Opinions

Bijzonder aardige film, deze zwarte komedie met sociale inslag. Gabin speelt een merkwaardige rol van enigszins decadente schilder die het hele smokkelgebeuren als een soort avontuur ziet, daarbij links en rechts profiteurs met kritiek om de oren slaand. Bourvil is uitstekend als kleine smokkelaar vol Frans temperament. Maar zijn personage Martin had uiteindelijk gelijk: voor hem stond alles op het spel, Grandgil had als rijk man van aanzien uiteindelijk weinig te vrezen, zoals blijkt uit de scene dat Martin en andere gevangenen worden weggevoerd terwijl Grandgil achterblijft. Eigenlijk had ik verwacht dat de film toen was afgelopen maar dat was kennelijk al te wrang en er volgt nog een epiloog. Vroege rol van Louis de Funes, pas 42 hier maar hij ziet er al op z'n Louis de Funest uit.

Leuke film, waarbij beide hoofdpersonen ondanks hun onaangename karakter en wereldbeeld (de elitaire trut vs de gewelddadige macho) niet geheel onsympathiek zijn, en ook buiten hun wat karikaturale rol uitstijgen. Beide acteurs zijn zeer geloofwaardig in hun gekte, waarbij de sympathie in eerste instantie ligt bij de man, Gennarino, maar kantelt naar de vrouw, Raffaella.

Interessant vond ik de scenes op de sloep, als ze in een niemandsland verkeren: Gennarino is nog steeds in dienst, Raffaella nog steeds in command, maar ze zijn allebei al wat aan het verschuiven en niet zo zeker van hun zaak. Dat levert wat mooie, en komische, scenes op. Pas op het eiland zijn de rollen volledig omgedraaid. Als ze eenmaal de liefde hebben gevonden kakt de film iets in, hij had wel een kwartiertje korter mogen duren, maar het einde is wel weer erg sterk.

De vrouw tegenover de man, het kapitalisme tegenover het proletariaat: wie de touwtjes in handen heeft maakt niet uit, de ander wordt wel onderdrukt. Maar de film is meer dan alleen een allegorie, het is ook een liefdesverhaal, en op beide niveaus werkt het.

Het eerste deel was niet zo bijzonder maar heeft wel een schoonheid als protagoniste. Het tweede deel was sfeervol maar echt spannend werd dit wat doorsnee vampierenverhaal toch ook niet. Het derde deel was dan wel behoorlijk creepy. Bij alledrie de verhalen valt het inventieve gebruik van ruimte en licht op.

De proloog en epiloog waren beter achterwege gebleven, met name het laatste stukje voelde erg misplaatst. De vraag dringt zich op waarom voor deze afsluiter is gekozen...misschien om de kijker niet met knikkende knieën terug naar huis te laten keren?

Waar Malick me met The New World helemaal niet raakte daar is Tree of Life een voltreffer. Natuurlijk de mooie beelden in harmonie met klassieke muziek, maar vooral de scenes met de kinderen - die zo naturel waren dat ik later op IMDb checkte of het niet toevallig broers waren (had er trouwens ook niet van opgekeken als de middelste zoon een kind van Pitt was, zo trefend was de gelijkenis) - waren erg indrukwekkend. Geweldig geacteerd, en zonder sentimenteel te worden ontroerend.

Keuzes die ik minder vond:

Gezien het thema is de evolutie sequence wel te begrijpen, en het was zeker indrukwekkend in beeld gebracht, maar het rukte het kleine intieme verhaal uit zn verband.

En de scenes met Penn vond ik o.h.a. overbodig, vind de plotomschrijving (Als volwassen man wordt Jack een verdwaalde ziel in een moderne wereld die op bijzondere wijze zijn weg probeert te vinden.o ook niet echt kloppen of ik heb iets gemist (?).

Fijn luchtig filmpje over Romeinen die een dagje uit beleven in Orvieto. De film is uit 1933, oftewel gemaakt toen Mussolini al geruime tijd aan de macht was, maar de toon van het fascisme is totaal niet terug te vinden. Sterker nog het is een typische zomerse dag zoals die nog steeds zou kunnen verlopen (al zal het aantal toeristen inmiddels wel verhonderdvoudigd zijn). Het doet dan ook denken aan Menschen am Sonntag, zowel wat betreft de toon als de setting.

