Opinions

Zelden zag LA er zo relaxed uit als in La La Land- beetje New York-achtig maar dan met palmbomen en veel zon; lekkere slenterstraatjes, hippe koffiebarretjes, rokerige jazz-tenten- terwijl de stad meestal wordt voorgesteld als nep, gewelddadig, behaagziek of anoniem. Of het beeld van La La Land klopt weet ik niet -hoogstwaarschijnlijk niet- maar het zal het lokale toerisme geen windeieren leggen.

Ryan Gosling en Emma Stone doen het erg goed, met name de laatste. Hun danspasjes waren misschien niet vergelijkbaar met Ginger & Fred, laat staan met Gene Kelly, maar het zag er toch aardig uit. Hun liedjes waren met overtuiging gezongen, en hun chemie beperkt zich niet tot het elkaar lief aankijken, maar (vooral) ook tijdens de lange en behoorlijk geloofwaardige ruzie-scene, de botsing tussen mannen- en vrouwenlogica.

De liedjes- ik zal het niet snel opzetten, maar zo in de film waren ze toch wel bovengemiddeld goed, een enkel liedje zou het wel eens tot klassieker kunnen schoppen. Niet a la Singin' in the Rain, maar toch. Regie en fotografie valt weinig op aan te merken, Chapelle heeft zelfvertrouwen en toont dat met een bepaalde zwierige stijl, geholpen door uitstekend camerawerk, maar is ook niet vies van kleurrijke kitsch- het past allemaal prima.

Ten slotte, dat moet ik er natuurlijk wel even bijzeggen- ik hou óók niet zo van musicals, maar daar waar ik mezelf tot voor kort als musicalhater voorstelde (bij wijze van spreken, ik ging natuurlijk niet elk gesprek in met de mededeling dat ik musicals haat)- ben ik na het zien van enkele klassiekers en ook deze moderne musical toch enigszins om, en ga ik met open vizier de volgende musical in.

Lacci begint met een vrolijk carnavalsliedje, inclusief koddig dansje, en je voelt al meteen aan- dit gaat niet goed komen. Een jong gezin, de man redelijk succesvol als boekbespreker op de radio- zou tegenwoordig nog iemand zo zijn geld verdienen?- de vrouw vooral moeder en echtgenote, haar eigen leven min of meer opgegeven.

Een klassiek, al vele malen verfilmd drama volgt, meer daar waar in de meeste films over dit thema er nog wel sympathie voor een of beide partijen is, maken ze het de kijker hier toch wel érg lastig. De man is een slappe zak, hij zet de zaak op scherp maar durft zelf geen drastische keus te maken, dat mag zijn maîtresse voor hem doen. Maar zijn labiele vrouw geeft hem dan wel weer voldoende redenen niet bij haar te willen zijn. Ze zijn ongelukkig en maken elkaar alleen maar ongelukkiger, iets wat pijnlijk duidelijk wordt als de film een flinke sprong in de tijd maakt. Zij, uitgegroeid tot ronduit vijandige en bittere vrouw. Hij, die oppert om maar helemaal te stoppen met communiceren om nog enigszins in vrede te kunnen leven. De slachtoffers van hun huwelijk, de kinderen, nemen in de laatste akte wraak.

Je moet er voor in de stemming zijn, maar wie even genoeg heeft van films vol zoete romantiek kan zich hier wel aan laven.

Ik denk dat ik maar weinig films gezien heb waarin ik grotere weerzin tegen de protagonist voelde, en ik had geen enkel moment sympathie voor Lucien. Dat Lucien min of per ongeluk bij de collaborateurs belandde en evengoed bij het verzet had kunnen geraken zie ik eerlijk gezegd niet, maar als hij was aangenomen door Voltaire had hij waarschijnlijk eigenhandig iedereen verraden. Hij is het schoolvoorbeeld van de amorele opportunist, iemand zonder eigen idealen die steeds kiest voor datgene waar hijzelf beter van wordt.

Dat levert gelukkig een boeiende film op, met ook zeker een interessante rol van de joodse kleermaker, die hem vanuit zijn weinig benijdenswaardige positie wel moet dulden, en diens dochter, een debuterende Aurore Clément. Blaise is zeer overtuigend in de titelrol, een goede vondst van Malle, en tragisch dat hij zo jong al zijn einde vond.

Volgens mij was dit de film die me ooit deed kennismaken met de Italiaanse film. Eindelijk weer eens gezien en het blijft toch een onovertroffen meesterwerk. Hoe simpel het plot ook mag zijn, alles klopt- je voelt het ongeloof van Antonio, zijn verbetenheid, en zijn steeds groter wordende wanhoop.

