuurlijk camera- en mediabewust). Behoorlijk genant moment als Peter Sellers even komt buurten. Ze hebben weinig met hem lijkt het, en zitten een beetje vaag te doen zodat hij twee minuten alweer vertrekt. Over de aanwezigheid van Yoko Ono- snap vooral niet hoe iemand zelf niet door kan hebben dat haar voortdurende aanwezigheid nogal ongepast was, maar ik acht de kans groot dat John haar gevraagd heeft elke dag te komen. Leuk moment natuurlijk als de stiefdochter van McCartney haar gekrijs nadoet.

Beetje teleurstellend seizoen. Ik moet zeggen dat ik niet de grootste BM-fan ben, en zeker als het te luchtig en tongue-in-cheek wordt haak ik af, maar er zitten altijd wel een aantal sterke afleveringen tussen die het de moeite maken. Dit seizoen vond ik de eerste en de vijfde aflevering er bovenuit steken. Common People is echt vintage BM en Eulogy werkte vooral dankzij het acteren van Giamatti, de techniek om foto's tot leven te wekken vond ik dan weer wat minder geslaagd.

Maar zoals elk seizoen staan er ook weer een paar stinkers tegenover, met als dieptepunt Hotel Reverie. Jammer want het idee vond ik niet eens zo slecht, de uitvoering daarentegen...Ook het vervolg op US Callister vond ik niet zo bijzonder, het kwam soms een beetje over als een halfslachtige poging om The Office na te doen maar dan in space. Nou vond ik de oorspronkelijke US Callister aflevering ook niet geweldig, het vervolg is nog wat minder.

Verdict:

1. Common People 4*

2. Bête Noire 3,5*

3. Hotel Reverie 1,5*

4. Plaything 3*

5. Eulogy 4*

6. USS Callister - Into Infinity 2,5*

Kom ik uit op een gemiddelde van 3 sterren.

Do we think or are we thought?

Er zijn wel meer films waarin de verhaallijn van een boek en de realiteit in elkaar over lopen, en Blackeyes is daar ook een voorbeeld van. Sterker nog, er zijn wel drie schrijvers die worstelen met het al dan niet fictieve verhaal van Blackeyes, maar wil de echte schrijver opstaan? Dat gebeurt pas in de laatste 5 minuten.

Van de grote Dennis Potter, die het boek schreef, het tot een scenario uitwerkte en ook de regie deed.

Het werd een mislukking, althans de kritiek van de pers was niet mals, hij werd Dirty Den genoemd en beschuldigd van vrouwenhaat, omdat de actrice die de titelrol vervult, de mooie Gina Bellman, regelmatig halfnaakt te bewonderen is en wat argeloos rondloopt in een wereld die aan elkaar hangt van corruptie, uitbuiting en misogynie. De hevige kritiek is m.i. onterecht, en dat de serie mede door die storm van verontwaardiging nooit op DVD is uitgebracht is erg jammer. Blackeyes is een complexe, mysterieuze vertelling, waarin Potter misbruik en uitbuiting juist aankaart, en die vermaledijde "male gaze" niet verdoezelt maar eerder op de voorgrond zet, voor iedereen zichtbaar.

Bellman acteert wel een beetje als Alice in Wonderland, maar aangezien zij aan het brein ontsproten is van meerdere schrijvers-in-de-serie die hun eigen voorkeuren op haar projecteren, vond ik dat ook wel passen. Het levert soms ongemakkelijke, maar bijzondere scenes op. Zo is de scene dat zij voor een groepje uitgezakte, grinnikende CEO's moet poseren vrij briljant, en dat geldt ook voor de motor-scène in de laatste aflevering. De alwetende verteller neemt op het laatst trouwens de regie over van de zogenaamde schrijvers in de serie, en met veel ironie poneert hij dat feminisme wel leuk en aardig is, op het eind krijgt altijd iemand het meisje...een happy ending (al blijkt dat ook voor hem nog tegen te vallen) Als je de ironie niet doorhebt kun je je daar misschien boos over maken.

Muziek speelt net als in Potter's ander werk een grote rol, net als de relativerende humor. Het is misschien niet zo goed als The Singing Detective, maar voor Potter-fans -en dan niet die van de tovenaargezindte- toch wel een must-see, al is het -helaas!- dan alleen beschikbaar op VHS-kwaliteit. Hopelijk komt er ooit eerherstel en wordt het nog eens uitgebracht in een fatsoenlijke uitgave.

