Opinions

pfff zeer matig. Vervelende acteurs (zelfs Keitel was saai), houterige dialogen, verschrikkelijke heldenmuziek, rommelig scipt, traag, matig camerawerk en clichés die elkaar in moordend tempo opvolgen (daar zit dan weer wel vaart in). Een echte B-film kortom maar het zal wel weer miljoenen gekost hebben.

Leuke satire van Pasolini die vrij geniaal begint met de gezongen openingscredits. Dan volgt de introductie van vader en zoon die zich een weg banen door een braakliggend gebied waar nieuwbouwwijken verrijzen, een geliefd decor voor Italiaanse regisseurs in de jaren 50 en 60.

Zoals wel vaker bij Pasolini is de film niet plotgestuurd- en er volgt een aantal min of meer losse scenes waarbij o.a. de kerk, het volk, het marxisme de revue passeren. Toto en Davoli zijn een apart maar geslaagd duo, de bizarre gebeurtenissen in een veelvoud aan stijlen, tot en met slapstick aan toe, maken dat het nooit saai wordt. Morricone was weer eens de componist van dienst- het lijkt, gechargeerd, soms wel alsof hij vrijwel elke naoorlogse Italiaanse film die er een beetje toe doet van muziek heeft voorzien. Zijn soundtrack voor deze film is erg leuk en aanstekelijk, met name het rocknummer dat steeds terugkomt is hitgevoelig.

Ik moest ook geregeld aan Who's Afraid of Virginia Woolf denken, niet zo vreemd natuurlijk bij een film over een dronken koppel dat thuis komt na een feestje en hatelijkheden begint te spuien. Alleen gaat dit over een hoge functionaris in communistisch Tsjechoslowakije wat leidt tot vergaande paranoia (die echter redelijk stevig gefundeerd is, dus of er dan nog wel te spreken valt van paranoia...?) Het is al gezegd, maar erg bijzonder dat dit gemaakt kon worden.

Het ongepolijste wat de film wel kenmerkt past als gegoten en levert mooie shots op van donkere kamers verlicht door wat kandelaars, met gestaltes half in de schaduw die dan weer fluisteren dan weer schreeuwen, al naar gelang hun staat van opwinding. Ook een vrij overtuigende registratie van dronkenschap in al haar facetten. De felverlichte flashbacks vormen een welkome afwisseling van de claustrofobische beelden vanuit het huis en worden gepresenteerd als rechtstreekse beelden vanuit de protagonist wat de onsamenhangendheid ervan verklaart. Het eind is zonder meer verrassend.

Favoriete Naruse tot nu toe over twee mensen die behoorlijk verloren rondlopen in naoorlogs Japan, elkaar voortdurend de maat nemen, elkaar verlaten om vervolgens weer bij elkaar terug te komen. Totdat de vrouw beseft dat ze niet zonder de ander kan terwijl de man, die zich eerst nog flikflooiend en blauwbaardend door het leven slaat, pas tot dat besef komt als het te laat is.

Mooi dramatisch einde op het regenachtige eiland Yakushima (de plaatselijke VVV zal niet blij geweest zijn) als Yukiko sterft en Tomioka dan eindelijk herinneringen ophaalt aan hun relatie in Indochina, iets wat hij daarvoor steeds afdeed als onnodig. Al vind ik de theorie dat het vooral zelfmedelijden is wat hij voelt wel interessant, ik denk zelf toch meer aan een gevalletje "you don't know what you got till it's gone".

Ben vooral nog erg benieuwd naar When a Woman Ascends the Stairs, al heeft dat vooral met de mooie titel te maken.

Pas de tweede Ozu die ik zag, en de eerste in pakweg 10 jaar- vreemd eigenlijk, de andere film die ik zag (Tokyo Story) vond ik namelijk erg goed. Floating Weeds haalt dat niveau niet, maar is nog altijd zeer genietbaar. Opvallend verzorgde shots, ook vaak shots van levenloze dingen, een fiets, een theepot, die de suggestie wekken dat iemand net vertrokken is. Er lijkt ook net wat meer aandacht geschonken aan de kadrering dan bij tijdgenoten.