En het einde was perfect, op zoveel vlakken- dat hij nog moet horen dat hij een geluksvogel is omdat er geen aangifte wordt gedaan, hoe ironisch moet hem dat in de oren hebben geklonken.

Ingetogen drama/ roadmovie over een sympathieke gendarme die een stel getraumatiseerde kinderen moet begeleiden. Prettige keuze van Amelio om de kinderen niet te lief af te schilderen, ze zijn stuurs, slaan, schelden en manipuleren, en hun begeleider heeft het allesbehalve makkelijk. Hierdoor wordt de wederzijdse afwijzing voelbaar en des te mooier is het als tegen het eind de kinderen zijn ontdooid en er onderling gegrapt wordt. Il Ladro de Bambini is op zijn best tegen het einde, als het kille systeem de goedbedoelde intenties van het individu tot de orde roept. Prima en naturel spel van de drie hoofdrolspelers, vooral van het jongetje. Een paar overbodige scenes en de wel erg droge visuele stijl weerhouden me van een hogere score.

Tegenvallende film over een opgroeiende tiener in een klein provincieplaatsje in Californië- zo komt Sacramento (toch een kleine half miljoen zielen) tenminste over in Lady Bird. Om te beginnen is het scenario verre van origineel: hoe vaak hebben we onzekere pubers inmiddels wel niet zien worstelen met relaties en ouders, hopend op een beetje leuke universiteit, verwachtingsvol naar de prom gaan en de hele riedel - alleen de religieuze component was enigszins verrassend. Niet dat die overigens veel toevoegde naast de anachronistisch aandoende nonnetjes en kerkkoren.

Ronan doet het best aardig maar memorabel? Nah. Eigenlijk is op de meeste acteurs weinig aan te merken maar gedenkwaardig vond ik geen enkel moment, geen enkele dialoog, en ik vermoed dat ik morgen de meeste personages en gebeurtenissen al vergeten ben. Het is allemaal al zo vaak gedaan, belegen gesprekjes met een leerkracht die het beste met je voorheeft, de popi vriend(in) versus de impopulaire, en als kers op de taart de langverwachte envelop met de toelating tot Berkeley/ Yale/ Harvard. Wellicht had de regisseur zich moeten focussen op de moeder-dochter relatie die nog het meest echt aanvoelde maar die op het eind ook wat uit de bocht vloog, dat had de film tenminste een eigen smoel gegeven dan het zoveelste halfgeslaagde quirky coming of age drama. Ook op andere punten krijgt de film geen voldoende: de humor is sporadisch aanwezig en soms niet onaardig maar ook vaak vergezocht, zoals de football coach die een musical moet regisseren. Ook de muziek is het allemaal net niet, geen moment voelde ik de vibe van begin jaren '00.

Een Capra film is altijd goed voor het humeur. Ook deze Lady for a Day is weer een klassieker die gezien mag worden. Een wat sentimenteel verhaal, is maar dankzij goeie dialogen, sterke acteurs en een enkel heerlijk cynisch personage heeft het alleszins de Capra-bite. En natuurlijk dankzij de regie, want ondanks dat het vrij voorspelbaar verloopt leefde ik continu mee met het wel en wee van Apple Annie, en was het einde niets minder dan ontroerend. Capra had me precies waar hij me hebben wilde, de wat twijfelachtige moraal ten spijt. Ik was trouwens erg blij dat er geen moraalsausje op het eind kwam (zoiets als dochter en schoonvader ontdekken alles maar dochter houdt desondanks van moeder en bruiloft gaat door, met een groot feest etc- ik zie zo'n Hollywood ending zo voor me).

Redelijke film die ik als komedie beter geslaagd vind dan als mystery. Met name de droge Britse heren die alleen maar aan cricket dachten waren wel grappig. Verder zijn er wat aardige dialogen tussen de hoofdrolspelers, en ook filmtechnisch vond ik de film nog wel goed te doen, de maquettes zagen er wel nep uit maar de treinscenes kwamen wel goed over.

Ik vond het Duits of Zweeds-achtige brabbeltaaltje wel storend, net als het gebruik van verzonnen plaatsen en landen, beetje te Kuifje-achtig. Sowieso had de plot wel veel weg van een Kuifje verhaal nu ik erover nadenk, met de twee Britten als Jansen en Janssen.

