Opinions

Mooie film van Dutt, misschien iets minder dan Pyaasa maar zeker niet veel. Misschien dat ik steeds meer gewend ben aan de liedjes in Indiase films (al blijft het aantal geziene films uit India nog steeds erg laag), maar die herhalende gezongen zinnen vond ik wel wat hebben, en versterkten de alom tegenwoordige nostalgie. Dutt vormt weer een koppel met Rehman en beiden zijn uitstekend. Het contrast van hun serieuze aanpak met de flauwe typetjes die de film helaas ook bevolken, is groot.

De film heeft de nodige raakvlakken met andere films over het filmvak, ik vermoed dat Dutt daarvan ook wel de nodige gezien heeft. Zo doet de scène tegen het einde, als Suresh berooid auditie doet als extra, me erg denken aan het slot van The Last Command.

Episch oorlogsdrama van Kurosawa, ditmaal niet gebaseerd op Shakespeare maar op een episode uit de Japanse geschiedenis. Een periode die ook wordt gekenmerkt door een keerpunt in de Japanse oorlogsvoering, toen de cavalerie het volledig moest afleggen tegen moderne, westerse wapens bij de Slag bij Nagashino. De veldslagen zelf blijven trouwens goeddeels buiten beeld, maar de marsen met lange rijen figuranten en de galopperende paarden zijn indrukwekkend. Nakadai speelt zijn dubbelrol met verve, en de film bleef ondanks de flinke lengte boeiend, al zijn er wel wat ongeloofwaardigheden- dat zijn concubines pas na bijna 3 jaar ontdekken dat hij geen litteken heeft op nou niet bepaald het meest intieme lichaamsdeel is op zijn minst vreemd, maar wellicht leefde hij al die tijd als een monnik c.q. kluizenaar binnen het paleis.

Laatste film van een van de bekendste Kurosawa-regulars, Takashi Shimura,, maar ik heb hem niet kunnen spotten. Ik vrees dat zijn rol uit de internationale versie is geknipt (of ik heb niet goed opgelet). Ook een klein rolletje van een andere oude getrouwe, Kamatari Fujiwara als dokter. Het muzikale thema dat steeds klinkt kwam me trouwens erg bekend voor.

Drama? Jawel maar toch ook zeker een flinke teug zwarte komedie. Al vanaf het begin is duidelijk dat het geen ingetogen drama is a la Ozu (al zijn Ozu-films ook bepaald niet humorloos), Ishikawa experimenteert met het doorbreken van de vierde wand, snelle shots, gekke hoeken en plotselinge freeze frames. Dat experimentele gaat er na het begin wel een beetje uit, als het verhaal zich verder ontvouwt. Het sleept soms een beetje in het middenstuk, maar begin en einde waren behoorlijk sterk. Dat het gehannes met de rode en groene pot dramatische gevolgen zou hebben was al lang duidelijk maar hoe het uiteindelijk wordt uitgewerkt was toch weer verrassend -het oude besje die gewoon 'vergif' op een van de potten had gekalkt.

Mooie film, deze ode aan de natuur en het eenvoudige leven.
Getekend in een andere tekenstijl dan andere Ghiblis die ik ken, maar kon het zeer waarderen. Met name de "slordige" scenes, bijvoorbeeld dat ze wegrent en de omgeving niet meer is dan zwarte strepen, dat waren de momenten dat ik er echt goed voor ging zitten.

Maar jammer genoeg zitten dat soort scenes er te weinig in, en was het toch soms langdradig en wat saai. met name tegen het eind begon m'n aandacht te verslappen. De korte (gedroomde?) hereniging met haar vroegere buurjongen was wel weer een aardige scene, maar het sleepte een beetje naar het eind.

Ik snap ook nog niet helemaal wat nou de bedoeling was van het goud en de dure kleren die werden nagezonden, en wat door de bamboesnijder werd opgevat als teken dat het meisje als een prinses moest opgroeien- of as het juist de bedoeling van het maanvolk dat ze zich dan zou gaan vervelen en weer terug zou willen?

