Opinions

Leaving Las Vegas is een mistroostig verhaal over een man over wie je weinig te weten komt, behalve dan dat hij succesvol was, ooit, en kennelijk zijn vrouw en kind verloren heeft (hoe wordt niet helemaal duidelijk maar gezien zijn destructieve gedrag zal het niet om een scheiding gaan). Las Vegas is het mekka van het escapisme natuurlijk, een Disneyland voor volwassenen. Niet de meest stijlvolle plek om jezelf aan het aardse te onttrekken, maar stijl, dat heeft het personage van Cage al lang niet meer.

Bij herziening vind ik dit toch veel meer de film van Elisabeth Shue dan die van Cage, die ik toch een beetje beperkt blijf vinden. Hij is ook hier weer te veel over the top met dat woeste gezuip waarbij hij steeds de helft van de inhoud van zijn glas verliest (een echte alcoholist is wat zuiniger met zijn drank lijkt me). Shue is wat ingetogener in haar spel, je zou hooguit kunnen zeggen dat te mooi en goed verzorgd is voor de rol van aan lager wal geraakt straathoertje. De ellende die ze te verduren krijgt, plus alle hatelijke reacties van mensen die zij ontmoet, het zou geloofwaardiger zijn als ze een uitgemergelde junk was geweest i.p.v. America's next top model.

In de bijrollen wat bekende gezichten die je niet direct verwacht. Van Richard Lewis (van Curb Your Enthusiasm) en Valeria Golino tot Julian Lennon en Lou Rawls.

Reed is kennelijk geen onderzoeksjournalist. Deze film is duidelijk bedoeld als dé ontmaskering van Michael Jackson en de hele film is er dus een vooringenomenheid tegen Jackson en volledige vertrouwen in de slachtoffers. Een film over misbruik door wellicht de grootste artiest aller tijden wordt natuurlijk door de mangel gehaald, dan moet je de belangrijke feiten toch wel op orde hebben.

Om dan een joekel van een continuïteitsfout tegen te komen (de moeder die zegt dat ze danste van vreugde toen ze Michael Jackson’s dood vernam terwijl haar zoon pas jaren later het misbruik vertelde) is een dermate grote blunder dat dat wat mij betreft het hele verhaal twijfelachtig maakt. Om dan zoals de psychologe in de VPRO nabespreking vergoelijkend te zeggen dat chronologiefouten typisch zijn voor misbruikzaken vind ik veel te makkelijk: je herinnert je echt nog wel hoe je reageert op het overlijden van iemand, zeker als dat iemand is die je als je zoon beschouwde en bovendien een wereldster is. Ik ga er dus van uit dat de moeder zich niet vergist over haar blijdschap na Jackson’s dood. Maar dan zou Jimmy het misbruikverhaal jaren eerder moeten hebben opgebiecht, terwijl uit de docu blijkt dat hij dat ná Wade doet, kortom, dan zouden zowel Jimmy, Wade, zijn broer, zijn zus, zijn vrouw etc zich hebben moeten vergist.

De familie van Wade leek me nogal opportunistisch trouwens, van meet af aan was de Michael Jackson-connectie vooral een carrièremove. Betekent niet dat ze liegen maar sympathiek komen ze niet over- zoals de moeder die geërgerd constateert dat ze niet alle egards kregen bij een bezoek. Dit alles is geen sluitend bewijs dat Michael Jackson géén pedoseksueel was, maar het tegenovergestelde wordt ook niet onweerlegbaar bewezen. Om dan naar aanleiding van deze docu te stoppen met het draaien van zijn muziek, zoals inmiddels sommige radiostations hebben besloten lijkt me dan ook niet terecht. De twijfels die er waren zijn er ook na deze postume karaktermoord nog steeds en zullen er waarschijnlijk altijd blijven.

Filmisch is het ook niet bepaald bijzonder. Het duurt veel te lang en naast de onvermijdelijke talking heads en wat footage is er een overkill aan shots vanuit vogelperspectief van LA, Neverland, Brisbane.

Herziening pakt toch niet helemaal voordelig uit- ik vond het nog steeds boeiend, en de grauwe decors zien er overtuigend uit- en acteren was ook van hoog niveau. Toch word je als kijker iets te veel bij de hand gehouden en wordt maar weinig overgelaten aan interpretatie. Met name op het eind stoorde ik mij daar een beetje aan: dat de man die een mop vertelde over Honecker alsnog in de postkelder belandt bijvoorbeeld, of de rode inkt op het laatste rapport van Wiesner. Het zijn maar details maar toch jammer. Epiloog vond ik ook iets te lang, met 3 of 4 tijds-sprongen. Daartegenover staat dan het raak getroffen wantrouwen dat in alle geledingen van de samenleving zit- een samenleving waarin je eigenlijk niemand kunt vertrouwen, zelfs je eigen partner niet.