Treno populare kent ook een aantal leuke visuele vondsten, en heeft ook geslaagde komische momenten, ik zat in ieder geval wel met een glimlach toe te kijken. Aanrader voor liefhebbers van Italiaanse cinema.

Behoorlijk entertainend al had ik ook wel een beetje moeite met de casting van Cohen als Abbie Hoffman. Hij speelt niet slecht en misschien dat hij er uiterlijk wel op leek maar zijn accent leidt te veel af en hij was ook wel iets te oud. Redmayne vond ik wel sterk, eigenlijk de eerste keer dat ik hem in een goede rol zie want het is bepaald niet mijn favoriete acteur. Verder is het, vooral voor Amerikanen dan, een belangrijk tijdsdocument. De half-seniele rechter leek me wat al te belachelijk maar wordt als ik verschillende media moet geloven accuraat geportretteerd. Het was zelfs nog een graadje erger, hij liet Seale meerdere dagen gekneveld in de rechtzaak zitten voordat zijn zaak werd geseponeerd.

De Netflix-vertaler van dienst was blijkbaar een tijdgenoot van Couperus. "Kill the pigs" vertalen als "vil de juten" hoe kom je er op

Ik ben toch wel een beetje fan van Östlund, al was het maar omdat hij altijd hoogst originele films maakt, vaak over een relevant thema. Hij was vroeger misschien wat subtieler, maar het is hem vergeven want dit was denk ik wel zijn meest onderhoudende werk tot nu toe. Hij heeft ook een groter budget tegenwoordig, dat is er ook wel aan af te zien.

Triangle of Sadness is een zwart-komische satire (die met name in het tweede deel nogal doet denken aan The White Lotus (Serie, 2021 - 2023) - MovieMeter.nl) die, tot het eilandgebeuren, volledig onvoorspelbaar verloopt en die allerlei onderwerpen aansnijdt, zoals privilege, verdeling van welvaart, traditionele rolpatronen, die vervolgens in een cocktail van bizarre, soms groteske gebeurtenissen uit zijn verband trekt en het geheel vervolgens omdraait. Het is jammer dat in het laatste deel de verrassing er steeds meer af gaat omdat Östlund te opzichtig zijn punt wil maken, maar het blijft nog steeds genietbaar. Niet alles werkt en ik snap dat dit geen film voor iedereen is, maar ik heb toch wel flink moeten lachen.

Curieus animatiefilmpje met een plot die in beginsel redelijk onbegrijpelijk is maar die inzakt als de zaken worden uitgelegd: Franse renners die als ware het vechthanen de gokkende Franse maffia behagen, aardig gevonden (zoals het vervoer per 2CV) maar ik vond het deel daarvoor eigenlijk een stuk leuker: de beginscène, het gesol met de hond die o.a. als paard en reservewiel wordt gebruikt, het kikkervissen, het was lekker anarchistische nonsens. Weinig vleiend beeld van New York trouwens: de mensen worden vrijwel zonder uitzondering als extreem obees afgebeeld. Maar eigenlijk zijn alle figuurtjes nogal grotesk met enorme neuzen, gigantische bilpartijen en flaporen.

Indrukwekkende beelden van de massa's, maar op een gegeven moment begonnen de ellenlange parades me wel te vervelen. Wel weet Riefenstahl de nazi-esthetiek uitstekend weer te geven, wat Speer met gebouwen deed deed zij met film. De beelden van honderdduizenden Duitsers in het gelid zijn bizar, en doet natuurlijk ook sterk denken aan latere propaganda van de Sovjet Unie of Noord-Korea.

Interessant waren de toespraken van Hitler, zoals de toespeling op de Nacht van de Lange Messen van enkele maanden eerder tijdens de toespraak voor de SA-troepen. Toch kan ik me niet voorstellen dat deze film nou honderdduizenden Duitsers naar de bioscoop lokte, behalve misschien in de ijdele hoop om een glimp van zichzelf op te vangen.

Na het sterke Bleu vond ik deze Blanc eigenlijk een beetje flauw. Maar misschien had ik te hoge verwachtingen én rekende ik bovendien op een totaal ander soort film. Blanc was minder zwaar op de hand dan het eerste deel van de trilogie (de delen hebben overigens op een paar momenten na maar weinig met elkaar te maken), eerder luchtig en onderhoudend maar ook te ongeloofwaardig om mee te gaan in de lotgevallen van Karol. Het werd af en toe wel erg kolderiek. Het gedoe met de koffer vond ik nog wel geinig, en (weliswaar onbedoeld) ironisch in de huidige context met zo veel mensen die hun best doen West-Europa binnen te komen, maar de nogal excessieve wraak inclusief fake-begrafenis en gevangenisstraf was eerder bevreemdend.

