Opinions

Er zijn regisseurs die vooral of uitsluitend om één film worden herinnerd. Pontecorvo, Lanzmann, maar ook Georges Franju behoort tot die categorie met Les Yeux sans Visage- zijn korte film even buiten beschouwing latend. Hij heeft verder een vrij klein oeuvre nagelaten, waar ik me de komende tijd eens in ga verdiepen.

En dan is zijn eerste feature een logisch vertrekpunt.

Maar het viel me niet mee. Een op zich interessant gegeven, maar er wordt weinig mee gedaan, het verloopt stroef en ontbeert een goede flow. Het is ook zo goed als spanningsloos, ondanks enkele dramatische gebeurtenissen. Er zitten wel een paar shots in die me even deden opveren, en een enkele scène die overtuigde, maar dat was sporadisch. Het hangt ook wel voor een deel samen met de hoofdrolspeler. Ik dacht even dat het Gérard Philipe was, maar het is een look-alike, en die was maar matig, terwijl zijn rol een bepaalde intensiteit nodig had. De andere acteurs doen het wel beter, maar niemand heeft voldoende houvast echt iets van hun rol te maken.

Films met een soortgelijk thema, zoals Shock Corridor, Suddenly Last Summer en natuurlijk het al genoemde OFOTCN zijn stuk voor stuk aanraders, deze film is dat wat mij betreft niet. Hopelijk bevallen de andere films van Franju me beter en is hij geen one-hit-wonder.

Mooi neorealistisch drama doet niet zo gek veel onder voor De Sica's veelgeprezen bekendere werk. Het verhaal is heel eenvoudig en mede daardoor juist zo krachtig. Bovendien is het - absurd genoeg- nog steeds een thema in zo'n beetje de hele wereld: zorgen voor betaalbare woningen lijkt lastiger te realiseren dan een ruimtevlucht naar de Maan (of Mars, om het actueel te houden). Veel mensen maken in Il Tetto noodgedwongen gebruik van een maas in de wet: als je een illegaal huis hebt gebouwd met een deur en een dak dan mag het niet meer worden ontruimd. Iets dat nog steeds in een aantal arme landen geldt, of in elk geval wordt gedoogd. Het is mooi te zien hoe de arme bevolking, vaak onbekenden van elkaar, elkaar helpt in alle tegenspoed, tot het even uitlenen van een baby aan toe. Het eind was perfect- geen overdreven happy end maar een klein menselijk gebaar van een diender. En een mooi eindshot, de hut met op de achtergrond de nieuwbouwflats waaraan Natale heeft meegebouwd.

Hoewel het thema overeenkomt met Miracolo a Milano doet Il Tetto meer denken aan Ladri di Bicicleta , gelukkig maar want ik had persoonlijk niet zo veel met dat magisch-realistische uitstapje.

Intrigerend drama, waarbij ik lang geen idee had waar het heen ging, maar het was al wel snel duidelijk dat Frances de nodige issues had. Zij is een eenzame vrouw die (zoals haar achternaam al doet vermoeden) hunkert naar romantiek en genegenheid. Wat begint als een wat naïeve daad van barmhartigheid ontspoort steeds meer tot een gewelddadig einde.

That Cold Day in the Park (mooie titel overigens die niks weggeeft) komt wat traag op gang, maar fascineert en vanaf de bekentenissen van Frances aan wat later een pop bleek te zijn komt er meer tempo in richting het thrillerachtige slotstuk. Sandy Dennis, die me hier nogal deed denken aan Julianne Moore, kende ik alleen van haar bijrol in WAOVW maar maakt indruk in de hoofdrol. Burns doet het naar behoren als de naamloze jongen, zijn mysterie blijkt vooral gespeeld. De bijrollen van de zus en haar vriend vond ik wat overbodig, veel voegden die niet toe (behalve om het personage van "the boy" wat achtergrond te geven).