Het verhaal is simpel, weet niet of het exemplarisch is voor zijn hele oeuvre, maar Ozu houdt het graag klein. Ik vond het acteerwerk opvallend ingetogen, en soms laconiek: als de zoon dan eindelijk wordt geconfronteerd met de waarheid omtrent zijn vader staat die in de volgende shot achteloos aan z'n kont te krabben.

Ruime voldoende, en het zal nu toch niet weer 10 jaar duren voor ik de volgende Ozu opzet.

Vriendengroep heeft moeite met volwassen worden en de daarmee gepaard gaande verantwoordelijkheid. Beetje a la I Vitelloni dus, al komt deze kwalitatief niet in de buurt van Fellini's film. Daarvoor is het iets te simpel van opzet. Toch wel een ruime voldoende waard, het is onderhoudend met een mix tussen drama en humor die best goed werkt en vond het acteerwerk meer dan behoorlijk. De vijf vrienden vertegenwoordigen een levenshouding die typerend is voor mensen die maar niet volwassen willen worden, en dat was eerlijk gezegd best herkenbaar. Wel vond ik het lastig inleven in de bijna 30-jarige hoofdpersoon die alles op het spel zet voor een bakvis. Een knappe bakvis, zeker, maar na een kort gesprekje met die scholier ben je toch wel weer op Aarde belandt zou je zeggen.

Weer een prachtige film van De Sica. Ik dacht dat ik daar niet zo gevoelig voor was maar de Italiaanse neorealistische melodrama's van De Sica raken toch een gevoelige snaar, ook eerder al met Ladri di Biciclette.

Misschien ligt het aan de taal, het mooie zwart-wit, de melancholieke sfeer, de geloofwaardige niet-professionele acteurs, het kleinschalige vooral- het zijn eerlijke films die zich bovendien houden aan het aforisme less is more: Umberto D. is arm, maar zijn armoede is onzichtbaar, hij loopt keurig behoed in zondags pak door de Romeinse straten, oude vrienden begroetend. Zijn armoede is vooral ook reden tot schaamte: de vernedering om iemand om geld te vragen terwijl hij heel zijn leven zijn eigen kost verdiend had.

De film zit vol maatschappijkritiek: de geldbeluste huisjesmelkers, de ongeïnteresseerde bestuurders, de respectloze politie, maar concentreert zich toch vooral op de aimabele hoofdpersoon, fantastisch gespeeld door Carlo Battisti, in zijn eerste en enige film.

Goede, behoorlijk naargeestige film over Mengele-achtige praktijken in Japan tijdens de nadagen van WO2. Gebaseerd op ware gebeurtenissen ook nog. De film toont de perspectieven van twee jonge artsen die zich in laten met een medische misdaad. De idealistische Suguro, die elk leven op waarde schat, en de cynische Toda (een vroege rol van Ken Watanabe), die nergens meer in lijkt te geloven.

Het is geen film die je vlak voor een operatie moet zien, want dan is er ook nog een strijd tussen ambitieuze artsen op leeftijd, die leidt tot een intens in beeld gebrachte operatie van een jonge vrouw die jammerlijk mislukt. Ik ben nooit zo'n held wat betreft beelden van operaties, maar gezien de drijfveren van de opererende artsen is het in deze film al helemaal lastig, zeker de operatie waarin een gezonde long wordt weggesneden terwijl dronken soldaten het geheel filmen en grappen maken was lastig af te kijken.

Laatst was er een topic over films die hoewel ze goed zijn, niet uitnodigen voor een nieuwe kijkbeurt- deze zou ik dan toch willen nomineren.

Goede verfilming van Kundera´s beroemde roman. Daniel Day Lewis doet het goed maar met name de vrouwenrollen (Olin en Binoche) zijn uitstekend. Het verhaal is oppervlakkiger dan ik dacht, maar het is een eeuwigheid geleden dat ik het boek gelezen heb en ik herinner me daar zo goed als niets van.

Echt sprankelend wordt het geen moment- daarvoor is het toch iets te braaf, degelijk maar weinig creativiteit, geldt niet alleen voor de regie maar ook voor de soundtrack (weinig verrassend met veel vioolspel) en ook de beelden die mooi zijn maar nergens geweldig. Overigens werkte de vermenging van fictie en echte beelden hier wel goed, daar ben ik normaal geen fan van.