Wel benieuwd naar Rouge met de altijd charmante Irene Jacob in de hoofdrol. Hopelijk is haar rol wel wat groter dan die van Delpy in dit deel.

Mooie afsluiter van de Franse driekleur, al moet je wel van behoorlijk goede wil zijn de thema's van vrijheid, gelijkheid en broederschap eruit te halen. Een overkoepelend thema zou rouwverwerking kunnen zijn of, altijd wel goed, De Liefde.

Na Binoche en Delpy mag ditmaal Irene Jacob optreden als begeerlijke Franse vrouw, en hoewel ze (vrij naar Koot & Bie) soms een beetje verbaasd kijkt, alsof ze nog iets vergeten is bij het boodschappen doen, is zij toch wel de mooiste en sympathiekste van het stel. Kieslowski wist zijn muzen wel te kiezen. Ze krijgt knap tegenspel van veteraan Trintignant, die is eigenlijk in elke rol wel goed.

Daar waar deel 1 een duidelijk drama was en deel 2 een zwarte komedie is deel 3 vooral een mysterie- vooral dankzij de oud-rechter en zijn jonge alter ego- zijn ze dan toch een en dezelfde persoon, de natuurwetten even negerend? Ik ben er nog niet helemaal uit, een herziening brengt misschien duidelijkheid. Leuk gevonden vond ik wel het einde, als alle hoofdpersonages samenkomen bij de schipbreuk, al kan ik me ook voorstellen dat anderen het te gekunsteld vinden. Mooiste moment: de still van Jacob na de ramp, een kopie van de foto die de modefotograaf van haar maakte, toen ze vooral treurig moest kijken. Muziek is net als in andere delen prominent maar prettig aanwezig.

Ik had misschien iets te veel verwacht van de trilogie maar toch wel tevreden. Misschien zou ik deel 2 na herziening wat hoger waarderen al zal het wel de minste blijven. Bleu en Rouge vond ik even sterk.

Wat een geweldige film.
Ondanks dat ik het wel een beetje zag aankomen kwam het verraad toch aan als een mokerslag. Pauvre Gaspard, ik zou me waarschijnlijk wat minder diplomatiek hebben uitgedrukt, is een geweldige bad guy, vooral omdat ik pas later bedacht hoe opportunistisch hij heel de film eigenlijk al was.

De ontsnapping wordt fenomenaal nauwkeurig vastgelegd, soms toont een scene minutenlang dezelfde actie, waardoor ik bijna het gevoel had dat de acteurs de hele tunnel ook echt hebben moeten graven.

Hupsakee, in mn top 10.

Lubitsch is een van mijn favoriete klassieke Hollywood-regisseurs, en omdat ik zijn bekendste titels over het algemeen lang geleden zag ben ik hem weer een beetje aan het herontdekken. Trouble in Paradise had ik alweer bijna 15 jaar geleden voor het laatst gezien, en ik kon me er nauwelijks nog iets van herinneren, tijd voor een herziening dus.

Het is een hele fijne film, nog steeds, over een meesteroplichter die zijn slag denkt te slaan bij een steenrijke weduwe. Geen bijster origineel gegeven, maar de charme waarmee het wordt uitgevoerd, het slimme script en de acteurs (met name Hopkins en Francis, en de geweldige Edward Everett Horton in een belangrijke bijrol) maken er een prachtige klassieker van. Veel seksuele toespelingen, en bovendien komen de boeven weg met hun misdaden, geen wonder dus dat de film de toorn wekte van de Hays Code die enkele jaren later werd ingevoerd, waarop Trouble in Paradise decennia op de plank bleef liggen.
Een van Lubitsch' beste films.