Mooie opnames van het Amerikaanse landschap en een overtuigende chemie tussen Sarandon en Davis -de laatste speelt hier wellicht haar beste rol want ik vind haar normaal gesproken weinig bijzonder- dat zijn wel de belangrijkste troeven van deze road movie. Een groot nadeel van films die zich afspelen in het Amerikaanse zuiden is dat het vaak gepaard gaat met country & western muziek, en dat is hier niet anders. Ik kan sommige country trouwens best waarderen, al zal dat officieel americana heten, maar als je er op kan line-dancen is het zeker niet aan mij besteed. Gelukkig is de score van Zimmer beter te pruimen dan de liedjes die op de autoradio of in de kroeg voorbij komen.

Het scenario is ook weinig overtuigend, met name de rol van Keitel is wat overbodig, misschien om te laten zien dat er ook wel goede mannen zijn. Sowieso vond ik de politie-inzet voor het inrekenen van twee relatief ongevaarlijke criminelen die één moord op hun geweten hadden op een notoire sex offender en een geweldloze overval wel aan de ruime kant- waarom zijn er eigenlijk zes à zeven agenten nodig om een telefoon af te tappen? En waarom Louise tien minuten aan de telefoon hangt om daarna te gaan klagen dat de politie hen op het spoor is is ook niet al te geloofwaardig. Het beroemde einde vond ik wel sterk trouwens, had ook geen ander (happy) einde gepast.

Vanwege het goede spel en mooie opnames kom ik toch wel op een nipte 3,5 uit, maar film hoort imho niet tot Scott's beste werk.

Fijn absurdistisch werkje met icoon Piccoli als grommende en blaffende arbeider die volledig los gaat. Die heeft toch wel een bijzondere carrière, met rollen in een aantal behoorlijk vage films, of moet ik zeggen "avant-gardistisch". Themroc deed op momenten wat denken aan het absurdere werk van Jiskjefet (uit het pre-Lullo en D/C tijdperk), en had ook denk ik wat beter gewerkt als korte film. Nu ging het iets te lang door en zakt het rond het uur even in, om gelukkig wel weer sterk te eindigen. Grappig toch hoe leuk het blijft iemand dingen te zien slopen, die scène had van mij dan weer langer mogen duren. Geen film die ik iedereen zou aanraden, het is grotendeels ook vage nonsens, maar leuk om gezien te hebben.

Herzien na ruim 15 jaar, net voor hij van Netflix verdween. Time sure flies...Ik ben het niet meer eens met mijn bericht uit 2008, lette toen te veel op plot, terwijl dit een karakterstudie is, van een intrigerend, bijzonder onsympathiek figuur. Dat maakt het misschien ook juist wel boeiend: Plainview is weliswaar een schoft, geen eendimensionale schurk maar iemand met een complexe persoonlijkheid, waar van alles mee aan de hand is, en Daniel Day Lewis is bij uitstek de man om hem te spelen. Dano is niet veel sympathieker als megalomane religieuze charlatan, voor wie Plainview al snel een hartstochtelijke minachting koestert.

Hoewel de tijdsprongen niet heel overtuigend zijn- Anderson kiest ervoor niet moeilijk te doen met grime en zo, maar gewoon een jaartal te laten zien en dan moeten we maar aannemen dat er weer zoveel jaar verstreken is- is de botsing van karakters, van twee mannen die meer op elkaar lijken dan ze zouden willen toegeven, fascinerend. Beiden hebben een enorm ego, en willen de ander er onder zien te krijgen, wat uiteindelijk tot de ondergang van beiden zal leiden. Mooi hoe ook even iets van menselijkheid in Plainview lijkt te sluipen als zijn 'broer' langskomt, of in zijn relatie met zijn 'zoon'. Beiden worden afgestoten, de een wat definitiever dan de ander, en hij eindigt volledig van iedereen afgesloten.

Het camerawerk is prachtig, het van olie doordrenkte landschap leent zich daar ook goed voor, en wordt ondersteund door de vervreemdende soundtrack van Jonny Greenwood.

PTA's beste, concludeer ik voor nu. Moet nog wel weer werk van hem herzien.