Oef dit was wel erg matig. Ik had de film ooit al eens eerder gezien, maar kon me alleen de moordpartij op de familie van Jan Breydel nog herinneren. Die scène maakte destijds dan ook grote indruk, omdat dergelijk geweld tegen vrouwen en kinderen in films een zeldzaamheid was, voor generaties die opgroeien met GoT en dergelijke zal het waarschijnlijk minder impact hebben.

De aankleding zal niet historisch correct zijn, het ziet er toch wel netjes uit. De gevechtsscenes waren wel ontzettend knullig, met soms lachwekkende special effects. De grote slag had een hoogtepunt moeten zijn maar het werd saai gebracht, en niet altijd even geloofwaardig geacteerd door de figuranten die na een slappe duw met een stok al kermend omvallen. Vond het wel een rare keus om Nederlanders te casten voor de rollen van de Fransen, en ook opmerkelijk Ischa Meijer te zien. Ook een flits van Adriaan van Dis, Hugo Claus had kennelijk wat schrijversvrinden opgetrommeld. De acteerprestaties zijn erg wisselend, de dialogen waren soms onnavolgbaar, vol slechte metaforen. "De boer trapt het nest rupsen kapot in de ochtend" en dergelijke. Het muzikale thema werd wat te veel gebruikt maar was op zich wel passend.

De ambitie en durf deze belangrijke gebeurtenis te verfilmen valt te waarderen, er zijn nog zoveel momenten uit de geschiedenis van Vlaanderen en Nederland die m.i. een verfilming verdienen, maar helaas beschouw ik dit toch wel als een mislukte film.

Toen Irakese troepen zich terugtrokken uit Koeweit tijdens de Golfoorlog zetten ze de olievelden in de fik. De welbekende tactiek van de verschroeide aarde, en die term lijkt te zijn uitgevonden voor deze daad van "environmental terrorism". Herzog toont de woestenij met vele aerial shots die wel van drones lijken te komen maar uiteraard vanuit de helikopter werden gemaakt, en het is alsof hij Mordor in kaart brengt. De beelden zijn prachtig in alle gruwelijkheid, en omdat Herzog voor de verandering weinig spraakzaam is, is er geen afleiding voor de zintuigen. Je kunt de verbrande olie bijna proeven. Stemmige klassieke muziek begeleidt de beelden, en slechts een enkele keer stapt de camera de helikopter uit om mensen te interviewen over hun gruwelijke oorlogservaringen.

Na een half uur worden de bluswerkzaamheden getoond, een klus die niet bepaald jaloersmakend is, maar ik moet zeggen dat ik dat deel iets minder vond dan de hallucinante eerste helft. Maar het blijft fascinerend.

Erg geslaagd en sfeervol mysterie, waarbij je als kijker het eerste uur nauwelijks een idee hebt waar het naar toe gaat. Saai vond ik het eerste uur zeker niet, ik was eigenlijk vanaf de eerste scène geboeid aan het kijken. Dat het mysterie zich zou ontwikkelen tot een onvervalst spookverhaal had ik pas vrij laat door, al leg je achteraf natuurlijk wel alle puzzelstukjes. Sterk geacteerd door met name Rampling en Gainsbourg, maar ook Lucas doet het goed in de hoofdrol.

Het laatste stuk, met de moord op Pollock en het tot ontploffing brengen van zijn huis, vond ik eigenlijk het minste, de epiloog over hoe de lemming nou in die afvoer was beland was wat overbodig, maar toch kom ik wel op ruim 3,5 ster uit voor deze knappe film van de inmiddels wat in de vergetelheid geraakte Dominik Moll.

Verrassend deze op Netflix tegen te komen. Melville behoort wel tot mijn favoriete Franse regisseurs, en hoewel het religieuze thema nou niet direct de handen op elkaar krijgt kan ik die kans moeilijk laten schieten. Belmondo doet weinig verkeerd als jonge priester die vooral jonge, "zondige" vrouwen weet te verleiden terug te keren in de schoot van de katholieke kerk. Zijn theologische dialogen met Riva zijn niet allemaal even interessant -Belmondo is in tegenstelling tot de Bergman-priesters nogal zeker van zijn zaak- al waren er af en toe wel aardige observeringen. Zoals de katholieke kerk die -althans volgens Morin- in essentie jong is, maar wordt geleid door conservatieve oude mannen.