Het mysterie vond ik wat aan de magere kant. De hele plot om het oude vrouwtje te switchen met een ander kwam me wat belachelijk voor, en ik kon eigenlijk geen reden bedenken waarom ze haar op zo'n ingewikkelde manier in handen willen krijgen. Sowieso was het toch alleen maar de bedoeling te voorkomen dat zij de melodie naar Londen zou krijgen, waarom hebben ze haar niet uitgeschakeld in het hotel, zoals de serenade zanger? En dan de al vaker aangehaalde schietpartij, die was gewoon erg knullig.

Vanwege de fijne humor wel een voldoende maar naar mijn mening een wat minder geslaagde film van de Master of Suspense. Zijn cameo heb ik trouwens gemist in deze film.

Ik ben wel fan van Lubitsch, al vind ik zijn werk uit de jaren 30 en met name 40 wel sterker dan dat uit zijn vroege (stomme) periode. Lady Windermere's Fan is wel een van zijn leukere films uit de jaren 20. Wel vond ik het af en toe lastig de film te zien door de ogen van tijdgenoten. Want de film lijkt ironisch van start te gaan , door te melden dat Lady Windermere bezig is met de zware taak van de tafelverdeling voor die avond. De rest van de film laat Lubitsch echter zien dat de mores in de upperclass toch wel heel serieus genomen moeten worden ondanks de spot die hij drijft met het geroddel en gekonkel.

Immers is Mrs Erlynne vooral bezig weer opgenomen te worden in de high society, er lonkt zelfs een huwelijk met een oude vrijgezel. Zij brengt op het laatst dan het ultieme offer door weer een outcast te worden en zo de goede naam van haar dochter te zuiveren. Dat doet allemaal nogal 19e eeuws aan en dat klopt ook want het is naar een toneelstuk van Oscar Wilde. En ja, de film kwam een paar decennia na het toneelstuk en de klassenmaatschappij was nog steeds alive and kicking in 1925, toch vond ik het enigszins lastig me in te leven in de problemen van deze groep welgestelden. Bovendien neemt Lubitsch af en toe iets te veel tijd.

Het einde is prettig ambivalent en trekt het dan toch naar een ruime voldoende. Want het loopt eigenlijk voor niemand goed af: Mrs Erlynne wordt gedwongen te vluchten na de enorme schande, en al krijgt ze dan gezelschap van de oude vrijgezel, haar dochter zal nooit haar ware identiteit kennen. De dochter wordt weer teruggeworpen in een huwelijk dat ze van plan was te verbreken om onduidelijke vermoedens van overspel. Maar de dure cadeaus zijn ook wat waard natuurlijk. Een nogal open, licht-vilein en niet direct happy end, zo zie ik het graag.

Een film die geen tijd verliest met introducties en dergelijke, je wordt zo bam, het verhaal in gegooid. Door de vaart en korte speelduur komt het ook sowieso een beetje over als een haastklus. Hodiak is een atypische leading man maar doet het niet slecht, van Lamarr was ik dit keer niet zo onder de indruk, en Macready overtuigt ook niet helemaal als smokkelbaas. Het heeft ook te maken met het rommelige script dat geregeld de wetten van de logica tart. Er is wat couleur locale met een exotische danseres en wat schetsen van het leven in La Havana, maar echt sfeervol wil het maar niet worden. En spannend ook al niet.

Het verhaal over mensensmokkel is natuurlijk actueler dan ooit, en des te meer valt de kleinschaligheid op (iemand die een paar mensen per maand de USA insmokkelt is kennelijk een high priority-geval), en de menselijke maat. Op het eind verzucht een officier dat hij liever illegalen uit de jungle redt dan dat hij achter een stel boeven aangaat, en zijn collega heeft als slotwoord dat als mensen hun leven op het spel zetten om ergens heen te gaan, hij ze voortaan zal helpen in plaats van ze op te jagen. Het zal wellicht meespelen dat half Hollywood toen bestond uit vluchtelingen of de nazaten daarvan.

A Lady Without Passport wordt overigens wel eens vergeleken met Casablanca maar verbleekt (uiteraard) naast die klassieker.

Een film die ik met de nodige reserves ging kijken want: Bollywood, cricket en bijna 4 uur lang. Lagaan is gelukkig een vrij licht verteerbaar werkje, nou ja op die speelduur na dan- ik vond het best ontspannend, en de scenes met gezang en dans vielen reuze mee, het waren er misschien een stuk of 5. Het verhaal is wel erg voorspelbaar, maar de setting maakt het een stuk boeiender dan de zoveelste sportfilm. Gracy Singh is hier bovendien een snoepje, over haar acteren laat ik me maar niet uit. Aamir Khan is zo'n grote naam dat ik die zelfs als Bollywood-leek ken, doet het niet slecht maar een superster herken ik er nou ook weer niet in. De Engelse acteurs van de B-categorie deden het ook naar behoren.