Donker Amerikaans drama waarin een op het oog all-american family in werkelijkheid de hel op aarde is, voor de echtgenoot wel te verstaan. De goeierd heeft te kampen met een vrouw die werkelijk geen greintje romantiek in haar lijf heeft en kinderen die een curieuze mix vormen van vroeg-volwassenheid en kinderlijk egocentrisme. Even lijkt het geluk hem toe te lachen in de vorm van Barbara Stanwyck maar dat wordt in de kiem gesmoord, waarop de man braaf zijn rol als 'rex the robot' weer inneemt.

Prachtige film met Signoret in een onderkoelde rol als ongelukkig getrouwde vrouw en Vallone als haar latin lover. In het begin was het wat kluchtig met de wel erg sukkelige echtgenoot en de huisvrienden, maar na de dood van Camille werd het een stuk grimmiger en spannend tot het eind. Ik had verwacht dat de verlamde schoonmoeder roet in het eten zou gooien op het laatst maar het bleek de voorzienigheid te zijn. Het intrigerende verhaal speelt zich af in Lyon ipv het eeuwige Parijs, en wordt ondersteund door mooie zwart-wit fotografie en een fijn tempo.

Indrukwekkend is ook mijn eerste reactie. Op het moment dat de beelden in kleur verschijnen wordt het bijna hyperrealistisch waardoor het filmisch aandeed, het was alsof mijn brein het nog niet kon bevatten dat het authentiek was.

Een verdedigbare keuze van de makers om oude interviews van veteranen te gebruiken als audio-commentaar, maar ik vond het wat veel. Er is een continue stroom van woorden, terwijl de beelden zelf vaak al genoeg zeiden, en het was soms wat gezocht om commentaar te horen wat dan bij de beelden past. Ook vond ik het jammer dat alleen het Brits-Duitse front werd getoond.

Doet weinig af aan deze documentaire die de soldaten van de Grote Oorlog een gezicht geeft. Knap werk van Jackson, ben benieuwd of het project een vervolg krijgt.

Redelijk, met wel een paar licht-belachelijke scenes: Pete die opeens woedend wordt als hij hoort dat Nick $ 6,50 voor een kratje appels kreeg en hij maar $ 2,00. De badguyness van Figlia kwam ook niet bepaald tot uiting in de keuze van zijn sidekicks die nogal dommig uit hun ogen keken en dat niet compenseerden met brute kracht.

Maar best aardig verder, met nogal anonieme vertolkingen van Conte en de wat ouwelijke Cortese, en zowaar wat maatschappijkritiek als nieuwe immigranten (Grieken, Polen) in de zeik worden genomen door eerdere immigranten (Italianen, Angelsaksen).

Knappe documentaire, met recht een klassieker- over het toch wel ongelooflijke verhaal achter een zinloze moord op een agent in 1976. Naast een aanklacht tegen corruptie en vooringenomenheid zou je het ook als waarschuwing kunnen zien tegen de doodstraf: want kennelijk werken er in de hoogste regionen uiterst incapabele figuren: niet alleen de agenten, ook de psychiater, de aanklager, getuigen en de rechter zijn leugenachtig, immoreel en zouden eigenlijk opgesloten moeten worden, of op zn minst uit hun functie moeten worden ontheven. Je moet er niet aan denken dat je lot in handen van dat soort figuren ligt. En die getuige Mrs Miller is knettergek en zou niet misstaan in een horrorfilm. Gelukkig heeft Adams de doodstraf kunnen ontlopen en heeft hij nog 20 jaar in vrijheid kunnen leven voor hij overleed in 2010.

De dader, Harris, kreeg uiteindelijk de doodstraf voor een andere moord. Hoewel er weinig twijfel is over zijn betrokkenheid en hij zonder twijfel een gevaar voor de samenleving was, wordt hij niet als een monster geportretteerd, en er wordt zelfs enige context gegeven over zn vroegste jeugd, waarmee de regisseur toch begrip lijkt te willen tonen.