Meest creatief was nog de verrassende eindmontage, waardoor je weet wat het einde van Tomas en Tereza zal zijn, voordat de scene voorbijkomt. Dat werkt heel goed, beter dan als je de crash zelf zou zien- je laat ze nu achter op een moment dat ze hun geluk met elkaar hebben gedeeld terwijl je weet dat ze elk moment zullen verongelukken...mooi en treurig einde.

Moeilijk een kant kiezen was geen sprake van, de hele wereld was op de hand van de sandinisten, Somoza was dan ook een bijna groteske schurk uit een dynastie van schurken. Toch blijken de woorden van Trintignant op het eind profetisch: de sandinisten onder Ortega bleken uiteindelijk meer van hetzelfde maar met een socialistisch sausje. Carlos Fonseca (op wie “Rafaël” geïnspireerd lijkt) moet zich omdraaien in zijn graf.

Over de film: een spannende en best realistische kijk op de burgeroorlog van ‘79, fictief maar met duidelijke verwijzingen naar de moord op Bill Stewart. Na die moord liet de regering Carter Somoza vallen al zou hun rol nog lang niet uitgespeeld zijn met de contra’s. Goed spel van de drie hoofdpersonen en mooie plaatjes, afgewisseld met het nodige (niet al te expliciete) oorlogsgeweld. Opvallend cynische kijk op de rol van de VS, belichaamd door de amorele, opportunistische huurling gespeeld door Harris- het waren immers de tijden dat het communisme als een rood gevaar in Latijns Amerika tierde en overal werden dubieuze dictators door de gringo’s gesteund om dat te beteugelen.

Locaties overigens in Mexico maar een heel Nicaraguaanse vibe, León leek op het echte León, Idem voor Managua en het noordelijk gebied: dergelijke krijtrotsen kom je daar ook tegen. Puik werk van de locatiescouts dus. Ook zien de figuranten er als Nicaraguanen uit en praten ze ook als Nicas, Amerikaanse films hebben de neiging voor alle Spaanssprekende rollen Mexicanen te casten maar hier is daar dus geen sprake van.

Behoorlijk grappig, deze mysterieuze zoektocht naar oude legendes, complotten, met een erg leuke rol voor Garfield. Vooral het eerste deel is erg sterk, als het alle kanten op lijkt te gaan. De plot wordt wel minder interessant gaandeweg, en ik heb ook het gevoel dat het niet helemaal hout snijdt (het had wat mij betreft nog wel iets vager mogen blijven), maar vermakelijk is het. Droge humor wordt afgewisseld met weirdness en grappige dialogen, maar de film wordt nooit te lollig, er blijft een soort donker randje wat mij wel beviel.

Ik vond die songwriter als personage iets te veel van me vragen, die was duidelijk geschminkt en dat schoot een beetje het doel voorbij. Ik dacht het zal wel een of andere Hollywoodster zijn, a la Tom Cruise in Tropic Thunder, maar het blijkt een mij niet heel bekende acteur te zijn. De songwriter als kwade genius doet ook nogal aan de Daft Punk film denken trouwens. Vond het, samen met het telefoongesprek in die tent op het eind /spoiler] wel de minste scène van de film.

Eerste 90 minuten vond ik echt geweldig, daarna wordt er te veel opgelost en zakt het wat in, maar het blijft een heerlijke Hollywood-ride. Leuk eerbetoon aan Janet Gaynor ook trouwens, wellicht de cutest silent movie star.

Zorgvuldig opgebouwd drama met thrillertrekjes die wel doet denken aan Rebecca van een paar jaar eerder, in die zin dat een schijnbaar perfect huwelijk steeds meer scheuren vertoont door een afwezig personage. Jammer dat Mitchum de rol van Michael kreeg, want zodra hij in beeld kwam als zogenaamde caretaker werd het redelijk voorspelbaar.

Hepburn is prima in de hoofdrol, overtuigend zowel als muurbloempje en als vrouw van de wereld. Taylor vond ik ondanks het interessante personage dat hij speelt veel minder, geen geweldig acteur. Mooi in beeld gebracht en een spannende finale in het bos, de epiloog was dan weer totaal overbodig en een beetje jammerlijk. Toch een verdienstelijke film van Minnelli, die wel nooit een favoriet zal worden.