De ster is Emmanuelle Riva, uit wiens perspectief het verhaal verteld wordt. Haar bedoelingen zijn op zijn minst twijfelachtig, is zij echt weer gelovig of zoekt haar eenzaamheid en frustratie naar een moeilijk begaanbaar geitenpaadje? Eigenlijk laat de film er weinig twijfel over bestaan dat het toch vooral dat tweede is. Riva speelt haar rol subtiel en menselijk, en steekt positief af tegen de nogal eendimensionale rol van Belmondo. Ook de onderonsjes met haar collega's en vriendinnen zijn best boeiend. Hoewel de Duitse bezetting een bijrol speelt is die steeds wel op de achtergrond aanwezig wat een aantal sterke momenten oplevert, met name de kennis over het meisje dat op een dodenlijst staat. Melville zorgt er wel steeds voor dat de film niet van toon verandert, dus de handelingen van de Duitsers en het Franse verzet blijven buiten beeld.

Misschien niet zo pakkend als Melville's crime films maar interessanter dan vermoed. Overigens laat de vertaling op Netflix zoals wel vaker te wensen over (hérétique wordt bv vertaald als kluizenaar).

Het boek niet gelezen, kennelijk een groot voordeel als ik de reacties zo lees. Ik had Less Than Zero ooit gezien maar kennelijk op een brakke videoband, want ik dacht dat het een grauwe, deprimerende film was. Nou valt voor dat deprimerende nog wel wat te zeggen maar grauw is het allerminst. Less than Zero heeft juist een opvallend kleurgebruik, wat, naast de kleding, kapsels en muziek, zorgt voor dat jaren 80 sfeertje. De muziek is trouwens wel echt een pluspunt, wat zeker niet vanzelfsprekend is in jaren 80 cinema. Leuk die beelden van de clubs waar rich kids hun neus ophaalden voor een biertje, en liever zwaarder geschut inzetten.

Ervaringsdeskundige Downey Junior is behoorlijk overtuigend, dat geldt wat minder voor zijn tegenspelers. De performance van Gertz vond ik nog wel op een vreemde manier kloppen bij de film, McCarthy, waar is hij toch gebleven, is duidelijk de zwakste schakel. Fun fact: in élke film probeert hij een nootje of zoutje in zijn mond te wippen. Soort van trademark. Hij heeft zoals zo vaak een te ruim zittend colbert aan en is niet echt serieus te nemen als coole gast die alle uitsmijters kent en een beetje de womanizer uithangt. In een van die meisjes dacht ik Lisa Kudrow te herkennen maar ze had kennelijk een andere naam in die tijd want ze staat niet tussen de castleden. Of ze was het niet, die mogelijkheid valt ook niet uit te sluiten.

Prima film dus, maar -dit is tenslotte MovieMeter- je moet dus niet eerst het boek lezen.

Heerlijke film met veel humor en scherpe dialogen. Van de drie actrices maakt vooral de helaas jong gestorven Darnell indruk, een erg knappe vrouw die met haar onderkoelde spel al bijna even mysterieus is als Addie Ross. Grappig dat die laatste nooit in beeld verschijnt. Ik dacht dat Rita gespeeld werd door Joan Blondell maar dat blijkt de mij onbekende Ann Sothern te zijn. Van de mannen valt, naast de snedige oneliners verkondigende Kirk Douglas, Paul Douglas op (geen familie) als lompe big shot ("Her picture? I wouldn't even have her fingerprints in my house"). Leuk bijrolletje van Thelma Ritter als sarcastische huismeid, een rol die ze wel vaak lijkt te spelen. Verder is het misschien geen grootse film, maar het is wel bijzonder vermakelijk vol leuke vondsten, zoals de geluidvervormingen: "Is it Brad...is it Brad...why did George wear his blue suit", daar kan een cinemafiele DJ wel een leuke mix van maken.

Tweede deel van Eastwood's tweeluik omtrent de Landing op Iwo Jima. Deze beviel me beter dan Flags of Our Fathers, de structuur was veel helderder en meer straightforward, bovendien was het interessant te zien hoe de slag vanuit Japans oogpunt werd beleefd. Watanabe overtuigt als de wat onconventionele generaal die de verdediging moet leiden, en ook de rollen van de soldaten werden goed ingevuld. In tegenstelling tot FoOF kon ik de soldaten hier ook makkelijker uit elkaar houden omdat er minder gevolgd werden, er zijn eigenlijk maar 4 belangrijke rollen.

Dat gebeurtenissen die in FoOF voorbijkomen hier ook terugkeren maar dan vanuit Japans perspectief geeft ook meerwaarde. En Eastwood heeft duidelijk zijn best gedaan onbevooroordeeld proberen te zijn- Japanners die zich overgeven worden zonder veel omhaal geëxecuteerd, terwijl een Amerikaanse krijgsgevangene humaan wordt behandeld. Een zoon van Eastwood verzorgt de score en dat is net als de score van Eastwood Sr. van FoOF, geen groot succes.