Hmm, wat moet ik hier nou van vinden. Een grauwe, ranzige beeldenstroom en een incoherent verhaal waarbij ik volledig de tel kwijt raakte. Net als bij sommige films van Zulawski (dan denk ik bv aan Na Srebrnym Globie (1987) en, ook al gezien de setting, aan Diabel (1972)) kan ik respect opbrengen voor de grootsheid van dit alles, maar ik kan niet zeggen dat ik de drie uur aan het scherm gekluisterd zat. Ik kon ook niet echt een diepere laag ontdekken, behalve wat overeenkomsten met het anti-intellectualisme onder communistische groeperingen zoals de Rode Khmer. Allerlei figuren verschijnen en verdwijnen en ik had geen idee wie wie is- bedoeld of niet bedoeld, de personages blijven nou niet bepaald hangen.

Het is goed dat dergelijke films gemaakt kunnen worden maar ik vond het een onaangename en te lange zit die me met een onbevredigd gevoel achterliet. Vanwege de durf, het technisch knappe camerawerk en de zorg voor de aankleding en sets kom ik nog wel tot een redelijke beoordeling. Ik heb ook niet het goede moment uitgekozen om deze film te bekijken want ik was vrij moe, enige mentale fitheid is wel aan te bevelen voor je je tanden hierin zet.

Aardige film maar ik vond Gish niet heel bijzonder acteren in deze film, ze had ook geen makkelijke rol als rustig, zachtmoedig maar ook wel saai meisje. Ik vond haar beduidend beter in Broken Blossoms uit hetzelfde jaar. De actrice die Bettina speelde had een leukere rol, als jonge meid die zich stierlijk verveelt in het liefdeloze huwelijk met de ouwelijke William, en dan maar alleen naar feestjes gaat. Iets wat ze van de moralist Griffith overigens met de dood moet bekopen.

Het is een verder niet al te opzienbarende vertelling. True Heart Susie is ook veel kleinschaliger van opzet dan zijn beroemdere epische films, maar nog altijd dynamischer dan veel tijdgenoten. Had wel wat korter gemogen.

Film waar ik tot mijn verbazing nog niet op had gestemd. Vroeger vond ik dit echt een topfilm, nu is het op sommige punten iets gedateerd maar nog steeds vermakelijk, met opvallend veel bekende namen onder de cast. De scène waar True Romance altijd om herinnerd zal worden is natuurlijk de beruchte 'Sicilian speech', waarin Hopper en Walken excelleren, maar ook Gary Oldman casten als een wigger is een tamelijk geniale zet geweest. Ook de scenes in LA zijn leuk, met o.a. een grappige bijrol van Pitt en een mooi heterdaadje van Balki. Beetje jammer van de matige muziek, met die kabbelende marimba-klanken en een enkel fout rocknummer.

Weer eens gekeken en het is toch een net niet film. Concept zonder meer origineel, en Jim Carrey en Ed Harris zijn goed, en ook leuk vond ik de product placement grapjes en de meelevende kijkers, en ook het einde was vrij sterk, gelukkig geen ontmoeting met zijn Sylvia of iets dergelijks wat je wel zou verwachten.

Maar het blijft jammer genoeg te oppervlakkig, en het was mijns inziens beter geweest als de regisseur meer voor een richting had gekozen. Nu is The Truman Show niet dramatisch genoeg voor een drama-film, niet bijtend genoeg voor een satire en niet grappig genoeg voor een komedie. Dankzij het sterke idee en goede acteren toch nog wel redelijk onderhoudend.

Onderhoudende film die laat zien dat Cranston een veelzijdig acteur is, want geen moment dacht ik aan Walter White. Ook leuk Louis CK eens in een film voorbij te zien komen (zijn personage Arlen Hird blijkt overigens niet te bestaan maar gebaseerd te zijn op 5 screenwriters behorend tot de Hollywood 10). Verder een degelijke biopic die een mooi tijdsbeeld laat zien.

Aangezien de Academy dol is op films over Hollywood is het verbazingwekkend dat Trumbo maar in één categorie is genomineerd, voor beste acteur. Zou me niet verbazen als Cranston DiCaprio's "zekere" Oscar voor zijn neus wegkaapt.

Indrukwekkende film weer van Masumura, misschien wel zijn beste, met de weergaloze Ayako Wakao in een zeer knappe rol. Met Setsuko Hara wel mijn favoriete Japanse actrice, allebei beeldschoon maar ook wel tegenpolen, de ideale schoondochter versus de femme fatale. A Wife Confesses wordt intelligent verteld, waardoor je als kijker net als de wat argeloze Koda heen en weer geslingerd wordt tussen sympathie en ongemak. De scenes waarin Koda en Ayako als geliefden plezier maken onder omineuze tonen vond ik vrij briljant. Dat geldt ook voor de laatste akte. Hoewel de ontknoping niet onverwacht komt stemt het bittere einde tot nadenken, waarbij de laatste woorden van de verloofde nog na-echoën.