Grappig dat de ondergrondse in een eeuw tijd eigenlijk nauwelijks veranderd is. Leuk die scenes in de wagon, want hoewel tegenwoordig vrijwel iedereen op z'n telefoon zit, vond ik het nog best herkenbaar. Dat geldt al helemaal voor de mensenstroom die routineus roltrap op, roltrap af gaat. In 1928 was de Londense metro allesbehalve nieuw, die bestond toen al ruim 50 jaar.

De driehoeksverhouding is verhalend niet heel interessant (twee mannen worden verliefd op hetzelfde meisje, de een een lompe bruut, de ander een verlegen goedzak - een hufter en een hofdame, om met Eddy Terstall te spreken), maar wat Underground toch wel erg leuk maakt zijn de avontuurlijke shots, de nog vrij nieuwe technieken die werden gebruikt, waardoor de film oneindig meer vaart heeft dan films van slechts een tiental jaar ouder. Spel met schaduwen, spiegels, een dynamische achtervolgingsscène, vlotte editing, sympathieke acteurs, een passende score- het draagt allemaal bij aan een aangename kijkervaring. Underground mag best wat meer bekendheid mag krijgen.

Uiterst bizar verhaal met Chaney als sinistere buikspreker (nou is een buikspreker al snel sinister natuurlijk maar Lon Chaney dan helemaal) die met hulp van twee circusartiesten een uiterst ingenieus plan opzet om mensen te beroven: men hure een enorme dierenwinkel inclusief employee, verkleedt zich als omaatje met kleinkind, verkoopt papegaaien waarbij de buikspreker doet alsof de papegaai kan praten, wacht het boze telefoontje af dat de papegaai helegaar zijn snavel niet opendoet en gaat vervolgens langs in de herenhuizen -papegaaienkopers staan uiteraard bekend om hun ongekende rijkdom- en loert vervolgens naar eventuele juwelen om die een dag later te roven. Over een waterdicht plan gesproken, hoe slim is dat!

De belachelijkheid wordt alleen nog maar verder uitvergroot als de ingehuurde medewerker verliefd wordt op een vierde handlangster tevens liefje van de buikspreker en ook een aap nog zijn intrede doet- wat is een vogelwinkel zonder agressieve chimpansee nietwaar. Het is allemaal best vermakelijk maar je moet wel heel erg vaak een oogje dichtknijpen (los van de hele premisse heb je ook nog te maken met een papiertje in de rechtzaal, om nog maar te zwijgen van het "plan" van kleine Baby Herman om de sterke man uit te schakelen)

Goede western met prima Stanwyck. McCrea is ook goed als de rechtschapen held, al is zijn personage wat saai. Klein rolletje voor Anthont Quinn. Verhaal is interessant en leuk in de historische context gezet. De special effects waren niet al te goed maar daar kon ik meestal wel overheen kijken (op de scene met de bizons na, dat zag er niet uit). Apart (en tekenend) dat de werkelijke schurk van de film, de bankier die speculeert op bankroet van de Western Union, weg komt met een ludieke taakstraf.

Redelijk maar niet erg bijzonder, deze thriller die zich grotendeels afspeelt in en om het belangrijkste treinstation van LA. Dat levert een aardig inkijkje in de staat van het Amerikaanse personenvervoer in de jaren 50 op, zoals dat er destijds 80.000 forenzen gebruik maakten van het station (ter vergelijking, tegenwoordig is dat 110.000, Utrecht CS heeft er 200.000). Niet dat ik verder veel met of tegen treinen heb maar ik vind dat soort zinloze informatie altijd wel leuk om te weten.

Union Station heeft met William Holden niet de meest charismatische hoofdrolspeler, en ook het niveau van de boeven is niet best- beetje kleurloze types. Dat een van hen wordt doodgetrapt door een kudde koeien was wel even een bizar momentje, alsof een personage in een film die zich afspeelt in Amsterdam opeens wordt aangevallen door een wolf. Het zou kunnen maar lijkt erg onwaarschijnlijk. Nou ja in die tijd was LA misschien een soort enorme veemarkt, het zou kunnen.
Dat de boef in kwestie opmerkte dat hij werd geschaduwd was trouwens niet zo vreemd want de politie deed zijn best zo opzichtig mogelijk, met steelse blikken en gebaren, de achtervolging in te zetten.