Visueel niet al te bijzonder, al werd het bepaald niet dynamische cricket spel nog wel spannend gebracht. Overigens snap ik nog steeds niet hoe cricket nou precies gespeeld wordt.

Er zijn weinig Europese landen waar ik zo weinig van weet als Albanië. Voorheen communistisch, geleid door dictators met namen die niet zouden misstaan in oude SF-films als Hoxha en Zog, een van de weinige Europese landen waar bewoners grotendeels moslim zijn, dan heb je het wel gehad. In Lamerica lijkt het wel alsof je de Derde Wereld bent binnengestapt, met schrijnende armoede, vervallen steden en een enorme migratiestroom, richting Italië vooral.

Vond het een interessant verhaal, waarbij twee louche Italianen proberen een slaatje te slaan door in de chaos van post-communistisch Albanië een spookbedrijf op te zetten waar ze een flinke investering van de Italiaanse overheid voor verwachten te krijgen. Aan het hoofd van het bedrijf zetten ze als pion een oude verwarde man die zowat zijn hele leven in de gevangenis doorbracht, een knappe rol van de debutant di Mazzarelli.

Nadat de oude man ontsnapt uit het kinderweeshuis volgt een sterke, frustrerende en soms helse roadmovie door een totaal verpauperd land. Vaste Amelio-acteur lo Verso is prima als onsympathieke oplichter die hoe verder de reis vordert steeds meer gaat lijken op de Albanezen die hij minacht. Zijn superieure houding wordt gaandeweg eentje van lichte wanhoop, die overigens volstrekt voorstelbaar is. De film zit vol rake scenes (het gesprek met de dokter, de bandendiefstal, het dansende meisje) en realistische dialogen met jonge Albanezen die dromen van voetbal en Italiaanse vrouwen, en de reis zelf is zonder meer interessant. Ik ben dan ook best verbaasd dat deze film zo zuinig scoort hier op MM. Vond de film niet onduidelijk of incoherent, in tegenstelling tot het erg matige Cosi Ridevano, Amelio's volgende film.

Wat mij betreft Amelio's beste. Het Ministerie van Toerisme van Albanië zal deze film trouwens niet hebben gesponsord.

Iemand van achter besluipen zat er niet in voor Arthur en zijn ridders, wat een tering-herrie maken die harnassen zeg. Moeilijk om hier iets over neer te pennen, een probleem dat wel vaker de kop opsteekt bij Bresson. Ik vind sommige van zijn films echt goed, maar Lancelot vind ik voorlopig zijn minste film. Zijn stijl is altijd een beetje hetzelfde, en dat werkt bij sommige van zijn films, maar in dit geval zat ik me toch te ergeren aan de futloze besprekingen tussen Guinevere en Lancelot, die van een hoofse passie een voortgangsgesprek bij een gemeentedienst maakten. Aan de setting ligt het toch niet aangezien ik zijn Jeanne d'Arc (OK, wel een klein millennium later gesitueerd maar ook Middeleeuwen) wel kon waarderen.

Boeiende documentaire over doofblindheid, een aandoening die ook nog eens vaak leidt tot volslagen isolatie. Binnen doofblindheid zijn ook nog allerlei gradaties, de hoofdpersoon is assertief en sterk, maar heeft bijna 30 jaar van haar leven in bed doorgebracht. Bewonderenswaardig hoe zij nu in het leven staat. Kinderen die doofblind geboren zijn is al een heel ander verhaal, om nog maar te zwijgen van de doofblinde jongen die verwaarloosd werd. Het is niet voor te stellen zo treurig.

De film is ontroerend maar niet sentimenteel (het gebruik van Air misschien daargelaten), maar mist wel het kenmerkende stemgeluid van Herzog. Een aantal scenes voegden weinig toe zoals de politieke toespraak, maar waarschijnlijk was dat congres voor de hoofdpersoon een hoogtepunt. Af en toe verlegt Herzog zijn aandacht naar iets wat op de achtergrond gebeurt, zoals de grimassende vrouw in het verzorgingshuis en de sterke eindscene, de man die geen contact meer lijkt te willen met de buitenwereld en vervolgens helemaal opgaat in het voelen van een boom.

