Opinions

Nostalgie en ook vervreemding. Het begint eigenlijk al als Renton terugkeert in Edinburgh en ziet dat zijn stad is verworden tot een toeristische hotspot waar Sloveense meisjes hem welkom heten. Edinburgh zou hier ook pre-corona Amsterdam kunnen zijn natuurlijk, maar dat terzijde. T2 drijft vooral op nostalgie naar het verleden en dat voelt soms een beetje makkelijk, als naast de oude locaties ook soortgelijke situaties worden gebruikt, maar het werkt wel. En het wordt ook expiciet benoemd in de scène dat ze "the great outdoors" weer bezoeken. Wat ontbreekt is het nieuwe en frisse (voor zover je van dat laatste kan spreken bij een film over (ex-) junkies) van het origineel.

Het verhaal van T2 is niet zo bijzonder, het script kleurt binnen de lijntjes en verloopt volgens een stramien, waarbij zaken worden ingeleid om vervolgens te worden verzilverd: zo is Spud's talent voor het vervalsen van handtekeningen niet bepaald random en klaagt Veronika niks te hebben waarmee ze kan terugkeren naar Bulgarije om er uiteindelijk met de buit vandoor te gaan. Het doet veel minder chaotisch en organisch aan wat juist een van de charmes was van het origineel. Ook ontbreekt een echt legendarische scene, al kwam het optreden in de protestantse pub daar wel bij in de buurt.

Verder is het wel mooi om ze weer samen te zien- McGregor en in mindere mate Carlyle hebben na Trainspotting nog wel flink aan de weg getimmerd, maar Sick Boy en Spud had ik niet of nauwelijks meer gezien sinds '96. De laatste had wel echt een ouwe kop gekregen, al past dat natuurlijk ook bij zijn personage. Vond het wel apart dat ze vrienden sinds de kindertijd blijken te zijn, ik had Begbie altijd een stuk ouder ingeschat dan de andere drie (Carlyle is in werkelijkheid ook 10 jaar ouder). Vond Carlyle als Begbie dit keer trouwens ook veel minder geslaagd, zijn dreigende waanzin kwam nu toch minder goed over. De inbreng van Anjela Nedyalkova als Veronika vond ik trouwens niet verkeerd.

Visueel is het gepolijster, het budget was ook een stuk hoger, en er werden af en toe leuke visuele trucjes uitgehaald zoals de WC-scène. De soundtrack tenslotte is niet slecht maar kan niet tippen aan de oude- geen schande natuurlijk.

Uiteindelijk ben ik toch wel positief over dit vervolg, al komt het niet in de buurt van het rauwe, iconische origineel. Maar dat had ook niemand verwacht denk ik.

Mooie film, al kan hij toch niet tippen aan Aquele Querido Mês de Agosto. Ik vond de structuur wel werken, de flashback genaamd Paraiso werd een vertelling met beelden dankzij de voice over en het ontbreken van dialogen. Het had af en toe ook wel iets grappigs maar ook iets gemaakts dat je alle geluiden hoort op de stemmen na. Met het eerste deel worstel ik nog wel een beetje. Het personage Pilar is uiteindelijk niet erg belangrijk, zij stuurt het verhaal een beetje aan. Ze staat zelf misschien symbool voor het oude Portugal, godsvruchtig maar ook naïef. Maar wat dat Poolse meisje verder in de film te zoeken had? "Taize" dat ter sprake komt moest ik even opzoeken, dat blijkt een religieuze groep te zijn die vooral jonge mensen aantrekt.

Het tweede deel zoomt dan in op de jonge jaren van Aurora. Uiteindelijk vond ik het koloniale verleden een interessantere invalshoek dan de romance- die spetterde nou niet bepaald van het scherm af. De jonge Aurora leek overigens wel behoorlijk op de oude versie. De Portugezen leefden in hun eigen wereldje van luxe, jachtpartijen en gekte, nauwelijks geïnteresseerd in het land en de bevolking die ze onderdrukken. De krokodil lijkt symbool te staan voor Afrika in de ogen van de Portugezen: eerst een leuk hebbedingetje tot het groeit en sterker wordt en los gelaten moet worden voor het zich tegen hen keert. De Afrikaan heeft in beide delen de rol van bediende, de dekolonisatie is kennelijk nog altijd niet voltooid.