Zowel Harris als Adams zijn wel intrigerend, en dat geldt ook voor de meeste andere talking heads: de rechter en de liegende getuigen, de schaamteloze agenten. Graag had ik de partner van de vermoorde agent nog in beeld gezien maar begrijpelijkerwijze wilde zij niet geinterviewd worden. Af en toe vond ik het wel verwarrend dat er geen naam of functie bij de personen stond- het was soms een beetje gokken wie er nu aan het woord was.

Aanrader.

Vond hem bij de eerste kijkbeurt niet zo bijzonder, maar bij herziening toch wel erg grappig. Misschien wel vooral omdat het er niet heel dik bovenop ligt. Verrassend eigenlijk dat het een Amerikaanse productie is, omdat de humor zo Brits lijkt. De band is een soort Beatles-achtig popgroepje die zich hebben heruitgevonden als een "pop metal" band a la Def Leppard met een vleugje Queen. Als parodie prima te pruimen, maar ondanks dat het muzikaal best aardig in elkaar zat ook niet bepaald goed te noemen. Grappig om ze in hun jonge jaren te zien, meewaaiend met de muzikale tijdgeest. Ik miste alleen nog de gloedvolle ballad, misschien omdat die pas eind jaren 80 echt furore zou maken met Mr Big, Scorpions en aanverwanten.

Film zit vol leuke momenten die allemaal al wel zijn genoemd, maar toch nog even benoemen de cameo van Ed Begly Jr. als John Stumpy Pepys: "One of those things, you know, where the authorities said: best leave it unsolved, really, you know".

Overigens gaat de IMDb score niet meer tot 11, helaas.

Een interessante mislukking. This must be the Place heeft een meanderende plot waarbij thema's als zelfmoord, schuld, de holocaust en een problematische vader-zoon relatie wat laconiek worden aangehaald, en die ik daardoor maar moeilijk serieus kon nemen. Een bevreemdende hoofdrol voor Penn die weliswaar een knappe acteerprestatie neerzet maar toch niet overtuigt als ouwe rocker. Ook een overbodige cameo voor David Byrne, al was zijn optreden dan wel weer aardig.

Heel weinig stemmen voor deze klassieker- waarin Harris een prima rol neerzet als heethoofd die valt voor zn hospita.

Ik ben geen expert maar ik vond de rugbyscenes erg goed gefilmd, blijkbaar was Harris een groot talent op jonge leeftijd. De scenes met Margaret zijn vrij intens al blijft het toch raadselachtig dat hij valt voor de ouwelijke, verbitterde en niet bijzonder aantrekkelijke weduwe.

Harris heeft trouwens goed gekeken naar Marlon Brando want daar doet hij ontzettend aan denken in deze film.

Wat leuker dan deel één van Thomas Graal, maar behalve de ouderdom niet zo bijzonder. Het verhaal stelt wederom niet al te veel voor, de perikelen van een getrouwd stel met een kind, maar de humor is wat nadrukkelijker aanwezig. Sjöström is vooral bekend als regisseur maar kom ik toch nogal eens tegen als acteur, hij doet het meestal wel beter dan zijn medeacteurs en dat is hier ook het geval. Zijn love interest Karin Molander had in het eerste deel nog wel wat charme, die ontbreekt nu toch, en niet alleen als ze zich in een juten zak hijst.

Het blijft een beetje hit en miss met de oude Zweedse cinema, en ook met Stiller van wie ik eigenlijk alleen Gösta Berling zou aanraden op basis van wat ik heb gezien. Ben nog wel benieuwd naar Gunnar Hedes Saga.

Origineel, gedurfd, cynisch en luchtig tegelijk- Three Billboards zit vol met ideeën en weet tegelijkertijd maat te houden, en ontpopt zich tot een erg goede film die hopelijk wat Oscars wegkaapt voor del Toro's beduidend mindere Shape of Water.

Acteerwerk is over de hele linie erg sterk, van de bijrollen tot de drie hoofdrollen, waarbij hooguit de komische oneliners van Dinklage en zoo-girl soms wat geforceerd overkwamen maar soit. McDormand, Harrelson en Rockwell schitteren toch wel, waarbij Rockwell de leukste rol heeft maar net wat te grotesk is - Harrelson was ondanks de beperkte screentijd als personage het meest interessant en McDormand speelt knap een onaangenaam mens vol woede die toch niet geheel onsympathiek is.