De rol van Olsen wordt allengs kleiner en dat doet de film geen goed want zij was juist een lichtpuntje. Gelukkig is er nog wel een finale in een tunnel, altijd sfeervol in dergelijke films, maar de actie was ondoordacht en weinig spannend. Het gillende slachtoffer deed ook haar best een grote antipathie voor haar te ontwikkelen zodat haar redding niet zo bevredigend was als de makers voor ogen hadden. Vond het Ierse kabouteraccent van Fitzgerald een beetje afleiden. Was hij de persoonlijking van de Amerikaanse Droom? Op het schip gestapt als Iers keuterboertje en het geschopt tot commissaris?

Nee, Maté is een best bekende noir-naam, maar na vier films van hem te hebben gezien ben ik nog niet overtuigd. Vind zijn SF-film When Worlds Collide nog het leukst. Vond dit ook niet echt een noir trouwens, te veel daglicht, te weinig regen en mist, te weinig weltschmerz, te weinig intrige en geen femme fatale.

Ferreri is nooit vies van een bizarre plot, maar hier overtreft hij zichzelf toch wel: een zakenman die geobsedeerd raakt door het vraagstuk wanneer een ballon klapt. Met Mastroianni kent deze Ferreri een topacteur die niet te beroerd is zijn personage een flinke dosis tragiek mee te geven. De piepjonge Schaak is trouwens ook leuk als zijn vriendin die voortdurend laveert tussen vrolijk ongeloof en groeiende irritatie. De scenes tussen hen zijn heel naturel, lijken soms ter plekke geïmproviseerd. Tegen het einde is de ballonnenman dan helemaal doorgedraaid en eindigt het tragisch, al is het ook zwart-komisch als er ruzie ontstaat omdat de zelfmoordenaar met zijn val de auto van Ugo Tognazzi zwaar beschadigd heeft,

Het is dus lekker maf en ironisch, met een behoorlijk zwart randje. De lange scène bij de balonnenparty (in kleur) is een hoogtepunt, maar eigenlijk verveelt de film geen moment. Opvallende soundtrack ook, met de opzwepende begintune als terugkerend thema.

Ik ben niet bepaald een fan van Ferreri, maar dit vind ik best goed. Voor mij na Dillinger e Morto zijn beste film.

Kan hier ook niet echt enthousiast van worden, dit Carruth-project. Begin was zeker intrigerend, maar dat gedoe met die varkens en geluidsopnames duurde maar, en haalde ook meteen een hoop sfeer weg (come on, een varkenshouderij?) Daarna ontspint zich een atmosferische, impressionistische, Malickiaanse (kortom: behoorlijk vaag) plot die eindigt met een, naar ik aanneem, onbedoeld komisch tafereel waarbij mens en varken harmonisch samenleven in eerder genoemde varkenshouderij.

Sfeervol en artistiek, dat wel, en Seimetz is een ontdekking, maar als film ging het het ene oog in, het andere oog uit.

Erg vermakelijk, Peele bewees hiermee dat hij geen eendagsvlieg was. Hoewel Us niet over de hele linie spannend of eng is, was het dankzij de zwarte humor en geslaagde soundtrack wel de hele speelduur bijzonder onderhoudend. Het is ook meer een maatschappijkritische film die een metafoor gebruikt om misstanden aan te kaarten dan een eendimensionale horrorfilm, en heeft in dat opzicht wel raakvlakken met Night of the Living Dead/ Dawn of the Dead.

Ik had toen de film net was afgelopen wel mijn twijfels over het einde, met name de twist- die lag er wel dik bovenop. Maar uiteindelijk werkt de film juist door die twist beter: het verklaart waarom Evil Addy kan praten, in tegenstelling tot de rest van de klonen, het geeft een motief wraak te nemen, de rest van de klonen op te zetten tegen de welgestelden- er zit dus ook een snufje Spartacus in deze film.

Neemt niet weg dat ik de visualisatie van de wereld onder de onze erg lelijk vond. Dat de klonen dezelfde bewegingen doen vond ik er niet uitzien, sowieso had de uitleg over het geschrapte overheidsprogramma achterwege gelaten mogen worden. Gewoon rijen klonen in ondergrondse tunnels had m.i. beter gewerkt. Het is wel het enige minpunt. Benieuwd naar Nope (Peele is wel van de korte titels) die nog beter schijnt te zijn.