Goede serie met uitstekende cast over het legale kartel van de Sackler-familie. Boosmakend, en ook beangstigend dat bedrijven, en degenen die hun moeten controleren, letterlijk over lijken gaan voor geld. In dat opzicht was het wel fijn dat ze geen voet aan de grond konden krijgen in Duitsland als gateway naar de Europese markt, of we hadden hier ook te maken gehad met deze ellende. Hoewel het over het algemeen weinig verwarring veroorzaakt, was het af en toe even schakelen met de verschillende tijdslijnen- maar dit chronologisch vertellen had ook niet gekund denk ik. Vond het wel vreemd dat de oudste Sackler, de oprichter, er in 1962 al ouder uitzag dan zijn jongere broer in 2006, maar dat is een futiliteit.

Het is te hopen dat de FDA inmiddels wat meer integere mensen aan de leiding heeft staan- sowieso lijkt het me wel verstandig als mensen die werken bij controleurs zoals de FDA verboden wordt na hun dienstverband in dienst te treden bij de bedrijven die ze moesten controleren, als is het maar om de schijn van corruptie te vermijden, maar dat zal los van wetgeving nauwelijks te reguleren zijn.

Dat de FIFA een walgelijk corrupte club is was al bekend, daarvoor geeft deze docu niet heel veel nieuwe inzichten. Wel aardig om de geschiedenis van de FIFA te zien, van een clubje liefhebbers naar een maffiose geldmachine, met de opkomst van Havelange als kantelpunt. Europa valt op, zoals wel vaker op het wereldtoneel, door naïviteit en onkunde- ze wisten zich nooit raad met dat idiote one country one vote principe, waardoor mini-staatjes waar niet eens professioneel voetbal wordt gespeeld evenveel te zeggen hebben als voetbalgrootmachten. Maar ze gaven zich er ook te weinig rekenschap van hoe de rest van de wereld zich ergerde aan het Europese superioriteitsgevoel.

Blatter pakte het anders aan, door Zuid-Afrika een WK te beloven, door de bonden van de kleine voetballanden veel geld te geven. Ook zorgde hij voor meer WK-plekken voor de kleine landen, iets wat in deze docu niet naar voren komt maar wat de reden is voor de ongebreidelde groei van het deelnemersveld, waardoor we straks in 2026 naar 48 deelnemers mogen kijken.

Het is knap dat de makers van deze miniserie zoveel hoofdrolspelers voor de camera wisten te krijgen. Mooi stukje als die Qatar-ambassadeur op plechtige toon verkondigt dat zijn gloedvolle toespraak in Angola het moment was dat Qatar als serieuze kandidaat werd gezien, en even later zegt zijn assistente zonder veel omhaal dat in Angola 3 Afrikaanse bobo's werden omgekocht. Ook Blatter is veel aan het woord. Is toch wel een apart figuur, een soort Mr Burns in hobbitgedaante, gewiekst en sluw, maar ook onhandig en een beetje koddig.

De FIFA is natuurlijk nog steeds dezelfde club, met andere poppetjes, het systeem houdt corruptie in stand al zal het nu wat minder openlijk gebeuren. En dankzij cryptovaluta zijn er waarschijnlijk niet eens meer dubieuze overschrijvingen voor nodig. Het beste zou zijn als de serieuze voetballanden zich afscheiden en een nieuwe bond oprichten, maar dat zal helaas wel nooit gebeuren.

TLichte verbetering na seizoen 7, maar kan het verder alleen maar eens zijn met iedereen die vindt dat de schrijvers zich maar matig van hun taak gekweten hebben de laatste tijd. Kwam al wat makkelijk toepasbare (grote) verbeteringen van fans tegen wat erop wijst dat het ofwel een haastklus was ofwel er weinig interesse in het bronmateriaal bestond.

Zelf kan ik weinig met berichten als een mooi einde voor die en die, of fijn dat zus en zo toch met pietje blijft- ik vind closure van bepaalde karakters nooit zo belangrijk, het moet kloppen in het GoT universum. Dus dat the Hound en the Mountain eindelijk hun battle hadden was volledig voorspelbaar, leuk uitgevoerd maar totaal niet passend. Zelfde geldt voor het meisje dat de reus omlegt, Jaime die Brienne haar maagdelijkheid ontneemt en Euron die Jaime toevallig op het strand tegenkomt- aan dat soort behaagziek en ongeloofwaardig schrijfwerk heb ik echt een broertje dood.