Omdat de film zo onvoorspelbaar verloopt vloog de tijd voorbij. De grootste kracht zit dan ook in het script wat mij betreft. Zo worden er enkele onconventionele keuzes gemaakt. Er is eigenlijk niemand waarmee je je als kijker graag identificeert, op misschien McDormand's zoon na. In Ebbing zijn mensen zijn niet alleen maar goed of slecht, en hoewel terecht wordt opgemerkt dat de karakterontwikkeling van met name Rockwell wel erg hard gaat na de afscheidsbrief van Harrelson, wordt zijn houding van eager to please toch geloofwaardig gebracht. En wat betreft het einde, ik vond dit open einde juist perfect- ik had het echt een anticlimax gevonden als die agressieve gast de dader bleek te zijn en Rockwell boetedoening vindt door hem te grazen te nemen. Gelukkig liep het net even anders.

Niet de minste namen: F. Scott Fitzgerald schreef het script naar een roman van Remarque. Toch vond ik de film best tegenvallen. Dat ligt deels aan de acteurs, die ik eigenlijk geen van allen vond overtuigen. Sullavan werd genomineerd voor een Oscar, maar dat zal vooral zijn omdat ze een zieke speelt, iets dat in Hollywood al snel beloond wordt. Haar acteerprestatie vond ik niet zo bijzonder, haar personage weinig geloofwaardig. Van Taylor en Tone ben ik ook bepaald geen fan. De meest interessante kameraad speelt eigenlijk een veredelde bijrol. Het verhaal over de drie Duitse vrienden in een woelig interbellum komt denk ik beter tot zijn recht in de roman.

Niet onaardig maar ook weinig verrassende, niet helemaal getrouwe bewerking van Dumas' beroemde boek. Fairbanks is voor dit soort rollen altijd wel geschikt, verder weinig opvallende acteurs. Menjou heeft een teleurstellend klein rolletje als Louis XIII, en de slechteriken komen ook niet echt uit de verf. Het tempo ligt wel vrij hoog, met een hoop duels, waarbij de rapieren overigens weinig schade toebrengen. Sowieso zijn de meeste scherpe randjes wel weggelaten, zo blijven Lady de Winter en Constance leven. Dit is niet de eerste filmversie trouwens, in 1916 was het ook al verfilmd.

Sleazy cultfilm mixt aardige ideeen met absurde scenes en expliciete porno. Lindberg was met haar onschuldige gezichtje en weelderige vormen geknipt voor de hoofdrol. Training sessies waren vooral knullig (waarom zou je trouwens autorally oefenen als je wraak op iemand wilt nemen?), wraak op de lowlife pooier wel creatief. Film had best een half uur korter gekund.

Een film die in m'n herinnering beter was. Throw Momma from the Train is een vrij flauwe film over een schrijver met writer´s block en woede naar zn ex die te maken krijgt met de sociaal onhandige Owen die nog bij zn moeder woont. Op zich zijn dat ingredienten voor een aardige zwarte komedie, maar de acteurs maken dat niet waar- met name DeVito die de film ook regisseerde was matig. Bovendien is gekozen voor een wat cartooneske uitvoering, niet scherp genoeg.

Opvallend dat de actrice die Mrs Lift speelt pas 58 was tijdens deze film.

Aardige film over een non die tegen adviezen en waarschuwingen in op zoek gaat naar de waarheid omtrent een gepleegde moord. Hoewel Sirk hier niet in topvorm is weet hij van het simpele verhaaltje wel een leuke film te maken, met goed acteerwerk en strakke regie. Wel vond ik de beveiliging erg minimaal voor een terdoodveroordeelde (al was het dan niet terecht), beetje vreemd dat ze een beetje met haar vriendje en de non kon socializen. Ook werd de plot al wat vroeg weggegeven zodat er van een whodunnit niet echt sprake was. Toch leuk om een keer gezien te hebben.