Mooie film van Murnau, over twee jonge mensen die hun liefde weigeren op te geven.
Lijkt me ook behoorlijk vervelend als je vriendin tot heilige maagd wordt uitgeroepen dus terecht dat ze hun geluk elders zochten.

De film heeft duidelijk twee gezichten- het idyllische, zorgeloze eilandleven (zorgeloos op de taboes na dan) levert een paar mooie scenes op: de scene dat ze met z'n allen naar de zeilboot peddelen, de scene bij de waterval, de rituele dans. Na de ontsnapping krijgt het drama meer de overhand, en ook hier een aantal mooie scenes, zoals het uitbundige feest waarin champagne wordt gedronken- een bitterzoete scene, aangezien je al voelt aankomen dat de jongen geen idee heeft dat hij dat allemaal moet betalen.

Het treurige einde was ontroerend- vond het totaal niet melodramatisch zoals iemand opmerkt- wel dramatisch natuurlijk. Ten slotte nog een pluim voor de score, die vond ik mooi gebalanceerd, met klassieke stukken maar ook ietwat verwesterde Polynesische (?) zang.

Vond het trouwens wel opvallend dat in deze Amerikaanse film geen enkele caucasian voorkomt, zeker als je bedenkt dat het tot ver in de jaren 50 doodnormaal was voor exotische rollen een blanke te casten, al dan niet geschminkt. Gebeurt nog steeds trouwens nu ik eraan denk, bv in Gods and Kings.

Ik kan niet anders dan het enthousiasme voor Louise Brooks delen met BBarbie, zij spat van het scherm af, een bijzonder talent. Jammer dat ze maar relatief weinig films heeft gemaakt. Tagebuch einer Verlorenen dankt zijn legendarische status voor een niet onbelangrijk deel aan haar performance, maar heeft ook meer te bieden. Zo zijn de scenes in de kostschool fantastisch in hun waanzin, oogt de film over de hele duur mooi en verzorgd, en werd ik oprecht vrolijk van de scene op het strand: een fraai staaltje nostalgische zomerpret.

Begon intrigerend, ook al omdat ik geen idee waar de film heen zou gaan- ik wist niks van de film voor ik hem ging bekijken, had alleen wat eerder werk van de regisseur gezien en dat met wisselend succes. Shannon is een hele fijne acteur, hij heeft altijd iets intens over zich heen alsof hij elk moment in woede kan uitbarsten, en de scène waarin dat daadwerkelijk gebeurt was dan ook behoorlijk overtuigend. Chastain is ook altijd goed, al heeft ze hier dan de toch wat ondankbare rol van partner die het ook allemaal niet snapt. Ik zie hier her en der de vergelijking met Melancholia en dat is wel raak, al vind ik die wel een klasse beter, von Trier is in zijn regie avontuurlijker en eigenzinniger dan Nichols.

De opbouw is traag en als eenmaal de storm losbarst en ze de schuilkelder in gaan had ik half verwacht dat de gekte zou toenemen en het zich zou ontpoppen in een thriller, maar kan wel leven met de keus voor het realisme te gaan en het bij het drama te houden. De thriller-aanduiding kan wellicht verkeerde verwachtingen wekken want ik zou dit een psychologisch drama met hooguit enkele thrillerelementen noemen, misschien zelfs dat niet. Het einde vond ik dan wel aardig, de bevestiging dat hij niet gek is maar over voorspellende gaven beschikt en tegelijk het besef van het dreigende gevaar van de superstorm.

Ik ben geen echte fan van Woody Allen maar hij is wel de regisseur van wie ik de meeste films heb gezien- by far zelfs. Van de genres die hij hanteert bevallen zijn mockumentaries me het minst, en ook deze Take the Money and Run kon me maar matig bekoren. Er zitten gelukkig wel genoeg aardige momenten in zodat ik er nog wel een voldoende aan kan geven, en hij duurt ook lekker kort, toch is het me vaak te zelig, ehm melig. De humor is daarmee hit & miss, maar bij een (bijna)eersteling is dat makkelijk vergeeflijk. Hij heeft zichzelf trouwens wel weer met een aantrekkelijke tegenspeelster beloond in de persoon van Janet Margolin, daar zorgt Woody altijd wel voor.

Af en toe is het wel leuk een vlotte actiefilm te bekijken, en Taken is daar bij uitstek geschikt voor. Een superbekende titel natuurlijk, het werd ook eens tijd. Het is vermakelijke nonsens, een ongepolijste wraakfilm waarbij de onsympathieke Albanezen, Arabieren en wat corrupte Fransen er flink van langs krijgen om een 'all-American" maagd uit de handen van een wellustige sheik te houden.