Verdienstelijk debuut van regisseur Sena was in mijn herinnering toch wel wat beter. Niet dat Kalifornia slecht is, het is best vermakelijk te zien hoe Pitt erop los schmiert (persoonlijke favoriet: het ongegeneerd ophalen van de neus) en Juliette Lewis is op haar schattigst als naïef white trash meisje. Maar het verhaal waarin Duchovny op zoek gaat naar de aard van de moordenaar is weinig interessant, en zoals al opgemerkt verliest de film zijn kracht zodra Pitt wordt ontmaskerd als moordenaar. Dan volgt een nog best lange finale met een aardig, wrang slotakkoord.

Redelijke film, waarin de dictatuur wel heel erg op de achtergrond zit, maar dat was denk ik ook juist de bedoeling van de makers. Het wordt namelijk verteld vanuit het perspectief van een kind, die wel doorheeft dat er iets aan de hand is, maar die zo veel mogelijk wordt gespaard door zn ouders (al pikt hij hier en daar toch de informatie op, zo blijkt).

Heb nu al een aantal films over de Vuile Oorlog gezien (Crónica de una Fuga, La Historia Oficial) maar een meesterwerk zat er nog niet tussen.

De vroege talkies van Pabst bevallen me vooralsnog minder dan zijn films uit de stomme periode. Het acteerwerk is nogal houterig, en ook de dialogen houden niet over. Wel grappig dat de Duitsers Duits en de Fransen Frans spreken, maar het wordt vooral als gimmick ingezet.

Het gegeven van de enorme mijnramp is boeiend maar de uitwerking vond ik eerlijk gezegd niet zo geweldig. Door de focus op een drietal mijnwerkers die de ramp ook alledrie (als enigen?) overleven komt de schaal van de ramp niet helemaal over, en hoewel sommige scenes in de mijn knap geschoten waren, blijven die momenten beperkt.

Zinderende film van Imamura over een afgesloten gemeenschap in het uiterste (tropische) zuiden van Japan -past ook wel bij de temperaturen van de laatste dagen.

Het belangrijkste thema is hier wel de traditie versus de moderne wereld, iets wat wel vaker opduikt in Japanse films, maar zelden zijn de tegenstellingen groter dan hier. De soms bizarre (en niet zelden bedenkelijke) gebruiken van de dorpsgemeenschap worden fraai verbeeld als een ingenieur uit Tokio het eiland bezoekt en al snel op een muur van onbegrip stuit. In eerste instantie lijkt de traditie het te winnen: de ingenieur wordt één van hun en wil zelfs trouwen met de verstandelijk gehandicapte dochter van Nekichi, het zwarte schaap van het eiland. Maar zodra er met yens wordt gesmeten verdringt het materialisme de goden, en is het juist datzelfde zwarte schaap die zich in zijn eentje verzet tegen de moderniteit, daarbij gesteund door de val van die vermaledijde steen. Het dreigt even in te zakken maar vanaf de vlucht van Nekichi en zijn geliefde zus Uma is het behoorlijk intens met als climax die gemaskerde roeiers die wraak nemen op de incestueuze familie. De film eindigt met een geslaagd post scriptum over de snelle veranderingen op het eiland, de lokale tradities behoren al bijna tot de folklore.

Grappig trouwens die bard die de lotgevallen steeds bezingt, eerst over de goden maar al snel loopt dat over in een ballade over Nekichi en Uma- of zijn zij de nieuwe goden?

Het Sicilaanse landschap fungeert als decor voor 5 verhalen, die nogal wisselend in kwaliteit zijn, maar omdat ze relatief kort duren zijn ze afgelopen voor de verveling toeslaat. Dat de verhalen met elkaar worden verbonden door een raaf is wel aardig gevonden maar blijft toch een vrij opzichtige kunstgreep, net als dat de personages uit de proloog terugkomen in een van de verhalen.

Het vierde verhaal vond ik veruit het minste, het eerste verhaal en de epiloog gingen dan wel- bij de epiloog begonnen de oogleden wel wat zwaar aan te voelen dus wellicht heb ik daar iets gemist- en het tweede en derde verhaal vond ik dan weer het best, al zou ik geen enkel verhaal meer dan 3,5 ster geven. Over de hele linie een nipte 3,5 ster, rekenkundig waarschijnlijk niet helemaal correct, maar gevoelsmatig is een drie toch te laag.

Decleir is fenomenaal als Dreverhaven, een hoekige, vierkante man, geweldenaar en tragisch figuur in één. Ook de rest van de cast is goed, met speciale vermelding voor Löw, die zijn geslaagde personage met godfathereske kinnebak speelt. De film ziet er ook sfeervol uit, pluim voor het camerawerk, en de montage niet te vergeten- bij boekverfilmingen krijg je nogal eens een te vol, warrig verhaal voorgeschoteld, zoniet bij Karakter.