Vierde Bond-film heeft twee pluspunten: Fiona Volpe en Domino, twee van de mooiste Bondgirls uit de hele serie. Maar ook zij kunnen de film niet naar een hoger plan brengen. Thunderball is namelijk vrij saai. De openings-sequentie is al vrij tam vergeleken met andere delen, met een direct vergeten liedje van Tom Jones. Ook is het vaak belabberd gesteld met het o zo geheime genootschap van SPECTRE: om een voorbeeld te noemen, hun leden dragen openlijk de SPECTRE-ringen waardoor het een koud kunstje is ze te ontmaskeren. En de eerste aanslag op Bond's leven door een rek en strek machine op volle kracht te zetten was zelfs voor Bond-begrippen te belachelijk. Staat een beetje in schril contrast tot de zeer gedegen voorbereiding om de plaats in te nemen van een NAVO-piloot. Misschien gemiereneuk maar ik vind de Bond films vaak matig geschreven, terwijl ik had gehoopt dat de oudere delen juist uitblonken door een goed script.

De schurk Largo heeft minder karakter dan andere Bond-schurken en heeft maar weinig goede teksten- die hele woordenwisseling tussen Bond en Largo in het casino leek wel een persiflage. Bond zegt eigenlijk: Ik weet dat je lid van SPECTRE bent. Largo, wiens meest in het oog springende uiterlijke kenmerk zijn ooglapje is begint over the evil eye. Tsja. Erg fantasieloos dialoogje.

En dan de onderwater scene, al vaak aangehaald hier. Kennelijk waren de makers zo verheugd over wat ze allemaal konden doen, dat ze te trots waren om behoorlijk te editen. Want het ging maar door, die scene duurde wel 20 minuten terwijl ik het na 5 minuten wel had gezien. En dan dat rare einde waarbij de wetenschapper opeens berouw krijgt, Domino helpt en ten slotte verdrinkt, terwijl Bond en Domino op wat bizarre wijze uit het water worden opgepikt. Alsof iedereen na die ellenlange onderwaterscene zoiets had van: nou jongens even de film afmaken, we hebben nog 5 minuten.

Nee, op het vrouwelijk schoon na is er weinig positiefs te melden over Thunderball. Twee sterren.

Von Sternberg heeft een aantal mooie klassiekers op zijn naam staan, maar Thunderbolt reken ik daar toch niet toe, hoewel ik het voor een vroege geluidsfilm wel bovengemiddeld vind. Het verhaal neemt halverwege een vreemde wending als Thunderbolt de brave Bob in de dodencel weet te krijgen, ook nog eens in de cel tegenover de zijne, en dat vond ik toch allemaal net te ver gaan om geloofwaardig te blijven. Ook vond ik het tweede deel soms wat saai, al was de warden met zijn zelfmedelijden en wapperende vinger wel fijne comic relief.

Thunderbolt heeft als Sternberg's eerste geluidsfilm wel zeker zijn merits, is ook wat losser dan gebruikelijk in die tijd, zoals bijvoorbeeld de spontane stoeipartij met de moeder en de nachtclubscène laten zien. Die laatste vond ik sowieso de mooiste scène en knap opgebouwd bovendien, met een fijne wisselwerking tussen beeld en geluid. In eerste instantie hoor je de jazz-zangeres alleen terwijl Thunderbolt en Ritzie (schreef hier bijna "Lightfoot") zich terugtrekken, je ziet daarna de schaduw van de zangeres verschijnen op de deur, en vervolgens, door de blik van Thunderbolt zie je haar op het podium staan tot hij de deur dichtgooit waarmee ook het geluid wegsterft. Innovatieve cinema, maar een van de weinig stukjes dat ik echt verrast werd.