De vaart zit er eenmaal aangekomen in het Sodom en Gomorra goed in, en Neeson kan zich heerlijk uitleven met het breken van criminele nekken. Omdat de bad guys ongeveer onderaan de morele ladder staan van de homo sapiens worden gruwelijke martelmethoden goedkeurend aanschouwd, alleen bij de volstrekt onschuldige Franse echtgenote dacht ik even "also also, moest dat nou Liam" maar zij was getrouwd met een hufter dus het kon nét. Neeson is duidelijk een beter acteur dan de meeste onschendbare actiehelden, waardoor het geheel ook wat minder lachwekkend is dan soortgelijke films met minder begenadigde collega's.

Europa staat er kennelijk niet zo goed meer op bij de Amerikanen, want Europa was in de gouden jaren van de Amerikaanse cinema, en Parijs in het bijzonder, juist het summum van cultuur en levensvreugde. Andersom is de liefde ook wel enigszins bekoeld.

Als je dan toch gegijzeld wordt dan liever niet in New York, want nogal wat NY-ers nemen een gijzeling schijnbaar niet bepaald serieus en lopen alleen maar te schelden op de gijzelnemers ipv onderdanig op hun rug te gaan liggen om maar geen levens op het spel te zetten. In deze film dan.

Dat maakt de film ook meteen fris, er hangt een onheilspellend maar ook relaxed sfeertje in, en ik vond deze zeker in het begin een stuk minder voorspelbaar dan recentere soortgelijke films. Op het eind werd het toch allemaal wat conventioneler, al was de laatste scene natuurlijk weer geweldig.

Films als Speed of Hostage kunnen hier niet aan tippen.

Alleen het gesteggel over het miljoen vond ik een beetje ongeloofwaardig. Dat is voor een stad als New York toch een schijntje? Ook 35 jaar geleden lijkt me?

Heerlijk Amerikaans debuut van Forman. Zoals ook in andere films toont hij ook hier veel close-ups van mensen, veelal met een onconventioneel uiterlijk, en dan met name meisjes die deelnemen aan een talentenjacht. Daaronder een paar bekende gezichten, maar ik had Kathy Bates in eerste instantie niet herkend.

De film heeft een droge toon, en is geregeld erg grappig, zoals de scène dat de vader (leuke rol van Buck Henry, die wat aan Kevin Spacey doet denken) een weggelopen meisje herkent in een café. Ook alle scenes van de talentenjacht zijn erg leuk en konden me niet lang genoeg duren. Tegen het einde komt ook Vincent Schiavelli langs voor een college in geestverruimende middelen, iets wat toen waarschijnlijk grappiger was dan nu. Het spelletje strippoker is lekker genant zoals dat hoort te zijn. Het eindigt fijn als dochterlief, een ingetogen rolletje van eenmalig actrice Linnea Heacock, haar vriendje introduceert aan haar ouders.

Jammer dat deze film relatief onbekend is, wat mij betreft een van Forman's leukste films.

Fantastische Cate Blanchett in een fascinerende film over een sterdirigent die van haar rostrum duikelt. Mooi opgebouwd, met als interessante rode draad een personage dat geen moment goed zichtbaar is: Krista Taylor. Je ziet haar van achteren gefilmd zitten in het publiek in New York, luisterend naar Lydia Tar's interview, je ziet een foto met haar, het haar voor het gezicht, in een droombeeld met Lydia, het gezicht wederom onzichtbaar, ze blijft een enigma. Een detail wat je makkelijk over het hoofd ziet (ik zag het ook niet meteen), ze verschijnt ook als geest in Lydia's kamer, als de film sowieso steeds meer trekken vertoont van een nachtmerrie. Een verbeelding van het slechte geweten dat opspeelt wellicht? TAR wordt her en der wel als statement tegen de cancel-cultuur genoemd, maar ik zie het toch meer als een film die machtsmisbruik aan de orde stelt, niet zozeer de reactie daarop. En er zit dus ook een zeer subtiele horror-component in.

Goeie film met gestoorde all-american boy Tim O'Kelly (dit zou zo'n beetje z'n enige rol van betekenis blijven) en de oude Boris Karloff, die overduidelijk zichzelf speelt, over een zinloze moordpartij die doet denken aan the Washington Sniper van een paar jaar terug, life imitates art. De scene op de snelweg is ook m.i. het hoogtepunt, het einde met de shots met een 'dubbele' Karloff die even een Chuck Norris-achtig kunststukje opvoert was wel leuk gevonden maar viel iets te veel uit de toon.

