Opinions

In het begin is al duidelijk wat de intenties zijn van de film: het woord verspreiden. Niet voor niets opent King of Kings bij de wereldse Maria Magdalena die leeft in weelde en decadentie. Het contrast met de armoedige timmerman en zijn volgelingen is natuurlijk enorm, maar subtiliteit is nooit een kenmerk van DeMille geweest, en daar leent een religieus epos zich natuurlijk ook niet voor: goed is goed, slecht is slecht en never the twain shall meet.

Het is een vaardig gemaakte film geworden die me iets beter beviel dan de versie uit 1961. In het begin worden vooral de wonderen van Jezus getoond en zijn groeiende schare fans, het tweede deel gaat dan over zijn arrestatie en de kruisiging op Golgotha. Op het eind blijkt dat deel van de andere wang nog niet helemaal doorgedrongen te zijn tot Jezus' vader, als die in oudtestamentische razernij de moordenaars van zijn zoon mores leert. Van de acteurs valt vooral de knappe Jacqueline Logan op als Maria Magdalena, die als vroom meisje nog best een sexy uitstraling had wat vast niet de bedoeling was. J.B. Warner wordt vaak dubbel-belicht om zijn Jezus een aura te geven en Judas is in elke scène een kruiperig mannetje, slechts overtroffen door de grijnzende, goudstukken tellende Farizeeërs. Stereotypen-galore dus.

Matige avonturenfilm is een soort oer-versie van Crocodile Dundee, en Granger en Kerr doen het op zich prima. Alleen is er wel erg weinig avontuur, als je de (te) talloze ontmoetingen met wildlife niet meetelt- Beekse Bergen is er niks bij . Geen "No animals were harmed"-disclaimer helaas. Een olifant legt al vroeg het loodje, de witte neushoorn wordt godzijdank gespaard, veel heeft het niet mogen baten weten we inmiddels.

De opnames zijn wel degelijk mooi, maar ik miste een beetje tegenstand in de vorm van boeven, drijfzand, ziektes, kannibalen, maar op wat hachelijke momenten bij de ontsnapte moordenaar en verder de hitte, een beetje dorst en een reptiel hier en daar vielen de ontberingen toch wel mee, en kwam het mij vaak over als een wat ouderwets aandoende aanprijzing voor een drieweekse wandelvakantie.

Positief verrast door Kingsman, een film die onderhoudend, grappig en soms ook lekker bruut is (zoals Kick-Ass dat ook was). Vaughn heeft een eigen stijl, met veel ironie, maar legt het ook weer niet zo dik bovenop dat het een spoof wordt- dat soort films worden al snel vermoeiend. Het verhaal zat prima in elkaar, en acteerwerk is naar behoren. Colin Firth en Samuel L. Jackson hebben de leukste rollen- en het masterplan van Jackson kan zich ook meten met de meest krankzinnige fantasiën van James Bond schurken uit het Roger Moore tijdperk, toen James Bond vooral ironisch en weinig serieus was.

De leukste scene vond ik die in de kerk, al eerder aangehaald, bruut, grappig, en net niet over the top, maar de film kent wel meer sterke scenes. Tegen het eind wordt het wel wat minder en duurde het wat lang, maar al met al een ruime voldoende.

Best goed te pruimen stukje Sovjet-propaganda van Vertov. Het is wat minder avontuurlijk met name in de editing dan zijn bekende Man with a Movie Camera, maar de uitvoering is al best speels zodat het geen droge kost wordt. Het vliegt inhoudelijk alle kanten op, van een portret van de jonge pioniers, een soort padvinders die ouden van dagen helpen en een vroege campagne tegen roken startten, via een Chinese goochelaar en een olifant naar de bewoners van een gesticht- het was me vaak niet helemaal duidelijk waarvoor nu precies werd gepropageerd, maar het kijkt best goed weg en het duurt ook niet te lang.

Iets te lang, maar toch een zeer genietbare film. Na enkele lichte tegenvallers van Koreeda te hebben gezien was dit weer een meevaller. Koreeda is duidelijk beter thuis in dit genre, dat ik maar even 'volwassen kinderfilms' noem, dan in bv de samuraifilm. De kinderen spelen zoals vaak in zijn films heel naturel, ook degenen met de kleinere rollen, en de onderlinge dynamiek komt goed uit de verf. Het verhaal is even eenvoudig als verrassend, en Koreeda blijft weg van alle valkuilen die hier in minder kundige handen een draak van hadden kunnen maken- zo is er gelukkig geen opzichtig happy (of magisch-realistisch) eind, en zijn de kinderen ook niet overdreven grappig of schattig. Gewoon een groep kinderen.