Hoewel ik stiekem op nog meer gehoopt had vond ik het een erg mooie film, met de prachtige Tatyana Samojlova die indruk maakt in de hoofdrol. The Cranes are Flying is een oorlogsfilm die zich concentreert op het thuisfront. Dat neemt niet weg dat de mooiste scene er een op het slagveld is, de dood van Boris die zich met zijn laatste gedachten zijn huwelijk met Veronika voorstelt. Ontroerend, en gezien de relatie die zij buiten zijn medeweten is aangegaan met zijn neef, ook bitter.

Het camerawerk is van hoog niveau, nou kende ik Kalatozov en cameraman Urusevsky van Soy Cuba, ook een film die bekend staat om de onnavolgbare camerabewegingen, en ook hier tonen zij hun klasse.

Acteerwerk, camerawerk, regie, muziek, alles dik in orde, maar het verhaal liep wel heel traag. Ik beschouw mezelf als een empathisch persoon maar ik miste hier toch de morele verontwaardiging. De beste man kan het zware werk niet meer gedaan en krijgt een wat lichtere functie. Vervelend, maar schappelijk toch dat ze hem in het cao-loze tijdperk niet gewoon aan de kant schuiven. Jannings' personage neemt het, om het voorzichtig uit te drukken, nogal zwaar op en er volgen zo'n drie kwartier totale lethargie.

Helemaal bont maakt zijn vrouw het: als ze hem als wc-knecht ontwaart uit ze een geluidloze schreeuw en zet het op een hysterisch rennen zonder acht te slaan op het verkeer- ook in 1924 niet zonder gevaar trouwens. Zijn buren en schoonzoon doen er nog een schepje bovenop. Meer dan "het systeem" lijkt Murnau dan ook de statusgevoelige burgerman op de hak te nemen. In dat opzicht was het einde niet eens zo vreemd.

Tweede Garrel, en waar de vorige me vrij goed beviel kostte het me ditmaal meer moeite in de film te komen. Het begin vond ik wel mooi, met de gelukkig ogende Riva achter de naaimachine onder de tonen van een stemmig pianostuk, iets dat hevig contrasteert met de scene in de theaterzaal ietsje later.

Er ontvouwt zich een plot over OAS-terreur, die echter ondergeschikt lijkt te zijn aan de Garrel's interesse in emoties en relatieperikelen. Zijn stijl is vrij bijzonder, erg naturel, maar ook een die, omdat je zo weinig van de personages weet, afstandelijk blijft. De dialogen zijn soms nauwelijks verstaanbaar, alsof je op een terrasje zit en je hoort een stel verderop discussiëren, een gesprek dat half verwaait in de wind of verdrinkt in het geroezemoes. Daarbij zijn de acteurs belangrijk, Garrel als stoïcijns, emotioneel onhandige man, de beide vrouwenrollen levendig en breekbaar. Visueel is het soms wel mooi, al voelen de actiescenes (als je die zo mag noemen) nogal misplaatst.

Ik weet niet of deze film exemplarisch is voor Garrel's oeuvre, ik las toch ergens dat dit een van zijn beste werken is, misschien dat ik er een ander moment meer voor open sta.

Volgens mij speelt deze film zich in de nadagen van de burgeroorlog af, niet 10 jaar na de revolutie. Niet dat de setting voor het verhaal nou heel belangrijk is- het gaat uiteindelijk toch om een ordinaire juwelendiefstal. Édith Jéhanne doet het meer dan behoorlijk in de titelrol, overigens een actrice over wie erg weinig bekend is- IMDb heeft zelfs geen sterfdatum. Ze speelde ook maar in een paar films. Ugo Henning zag ik onlangs in A Cottage on Dartmoor, hier is zijn rol een stuk minder intens, het is eigenlijk een veredelde bijrol. Rasp speelt een geweldige gluiperd, al was het ontvouwen van zijn duistere plannen aan een willekeurig barmeisje niet al te intelligent.

Mooi geschoten ook, met name sommige buitenshots zijn om in te lijsten- en een aantal bijzondere sequenties waarvan die met de oom die in een roes zijn denkbeeldige geld al telt het meest opvallend is. Ook kent Jeanne Ney de nodige humor, zoals het nogal bruuske ontslag van de secretaresse als Jeanne een baantje zoekt en de scène met de kaketoe. Perfect is de film niet, vooral naar het einde toe speelt toeval een steeds grotere rol (Chalybjew wordt uiteindelijk nogal knullig betrapt) maar dit is toch wel een fijne Pabst.