Mooi melodrama van Sirk, een raak contrast tussen het hedonistische sfeertje van het carnaval in New Orleans en de treurige en uitgebluste karakters van de vliegshow. Veelzeggend shot nadat het verongelukte vliegtuig van Shumann naar boven wordt gehesen en Burke en reddingswerkers bezwaard teruglopen, die eindigt met een stelletje in een auto die even omkijken en daarna vrolijk verder kussen.

Ik kende Dorothy Malone niet maar zij maakt indruk, maar ook Robert Stack en Hudson zijn prima.

Beetje gemengde gevoelens bij deze drama-film. Een klassiek verhaal over verraad, heroiek, moord en liefde, maar wel erg vet aangezet. Aanzwellende violen en slow-mo moesten mij er geregeld van overtuigen dat er weer een held was heengegaan, maar ik zat geregeld mijn hersens te pijnigen waar ik de beste man van moest kennen (op de dood van de bloedbroeders na natuurlijk).

De actiescenes waren prima, en de aankleding en sets idem dito, maar echt legendarisch wilde het maar niet worden. Toch 3,5 ster, ook een beetje dankzij de actrice die Lian speelde. Wat een mooie vrouw!

Na het wat teleurstellende Killers of the Flower Moon had ik wel weer zin in een old school Scorsese. En het was alweer lang geleden dat ik Taxi Driver zag, ik was zelfs de, toch best gedenkwaardige, bijrol van Cybil Shepherd vergeten. Taxi Driver is ook nog eens te streamen, dus de keus was snel gemaakt.

Het was een fijne herziening, waarbij me opviel hoeveel gelijkenissen Travis Bickle toont met Rupert Pumpkin, uit The King of Comedy: miskend, sociaal onhandig, lichtgeraakt, enigszins psychopatisch- TKoC zou bijna een vervolg op Taxi Driver kunnen zijn. Naast rauw en mistroostig vond ik Taxi Driver ook behoorlijk grappig (was ik ook vergeten), vooral de date met de eerder genoemde Cybil Shepherd was in al zijn ongemak erg leuk, maar ook de scenes met Brooks waren geinig ("How is this, We are not going to pay you").

En ook viel weer eens op hoeveel Tarantino toch heeft overgenomen van Scorsese- zoals de loze gesprekken tussen de taxichauffeurs tijdens hun pauze, op zich niet nodig voor de plot, maar belangrijk voor de sfeer- een stijlmiddel waar Tarantino later een van zijn handelsmerken maakte. Net als die andere film van Sorsese eindigt Taxi Driver met een vreemd, bijna happy end, wat ik dan maar beschouw als kritiek op de Amerikaanse hunkering naar helden, ook al zijn het psychopatische moordenaars.

Viel niet mee in de herziening.

Acteerwerk, op dat van de Teen Wolf na, is vrij matig en het verhaal is ook niet om over naar huis te schrijven. De high school kids zagen eruit als gesjeesde studenten en een kleine check leerde dat de meesten als een jaar of 27 waren. Soundtrack was werkelijk verschrikkelijk, al het slechte van de jaren 80 verenigd met vooral duffe country rock. En een basketball wedstrijd met nog 1 seconde op de klok en dan...het zal toch niet! Misschien was dat in 1985 nog niet zo'n geestdodend cliché, nu zou je daar toch niet meer mee weg komen.

Moralistisch, on-grappig (die Stiles...) maar door het aardige acteerwerk van Fox en een of twee geslaagde grapjes toch nog twee sterren.

Eigenlijk pas de eerste keer dat ik Gerard Thoolen in een film zie, afgezien van enkele bijrolletjes. Ik kende hem eigenlijk alleen van dat beruchte dronkemansinterview met René Mioch ("Mioch, geile pik").
De voiceover was niet nodig, sowieso een middel dat maar zelden goed werkt. Daar komt bij dat de dictie van Thoolen bepaald niet doet denken aan die van een Groninger anarchist. Thoolen maakt meer indruk dan tegenspeler Kok, die voor haar rol gelauwerd werd.