Klein puntje van kritiek: de muziek was wat gewoontjes, typisch licht klassiek waar niemand zich aan stoort maar die je 5 minuten na de eindcredits bent vergeten. Maar zonder twijfel één van de beste films van eigen bodem.

Romantiek aan de Zweedse zuidkust. Een eenvoudig 'boy meets girl' verhaal, maar door de goede acteurs en de subtiele opbouw steekt het boven de middelmaat uit. Camerawerk mocht er ook zijn, met fraaie plaatjes die een nostalgische sfeer oproepen. Het gaat dan wel over een zeeman en een ongehuwde moeder, de associaties zijn die toch vooral met een vakantieliefde, zo eentje die je op de valreep, de laatste avond, nog tegenkomt. Er wordt wat gespeeld met de chronologie en met herhaling waardoor je als kijker nog wel een beetje scherp moet blijven. De gesprekken tussen de geliefden worden onderbroken door een uitstapje naar de dierentuin, in een tijd waarin je een half uur voor take-off nog kon besluiten een internationale vlucht te nemen, en waarin het publiek de dieren kennelijk mocht voeren.

"Dear John", zo werden brieven naar soldaten aan het front genoemd waarin hun vriendin het uitmaakte. De John uit deze film krijgt ook een brief op het eind, en de woorden komen op het eind ook nog voorbij, maar dan met een andere betekenis. Dat telefoongesprek had overigens niet gehoeven.

Film over film waarbij iedereen een versie van zichzelf speelt. Leuk en onverwachts dat opeens Ben Carruthers uit Shadows opduikt, ik had hem eerlijk gezegd niet direct herkend. Zijn komst zorgt wel voor wat pit. Verder nogal wat acteurs die ik kortgeleden zag in Widerberg's Barnvagnen. Van het filmproces zien we eigenlijk maar weinig, de regisseur (in de film) lijkt te vertoeven in een existentiële en artistieke crisis. Wel een hoop gevlieger, dat kennelijk groot was (is?) in de Zweedse heuvels. Het lijkt me ook best rustgevend. Het levert bovendien de nodige mooie plaatjes op, maar ben het wel eens met het commentaar hierboven dat het allemaal wel erg vrijblijvend is.

Mooie, trage film van Kobayashi die voelt als een zwanenzang, ware het niet dat hij hierna nog een handjevol films zou maken. Knappe rol van Saburi als een zakenman die geconfronteerd wordt met zijn naderende dood. Bijzonder is dat de film zich voor meer dan de helft buiten Japan afspeelt, namelijk Frankrijk (en een paar scenes in Spanje). Iets wat ik, op een enkele oorlogsfilm na, niet vaak ben tegengekomen in Japanse cinema.

Het thema van de film mag zwaar zijn, Kobayashi maakt er geen deprimerende film van. Er is een aardige, ook wel grappige wisselwerking tussen Itsuki en zijn ondergeschikte, die mee mag op reis, en ook de Dood wordt als personage opgevoerd, belichaamd door een Japanse expat op wie Itsuki een crush lijkt te hebben. Het is zelfs zo dat het naderende einde zijn resterende dagen rijker lijkt te maken, iets dat Itsuki beseft als hij, alweer terug in Japan, genezen wordt verklaard. Het trage tempo werkt zeker in het voordeel van de film, die je aan het denken zet over levensvragen.

Mooi wraakdrama met uitstekend spel van Hilda Péter maar ook de overige acteurs zijn prima, met geloofwaardig en naturel spel van het zoontje.
Mooie beelden van het Roemeense landschap, maar met name de soundtrack speelt een belangrijke rol, dreigend en soms vrolijk met een sinistere ondertoon (de kampvuur scene).

Uiteindelijk leidt haar wraak tot niets, slechts tot meer wraak, en onschuldige mensen worden slachtoffer: haar zoontje, de vrouw van de verkrachter met name- al vond ik haar zelfmoord wel al te drastisch, als ze gewoon weg was gelopen was dat mijn inziens een geloofwaardiger reactie geweest.