Vermakelijke zwarte komedie, volledig onvoorspelbaar ook. Ik ging kijken zonder enige voorkennis, behalve dan dat ik van de maker van Strange Circus en Suicide Club geen conventioneel werkje verwachtte. Dat werd het natuurlijk ook niet. Het begint al met de toffe setting: het wereldje van de aquariumvissen. Heb ik geen enkel benul van noch veel interesse in maar ik vond het toch leuk om te zien en raakte zowaar benieuwd naar de prijzen die zoal betaald worden voor zeldzame vissen. Niet dat de film daar verder over gaat maar ik beschouw het als leuke bijvangst.

Fijne acteurs ook. Met name Fukikoshi, vreemd genoeg niet vermeld bij de cast hier op MM, is perfect als geboren verliezer. Hoe hij de mooie Taeko heeft weten te strikken is dan wel weer de vraag, nou ja wat mompelen over sterren doet soms the trick.

Na een vrij rustig begin belandt je als kijker al snel in een rollercoaster van bizarre gebeurtenissen, die allengs bloederiger worden. Het geweld en gehak neemt groteske vormen aan, met name op het eind als Shamoto's stoppen dan eindelijk doorslaan. En dan die wrange eindscène. Toffe visuals gekoppeld aan een sterke soundtrack en de algehele onvoorspelbaarheid maakten dat de tweeënhalf uur omvlogen, en dat terwijl ik best moe was. Lekkere zwarte humor ook, ik moest ten minste af en toe toch wel hardop lachen- bv die ongepaste glimlach van Shamoto aan zijn vrouw als hij zijn zojuist bewusteloos geslagen dochter naar binnen sleept.

Gemaakt voor de afdeling PR van de Tucker Corporation, zo laat de film in het begin weten. Een veredelde bedrijfsfilm dus? Nochtans een project waar Ford Coppola al even mee rond liep. Het is een vrij typische biopic geworden, een veilige crowdpleaser maar goed uitgevoerd, en voor autofanaten mogelijk wat leuker dan voor degenen die op zijn best onverschillig tegenover de automobiel staan, zoals ondergetekende. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van de Tucker gehoord.

Wat Tucker The Man and his Dream (een nogal TV-film achtige RTL-titel) boven de grijze middelmaat doet uitstijgen is de verzorgde productie, en natuurlijk is het een aansprekend verhaal over de geniale eenling die het opneemt tegen de macht, in dit geval de auto-industrie van Detroit en de politici die hun steunen. En de acteurs doen het naar behoren. Maar ook deze film kan niet verbloemen dat Ford Coppola een serieuze duik genomen heeft vanaf begin jaren 80. Hij was toen nog maar begin 40 maar had zijn voornaamste kruit al verschoten.

Puike film van Kaurismäki, wel de beste die ik tot nu toe gezien heb. Wederom schotelt hij de kijker een zwaarmoedig Finland voor, met lullige dansavondjes en mensen met moeilijk haar. Je krijgt al snel sympathie voor het muurbloempje Iris, die een troosteloos leven leidt, maar zich na tegenslagen ontpopt als een "empowered" wraakengel.

De film duurt maar iets meer dan een uur, maar nergens voelt de film gehaast- de regisseur houdt een strak tempo aan, waarbij de beelden meer zeggen dan de spaarzame dialogen (die sowieso niet veel meer om het lijf hebben dan korte uitroepen: "een biertje"; "hoer!" e.d.). Visueel is The Match Factory Girl zeer verzorgd, acteren is prima, en valt extra op omdat de acteurs nauwelijks tekst hebben om op terug te vallen, De passende soundtrack bestaat uit foute schlagers en Leningrad Cowboy-surf rock.

De zwarte humor vond ik zeer geslaagd, een paar voorbeelden zijn al genoemd, ik vond de pijnlijk ongelijke relatie met de one night stand ondanks alle treurigheid stiekem ook wel komisch. Zelden een botter personage tegengekomen.