Het verhaal van Het Teken van het Beest is traag opgebouwd, ondanks de korte speelduur was de plot af en toe niet vooruit te branden. De apotheose was wel knap geschoten, maar eerlijk gezegd kwam het ook een beetje uit het niets. Aankleding en locaties waren allemaal prima in orde, maar het blijft toch vooral een vreemd (en niet overdreven interessant) verhaal, het lijkt er op dat vooral de beschikking over wapens in combinatie met een vlaag van verstandsverbijstering van IJje een moordenaar maakte, niet zozeer innerlijke woede over onrecht o.i.d.

Leuk gegeven dat niet bepaald goed wordt uitgewerkt -spanning ontbreekt eigenlijk- en waarbij ik ook mijn twijfels heb bij de casting. Bronson is op zijn best als zwijgzame killer, maar hier wordt van hem ook enige chemie verwacht met Lee Remick en dat kwam niet uit de verf. Ook Pleasance als maniakale Rus vond ik niet overtuigen, maar dat heeft vooral te maken met zijn beperkte rol. De film opent trouwens vreemd, met een groep mannen die met geweren een gebouw bestormen op bevel van de altijd licht waanzinnig acterende Magee. Bronson zien we pas na een klein half uur.

De kleine zijsprong met computernerd Lacey (of was het toch Cagney) was amusant maar vooral door de aandoenlijk ouderwetse techniek. Na goed speurwerk krijgt ze geen promotie of bonus, nee, een kus op de mond van haar veel oudere baas, waar ze ook nog om glimlacht. Andere tijden zullen we maar zeggen.

Het einde lijkt wel een variant op de cliché James Bond afsluiter, als 007 vanuit een provisorisch love nest zijn bazen vriendelijk doch dringend verzoekt de reddingsactie even uit te stellen. Een belachelijk einde van een toch vrij serieuze spionagethriller.

Net als in Solntse kiest Sokurov ervoor de macht, nu in de vorm van Lenin, te verbeelden als een kwetsbaar figuur, een schim van de man die hij was. Daar zit een zeker duivels genoegen in, alsof hij de mythe met plezier naar beneden trekt, diep de modder in.

Als idee best interessant, maar de desoriëntatie die de film oproept maakte het ook een zware zit. Alsof je door een beslagen ruit kijkt, in het halfdonker, een effect dat Sokurov ongetwijfeld bewust oproept maar het kijken onplezierig maakt. Misschien moet ik Moloch maar even laten zitten en eerst wat ander werk van deze regisseur zien.

Redelijk drama met een goede Clare Danes, die ik alleen kende van Homeland. Julia Ormond vond ik wat minder overtuigen. Het levensverhaal van Temple Grandin is vrij boeiend. Ik vond haar keuze om te gaan werken in de macho-wereld van de slachthuizen op zijn minst opmerkelijk, makkelijk heeft ze het zichzelf bepaald niet gemaakt.

Paar scenes vond ik iets te sentimenteel: bij haar afstuderen wordt ze door haar klasgenoten die haar toch vooral een freak vonden en haar behoorlijk pestten opeens met gejuich onthaald na het zingen van You'll Never Walk Alone (wat opzichzelf wel grappig was), maar in het algemeen valt het gelukkig mee met de sentimentaliteit.

Ik vond de visuele vondsten soms wel grappig, hoe ze alles letterlijk interpreteert, soms wel wat makkelijk met die deur die ze door moet.

De film schept een nogal rooskleurig beeld van autisme -sociaal onhandig maar briljant- volgens mij maar een heel kleine minderheid van de autisten. Voor een wat realistischer kijk op autisme zou ik De Regels van Matthijs of de aflevering van Louis Theroux Extreme Love: Autism aanraden.

Mooie, kleine film, over een wat stuurse maar niet onvriendelijke man die ergens in Noord-Italië zijn dagen slijt als opzichter bij een verlaten dam. Als de jonge Roberto bij hem wordt geplaatst ontdooit hij wat, maar het blijft klein en beheersbaar. De film heeft een rustig tempo, er gebeurt niet bar veel en er is ook nauwelijks sprake van een spanningsboog- al zorgt de storm op het eind nog wel voor enige onrust. Het conflict tussen Natale en Roberto stelt in wezen ook niet zo veel voor en beperkt zich tot wat opgetrokken wenkbrauwen hier en daar.