Het was alweer even geleden dat ik een Tsai zag, en dit is dan zijn bekendste, althans op MM. Ik dacht zelf eerlijk gezegd dat Dong zijn bekendste film was. In elk geval komen de typische Tsai elementen (waterproblemen en watermeloenen) al snel voorbij en ontvouwt zich een boeiend, bevreemdend, humoristisch en soms ongemakkelijk drama waarbij de acteurs soms volledig out of character treden om een liedje ten gehore te brengen in kleurige choreografieën- vooral dat licht-belachelijk 'lach-liedje' was een heerlijk moment. De Tsai-cocktail werkt ook nog, al is het wel voor te stellen dat menig filmliefhebber hier weinig mee kan. Ik vond het eigenlijk een van zijn meest toegankelijke films, maar dat is voor eigen rekening.

Feuillade was een pionier in de cinema, maar echt ontwikkeld heeft zich niet als regisseur in de jaren 10 van de vorige eeuw. Tih Minh is weer een serial in de lijn van Fantomas, Les Vampires en Judex, en hoewel het net wat vlotter gemonteerd is dan die eerdere werken, is het ook wel een beetje ingehaald door de tijd. In 1918 waren regisseurs als Sjöstrom, Lubitsch en Griffith al behoorlijk aan de weg aan het timmeren, en vergeleken met hun werk doet Tih Minh toch al een beetje ouderwets aan.

Dat betekent allemaal niet dat Tih Minh minder is dan de andere serials, het is misschien wel zijn beste werk dat ik tot nu toe zag. Het is weinig verrassend maar ik heb me de lange speelduur eigenlijk niet verveeld (op een episode ergens halverwege na, waarin de enige actie bestond uit iemand die een huis binnendrong en werd gesnapt, en dat dan uitgesmeerd over 30 minuten), en zeker op het einde zat de vaart er goed in. Natuurlijk weer veel veel vermommingen, mensen die bewusteloos geslagen worden, vuurgevechten op een meter afstand van elkaar waarbij iedereen mist, narrow escapes, hypnose en geheime briefjes, het is bekend terrein. Maar Tih Minh heeft ook een soms bijna surrealistische sfeer, denk aan de ontdekking van tientallen ontvoerde vrouwen die in gevangenschap leven in Villa Circé- overigens gebeurt er verder niets mee, ze worden ontdekt en dat is het dan.

Held van dienst is René Cresté, en hij krijgt hulp van onder andere Édouard Mathé, nog zo'n bekende Feuillade regular. Ze doen wat ze moeten doen, maar ze hebben niet de meest dankbare rol. De titelrol wordt gespeeld door de bevallige Mary Harald, een knappe verschijning met elegantie en natuurlijk spel, ze oogt om een of andere reden ook veel moderner dan haar tegenspelers. Ik was erg benieuwd wat er van haar geworden is, maar ze verdwijnt in de jaren 20, na enkele rollen, helaas volledig van de radar. De acteurs die de bad guys spelen hebben zoals in de vorige serials weer het beste van het spel.

Camerawerk is nog altijd statisch maar kent wel meer interessante shots, zoals het shot van een kar die een kabelbaan afdaalt, en er zit ook een stunt in (als iemand uit een boom op een rijdende auto springt) die me mislukt lijkt, maar waarschijnlijk dacht Feuillade: ach, er is niemand dood, we gebruiken het shot gewoon.

Dit was de eerste avondvullende komedie, en dat is ook wel te merken. Feitelijk zijn het een hoop losse sketches met veel gooi-en smijtwerk en een grimassende Marie Dressler in de titelrol. Chaplin en Normand vond ik beter te pruimen als kibbelend stel. Chaplin speelt een nogal onsympathiek figuur, ook wel eens leuk.

Op het eind gaan alle remmen los wat zorgt voor nog wat aardige momenten, maar de humor is logischerwijs wel erg gedateerd.

Erg leuke Truffaut met een prima Charles Aznavour in een vroege hoofdrol. De film heeft opvallend veel humor en grappige dialogen, en de vergelijking met Tarantino gaat dan ook zeker op. Criminelen die slap ouwehoeren, onderonsjes die volledig buiten het verhaal staan -de filmt opent daar zelfs mee- het maakt van Tirez sur le Pianiste een vlotte vertelling die geen moment verveelt. Behalve de laconiek ogende Aznavour schittert de naturel acterende Marie Dubois en ook de mooie Michele Mercier mag niet onvermeld blijven. Grappig hoe Truffaut in de scène met Mercier de preutse cinema van die tijd becommentarieert (alhoewel, het is nauwelijks veranderd wat mainstream Hollywood betreft).