Wel heel mooi gevangen op film toch, die korte fase in de kindertijd waarin kinderen eigenlijk al niet meer geloven in wonderen, maar tóch het zekere voor het onzekere nemen.

Ik gebruik de term niet vaak maar wat mij betreft een meesterwerk. Een ingenieuze plot die recht doet aan de paranoïde tijdsgeest, inventief camerawerk, bruut geweld, een intrigerend begin en onvergetelijk einde zijn nog maar een paar van de ingrediënten waar Kiss me Deadly deze status aan te danken heeft. Meeker kende ik niet echt, ik heb wel wat films gezien van hem maar daarin viel hij me kennelijk niet op. Hier is hij echter geweldig op dreef als lompe, cynische P.I. met sadistische trekjes. Hij is de typische held tegen wil en dank, maar zijn protegee (een debuterende Cloris Leachman) legt al snel het loodje, een vage aanwijzing achterlatend, Remember Me.

Er volgt een zoektocht waarbij Mike Hammer zich moet ontdoen van allerlei gajes (waaronder Jack Elam) maar hij wordt ten slotte ten val gebracht, hoe kan het ook anders, door een vrouw. Geen echte femme fatale trouwens, daar was Gaby Rodgers toch wat te gewoontjes voor. Het blijkt overigens dat Remember Me verwijst naar een dichtbundel en daarin staat dan de openbarende tekst "For if the darkness and corruption leave a vestige of the thoughts that once I had". Er gaat dan natuurlijk meteen een lampje branden. Bij Mike Hammer dan, ik vind het best knap om vervolgens te concluderen dat dat er een klein object in haar lichaam verstopt zit maar goed, het is natuurlijk wél Mike Hammer. Toch meen ik dat de aanwijzing wel iets minder ingewikkeld had gemogen, ergens tussen bovenstaande en "cut me open, I swallowed a key" in.

Het is maar een klein puntje van kritiek, daar tegenover staan zoveel momenten van klasse dat ik weer eens een 4,5 kwijt kan.

Aardige noir maar Mature is geen geweldige acteur en Gray had een zwakke rol. Ik vond de D.A. assistent, d'Angelo wel goed en Widmark is geweldig als over the top psychopaat. Het verhaal is vrij eenvoudig maar het wordt goed en met de nodige vaart verteld. Helaas gaat het op het einde dan toch mis want dat was natuurlijk een miserabel plan. Of was Mature alvast bezig met zijn Samson rol en waande hij zich onschendbaar? Hij had de confrontatie met Tommy natuurlijk beter moeten doordenken en op zijn minst een kogelvrij vest moeten dragen- zeker omdat Udo kennelijk bekend stond als iemand die squealers graag in de buik schiet. Overigens lijkt hij me nog steeds niet helemaal veilig nu Udo achter de tralies belandt want er zullen meer maffiosi op zoek zijn naar hem: Rizzo die dankzij Nick zijn moeder verloor, de advocaat-gangster en die maten van Udo om er een paar te noemen.

Redelijk drama met goed spel van Raul Julia en William Hurt (twee van de betere acteurs van hun generatie) is anders dan de meeste gevangenisfilms. De nadruk wordt gelegd op de twee celgenoten, terwijl het gevangenisleven, de martelingen, interactie met andere gevangenen nauwelijks aan bod komen. Het is dus vooral een samenspel van de twee protagonisten binnen de cel, en daarmee wordt het al snel een beetje toneelachtig- er zou vrij makkelijk een toneelversie van te maken moeten zijn.

De scenes in de cel zijn over het algemeen sterk, de "film in de film" vond ik dan weer een heel stuk minder. Het knullige acteren in deze sequences was waarschijnlijk bedoeld -de film in de film was een derderangs propogandafilmpje- maar ik kon er niet al te veel mee. Wel aardig gevonden dat Hurt uiteindelijk een soortgelijke ontwikkeling doormaakt als de actrice in de film (en een zelfde lot treft). Sonia Braga vond ik eerlijk gezegd een valse noot, alleen de minuut dat ze de Spider Woman is vond ik haar overtuigend.

Aardige maar uiteindelijk weinig bijzondere thriller, wel met de nodige humor gebracht. De onlogische keuzes van de hoofdpersoon zitten soms tegen het belachelijke aan, en mede daardoor kon het me niet zo veel schelen wat er allemaal gebeurde. Het is hoewel wat voorspelbaar onderhoudend genoeg, maar A Hard Day zal door mij snel vergeten worden.

De Renaissance is al begonnen maar omdat een rancuneuze anti-intellectueel het voor het zeggen krijgt neemt deze wraak op degene die -volgens hem- op hem neerkijkt, en brengt het land weer terug naar de duistere Middeleeuwen.