Het Schotse leger met die doedelmuziek en mannen in kilt heeft altijd wel iets koddigs, en die ochtendlijke dansles maakte het helemaal aandoenlijk. Nu vermoed ik dat een gemiddelde Schotse soldaat mij in 10 seconden vloert maar erg vervaarlijk zien ze er niet uit.

Mills en Guinness schitteren in dit drama over twee tegengestelde karakters maar de rest van de cast mag er ook zijn. Maar Tunes of Glory draait om Mills en Guinness: de een een onzekere studeerkamergeleerde, de ander een boertige man van het volk. Colonel Barrow was eigenlijk van meet af aan al kansloos, en dat wordt pijnlijk duidelijk tijdens het laatste onderonsje met Jock: Barrow laat na een persoonlijk relaas weten af te zien van een officiële aanklacht (en oneervol ontslag of erger voor Jock), maar zodra hij zijn hielen heeft gelicht lacht Jock hem schamper uit. De minachting is haast voelbaar. Het dramatische einde komt dan ook niet als een verrassing.

Altijd interessant om eens een film te zien van een front dat nog nauwelijks verfilmd is, in dit geval de Fins-Russische strijd in Karelië. Een soort oorlog in de oorlog, want hoewel de Finnen bondgenoten van Nazi-Duitsland waren, vochten ze tegen de Sovjets om hun in 1940 verloren gebieden terug te winnen. Een soort verstandshuwelijk dus (dat verkeerd afloopt).

De gevechten vinden vooral plaats in bossen al is er tegen het eind ook even sprake van een loopgravenoorlog. Ik had het idee dat er iets meer met de locaties gedaan had kunnen worden, zo zijn er maar weinig long shots, maar de keer dat daar gebruik van wordt gemaakt is wel effectief als een peloton Sovjet-troepen in de sneeuw wordt aangevallen. Hoewel het de film aan ambitie zeker niet ontbreekt is er zuinig gedaan met figuranten, dat zal ook de reden zijn dat de actie vrijwel allemaal dichtbij is. Maar de enorme overmacht van de Russen komt daarmee niet echt uit de verf, een budget-kwestie wellicht. Ook de interne clash tussen manschappen en hun officieren wordt belicht maar dat is wel vaker en beter gedaan. Het acteerwerk is over het algemeen degelijk al springt niemand er uit, op misschien Rokka na.

Ondanks deze minpunten toch een aanrader, de lange speelduur heb ik nauwelijks gemerkt en dat is altijd een goed teken.

Best een interessante regisseur die Östlund. Turist is een origineel relatiedrama, knap geacteerd en mooi in beeld gebracht, die ongetwijfeld tot de nodige discussie heeft geleid onder bezoekers- net als zijn eerdere Play. Wel had ik graag een iets frisser muzikaal thema gehoord dan de wat afgezaagde (sorry voor de liefhebbers) Vivaldi.

Vreemde film, dit Turks Fruit. Muziek, en leuke sfeerbeelden van Amsterdam in de jaren 70, maar deden mensen toen echt zo vreemd? want het gedrag van zowat alle personages is buitengewoon vaag. Iedereen flirt met iedereen, Erik valt eigenlijk de hele film iedereen lastig en zou gewoon een aantal klappen verdienen (zeg ik als pacifist), Olga is een vreemd meisje die dreint als een klein kind en dan voor de zoveelste keer haar truitje uittrekt; het feest in het restaurant met die rare en flauwe humor- het is alsof ik naar mensen van een andere planeet zit te kijken.

Misschien moet je de jarten 70 bewust hebben meegemaakt om dit op waarde te schatten maar op de soms rake sfeer en af en toe leuke invalshoeken van cameraman Jan de Bont na is dit toch een gedateerd en weinig memorabel werkje.

Fijne film over de rare positie van Italië na een staakt-het-vuren met de Geallieerden. Zoals me wel vaker in Italiaanse films over WOII is opgevallen zijn er nauwelijks nog "helden" of vurige patriotten, en wil iedereen vooral stoppen met de zinloze oorlog (op wat hardcore zwarthemden na). Daar waar Tutti a Casa wat moeizaam op gang komt wordt het allengs beter, en met name de tweede helft zit vol schitterende scenes. Dan denk ik aan scenes als de meelroof, "Er is geen Modena in Italië", het polenta eten gevolgd door het tijdloze vrouwenpraatje met de Amerikaan en natuurlijk het einde, een sterk, grimmig einde dat inderdaad zoals pippo al enigszins cryptisch aangeeft doet denken aan Le Quattro Giornate di Napoli. Die laatste film is overigens nog wel iets beter maar het scheelt niet veel.