Film die op veel punten te kort schiet. Het verhaal wordt veel te schetsmatig verteld, personages zijn nauwelijks geïntroduceerd of ze verdwijnen alweer. De echte journaals tussen de scenes door werkten niet wat mij betreft. En de film neemt te veel hooi op de vork door niet alleen Katyn maar ook nog even de Russische invloed in post-WO2 Polen te schetsen in een paar scenes.

Tegenvaller van Wajda, de tragische geschiedenis van de vermoorde Poolse officieren had een betere film verdiend.

Leuk fris filmpje met grappig uitgangspunt en ook niet vies van wat maatschappijkritiek (bv dat dromen zelf niet kunnen worden aangeklaagd, maar de dromers wel, maar misschien zoek ik er te veel achter). Een produkt van de Praagse Lente kan het echter niet zijn want die was pas twee jaar later.

Grappigste vond ik nog wel dat de brave dokter Jessi alleen maar in zijn droom had omdat hij op zoek was naar de formule voor de antizwaartekracht-handschoenen, maar zijn jaloerse vrouw interpreteerde zijn droom natuurlijk volledig verkeerd met behulp van haar droom-machine.

Over de muziek is al veel gezegd, het lijkt me toch dat ook de aan deze film meewerkende acteurs, crew, de regisseur, de producer, de studio etc wel konden horen dat hier geen sprake is van talentvolle zangers- het is dus expres, misschien bedoeld als een soort vreemde parodie op Morricone's westernscores, óf de muzikanten hadden compromitterend materiaal in bezit van deze of gene. Hoe dan ook, ze zingen vals.

Gek genoeg vond ik het niet eens zo storend, en soms werkte het zelfs enigszins, omdat de hele film een beetje uit het lood staat. De dubbing, de vaak wat krakkemikkige shots door houten planken en karrewielen, sowieso de goedkope look die de film heeft, het bepaald niet feilloze acteerwerk, de film moet het niet hebben van al te veel cinematografische kwaliteiten (al vond ik de lange shootout met de bende dan wel best goed gedaan) maar van een vreemde setting en sfeer, die met de broedertwisten en de halve melaatsen soms eerder deed deken aan middeleeuws Europa dan een stadje in de Amerikaanse woestijn.

Leuke vroege Loach over het buitenbeentje Billy, een knappe rol van David Bradley, die een jonge valk traint met hulp van een boek. Nu zou zoiets met Youtube-filmpjes gaan stel ik me zo voor. Loach neemt o.a. het onderwijssysteem op de hak en doet dat met verve, het gedeelte met de iets te fanatieke gymleraar was vrij geniaal zelfs. Het zorgt er ook voor dat Kes ondanks de ellende vrij luchtig blijft, deprimerend vond ik de film dan ook niet. In het begin dacht ik ook dat het wel meeviel met de troosteloze grauwheid van de stad, tot Billy ergens een stripboek gaat lezen met uitzicht op de dikke rookpluimen van een -toen nog- werkende mijn.

De film eindigt weliswaar voorspelbaar met de dood van Kes -Billy gaat overigens ook niet helemaal vrijuit, hij had kunnen weten dat zijn broer zich zou wreken, maar dat is ook een beetje het punt misschien- het werkt wel. Treffend ook wel dat totale onbegrip van zijn moeder ("It's only a bird!")

Toen ik David Bradley wilde opzoeken op IMDb was ik wel even verrast, de acteur die Walder Frey uit GoT speelt kwam namelijk naar boven, maar dat is dus een naamgenoot.

Dramatisch epos over Britse held wil maar niet episch worden, terwijl het drama ook wat teleurstelt. Olivier vertilt zich, geschminkt en wel, aan de rol van de mahdi, een rol die onbedoeld lachwekkend is. Heston is degelijk maar mist toch een beetje charisma zodat het lastig is om echt iets te geven om die dwarse militair die hij gestalte geeft. De heldenverering van de Soedanezen die hem als grote redder begroeten voelt een beetje ongemakkelijk.

De sets zijn wisselvallig, dan weer groots, dan weer puur studiowerk, en met name de stad waar de film zijn titel aan ontleent blijft gespeend van enig karakter. De massascenes zijn ook half om half- het wil maar niet echt indrukwekkend worden, de vele figuranten, paarden en kamelen ten spijt. De regie laat ook te wensen over: het lijkt alsof Dearden een beetje op twee gedachten hinkt, wil hij de lastige politieke omstandigheden tonen waaronder Gordon zijn missie moest uitvoeren, of is het meer bedoeld als avonturenfilm. Hij lijkt te neigen naar het eerste, maar daarvoor is het politieke gekonkel toch niet smeuïg genoeg, eigenlijk is het van meet af aan vrij duidelijk hoe de kaarten liggen. Teleurstellend op vele fronten uiteindelijk, hooguit interessant als geschiedenisles over de koloniale tijd.