Aardig maar ook beetje zouteloos drama over een jongeman die een klein meisje in huis neemt en er achter komt dat er meer in het leven is dan werken. In verkeerde handen kan dat uitmonden in een mierzoet drama, Sabu weet er gelukkig wel iets van te maken, er zitten wat leuke ideeën in, maar als geheel vond ik dit toch een beetje underwhelming.

Wat ik wel kon waarderen was dat in beginsel vooral de nadruk gelegd wordt op de (on)praktische kanten van het combineren van ouderschap en een fulltime baan, het is vooral een kwestie van logisitiek, tijd om de plotselinge verantwoordelijkheid emotioneel te verwerken is er nauwelijks. Hoe hij dat uiteindelijk oplost (verzoeken om een degradatie) was natuurlijk nogal belachelijk maar het leven van een salaryman in Japan gaat niet over rozen en je baas vragen even mee te denken zal not done zijn. Even later zie je de kantoorklerk dan lachend dozen verschuiven met zijn nieuwe vrienden in het magazijn (de zorg voor een kind breekt kennelijk meteen het ijs). Dat is een beetje de toon van de film, opgewekt, positief, terwijl ik me vooral afvroeg of hij over een half jaar nog steeds lachend dozen schuift.

De toon blijft luchtig al worden ook zwaardere thema's niet geschuwd zoals de scène op de begraafplaats (die de kinderen wordt gewezen door een vaag sujet die later de vriend van de zus blijkt te zijn, een nogal onnodige toevoeging) en de confrontatie met de natuurlijke moeder laten zien.

Viel me niet mee na herziening, de film leunt te veel op de climax, het verhaal is verder vrij oninteressant. De personages zijn redelijk vlak en inwisselbaar, op Spacey na, die een goede rol neerzet. Weinig bijzonders te beleven op visueel vlak, en de soundtrack ben volledig vergeten, heeft dus ook niet bepaald indruk gemaakt- die dan ten minste niet irritant aanwezig.

Grootste teleurstelling is eigenlijk de plot, die ingenieus lijkt, maar toch behoorlijk rammelt. De vraag die ik al in een eerdere comment las: waarom doet Keyser Soze dit allemaal? Om zijn identiteit geheim te houden? Maar die is nu ook bekend, waarmee zijn hele plan lijkt te zijn mislukt. Uiteindelijk is dus de getuige dood, en tientallen anderen, en Keyzer loopt weg maar vanaf nu weet iedere agent hoe hij er uit ziet- beetje van de regen in de drop toch?

Had hier niet heel veel van verwacht, maar vond hem wel verrassend sterk. Portret van een well to do Russische familie op vakantie, waarbij de onverwachte komst van de neef leidt tot vrolijkheid maar ook tot spanningen. Het wordt knap opgebouwd in aantrekkelijke beelden en kent een onverwachte twist aan het eind die de opmerkelijke beginscène verklaart. Dat Mikhalkov zijn eigen dochter een belangrijke bijrol gaf werkt heel goed, zij komt heel naturel over, en haar onschuld en kinderlijke blik zijn belangrijk voor de film. Mikhalkov zelf vond ik trouwens ook prima, en dat geldt ook voor de acteur die de neef gestalte geeft. Van de hoofdrolspelers vond ik alleen Masya wat minder gecast, daar had echt een bepaalde betovering van moeten uitgaan. Ze was nu hooguit degelijk.

Kortom, fraaie beelden van een heerlijk zomerse dag, met mooie muzikale ondersteuning en een grimmig, maar goed passend slot. Wel vreemd dat er later een vervolg op kwam want het verhaal was wel verteld (en ook niet onbelangrijk, Kotov en Masya zijn dood volgens het naschrift).

Overigens, in de oorlog met Oekraïne is een Russisch vaartuig tot zinken gebracht dat de naam Sergey Kotov droeg. Het zal toeval zijn, want voor zover ik kan nagaan ging het hier om een fictieve oorlogsheld.

Zeer fijne rustige film over Zweedse emigranten naar de Verenigde Staten zo rond het midden van de 19e eeuw. De film duurt met ruim 3 uur behoorlijk lang, ik heb hem dan ook in twee delen gezien. Toch vond ik het nergens saai worden dankzij het knappe camerawerk en de mooie, afwisselende setting (moet toch ook wel een behoorlijk dure film zijn geweest) en uitstekende acteurs- ik had niet anders verwacht met namen als von Sydow en Ullman. Het plaatst ook de huidige migratiegolven in een historisch perspectief- op zoek naar een beter leven is van alle tijden- al zijn er natuurlijk ook een hoop verschillen.