Ooit eerder gezien, maakt toen weinig indruk, maar dit was toch een fijne herziening. Nu geldt wel vaker dat ik in een bepaalde mood moet zijn voor een film, bij Anderson is dat nog iets sterker. Ik vond vooral Murray weer heel leuk, hij is wel de koning van de droogkloten. Ook leuke bijrolletjes, alleen Blanchett, die normaal toch weinig fout kan doen, vond ik niet goed gecast.

Maar eerlijk is eerlijk, bij dergelijke films gaat het toch vooral om het vreemde, artificiële en droomachtige sfeertje dat Anderson altijd weet op te roepen in zijn films. Fantastisch production design met aandacht voor minieme details, wel wat verouderde effecten die echter niet storen omdat realisme ook niet wordt nagestreefd. Ook een hele fijne soundtrack. Misschien toch maar weer eens wagen aan andere Andersons die minder goed scoorden bij mij zoals Grand Budapest Hotel en Darjeeling Limited.

Niet zozeer het leven van Emile Zola, maar de Dreyfus-affaire staat centraal in deze film, net als in het recente J'Accuse. De Dreyfus-affaire is een beetje de nationale schandvlek in het Franse blazoen, een schandvlek die in 1937 nog wel wat duidelijker zichtbaar was dan ruim een eeuw later, maar rechterlijke dwalingen, de arrogantie van de macht en de moed van het individu zijn thema's die natuurlijk altijd wel actueel zijn.

De film is bepaald niet subtiel, de arrogantie van de generaals is zo groot en zichtbaar dat je er bijna over struikelt; Zola (van wie ik toch eens wat zou moeten lezen maar dat terzijde) is een eloquente held tegen wil en dank en Schildkraut speelt de onterecht beschuldigde zo waardig dat hij er een Oscar voor in de wacht sleepte. Wellicht dat de Academy op die manier nog iets aan genoegdoening voor Dreyfus wilde doen (zijn weduwe Lucie leefde nog) want zijn rol is niet erg opzienbarend. Verder valt vooral op hoe makkelijk het Parijse publiek op te jutten was door een handvol oproerkraaiers, ook toen bestonden er dus al trollenlegers die de koers van de publieke opinie konden veranderen met fake news.

The Life of Emile Zola verloopt redelijk vlot, dit had ook zomaar een film van epische speelduur kunnen opleveren, en is vakkundig gemaakt. Muni, een jaar nadat hij in de huid kroop van Louis Pasteur speelt weer de hoofdrol in een biopic en overtuigt, de andere rollen doen er beduidend minder toe. Het eerste half uur is wat lang als introductie en het gestrooi met elkaars achternaam, waarschijnlijk zodat het publiek weet met wie we te maken hebben, was onnodig, verder eigenlijk niet zo veel aan te merken op deze productie en dat is voor een Oscarwinnaar toch mooi meegenomen.

Edit- Ik had tijdens het kijken niet het idee dat het antisemitisme uit de film was gelaten. Als ze de verrader zoeken en de naam Dreyfus valt staat er bij zijn naam duidelijk in beeld "Religion: Jew" en het is dan ook duidelijk, al wordt het niet zo uitgesproken, dat dat de enige reden is dat Dreyfus kop van Jut wordt. Of zou dat er later ingemonteerd zijn vanwege de kritiek dat het Joods-zijn van Dreyfus nergens wordt genoemd? Het zou me niks verbazen.

Oef wat een tegenvaller. Ik had De Lift ooit wel eens gezien maar kon me alleen enkele kills herinneren. Terecht want alles daartussen is tergend saai. En dan zijn die drie, vier leuke momenten toch wel erg mager voor een film van anderhalf uur. Stapel doet het trouwens redelijk maar ook hij kan de film niet redden. Verder is het altijd wel leuk bekende acteurs te spotten in de bijrolletjes.

Hopelijk bevalt de herziening van Amsterdamned me beter. het zal toch niet zo zijn dat straks Flodder , ook niet bepaald een hoogvlieger, Maas' beste film blijkt te zijn...?

Ik heb het boek ook ooit op de middelbare school gelezen, en ondanks de vele jaren die mij scheiden van die tijd kende ik het verhaal toch nog verrassend goed. Mooi sfeertje met wel wat (bedoelde) anachronismen, inderdaad het boek van Claus zoals al genoemd maar ook sommige auto's en telefoons leken mij niet helemaal bij de tijd passen. Ik ben overigens geen kenner op het gebied van auto's, noch van telefoons, dus ik kan ernaast zitten. Die draaiorgelmuziek hinderde me enigszins, ben daar geen fan van.

