Opinions

Iets beter dan het matige deel 2, maar na het zien van de trilogie snap ik niet wat de hype nou was, destijds. Degelijke Zweedse krimi's, veel meer kan ik er niet van maken. Rapace heeft wel een bijzondere uistraling (mooi zou ik haar niet willen noemen) maar Nyqvist loopt er maar wat verloren bij. En als hij dan een keer iets moet doen, zoals die worsteling met die huurmoordenaar, komt het erg geforceerd over- alsof ze bedachten, Nyqvist heeft een actiescene nodig.

De rol van die blonde dommekracht was in dit deel ook overbodig- de toegift waarin Lisbeth met hem afrekent leek ook niet helemaal te passen in het Millennium-universum, eerder een volkomen toevallige ontmoeting om dat losse draadje ook maar af te sluiten. Het verveelt op zich niet, al is het wel langdradig en ben ik blij niet de extended versies te hebben gezien, maar bijzonder? Nah. Misschien moet je daarvoor de boeken hebben gelezen, maar die trekken me eerlijk gezegd totaal niet.

Irritant mannetje die Joe, zo te zien was dat de eerste en enige hoofdrol voor acteur Matthew Barry. En toch nailt hij het ook wel weer met dat verongelijkte pubergedrag. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik van zijn acteerprestatie vind. Dat gold eerst ook voor Clayburn als zijn moeder trouwens, maar ik ben er inmiddels wel over uit dat dat toch een hele knappe, gelaagde rol was.

Ach de acteurs, natuurlijk zijn ze belangrijk, toch is dit vooral een film van schitterende beelden en muziek. De hele film is mooi gefilmd, maar vooral het einde in het fotogenieke Caracalla is machtig. Je ziet eerst Joe wat rondstruinen tussen de acteurs en muzikanten, om uiteindelijk net als de kijker deel uit te maken van het publiek en weggeblazen te worden door Verdi's gemaskerde bal. Een schitterend, theatraal en toch ook emotioneel einde. De film heeft zijn tekortkomingen -dat zinloze bijrolletje van Benigni om maar iets te noemen- maar als een film zo mooi eindigt is dat vergeven.

Subtiel oorlogsdrama zonder enige heroïek over de gebeurtenissen rondom een dramatische nacht in een stad in Noord-Italië. La Lunga Notte del '43 gaat over overleven, en ook het niet willen weten- of het nu gaat om de enige getuige van de moordpartij of de zoon van de vermoorde advocaat, men wil vooral in het ongewis blijven en sluit zich af voor informatie. Veelzeggend en pijnlijk is de scène dat Anna Franco opzoekt nadat ze heeft gebroken met haar zieke echtgenoot. Terwijl zij hem denkt te kunnen troosten, of op zijn minst te informeren over de fatale nacht wil hij daar niet van horen, zit met zijn gedachten al bijna in Zwitserland. Ook de epiloog is fraai, als alles verleden tijd is, en de moordenaar vrolijk bijkletst met de zoon van de man die hij liet vermoorden.

Acteerwerk is meer dan behoorlijk, de jong gestorven Belinda Lee speelt overtuigend een Italiaanse schone, inclusief temperament, Ferzetti is minstens even goed als haar oude vlam.
Visueel is het ook lang niet slecht, op enkele cruciale momenten verandert het perspectief van de camera om een onvrijwillige getuige te tonen van wat zich net had afgespeeld. Met het Rear Window-achtige motief wordt verder weinig gedaan maar dat had ook niet gepast in deze oorlogsfilm zonder helden.

Niet zo bijzonder deze vroege Sirk- ik had me er in elk geval iets meer van voorgesteld. Luchtig is het zeker, waardoor de film als thriller niet werkte voor mij. Het ging hier om een seriemoordenaar die Londen in zijn greep hield maar tegelijk zit je te kijken naar een ginnegappende Lucille Ball en Karloff die een showtje opvoert voor een hond en een paspop en dan doordraait, die scene vond ik eerder bij een klucht passen, en zo waren er meer. Overigens vreemd dat Karloff pontificaal op de poster staat gezien zijn kleine inbreng.

Toch geen onaardige film om een keer gezien te hebben, de film moet het vooral hebben van de wat verdwaald ogende Ball en George Sanders als womanizer.

Hm die poster ziet er heel wat spannender uit dan de scène in de film. Afijn, een knappe biopic van Minnelli die de vaart erin houdt zonder grote gaten in het levensverhaal van de bekendste Nederlandse schilder (of misschien wel de bekendste schilder, period). Prima rol van Douglas in de rol van van Gogh maar ook Quinn is uitstekend als Gauguin, terechte Oscar. Douglas maakt van Gogh behoorlijk levensecht, niet direct onsympathiek maar ook niet bepaald gemakkelijk in de omgang. Van zijn onbeschofte gedrag zien we jammer genoeg maar weinig, hooguit obsessief in zijn verliefdheid op Kay. Leuk ook om al die bekende locaties te zien, al dan niet geënsceneerd in de studio.

Overigens: In het begin van Lust for Life wordt een twintigtal musea bedankt voor de medewerking, opvallend genoeg geen enkel Nederlands museum - het Van Gogh museum bestond nog niet en kennelijk waren toen maar weinig werken in Nederlandse handen.

Aardig drama met veel rodeo-beelden. Rodeo is iets waar ik weinig tot niets mee heb, maar dat was wel goed in beeld gebracht. Ook veel echte rodeo-beelden ertussen gemonteerd zo te zien.

Van de acteurs zijn Mitchum en Hayward goed gecast, Kennedy was niet helemaal geloofwaardig als jonge cowboy, maar ze doen het alle drie naar behoren. Mitchum als zo vaak een vrij tragisch figuur, die door zijn laconieke manier van communiceren de indruk wekt dat het hem uiteindelijk weinig kan schelen. Fijne acteur toch.

Degelijk maar ook wel een beetje saai. Maar als rodeo je ding is, zeker zien.