Een naargeestig portret van een groep jongeren in New York in de nineties. Het speelt zich af in de tijd dat HIV nog een doodvonnis betekende, wat een donker randje geeft aan de belevenissen die bol staan van seks en drugs, met creatieve uitingen hielden ze zich dan minder bezig (maar de soundtrack is best fijn). Het is dus geen leuk portret, de jongeren zijn ongeremd, stelen, vernielen, zuipen en er zijn ook wel wat grensoverschrijdende incidenten, tot verkrachting aan toe. En als één van hen ruzie krijgt storten ze zich als hyena's op het slachtoffer. Iemand vraagt zich enigszins bezorgd af of ze hem misschien hebben doodgeslagen, maar dat wordt snel weggelachen en ze dompelen zich weer onder in drank en grootspraak.

Clark heeft een beetje een slechte naam, en inderdaad zoomt hij soms iets te verlekkerd in op de tienerlijven, maar als film vond ik het toch sterker dan gedacht. Ik had ook echt het gevoel dat met name de jongens zo stompzinnig waren als ze zich voordeden. De meisjes laten zich niet onbetuigd maar komen iets volwassener over. Zou nu sowieso niet meer gemaakt kunnen worden op deze manier, want Sevigny mocht dan al wel volwassen zijn, dat geldt niet voor alle acteurs. Sommige kinderen leken wel erg jong, maar wellicht waren ze daar ook op gecast.

Dawson en Sevigny maakten hun debuut en zijn van het hele stel het bekendst, maar ook Telly heeft van acteren zijn beroep weten te maken, wat ik best knap vind. Hij schijnt zelfs in The Wire mee te doen, ik kan me hem even niet meer voor de geest halen in die serie. De acteurs die Casper en Harold vertolken zijn al een tijdje dood.

Er is trouwens een vervolgdocu gemaakt een paar jaar geleden, gemaakt door een van de castleden: We Were Once Kids (2021) - IMDb

Charmant filmpje van Kitano, een regisseur met een vrij grote schare fans op de site. Daartoe reken ik mezelf niet, maar vind ik zijn films altijd wel prettig. Kikujiro is een vrij licht verteerbaar werk, deed soms een beetje aan een Ghibli denken met het eenzame kind en dat zomerse sfeertje, en zowel als komedie als drama redelijk geslaagd. De boze buitenwereld wordt door het personage van Kitano wat lichter gemaakt in de ogen van het jochie, en dat doet Kitano in elk geval een stuk beter dan Benigni in LVEB- verder onvergelijkbaar als film, dat hebben ze wel met elkaar gemeen.

Daarbij leidt het onaangepaste karakter van Kitano af en toe tot best grappige situaties. Eigenlijk is Kitano op zijn leukst als hij onzinnige situaties bedenkt om de tijd te doden, dat was ook in Sonatine al het geval. Favoriet: het dagen rondhangen bij een verlaten bushalte om dan maar een blinde spelen om een lift te krijgen (vooral de glorieuze mislukking ervan).

Fijn filmpje met rustige opbouw, wat ik overigens helemaal niet storend vond, die langzaam verschuift naar een thriller met wat horror-elementen. Goed geacteerd, creepy sfeertje, niet in de laatste plaats door een duistere soundtrack. Het einde was wat over the top, maar kon het wel hebben.

PS Jammer wel dat sommigen hier, al dan niet tussen spoilertags, schrijven dat het einde lijkt op dat van een andere film (die ik niet nader zal noemen)- ik heb die andere film nog niet gezien en weet nu al wel hoe die min of meer af zal lopen. Als ik een film heb gezien wil ik met gerust hart de spoilertags kunnen lezen, zonder daar spoilers voor andere films tegen te komen.