Het eerste deel laat zien hoe zwaar het leven was op het Zweedse platteland, en toont ook hoe onvoorbereid ze op reis gaan, nauwelijks wetend wat ze daar precies gaan doen, de taal niet sprekend etc. Alleen de jongere broer probeert zich nog enigszins in te lezen en Engels te leren. Religie speelde ook een grote rol, wat enkele grappige dialogen oplevert, bijvoorbeeld over het vertrouwen van sommigen dat ze de taal wel vanzelf spreken als ze eenmaal voet aan wal zetten, ingegeven door hun geloof.

Het stuk op zee vond ik het beste, de vele ontberingen en ellende aan boord was haast voelbaar. Reizen in die tijd was nog wel een echte onderneming. Maar ook het stuk in de Verenigde Staten was mooi, het wordt duidelijk voorgesteld als het land van milk & honey met zijn uitgestrekte, onbewoonde vlaktes. Benieuwd naar het vervolg.

Na Akasen Chitai mijn tweede Mizoguchi en ook deze valt wat tegen. Het is een bekende setting, een Japans bordeel- locatie van een lange stroom Japanse films. Uwasa no Onna verloopt rustig en kabbelt wat voort. Er worden wat wantoestanden aangestipt (ziekte, armoede, bedrog) maar slechts oppervlakkig, het voornaamste thema is de driehoeksrelatie tussen de moeder, de dochter en de dokter. Het hemd blijkt nader dan de rok, en maar goed ook want de dokter blijkt een opportunist die moeder en dochter allebei aan het lijntje lijkt te houden (zijn slechtheid wordt vooral getoond met zijn al te gretige acceptatie van het geld, in contrast met de in Japan gebruikelijke weigering zoals de besnorde vriend van moeder even daarvoor liet zien). Het verhaal loopt verder nogal voorspelbaar, en het einde is ook bepaald niet verrassend: dochter treedt in de zo verguisde voetsporen van haar moeder.

Ben benieuwd welke film van deze cineast mij over de streep weet te trekken- ik heb nog maar een fractie van zijn oeuvre gezien dus houd nog goede hoop.

Toevallig ook mijn derde Ceylan, en wederom 4 sterren: het zou me niets verbazen als hij een van mijn regisseurs is met het hoogste gemiddelde. Dat had ik van tevoren niet verwacht omdat hij toch bekend staat als een slow cineast, een stijl waar ik niet altijd even veel geduld voor heb, maar zijn films raken kennelijk een snaar. Het is vaak een en al melancholie, gevangen in mooie trage beelden- Turkije roept bij veel Nederlanders waarschijnlijk beelden op van all-in vakanties met zon en strand, bij Ceylan sneeuwt het vooral. Na de weidse landschappen in Winter Sleep en Once upon a Time in Anatolia is de setting in Istanbul trouwens een welkome afwisseling.

Anders dan de meesten hier kon ik best wat met de hoofdpersonages (ik weet niet wat dat zegt over mij). Mijn sympathie ligt wel bij Mahmut, maar hoewel ik Yusuf weliswaar nogal sneu en onbeholpen vond, en ik me volledig kan voorstellen dat zijn bezoek met de dag ondraaglijker werd voor zijn gastheer- hij was toch vooral niet op zijn plaats, een vis op het droge, verdwaald in de grote stad en niet wetend hoe hij contact moet maken. Zijn kansloze achtervolgingen en ongegeneerde gegluur zijn ongemakkelijk maar vooral ook treurig, en ik had eigenlijk met hem te doen. Hoewel Mahmut het beter voor elkaar heeft achtervolgt hij ook stiekem een vrouw (zijn ex-vrouw voor wie hij nog heimelijk gevoelens koestert, maar die uit zijn leven verdwijnt), als je zo ver bent gaat iets toch niet helemaal goed. Hij lijkt uitgeblust, zonder passie voor zijn werk, klaarblijkelijk beland in een flinke crisis.

Fijne cineast, ben nu vooral benieuwd naar Clouds of May en Climates, maar wil eigenlijk alles wel van hem zien.