Vond dit toch wel een kleine parel van een film, innemend, treurig en vaak ook grappig. De tot mislukken gedoemde pogingen van de drie oudere soldaten, de reacties van de meisjes, de onwennige interactie, de doorzichtige versierpogingen van de pianist, ik vond het allemaal erg goed gedaan. Plaatsvervangende schaamte noemde iemand al, en dat gevoel van gêne zit in veel scenes, mensen die niet goed weten wat ze met elkaar aan moeten. Het komt eigenlijk allemaal neer op het onvermogen iemands ware bedoelingen te doorgronden als men hunkert naar genegenheid.

Van de interactie tussen de ouders van de pianist kon ik ook genieten, achter dat gekibbel en gemopper liggen 25 lange lange huwelijksjaren, althans ik geloofde het. Het rustige gitaarliedje en de laatste shot van Brejchová in de oude Bata-fabriek vormen de perfecte afsluiting van dit mooie melancholische filmpje.

Waar ik maar moeilijk mee kon gaan in Jannings' tragiek in Der Letzte Mann is dat in The Last Command veel eenvoudiger. Hij speelt zijn rol met verve, als een van de laatste vertegenwoordigers van de Europese aristocratische klasse, buigend voor de nieuwe tsaren van Hollywood- en ironisch genoeg ook als een van de grote acteurs uit het zwijgende tijdperk: twee jaar hierna zou de geluidsfilm de norm zijn en hoewel Jannings met Der Blaue Engel nog in een grote film zou spelen had hij zijn beste tijd als acteur wel gehad.

Een vroeg hoogtepunt is de distributie van uniformen bij de studio, maar ook de scenes in Rusland zijn sterk. Geinig dat de film tussen tsaristisch Rusland tijdens de revolutie en 10 jaar daarna wanneer een studio diezelfde revolutie ensceneert: de figuranten zijn hoogstwaarschijnlijk dezelfde, toch houdt de illusie makkelijk stand.

Het, overigens zeer kijkwaardige, debuut van Scott gaat over een duel en nu, 45 jaar later, komt hij opnieuw met een duelfilm. De cirkel is rond zou L. van Gaal zeggen. Maar net als van Gaal toch nog even doorging ziet het er niet naar uit dat Scott zijn regiestoel aan de wilgen hangt want zie, daar is al een House of Gucci, en volgens IMDb is er nog veel meer op komst.

Hij kan het in elk geval nog steeds. Ondersteund door een enorm budget en een goede cast, dat wel natuurlijk. Het budget geeft hem de kans een 14e-eeuws Frankrijk te laten verrijzen, met statige kastelen en een Notre Dame in aanbouw. Ook zijn er enkele duur uitziende scenes van slagvelden en niet te vergeten, de aankleding is prachtig en tot in de puntjes verzorgd. De cast is prima, al was het even wennen aan Damon's look, met een kapsel dat je eerder in een verschoten trailer in the Midwest dan in Middeleeuws Frankrijk verwacht aan te treffen, en Affleck herkende ik in het begin niet eens met zijn geblondeerde haar. Gek hoe haarkleur iemand een totaal andere uitstraling geeft. Driver vond ik er dan weer vrij modern uitzien maar dat is toch wel een fijne en veelzijdige acteur. De film draait uiteindelijk vooral om Comer, die ik niet kende maar die wel indruk maakt.

De gebeurtenis die al in de plotomschrijving wordt verklapt (die ik gelukkig niet had gelezen voor ik de film keek) wordt vanuit drie perspectieven verteld, waarbij de verschillen vrij miniem zijn, en ook wat voorspelbaar (beide mannen denken de ander te hebben gered bij Limoges). In eerste instantie vond ik het maar vreemd dat de verhaallijn van Jacques vrijwel identiek was aan die van Marguerite, maar het tekent juist het gigantische ego van de eerste, die zelfs als een vrouw duidelijk tegenstribbelt en alleen maar "Nee nee" roept nog van mening is dat ze er van genoot. "Voel je niet schuldig mijn liefste, het was sterker dan wij". Dat geeft de film natuurlijk ook een uiterst actueel thema wat niet iedereen zal smaken.

Weer eentje die past in het rijtje films waarvan ik zeker wist dat ik ze al eens gezien had maar die volledig uit mijn geheugen gewist zijn. The Last Emperor is een fraaie film, van het type die de best art direction en kostuums in de wacht sleept bij de Oscaruitreiking, maar het is ook wel een tikkeltje degelijk. Grootste manco is dat alles in het Engels is, het stoorde me vooral in het begin maar dat bleef eigenlijk de hele film het geval. Mede daardoor (?) kwamen niet alle acteurs uit de verf.