Nog best vermakelijke vroege Kubrick kan zich uiteraard niet meten met zijn latere werk, maar toont al wel de hand van de meester: mooie zwart-wit fotografie, een knap in beeld gebracht boksgevecht met wat leuke POV shots, een knappe spanningsboog (als zijn manager wordt aangezien voor Davy), en een nogal lomp, en daardoor ook redelijk realistisch ogend eindgevecht. Zwakke schakel was het acteerwerk, en dan met name Irene Kane, die wellicht zelf ook inzag dat een acteercarriere niet voor haar was weg gelegd. Hoewel niet bepaald nodig vond ik het verhaal van Gloria met de balletuitvoering wel een leuke toevoeging- bovendien, als dat er uit was geknipt was er wel heel weinig overgebleven.

Overigens zou acteur Jamie Smith (Davey Gordon) volgens IMDb zijn laatste rol gespeeld hebben als "Ted van der Pol" in Goede Tijden, Slechte Tijden.

Beetje gemengde gevoelens. Aan de ene kant een gruwelijk verhaal dat Amerika een weinig verheffende geschiedenis toont, waarbij respect en aandacht is voor de cultuur van de Osage. Aan de andere kant rechtvaardigt het verhaal wat Scorsese wil vertellen bepaald niet de lange speelduur. Hoewel het te prijzen is dat Scorsese het aandurfde van de Caprio niet langer de white savior te maken maar hem te casten als een niet bijster intelligente nietsnut, maakt dat diens perspectief niet meteen interessant, het moeilijk kijken van di Caprio ten spijt. En een aantal zaken blijven toch onbeantwoord, waarbij de belangrijkste toch is: waarom trouwden die Osage vrouwen in vredesnaam met die gasten, wetende dat ze alleen maar uit zijn op hun geld? Het waren ook wel een beetje "Naive Americans".

Verder ziet het er wel pico bello uit, en Scorsese kun je natuurlijk wel op een boodschap sturen. Maar het verhaal van de onderdrukking van de First Nations is hiermee zeker nog niet verteld.

Lee Marvin op z'n best als huurmoordenaar op leeftijd -hoewel, hij was pas 40 maar door zijn grijze haren lijkt hij wel 10 jaar ouder. De lange flashback scenes met Cassavetes vond ik wat minder interessant, met name omdat de aanloop naar de overval lang op zich liet wachten en het hele race-gebeuren niet zo boeiend was. Die overval was trouwens nodeloos omslachtig: ik begreep althans niet waarom ze per se de postwagen in moesten halen als de andere auto de weg al blokkeerde). Dickenson is geen klassieke schoonheid maar heeft toch zeker wel sex appeal en ze is een geloofwaardige femme fatale. De scene in de kartbaan was trouwens wel heel slecht, had die maar weggelaten. Verder een opvallend rolletje van Ronald Reagan, die er eigenlijk al precies zo uitzag als tijdens zijn presidentschap.

Maar het beste waren imho toch de scenes met de twee killers, die wel vrij eenvoudig de betrokkenen van de overval op weten te sporen. Het einde is lekker cynisch als de koffer met geld openwaait terwijl Marvin z'n laatste adem uitblaast.

Ik heb het jarenlang uitgesteld, maar nu is het er dan eindelijk van gekomen, The Killing was de enige feature Kubrick die ik nog moest zien. En hoewel de film logischerwijs niet kan tippen aan zijn meesterwerken, blijkt het een heerlijke noir te zijn. Het verhaaltje is eenvoudig maar heeft toch weer net een ander verloop dan in soortgelijke films, het wordt bovendien met veel gevoel voor detail verteld, en het einde is nagelbijtend spannend.

Een enorm pluspunt is de uiteenlopende figuren waar de bende uit bestaat. Zo'n enorm foute gast als Nikki, die eruit ziet als Nicholas Cage on drugs, is briljant gecast. Dat geldt ook voor Elisha Cook Jr. die als geen ander de angry loser uit kan beelden. Ik heb ook genoten van Marie Windsor als zijn eega, wat een geweldig vilein type, prachtige dialogen tussen die twee. Sterling Hayden (die ik vaak verwar met Richard Widmark) is ook prima als protagonist. Hoewel de typische Kubrick touch nog niet helemaal zichtbaar is is zijn regie onberispelijk en vol zelfvertrouwen. Muziek is onevenwichtig, met soms fijne jazz maar bij de spannende scenes helaas wat bombast. Later zou Kubrick muziek veel beter inzetten.

The Killing is binnen het genre een topper.