Toch heb ik met genoegen gekeken naar deze slice of life, met verdienstelijk acteerwerk door de beide hoofdrolspelers zonder dat ze heel diep hoeven te gaan. En er is ook wel iets terug te vinden van zijn latere meesterwerk Il Posto, waarin verveling en monotoon werk nog meer centraal staan. Veel langer moest het niet duren, maar al met al een goed debuut van de onlangs overleden Ermanno Olmi.

Erg leuk en bij tijd en wijle behoorlijk meeslepend, kan zich makkelijk meten met de grote drama's uit die tijd. Natuurlijk een wat dubieus uitgangspunt, de vrouw als duivels instrument die mannen ten gronde richt, maar The Temptress blijkt uiteindelijk toch een stuk subtieler dan je aanvankelijk krijgt voorgeschoteld. Garbo verwoordt dat zelf het beste, in één van de sleutelscènes. Uiteindelijk is het overigens Garbo die het slachtoffer is, in een mooi en alles behalve happy sluitstuk.

Een fijne setting ook, van de hypocriete upper class in Parijs (grappig gesymboliseerd door de "onder de tafel scene") tot de boerse Argentijnse pampa's. Er gebeurt van alles, de vaart zit er goed in, en scenes als het zweepgevecht en de damdoorbraak zijn nog steeds spannend. Garbo is erg goed in de dubbelzinnige titelrol, maar ook Moreno is uitstekend, en Roy d'Arcy niet te vergeten als de gluiperige Manos Duras.

Ik dacht ook dat de film in grote lijnen het verhaal van Exodus was, Mozes die de Israëlieten uit Egypte leidt naar het beloofde land. Maar al in het begin wordt er gerept over een proloog en een feature, en inderdaad na ongeveer drie kwartier houdt het verhaal van Mozes al op. Onlangs heb ik de laaange versie uit 1956 gezien van DeMille, dus ik was ergens ook wel opgelucht dat er nu een ander verhaal verteld werd. Het eerste deel wordt prima in beeld gebracht, met enkele spectaculaire scenes zoals de uittocht van de Egyptische strijdwagens en natuurlijk het splijten van de zee. Ik stoorde me wel een beetje aan de vele Bijbelcitaten die een samenvatting vormden voor een belangrijke gebeurtenis die zelf buiten beeld bleef.

In het langere tweede deel brengt DeMille zijn boodschap met karrevrachten moraal tegelijk, daarbij vergeleken is Steven Spielberg een meester in subtiliteit. De atheïst is uiteraard immoreel en alleen maar uit op eigen gewin, zijn godvruchtige broer is bescheiden, eerlijk en noem het allemaal maar op. Toch was ik positief verrast, DeMille weet zijn zedenpreek te vangen in mooie beelden, en er zaten een aantal shots bij die me bijna het ijdel gebruik van de Naam des Heeren deden ontlokken.

Doet niet onder voor de sort-of-remake uit 1956 en duurt daarbij bijna de helft korter.

Ik ben allerminst een Nolan-fan dus had hier ook niet zo veel zin in, maar probeerde er toch met open vizier in te gaan. Het begin ging eigenlijk nog wel, ik deed ook wel mijn best op te letten, maar halverwege begon ik mijn interesse te verliezen en kon het me niet zo veel meer schelen. En dan wordt het een lange zit. Alle dialogen zijn alleen geschreven de plot uit te leggen en krijgen daarmee iets onnatuurlijks en mechanisch, en de personages zijn vlak, waarbij Washington om zichzelf moed in te praten een aantal keer verkondigt dat hij toch heus de protagonist is. Overigens niet echt handig een lid van het Britse dames basketballteam als zijn tegenspeler te casten. Pattinson is eigenlijk de enige die nog wat van zijn rol weet te maken.

Daarnaast is Nolan een beetje de Louis van Gaal onder de regisseurs: "Am I so smart or are you guys so stupid" zou zo zijn lijfspreuk kunnen zijn. De battle op het eind (of moet ik zeggen in het begin?) ziet er best gelikt uit maar wat nou de bedoeling was van die twee teams die vooruit en achteruit gaan blijft vaag. En hoewel films over tijdreizen me in beginsel wel boeien zijn ze uiteindelijk zelden bevredigend en worden paradoxen vaak goedgepraat met alternatieve dimensies of weinigzeggende oneliners als "What's done is done"- uiteindelijk hoeven we niks te doen want het feit dat we plannen de wereld te vernietigen moeten verijdelen bewijst dat we de Aarde zo verkloten dat men uit de toekomst om rekenschap komt vragen, terwijl het feit dat we er nog zijn bewijst dat ons plan ze tegen te houden gelukt is. Of zo.