Niet alles viel tegen, ik vond de verwoesting van King’s Landing best intens en dat geldt ook voor de slag om het noorden, maar er had zoveel meer in gezeten als ze de tijd ervoor hadden genomen.

Niet alleen de schuld van de schrijvers maar ook van Martin die al 10 jaar vooruitbeweegt als een invalide slak met tegenwind. Volgende keer maar beter wachten met filmen tot het bronwerk klaar is.

The Office is briljant. Vind de UK versie echt 100 x beter dan de US versie, maar goed het is een kwestie van smaak. Het is niet eens zo dat je voortdurend moet lachen- vaak is het ook plaatsvervangende schaamte- het is allemaal zo ontzettend droog, en de grenzenloze eigenliefde en tenenkrommende "humor" van David Brent (en Gareth) is geweldig. Maar ook serieuzere personages als Dawn en Tim komen tot leven. En mooi is natuurlijk ook de herkenbaarheid voor iedereen die wel eens een kantoorbaan heeft gehad.

De Kerst specials zijn ook aan te raden. Hierna kwam Gervais met Extras, wat iets minder scherp is maar ook zeer de moeite waard. Daarna ben ik hem een beetje uit het oog verloren.

Prima serie, al snap ik de kritiek wel. Het ontbreekt soms aan focus en lang niet alle epidodes waren even interessant. Misschien kwam de Melbourne aflevering ook iets te vroeg. Maar The Pacific laat met name in de laatste 5 afleveringen de hel van de Pacific wel zien, de eeuwige modder met de rottende lijken, het heeft echt een heel andere vibe dan BoB waarmee het vaak vergeleken wordt. De gevechtscenes zijn intens en Saving Private Ryan-esque, in de zin dat het de effecten van een kogel-of mortierinslag op een menselijk lichaam laat zien.

De keuze om drie militairen te volgen pakt best goed uit, maar de meeste bijrollen zijn inwisselbaar, op een enkeling (Malek als Snafu!) na. Dat was in BoB anders. Leckie en Sledge waren wel interessant, Leckie had ook wel echt vervelende trekjes, maar Basilone is in de VS kennelijk een te grote held en werd zodoende uiterst saai geportretteerd. Overigens was de intro met die plechtige Zimmer-muziek hemeltergend saai, gelukkig kon die steeds geskipt worden,

Aardige serie was vooral in het begin veelbelovend, maar op het eind was het mij toch te veel achtervolgingen en monsterjagen, en was het mysterie een beetje aan de kant geschoven. De plot werd niet helemaal bevredigend opgelost. Ben ook niet onverdeeld positief over de cast, Ryder vond ik vrij irritant, Modine een beetje kleurloos, de kinderen waren wel OK, met name 11 en Toothless speelden goed. Soundtrack en sfeer waren wel erg OK, maar weet nog niet of ik het tweede seizoen ga kijken.

Ha deze staat er ook op. En zonder stemmen...

Vond het een fascinerend serie. Nog "maar" 20 jaar geleden maar het zou in deze vorm niet meer gemaakt kunnen worden denk ik, al die oude witte mannen (en een enkele vrouw) die praten over kunst en wetenschap. Kan me nog herinneren hoe de uitleg van de snarentheorie werd geïntroduceerd, voiceover van Kayzer: "van de komende 20 minuten zult u niets begrijpen.". En ik natuurlijk mijn best doen om het te snappen. Andere afleveringen die me nog bijstaan zijn die met Coetzee en Goodall. De laatste aflevering viel tegen, en soms was Kayzer iets te dwingend met het zoeken naar schoonheid en troost terwijl zijn gesprekspartner allerlei andere interessante dingen vertelde, maar wat fijn dat het gemaakt is.

Minder dan de seizoenen hiervoor maar nog steeds wel leuk. Maar er zat iets niet goed met het tempo, waarbij sommige verhaallijnen halverwege wel zo’n beetje verteld waren. En dan ging het maar door.

Maar gelukkig ook wel genoeg leuke momenten waardoor het niet ging vervelen. En heerlijke openingscredits weer. Het meest memorabel vond ik toch wel de bizarre monoloog van Rockwell, een beetje Tarantino-achtig. En toch ook wel grappig dat de brave, met Buddha dwepende bewaker berekenend iemand in zijn rug schiet. En dat die Piper gewoon een verwend nest blijkt te zijn.

Parker Posey vond ik trouwens wel echt te veel overacteren. Ik weet dat ze bestaan, dergelijke Amerikanen, maar dat mocht wel een tandje minder.