Aan drama geen gebrek maar ik vond het niet altijd goed uitgewerkt. Zo had ik wel iets meer verwacht van de jonge keizer die wil gaan heersen en die begint met de onbetrouwbare eunuchs uit te zetten. Ook het conflict met de Japanners die zich steeds mee als heersers gedragen loopt een beetje met een sisser af. Het zijn vooral de mooie plaatjes waar The Last Emperor het van moet hebben en die zijn er voldoende, maar het is wat mager.

Mooie, enigszins sinistere film over een clubje jongeren die vriendschap sluiten tijdens een eindeloos lijkende zomervakantie. De spil van het groepje is Sandy, gespeeld door een prachtige Barbara Hershey in een van haar eerste rollen. Zij lijkt in eerste instantie een fijne zomerliefde, maar al snel blijkt ze een duistere kant te hebben. De dynamiek van het groepje wordt verstoord door de komst van de minder aantrekkelijke, maar sympathieke Rhoda wat tot de onvermijdelijk slechte afloop leidt.

Last Summer is spannend, een tikkeltje ongemakkelijk, waarbij de volwassenen het eigenlijk volledig laten afweten- de ouders komen niet in beeld en lijken uit de gesprekken vooral te bestaan uit egoïstische wezens die nauwelijks omkijken naar hun kinderen. De film is op zijn best in de interactie tussen de drie, later vier jongeren, maar gaat een beetje de mist in als de dreigende sfeer culmineert in ontsporing, daarin is de regisseur duidelijk minder bedreven. Dan denk ik vooral aan de afloop van de date met Annibal. Het einde had niet explicieter gehoeven maar had toch wel sterker gekund.

Een titel die ik al heel lang wilde zien, en dan krijg je opeens een bericht van MM dat hij bijna van Prime verdwijnt. Dat is het probleem met al die streaming diensten, ik kom er vaak pas achter dat de films er op staan als ze dreigen te verdwijnen. Maar goed, gelukkig deze nog net mee kunnen pakken. Want hoewel ik geen fan ben van The Band, kende hiervoor ook alleen The Weight, is de status van deze concertregistratie behoorlijk groot, en gemaakt door Scorsese bovendien. Ik moet zeggen dat ik ook wel meegevoerd werd, al is americana/ country rock geen favoriet genre. Omdat ik wist dat Bob Dylan zijn opwachting zou maken verwachtte ik half dat Neil Young's Helpless zou overgaan in Knockin on Heaven's Door.

Robertson was een interessante kerel die goed kon vertellen, en hij zou hierna nog lang, tot zijn dood, met Scorsese samenwerken. En ik kende hem eigenlijk alleen maar als solo-artiest (Somewhere Down the Crazy River), dus ik heb ook weer wat muzikale opvoeding ingehaald.

Kom er trouwens net achter dat met het overlijden van Garth in januari dit jaar nu alle oorspronkelijke Band-leden zijn overleden. Van die hele invloedrijke generatie musici zijn er nog maar weinig over...

John Woo, het wil maar niet lukken een film van zijn hand goed te vinden. Ik zie best wel wat kwaliteiten in de actie-choreografieën, maar het is zo’n overkill aan actie dat het me op een gegeven moment niks meer doet. Een enorme bodycount, met door de lucht vliegende gangsters, schotwonden die de wat belangrijkere personages hooguit wat afremmen, het is allemaal niet serieus te nemen natuurlijk. Maar ik vind het, in tegenstelling tot de consensus hier, ook niet erg entertainend en zelfs behoorlijk saai op een gegeven moment. In het begin is het nog wel aardig al dat geknal met rondvliegend glas, neerdwarrelend papier, en criminelen die enthousiast hun dood tegemoet rennen, maar het gaat maar door, en met name aan die scène bij het ziekenhuis leek maar geen einde te komen.

Subtiliteit is misschien wat te veel gevraagd, maar een beetje meer afwisseling had Hard-Boiled goed gedaan.

Erg leuk, en origineel (al kreeg ik even wat Nope-vibes). Net geen 4 sterren omdat het eind wat mij betreft niet helemaal lekker liep, de uitleg hoe Jack zijn vrouw had opgeofferd aan de duivel was niet nodig wat mij betreft. Ook botst het found footage gegeven natuurlijk met de hallucinaties die laatste scenes (net als de gedeeltes achter de schermen), maar ben wat die zaken betreft toch vergevingsgezind. Want het is echt een heerlijk filmpje, niet heel griezelig, maar erg vermakelijk met dat typische sfeertje dat natuurlijk doet denken aan bestaande late night shows, inclusief de flauwe grappen, de side-kick etc. De aankleding en ook zeker het acteerwerk waren prima. Ook maar eens op zoek gaan naar Scare Campaign.