Op de valreep dit jaar mijn eerste Filipino film gezien. Hoewel ik niet onverdeeld enthousiast ben vond ik het wel een boeiende, nachtmerrieachtige roadtrip. Een groot gedeelte speelt zich af in het busje, en dat deel vond ik eigenlijk wel het beste, omdat je eigenlijk in de schoenen van Peping staat: je hebt nog geen idee wat er gaat gebeuren maar dat het behoorlijk fout afloopt leidt al geen twijfel meer. De twijfel en besluiteloosheid van Peping worden treffend verbeeld, een besluiteloosheid die hem ook tegen het eind nog in zijn greep heeft als hij niet weet of hij nou weer die taxi in moet stappen of toch maar moet blijven wachten. Opeens is geen enkele beslissing nog eenvoudig. Het grimmige deel in het huis is nog altijd wel vrij sterk maar de spanning is dan al weg om plaats te maken voor ziekelijk geweld: door niets te doen heeft de protagonist toch zijn keus gemaakt.

Het contrast met het begin is groot, daarin viel vooral de vrolijke chaos van Manilla op, die me eerder Latijns-Amerikaans dan Aziatisch leek, met die vrolijk gekleurde bussen, Jezus-leuzen en koloniale gebouwen. Af en toe ook wat Spaanse woorden, enigszins verbasterd, maar het viel nauwelijks te volgen. Ik dacht eigenlijk dat de Filipijnen Spaans-sprekend waren maar dat zal wellicht alleen in officiële documenten e.d zo zijn.

Vermakelijk maar laat me toch beetje koud. Ben meestal niet zo'n fan van omnibusfilms, en de manier waarop de verhalen gelinkt worden werkte ook niet helemaal, omdat de verhalen zich in aparte universums afspelen (voor mijn gevoel dan). Afzonderlijk vond ik de verhalen trouwens best leuk, beetje Twilight Zone-achtig soms, maar had toch liever gezien dat van het meest veelbelovende deel een film was gemaakt. Ben er alleen nog niet helemaal uit welk deel dan, en dat had Lanthimos wellicht ook. Plemons, Stone, Dafoe zijn fijne acteurs en ook leuk Qualley weer eens te zien na The Leftovers, die is wel on the rise in Hollywood.

Klassiek, klassieker, klassiekest: waarschijnlijk een van de bekendste vooroorlogse films, samen met een Snow White misschien. Ik had hem dan ook al eerder gezien, vroeger kwam deze regelmatig op TV. De eindscene is zo bekend, die kende ik nog wel, het gedeelte op het eiland (zo’n driekwart van de film) echter was ik grotendeels kwijt.

Acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven: er is voor gekozen de hoofdrol te verdelen onder twee personages wat ertoe leidt dat ze allebei een beetje onderbelicht blijven. De megalomane regisseur is wel een interessant figuur maar had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden, de eerste stuurman is een degelijke, wat kleurloze held. Fay Wray is goed maar vanaf de ontmoeting met Kong rest haar weinig dan gillen en verschrikt kijken. De ster van de film is natuurlijk Kong, die naarmate de film vordert steeds beter geanimeerd wordt, met als hoogtepunt de eindscene op het Empire State Building.

Vond dit een buitengewoon leuke film, waarin DeNiro een op de zenuwen werkend personage speelt- alleen overtroffen door Sandra Bernhard, die een waanzinnige fan akelig realistisch neerzet in een memorabele bijrol.

The King of Comedy is een raak commentaar op de status van roem, en biedt een kijkje in de psyche van Rupert, een eenzaam en nogal labiel figuur. Aan zelfvertrouwen ontbreekt het Rupert trouwens niet. De confrontaties met Jerry Langford zijn het leukst, met name als hij met zijn knappe vriendin afreist naar het buitenhuisje van Langford. Een buitengewoon ongemakkelijke situatie. Ook awkward zijn de scenes in zijn kamer als hij speelt dat hij te gast is in talkshows, of een lunch heeft met zijn idool, totdat hij tot de orde wordt geroepen door zijn moeder (de stem van Martin Scorsese's moeder- ook zijn vader en dochter hadden een klein rolletje, net als Scorsese zelf).

Ook de ontvoering en de afwikkeling zijn geslaagd, waarbij je je kunt afvragen of hij in de laatste scene wel echt een optreden heeft of dat dat in zijn fantasie gebeurt.