Vond vooral de Vlaamse acteurs goed, voorop natuurlijk Verdrengh en de Bouw als Boorman en Laarmans. Wel leuk om Sylvia Kristel te zien, al stelde haar rol niet zo heel veel voor. Van Ammelrooij is een goede actrice, maar ik vond haar niet helemaal op haar plek als Mme Lauwereyssen. Met name in het begin als ze zo naïef is, nadat eenmaal de koppigheid toeslaat is ze geloofwaardiger. Het gaat allemaal wel iets te lang door met die wat overbodige epiloog om dan vrij abrupt te eindigen.

Knappe meid en af en toe een aardig deuntje, dat is het enige positieve dat ik kan halen uit deze film die bevolkt wordt door nogal vervelende en vooral ongeloofwaardige figuren, waarbij de tante wel de kroon spant- zelden zo'n miserabele acteerprestatie gezien van iemand met zo weinig screentijd. Ze werd ook niet bepaald geholpen door het scenario trouwens. Het personage "Lila" lijkt wel te zijn ontsproten aan de fantasie van een 14-jarige puber, alleen maar geile praatjes maar nog wel maagd. Verder probeert de film broeierig te zijn maar is dat allerminst, dat een andere user de Marseillaanse achterstandswijk als "dorpje" omschrijft geeft wel weer hoe mislukt de poging van de makers is een grootstedelijk gevoel op te roepen.

Nogal merkwaardige, maar grotendeels geslaagde western waarin een hoogbejaarde man verslag doet van zijn leven. Het is naar een boek zo lees ik, maar echt veel meerwaarde heeft dat voor mij niet, die rimpelig geschminkte Hoffman die even in de begin- en eindscene opduikt. Het is een wel vaker gebruikt middel in vooral Amerikaanse films.

Eenmaal in het verhaal zit er een flinke vaart in, als aan de hand van verschillende episodes Little Big Man tot leven komt. Die episodes variëren van grappig tot redelijk flauw, maar de toon verandert nogal eens want soms zit je opeens middenin een geweldsorgie. Op zich moet die afwisseling kunnen, maar ik had wel moeite met de scenes waarin luchtige komedie en heftig drama elkaar overlappen, zoals in de scene dat Hoffman's vrouw en kind worden afgeslacht, tezamen met de rest van het dorp, terwijl de grandaddy (een puike rol van Chief Dan George) met een grote grijns voortschuifelt omdat hij zich onzichtbaar waant. Dat werkt dan voor mij niet helemaal. Overigens is het bizar dat Custer, die lekker lullig wordt neergezet als een gestoorde ijdeltuit, door sommige Amerikanen als een held wordt gezien na nog eens wat te hebben nagelezen over Wachita en Little Bighorn.

Little Children is Todd Field's tweede, en zoals het er lange tijd naar uitzag tevens laatste film, tot hij gelukkig 15 jaar later opeens met Tar op de proppen kwam. Het is een geliefd onderwerp voor veel Amerikaanse filmmakers, de façade van de aangeharkte perkjes in Suburbia, met daarachter een hele wereld van slechte huwelijken en verknipte WASPs, en echt verrassen doet Little Children ook niet. Maar deze toegankelijke, bijna luchtige zwarte komedie/drama is vakkundig gemaakt, met puik acteerwerk van Winslet met name. En waar ik zo'n voice-over meestal weinig vind toevoegen, hier is die bijna literair, alsof de alwetende schepper van deze wereld toch zijn persoonlijke commentaar wil geven op de gedachtegang van zijn personages. Dat Winslet hier als gedrongen tomboy wordt gepresenteerd als tegenpool van Connelly moet je dan maar voor lief nemen.

De romance tussen Winslet en 'pram king' Wilson vond ik wel aardig uitgewerkt, maar de pedofiel was interessanter als bijpersonage dan toen hij zijn eigen verhaallijn kreeg (al was die Happiness-achtige date wel heerlijk ongemakkelijk- op het einde dan wel iets té). Ik was nog wat minder blij met de verhaallijn van de ontslagen cop met PTSS, maar vooruit, dat verhaal paste nog wel in de setting. Helaas is het einde van de film veel te potsierlijk, daar vliegt de film serieus uit de bocht, en daarmee is al het voorgaande toch ook wat moeilijker serieus te nemen.

Hmm, ben niet zo enthousiast als de meesten hier. Ik vond vooral Furlong goed acteren, de rest is OK al viel Schell wat uit de toon. De grauwe sfeer is goed getroffen, maar het scenario vond ik nogal rammelen, en dan met name het verraad van de vader: hij wist volgens mij niet eens dat Josh met Alla optrok, laat staan dat hij wist waar ze verbleven, dus ik neem maar aan dat ze die info ergens anders haalden. Waarbij het verraad van de vader dus een beetje impact mist. Ook het einde vond ik niet zo sterk met die vergismoord en de crematie. Muziek is erg stemmig met een overdaad aan koorgezang. Voor een debuut niet slecht maar ook niet zo bijzonder.