Goede film met een lekker sfeertje maar ook een hoop onwaarschijnlijkheden- dat begint al met het meelopen van een verdachte tijdens het onderzoek, zelfs aanwezig tijdens verhoren. Maar ook daarna worden de grenzen van de geloofwaardigheid meer dan eens opgerekt.

Toch blijft Laura boeien, vooral dankzij Webb die de beste teksten heeft- zoals in wel meer films uit die tijd is een grote rol weggelegd voor een cynische columnist die destijds kennelijk een enorm aanzien had. Maar ook de andere rollen worden goed ingevuld, met name Price als onbetrouwbare en nogal verwaande kwast is aardig.

Alles wordt buitengewoon sfeervol in beeld gebracht. Ik kan me voorstellen dat als je weinig met het genre hebt dat soort details je koud laten, maar ik kan toch wel genieten van de aankleding, de leuke dialogen, het rustige tempo en het mysterieuze sfeertje in dit soort noirs. Pas de tweede film van Preminger die ik zag, moet meer van de man gaan zien.

PS baspls Er staat een grote spolier in je bericht (eigenlijk de hele één na laatste alinea), kan dat nog aangepast worden?

Ik had ook wat moeite met de hoogdravende dialogen, maar kon dankzij de mooie beelden toch wel genieten van deze familiesaga. Met name in de omgeving van het huis, het idyllische landschap dat zo sterk contrasteert met de inwendige strubbelingen van de hoofdpersoon. Flashbacks naar een schijnbaar gelukkige jeugd werkten goed, met intieme kleine scenes, dicht op de huid gefilmd, badend in zonlicht. Mooiste scene was wel die van het feest ergens in het begin, en sowieso was de muziek erg sterk.

Keek wel aardig weg deze Lawless, maar toch rammelt er wel het een en ander aan. Acteerwerk was wel OK, ik vond LeBoeuf wel redelijk ondanks de oneindige domheid van zijn personage. Hardy speelt weer eens een stuurse wat lompe gast- en dat doet hij prima. Guy Pearce is veel te karikaturaal, alsof hij een villain in een superheldenfilm speelde, totaal misplaatst, al zal hij er zelf wel plezier aan hebben beleefd. De rest krijgt weinig tot niets te doen, met name de vrouwen hebben weinig te zoeken in deze prent.

Het scenario van de hand van Nick Cave is niet helemaal geslaagd, hij lijkt te twijfelen wie nou de protagonist is, en ook de strijd tussen de broers en het gezag komt niet helemaal uit de verf. De jongste Bondurant zou, in plaats van gewichtig zijn verhaal te doen, zich in een hoekje moeten schamen voor zijn idiote gedrag. Eerst neemt hij zn Quakermeisje mee naar de stokerij, waardoor die ontdekt wordt wat indirect leidt tot de dood van zijn beste vriend.

Dan wordt hij zo boos dat hij in zijn eentje naar een politie-blokkade rijdt hopend daar zijn nemesis (Guy Pearce) te vinden. Uiteraard moeten zijn broers hem achterna gaan- Forrest dacht ongetwijfeld bij zichzelf: "Jack zal toch niet echt geloven dat we onsterfelijk zijn, oh jee, had ik dat maar nooit gezegd." (of iets van die strekking) Door deze domme actie raakt Jack niet alleen zelf gewond, ook zijn broer Forrest en een naamloze helper worden neergeschoten, en dat het geen massaslachting werd was meer te danken aan geluk en gebrekkige schietkwaliteiten, dan wijsheid.

Ook leed de film aan een Lord of the Rings einde- hij wilde maar niet aflopen. Leuk hoor voor ze dat ze alledrie getrouwd zijn en kinderen kregen, maar vond het niet echt meerwaarde hebben. Paar regels tekst hoe het verder met ze afliep was prima geweest.

Ten slotte nog wat over de muziek, over het algemeen wel goed maar áls je dan een Grandaddy nummer in je film doet, doe dan svp de originele versie.

Er zijn niet zoveel gerenommeerde regisseurs die een film over de vluchtelingencrisis maken. Van Haneke herinner ik me een verdienstelijke poging, Stephen Frears misschien, Agneszka Holland met Green Border vorig jaar, en dan zullen er nog wel wat zijn, maar over het algemeen is het geen thema waar je over struikelt. Leuk dus dat Kaurismäki zich daaraan waagt in zijn typische droogkloterige ingetogen stijl. Gek genoeg maakt het totaal niet uit dat het in het Frans is.