Naast de hoofdlijn rond de perikelen van de pianist en de criminelen zijn er kleine, geslaagde uitstapjes zoals de cafébaas die heimelijk verliefd is op Lena. En de lange flashback naar de gloriedagen van Edward/ Charlie mag er ook zijn.

Elke keer als ik een Truffaut heb gezien denk ik hetzelfde: ik moet snel meer van de man zien.

Je vraagt je bij het zien van dergelijke docu's toch af wat de autoriteiten bezield had toestemming te geven aan een filmmaker opnamen te maken van het reilen en zeilen binnen hun instelling. Het lijkt alsof ze het wel grappig vinden, een van hen (de directeur?) gedraagt zich een beetje als de flauwe oom op feestjes, en ook sommige leden van het personeel maken geregeld ongepaste grapjes ten koste van de patiënten. Het was natuurlijk een andere tijd, waarin men niet gewend was aan dergelijke cinema, en waarschijnlijk vonden ze het gewoon te gek om gefilmd te worden en dacht men niet na over hoe dit alles over zou komen.

Wiseman laat de camera spreken en geeft geen enkel commentaar, wat bij dergelijke documentaires vaak ook het beste werkt. De beelden zijn in sommige gevallen mensonterend. Aan de meeste patiënten/gevangenen zit duidelijk een steekje los, al lijken zeer zware gevallen en mensen met lichtere psychische klachten allemaal door elkaar te lopen, maar ze worden daarnaast ook van hun menselijke waardigheid beroofd. Vooral Jim zal me bijblijven, die terwijl hij wordt geschoren voortdurend getreiterd wordt door de bewakers ("What did you say Jim?") en die daarna minutenlang gevolgd wordt door de camera terwijl hij naakt door zijn cel paradeert. Ook de scène met de dwangvoeding was moeilijk uit te kijken, misschien wel omdat de man het zo gelaten ondergaat. Wiseman had later spijt van de editing van die scène, waarbij de beelden van de dwangvoeding worden afgewisseld met korte cuts die voorbereidingen op de begrafenis van diezelfde man tonen, omdat de kijker te veel wordt gestuurd.

Mooie tearjerker van de niet al te bekende regisseur Leisen, die toch wel een aardig oeuvre heeft nagelaten. In het begin sleept To Each His Own film wel wat, en ik begon me al zorgen te maken kijkend naar de klok, maar vanaf de geboorte van haar zoon wordt het gelukkig almaar beter met een zeer passend slot. Ook behoorlijk genuanceerd, er is toch vooral begrip voor de betrokkenen. De Havilland schittert en de Oscar is haar gegund. Ook erg geloofwaardige grime en styling om haar 25 jaar ouder te laten lijken. Aanrader voor liefhebbers van onvervalst melodrama.

Tegenvaller. Ik vond het bronmateriaal erg goed, maar er blijft bijzonder weinig van over in deze adaptatie. Het verhaaltje in de film is flinterdun en vooral tegen het einde matig uitgewerkt, en het karakter van Morgan is ook veel minder gelaagd. Het is eigenlijk de typische Bogart "ruwe bolster blanke" pit held. Neemt niet weg dat de scenes tussen Bogart en Bacall vermakelijk zijn, en enkele fraaie dialogen opleveren, maar verder is dit een weinig opzienbarende film. Ook niet slecht, maar gezien Hemingway's roman, de MM-score en de reputatie van de film en de regisseur had ik hier (veel) meer van verwacht. Ik blijf toch een beetje moeite houden met het werk van Hawks, zijn oeuvre kent enkele hoge toppen maar ook verrassend veel middelmaat.

Voor een goede bewerking van To Have and Have Not kan ik kennelijk beter The Breaking Point (1950) kijken.