Na het meevallende Diamonds Are Forever nu weer een behoorlijk tegenvallende Bond, niet eens zozeer door Moore, weliswaar een van de mindere Bond-vertolkers, maar hier toch wel acceptabel. Wel komt hij tekort in de gevechten, moeilijk te geloven dat hij die Baron Samedi met een vuistslag uitschakelt. Baron Samedi wordt vaak genoemd als een tof personage, maar óf ik zag een zwaar verknipte versie, óf ik knipperde steeds met mijn ogen als hij een scene had, want hij had volgens mij nauwelijks wat te doen.

Blaxploitation was nogal populair begin jaren 70, en het is duidelijk dat deze James Bond daardoor is beïnvloed. De plot is wel weer redelijk stompzinnig, met de standaard-ingewikkelde en tot mislukken gedoemde manieren om Bond uit te schakelen, veel Bond-clichés (haaien, ondergrondse vesting etc.) met uitstapjes naar tarot-bijgeloof en voodoo.

Locaties zijn naast New York en Louisiana het niet-bestaande San Monique, een Frans Caribisch eilandengroepje waar de bewoners nogal achterlijk zijn, LALD is politiek incorrect zoals ze niet mee gemaakt worden. De scene dat Solitaire door een groep inboorlingen naar een totempaal wordt gedragen onder gedans en getrommel sloeg wat dat betreft wel alles. Verder kent deze Bond de slechtste eindbaas-dood aller tijden, ik kon het niet geloven hoe slecht dat eruit zag.

Positief waren de mooie verschijning van Seymour, de achtervolgingsscene met de speed-boten - al had die redneck-cop van mij niet gehoeven- en de titelsong, gewoon een prima liedje.

Mooi en sfeervol, alleen werkt de genremix niet altijd even goed.
Er zijn genoeg pluspunten, zoals de cameravoering met trage zoom outs en een dwalende camera, de sfeervolle beelden in het huis, de scenes met de mysterieuze Alma en de spiedende generaal, en net als in Ixcanul het gebruik van de inheemse taal.

Ik vond de scenes dat de oude vrouw als het ware de misdaden die tegen Alma en haar kinderen werden gepleegd beleeft niet zo sterk, net zoals dat de ontdekking dat Alma een geest was veel te voor de hand liggend was. Bovendien gaan spanning en mensenmenigtes vaak niet samen, als thriller komt La Llorona dan ook wat minder uit de verf. Wel wat aardige scenes in het huis maar tot een echte climax komt het eigenlijk niet. Misschien ging ik met verkeerde verwachtingen kijken want dit is bovenal een drama over de omgang van een volk met een nationaal trauma, gezien door de ogen van de schuldigen.

Onderhoudende docu die het internet belicht in tien verschillende hoofdstukjes. Erg interessant vaak, al slaat Herzog soms wel de plank een beetje mis door ook onderwerpen te belichten die nauwelijks met internet te maken hebben, zoals gameverslaving of technologie-ontwijkers. Ook de link met de kolonisatie met Mars was nogal dun, maar dat vond ik dan wel weer boeiend genoeg en had ik wel meer over willen horen (hoe zit het eigenlijk met die vrijwilligers die een one way ticket naar Mars hebben geboekt?)

De historie van het internet was interessant, wel al grotendeels bekend, de toekomstmogelijkheden en doemscenario's (het Carrington-effect!) vond ik het meest interessant al werd het soms wel erg rap afgeraffeld. Herzog weet wel interessante gesprekspartners voor de camera te krijgen, van een ex-hacker die kwajongensachtig verhaalt over zijn vlucht voor de FBI (bizar hoog gestraft met jaren cel en eenzame opsluiting) tot internetpioniers van het eerste uur, wetenschappers en visionaire entrepreneurs.

Herzog zelf is op dreef als de geïnteresseerde leek die wel iets te veel vervalt tot het delen van gevatte overpeinzingen met de geïnterviewde (en dus ook de kijker).

Aangename nogal bizarre film, waarin erg droog wordt geacteerd, en de karakters soms als kinderen lijken te praten/ redeneren- het deed me wat denken aan films van Wes Anderson, die droge toon.
Het concept -een 1984-achtige wereld waarin single zijn verboden is op straffe van transformatie naar een dier naar keuze- is origineel, en het eerste deel is erg vermakelijk, inclusief de malle toneelstukjes en optredens van het personeel, maar de toon verandert als David ontsnapt en in het bos gaat wonen.