Le Havre zou je kunnen zien als een naïef sprookje, als een wat ironische blik op Fort Europa, aan de andere kant zijn er wel voorbeelden van hoe een buurt zich opwerpt om een illegale vreemdeling voor uitzetting te behoeden. Als migranten naamloos zijn en vooral in getallen worden gebruikt viert cynisme hoogtij en wordt er haast schouderophalend gereageerd op de zoveelste bootramp met tientallen doden. Maar zodra de migrant een gezicht krijgt, een naam, blijkt de medemenselijkheid wel degelijk nog te bestaan. In dat opzicht vond ik de film van Kaurismäki dan weer niet per sé naïef, zelfs als dat zo was bedoeld.

Het is iets te rechtlijnig verteld om echt mijn aandacht vast te houden, maar Kaurismaki heeft toch weer een aardige film afgeleverd. Ik word er alleen zelden door gegrepen.

Soort oerversie van Ocean's Eleven, Casa de Papel, met enige fantasie zou je ook Reservoir Dogs kunnen noemen en nog vele anderen: een gezelschap experts die samen een bank overvallen. Dat gaat gepaard met de nodige relativerende humor, zoals bij de inspectie door de "generaal"- waarschijnlijk heeft ook Robert Aldrich deze film gezien want een soortgelijke scène zit in The Dirty Dozen. Eigenlijk is de diefstal van de wapens vernuftiger dan de bankoverval, die vrij eenvoudig verloopt maar waarvan je maar weinig meekrijgt door de rook. Het is verder spijtig dat ze uiteindelijk allemaal worden gepakt, maar misdaad mocht kennelijk niet lonen. Let op de kleine bijrol van een piepjonge Oliver Reed.

Aardige thriller/ drama, die ik op het spoor ben gekomen dankzij Scorsese. Het is een soort omgekeerde Fatal Attraction: waar in de laatste film mannen gewaarschuwd worden toch vooral niet vreemd te gaan, in deze prent worden mannen gewaarschuwd toch vooral niet te snel te trouwen.

Het is een wat trage film maar juist het kalme verloop maakt de omwenteling interessant- als Tierney al na 10 minuten iemand om zeep had geholpen was de impact een stuk minder geweest. Wel jammer dat de"goede" karakters zo dik aangezet werden: Dick en zijn kreupele broertje waren wel erg brave hendriken, en het nichtje was een engeltje, om zo het contrast met Tierney maar zo groot mogelijk te maken. Tierney weet zich als enige geloofwaardig te maken, als een vooral tragisch figuur (en niet zozeer als een monster), en is daarmee het enige interessante karakter.

Kleuren waren trouwens een beetje vreemd, met name Cornel Wilde leek wel een levende paspop.

Het is bijna een (Amerikaans) genre op zich: mensen die zich niet kunnen (of willen) aanpassen en een leven zoeken buiten de maatschappij- uit idealisme of uit noodzaak. Nou lenen de VS zich ook beter voor een dergelijk bestaan buiten de gebaande paden dan Nederland met zijn postzegelnatuur, al komt het ook hier voor.

Leave no Trace is van het ingetogener soort, het deed me een beetje denken aan de films van Reichardt. McKenzie vond ik erg goed als pubermeisje die steeds meer vraagtekens zet bij hun bestaan, zeker als ze eenmaal geproefd heeft van het 'normale leven'. Foster is ook goed, in een niet zo makkelijke rol- schuw, zwijgzaam, door onverwerkt leed, PTSS wellicht, die hem beletten de juiste keuzes te maken. Het levert een rustige film op, zonder echte spanningsboog- iedereen is bereid te helpen, maar ja, wat doe je met iemand die dat afwijst. Hoe hard het ook klinkt, uiteindelijk is de dochter waarschijnlijk beter af zonder haar vader.

Verrassend leuke rampenfilm die zich vooral richt op de onderlinge menselijke verhoudingen. In plaats van met heldhaftig gedoe reageren mensen een keertje redelijk realistisch op rampspoed, wat erg verfrissend is. Daarbij is het ook interessant te zien hoe wederzijdse vooroordelen en egoïsme in eerste instantie de overhand hebben, en pas later doordringt dat ze allemaal in hetzelfde schuitje zitten.

Ik vond het einde eigenlijk perfect, en ik hou niet eens zo van Friends. Eén van de leukere films van dit productiejaar.