Ik geloof best dat een tweede kijkbeurt een hoop zou verduidelijken maar daar heb ik de komende tijd weinig trek in denk ik.

Van de Kurosawa's die ik tot nu toe gezien heb, mijn favoriet. Vanaf de eerste scene tot de laatste een boeiende film waar tal van thema's op natuurlijke wijze langskomen. Het begint al met de vergadering tussen de directeuren van een grote schoenenfabrikant, National Shoe Company - niet voor niets een Engelse naam, want het lijkt me een commentaar van Kurosawa op het kapitalisme.

Gondo is van de oude stempel en kiest voor kwaliteit, zijn medevennoten zijn uit op winstmaximalisatie en willen goedkope rommel verkopen. Deze scene toont Gondo als weliswaar een bevoorrecht man, maar ook als iemand die hard werkt, en als iemand met (ouderwetse) normen en waarden en een groot eergevoel. Heel Japans kortom, in tegenstelling tot zijn medevennoten.

Gondo droomt van een machtsgreep, die hij jaren heeft voorbereid- en wordt dan opeens geconfronteerd met een moreel dilemma als een kind wordt ontvoerd. Typisch dat, als het om zijn eigen zoon gaat, hij zonder al te veel interne twijfel wilt betalen en geen enkel risico wilt lopen, maar als blijkt dat de zoon van de chauffeur per abuis is ontvoerd, hij de politie belt en hij er van uit gaat dat alles wel goed zal komen. Hij probeert de ernst te bagatelliseren, en hoopt dat de politie daarin met hem meegaat- als de politie dat niet doet is zijn teleurstelling zichtbaar. Er wordt de tijd genomen om zijn twijfel te tonen tussen zelfbehoud en een onschuldig mensenleven, waarbij alles zich afspeelt binnen de woonkamer van de Gondo's. Prachtig subtiel spel van de hele cast, Mifune in het bijzonder.

Dan verschuift de focus naar de politie, waarbij het onderzoek in detail wordt vertoond. Anders dan in veel andere -westerse- politiefilms is het geen eenling die overuren maakt om de dader te pakken, maar gaat het om teamwerk, zo'n 30 agenten lijken wel op de zaak gezet, en iedereen draagt zijn steentje bij aan de uiteindelijke arrestatie. De intense scenes in nachtelijk Yokohama, de nachtclub en "Dope Alley" zijn ook weer schitterend geschoten, evenals de arrestatie. De mooie eindscene is een perfect slotstuk.

Neorealistischer dan dit zie je het niet vaak. ‘Ntonio is de protagonist, en we volgen het wel en wee van hem en zijn grote familie. Nou ja, laat het “wel” maar weg, het is vrijwel uitsluitend wee. Hij is iemand die wat van de wereld heeft gezien, is als enige ooit van het eiland afgekomen, en vindt een schare volgelingen in zijn strijd tegen sociaal onrecht. Dat loopt natuurlijk totaal verkeerd af, en dat wordt hem voortdurend ingewreven. Je zou om minder migreren maar kennelijk moet je sterven waar je geboren bent- een wat strenge regel die heden ten dage nog maar weinig navolgers kent.

Vond het weer een sterk drama van Visconti, al zijn er wel veel losse eindjes- zo wordt de spanning langzaam opgebouwd met de flirtende politiecommandant en de piepjonge Lucia, en ik zette me al schrap: zwangerschap! eerwraak! vendetta! maar dat loopt eigenlijk met een sisser af. Of liever gezegd, het eindigt opeens. Datzelfde met Cola die door een schimmige figuur wordt overgehaald om wat te doen precies? Mafia? Naar Amerika? Of gewoon de koopvaardij op? Het blijft onduidelijk.

Neemt niet weg dat ik het na 2,5 uur ook wel prima vond, maar ik was nog wel benieuwd. Wellicht was een tweede deel, 5 jaar later, nog wel aardig geweest, iets in de trant van de Franse Pagnol trilogie.

Tenslotte vond ik de fotografie erg mooi maar miste ik wat scenes op zee, een visualisatie van de allesvernietigende storm was bijvoorbeeld welkom geweest. Het zal budgettaire redenen hebben gehad. Overigens is het alternatief van Visconti, de zwijgende vrouwen turend over de zee, een prachtig beeld.