In het bos gelden andere regels- hier werkt het andersom: relaties zijn verboden en worden bestraft. Iedereen lijkt zo vast te zitten in hun denken dat ze ook in relatieve vrijheid de wat onlogische regel hanteren dat je bij elkaar past als je een gemeenschappelijke handicap hebt. Dus bijzienden horen bij elkaar, en als je partner blind wordt, dan zit er niks anders op dan je ogen uit te steken.

Of dat laatste gebeurt weten we niet- maar ik denk dat David zijn ontsnapping voortzet en de laatste stap naar vrijheid zet: na de ontsnapping uit het hotel volgt de ontsnapping uit het bos, nu dan de ontsnapping uit de onderdrukkende sociale conventies?

Een Franse film die (ook?) in het Engels gedraaid wordt, dat zie je toch niet vaak. De dub stoorde niet al klonk het soms wat onnatuurlijk, met name als de vrienden van Trelkovsky aan het woord waren.

Polanski vind ik altijd wel fijn in de hoofdrol, hij speelt bijna altijd een antiheld met een droog-komische uitstraling. Dat gaat soms wel ten koste van de spanning, maar The Tenant blijft toch wel een onheilspellend paranoia-sfeertje houden. Dat komt vooral door het camerawerk (van niemand minder dan Sven Nykvist) en de soundtrack. Eng wordt The Tenant niet, sfeervol en licht-verontrustend zeker wel. Net wat minder dan het verwante Repulsion, maar zeker de moeite waard.

Intrigerende vroege Hitchcock. Wat me opviel zijn de zeer verzorgde en goed verzonnen shots (die hand die de leuning afglijdt!), en een haast frivool spel met licht en schaduw, iets wat Hitch kennelijk al vroeg onder de knie had. Veel (beeld)aanwijzingen dat The Lodger de moordenaar was, maar ook wel de nodige die dat tegenspreken - zoals het schaduwkruis op het gezicht van the Lodger als hij het raam sluit zijn al een voorbode van de bijna-lynchpartij.

Opvallend genoeg speelt de echte moordenaar geen rol, hij was eigenlijk de McGuffin hier. Het nieuws dat de moordenaar gepakt was kwam wel een beetje als een anticlimax, maar de scene met de huurder hangend aan zijn handboeien (alweer zo'n Christus-symbool) was wel weer erg sterk.

Maakt nieuwsgierig naar ander zwijgend werk van Hitchcock.

Leuke film die wel wat te veel twists heeft- zoals dat ze nog niet dood zou zijn en Filip dus eigenlijk de moordenaar was: leek me niet want ze was inderdaad niet aan de slaappillen gestorven zoals de politie zei, maar ook niet aan de meswond, maar aan de overdosis insuline waar alleen Luc (en later Chris) van op de hoogte was.
Verder beetje vreemd toneelspel van de vrienden om Vincent te pakken- maar misschien heb ik iets over het hoofd gezien dat dat wel logisch en uitgekiend was.

De echtgenotes zijn jaloers (en niet onterecht) maar je gaat zo´n huisvader wel begrijpen want wat een verbitterde vrouwen- de scenarist is duidelijk geen fan van het huwelijk. Acteren vond ik wel goed, maar Decleir's rol vond ik wat overbodig met dat subplotje over dat project. Al met al leuk om gezien te hebben maar toch niet de beste Vlaamse film die ik gezien heb.

Een film over Vietnam gemaakt tijdens de oorlog, een jaar vóór de wereldwijde protesten van 1968, het levert een boeiende docu op waarin verschillende filmmakers, zoals Ivens, Resnais en Godard, hun visie op het conflict geven. Ik wist dat Varda ook meewerkte aan de film maar haar segment is blijkbaar niet opgenomen in het eindresultaat.

De film is het sterkst waar wordt geregistreerd, bijvoorbeeld de vroege protesten tegen de oorlog waarbij Wall Street jongens lachend "Bomb Hanoi" schreeuwen tegen de vredesdemonstranten, of als opperbevelhebber Westmoreland zonder scrupules diezelfde demonstranten min of meer de schuld geeft van het verlengen van de oorlogshandelingen. Ook indrukwekkend, de man die napalm uit moet leggen aan omstanders, met een kort shot van iemand die door napalm levend verbrandt. Sowieso zijn de discussies tussen de voor-en tegenstanders boeiend om te volgen. Ik vond de monoloog van Resnais (Claude Ridder) ook erg sterk, al vloekt het wel een beetje met de rest, en ook de bijdrage van Ivens, die zich als een van de weinigen op de Vietnamezen richt, mag er zijn. Fascinerende beelden van Vietnamezen die in de eenpersoonsschuiltonnen zitten na een luchtalarm, zonder een zweem van paniek (eentje leest zelfs de krant). Godard valt eigenlijk het meest tegen, die heeft het in zijn segment vooral over zichzelf.

Belangrijke docu.