Sterke rol van Sordi die als tragikomisch figuur vaak de juiste snaar raakt, geldt ook voor Balsam (typisch zo'n acteur wiens kop bekender is dan zijn naam) en Serge Reggiani. Ook een leuk rolletje van Didi Perego als hitsige kenau.

Na de weinig subtiele opening met de rouwende zusjes die hardhandig van elkaar worden gescheiden op de begrafenis van hun vader vreesde ik het ergste, en ook de dramatische muziek kon me niet erg bekoren. Maar naarmate de film vordert werd De Tweeling beter- het acteerwerk was prima, beelden oogden verzorgd en hoewel de structuur wat warrig was (op een gegeven moment vertelt de bejaarde Anna haar kant van het verhaal aan de bejaarde Lotte, maar ook voor dat moment kregen we al geregeld haar scenes uit Anna's leven te zien- haar "bekentenis" in het heden kwam daardoor over als een onnodige kunstgreep) vond ik de scene in het bos tussen de twee bejaarde zussen zeker wel meerwaarde hebben.

Jammer dat de film wat simplistisch is en sommige personages karikaturen zijn- dan denk ik met name aan de pleegvader van Lotte. Prima film verder van Nederlandse bodem.

Gilliam is het type regisseur dat ik respecteer om zijn eigenzinnige visie maar wiens films ik meestal niet pruim. Soms vind ik zijn films een verschrikking, soms valt het mee en een enkele keer is het behoorlijk goed.

Twelve Monkeys valt in die laatste categorie, al sijpelt die typische Gilliam-stijl er regelmatig doorheen, en het was eens tijd voor een herziening. Willis en Stowe doen het prima, Pitt valt uit de toon in een rol die hem duidelijk niet ligt. Plummer heeft niet veel meer dan een cameo. Het verhaal over tijdreizen is niet eens zo onaardig al mist Twelve Monkeys enige filosofische diepgang, iets wat toch wel een beetje bij dit type SF past. Maar Gilliam heeft meer oog voor de gekte die een tijdreiziger tegemoet treedt. De scènes in de toekomst zijn weinig indrukwekkend maar helemaal Gilliam dus liefhebbers van zijn werk zullen het oneens zijn.

Drie sterren blijven staan. Ironisch genoeg blijft een docu die hij zelf niet eens regisseerde, Lost in la Mancha Gilliam’s beste film- al heeft die enige glans verloren met het uitbrengen van zijn Quixote-film.

Mooie film waarin zo'n beetje alle hoofdrolspelers (behalve de twee escobars zelf uiteraard) uit de Colombiaanse voetbal- en misdaadwereld van eind jaren 80/ begin jaren 90 aan het woord komen, en met zeer veel beeldmateriaal -tot aan de moord op Escobar aan toe- om het geheel te illustreren. Heel interessant en bij tijden aangrijpend. Ik zal in ieder geval nooit meer hetzelfde naar een wedstrijd van Colombia kijken.

Eigenlijk had de rol van Sister Sara moeten worden gespeeld door een Mexicaanse. Er was even sprake van dat Liz Taylor de rol zou spelen. Helaas is men uiteindelijk bij MacLaine uitgekomen. Eastwood maakt nog wel wat goed met zijn droge opmerkingen, maar het weinig subtiele spel van MacLaine verpest voor mij de film wel grotendeels. Dat zij helegaar geen nonnetje was is wel een contender voor de minst verrassende twist in cinematic history.

Het is wel leuk dat het in Mexico is opgenomen, mooie landschappen en weer eens wat anders dan Monument Valley, maar het verhaal rondom de koloniale oprisping die de Fransen een Interventie noemden wordt maar matig verteld. Ook is de toon soms volledig uit balans, van grappige kwinkslagen over nonnetjes gaat het naar een opmerkelijk gewelddadig einde. Een beetje alsof je de Vier Vuisten zit te bekijken en iemand krijgt een bajonet door z'n keel. Ook Morricone's score kon me totaal niet bekoren, vind het een van zijn minste werken.