Fijne film vol drukke Italianen- je moet er wel van houden natuurlijk, maar met deze cast- zo'n beetje de top van het Italiaanse acteursgilde- kun je bijna niet de mist in gaan. Heb wel genoten van deze cynische blik op de uitgebluste revolutionairen en intellectuelen van weleer. Wat aan de lange kant, maar genoeg mooie scenes, vooral die met Reggiani en Tognazzi- maar ook Trintignant had een leuke rol als gefrustreerde schrijver met een writer's block, en Mastroianni als altijd innemend als flierefluitende charmeur. Als bonus ook nog de bevallige Stefania Sandrelli. Trintignant's nemesis, de criticus, lijkt trouwens sprekend op Sacha Baron-Cohen.

Ook leuk het steeds opspelende generatieconflict tussen de 'boomers' die hun idealen onderweg verloren hebben en de humorloze jongeren die hen genadeloos afserveren- de geschiedenis herhaalt zich.

In de herziening blijft Tesis wel enigszins overeind ondanks dat het minder indruk maakt dan toen ik hem voor de eerste keer zag.

Nog steeds wel een vlotte thriller die voldoende vaart heeft, en ook de nodige spannende scenes- al vond ik de achtervolgingsscenes op de universiteit temidden van tientallen studenten wel wat knullig en hun doel voorbij schieten.

Er zaten sowieso net wat te veel ongeloofwaardige aspecten aan de film, jammer (vreemd ook) dat de master tapes helemaal niet werden bekeken, dat had nog wel een aardige scène op kunnen leveren. En Chema speelde goed maar dat hij ook als mogelijke dader maar voren werd geschoven kwam de film niet ten goede.

Maar desondanks toch wel een knap debuut met rauwe randjes, spannend en ongepolijst, en op een enkeling na goed spel van de cast.

Mooie film, die ondanks de lange speelduur niet verveelt. Geloofwaardige rol van Kinski die de juiste combi van natuurlijke schoonheid en stuurse trots heeft die de rol van Tess van haar eist. De al vaak genoemde fotografie is inderdaad oogstrelend, er is kennelijk veel geschoten met dat mooie namiddaglicht wat alles zo veel fotogenieker maakt. Mooi ook die kentering halverwege als Tess steeds dieper in de ellende komt en de grazige weiden en de stralende lucht plaats maken voor modder en een grijs wolkendek. Ik had nog wel verwacht dat er nog iets zou gedaan worden met de adellijke titel en het bezit van de d'Urbervilles maar dat past wellicht beter bij een Dickens-verfilming.

Vond overigens het tijdsverloop wat onduidelijk, afgaande op het verhaal had ik toch wel verwacht dat er minimaal een jaar of vijf verstreken was maar de broertjes en zusjes van Tess leken geen spat veranderd in al die tijd.

Mary Pickford schittert als vanouds in de eigen remake van de gelijknamige film uit 1914. Zij is vooral leuk als ze woest met haar beentjes trapt, en ook de eerste begroeting met haar vader deed me glimlachen. Het verhaaltje is een weinig origineel sentimenteel drama, en hoogdravend is het allemaal niet, maar heb me oprecht wel vermaakt. Er zit ook een goede worsteling met een hond in, waarbij de hond flink lijkt uit te delen. Einde is drama galore, waarmee alle ongemakken worden opgelost zodat de geliefden elkaar langdurig kunnen kussen in de sneeuw.

De beschikbare versies op YouTube zijn redelijk in kwaliteit, maar zijn volledig silent- ik heb er zelf maar wat klassieke muziek bij gezocht, al voelt het een beetje als 'valsspelen'- de kijkervaring wordt toch ook beïnvloed door de muziek.

Ik had er ook wat meer van verwacht, al waren er wel een aantal scenes die ik heel goed vond was het over de hele linie wat magertjes. Ook was soms de subtiliteit wel erg ver weg, met name in de relatie tussen Aida en Fausta als duidelijke metafoor voor de kolonisatie van Peru, of eigenlijk heel Latijns Amerika. Maar daartegenover staan dan wel mooie scenes zoals de optocht van de verjaardagscadeaus en het uitzoeken van een kist. Ik vond sowieso die wat troosteloze feestjes het best getroffen, het trauma van Fausta en het gedoe met haar dode moeder (die eerder haar oma leek, het zal ook wel een bewuste keuze zijn geweest zo'n oud besje daarvoor te casten) kwam minder uit de verf.