Een film zonder 'helden' want iedereen bezwijkt, Witchhammer is een waarschuwing voor domheid en een afrekening met gedroomde heldenmoed, een soort anti-Braveheart zou je kunnen zeggen.

Wat de soundtrack betreft, vond die dreigende trommels en de vioolmuziek juist heel goed passen, alleen het marsliedje in het begin was m.i. ongepast.

Klute. Heb het altijd een bijzondere titel gevonden, en was licht teleurgesteld dat het om de achternaam van een van de hoofdpersonages blijkt te gaan. Maar ja, what's in a name. Klute blijkt verder een sfeervolle thriller te zijn met knappe rollen van Sutherland en Fonda, en een plot die veelbelovend begint maar een beetje eindigt met een anticlimax. De film draait dan ook niet zozeer om "who"- het wordt al redelijk vroeg in de film weggegeven- maar meer om de sfeer, eentje van onbehagen en wantrouwen, flink ondersteund door het camerawerk en de editing en niet te vergeten de soundtrack (vooral dat Death in Vegas-achtige nummer). De rol van Scheider valt een beetje tegen, daarentegen wel een verrassend optreden van Jean 'All in the Family" Stapleton als secretaresse.

Film die al jaren op mijn kijklijst stond, dan nu eindelijk gezien. Geen meesterwerk maar een aangename film vol zwarte humor waarbij toeval een rode draad vormt tussen verschillende episodes. Die zijn niet allemaal even sterk, vooral de stukjes met de Amerikaanse acteurs (deel 1 en het laatste deel) hadden er van mij wel uit gemogen- alhoewel, de vloekende Japanners moeten er natuurlijk wel in blijven. Daar tegenover staan ook veel leuke scenes, met als hoogtepunt wel dat getrouwde stel. Ik vond de episode waaraan de film zijn titel ontleent overigens nog best aardig, alleen was de climax nogal een ehm, anticlimax.

Mooi klein oorlogsdrama, dat zich afspeelt achter het front met maar een handvol personages - wellicht was het ook een budgetkwestie maar de Oost-Europese cinema lijkt de Tweede Wereldoorlog persoonlijker te benaderen dan de Amerikaanse/ West-Europese. Ook genuanceerder over het algemeen, de grens tussen goed en kwaad loopt niet langs de landsgrenzen blijkt maar weer. Boeiend en spannend, prachtig gefilmd en mooie muzikale ondersteuning die niet zou misstaan in de balzaal.

Niet onaardig maar duidelijk de minste van Yamanaka's bewaarde films. Dat heeft vooral te maken met de overvolle plot waarbij de personages soms merkwaardige keuzes maken. Spil van het verhaal zijn de jonge Onami (Setsuko Hara in een vroege rol, ook Daisuke Kato die in zo'n beetje elke Japanse film tussen 1940 en 1970 lijkt rond te lopen is van de partij) en haar broertje Hirotaro, die een sakeshop runnen.

Het broertje is een randgroepjongere die in een mum van tijd een courtisane bezwangert en tot zelfmoord drijft tot grote woede van de lokale maffiabaas annex pooier, zijn zus het vervolgens laat oplossen door haar te laten prostitueren, dan besluit dat dat toch zijn eer te na is en in een opwelling de maffiabaas doodt, en tijdens zijn ontsnappingspoging ook weer de nodige slachtoffers veroorzaakt. De kleine doerak had eerder ook nog een kostbaar mes gestolen en als kers op de taart in een plantenbak gekotst. Dan lopen er nog een viertal anderen rond die voortdurend bezig zijn broer en/of zus te zoeken, al dan niet met goede bedoelingen, en er is een licht-komisch subplotje over een samoerai op zoek naar het gestolen mes. Het is wat veel voor 80 minuten.

Ozu's film hebben altijd een zekere melancholie, en dat is in deze late film nog meer dan anders het geval. Het zou een mooie zwanenzang zijn geweest. Bijna een constante in Ozu's oeuvre is de wanhoop van families over hun ongetrouwde dochters, en ook hier is dat een thema, Maar Japan is een modern land geworden, zoals al in het begin gesuggereerd wordt met de shots van neon-reclames. De dochters kiezen hun eigen pad, en de traditie van het uithuwelijken sterft met de vader een natuurlijke dood- en het is goed zo, lijkt Ozu te zeggen.

In zijn kenmerkende stijl, waarbij de personages beurtelings de camera inkijken tijdens dialogen en de handelingen worden onderbroken door fraaie shots van een interieur of straatbeeld weet Ozu weer een mooi portret te schetsen van een familie waarin de generaties clashen -traditie vs moderniteit . Mooi einde, en het shot van de rouwstoet over de brug was om in te lijsten.

Vond dit toch wel erg goed hoor. Maar ik zit even te kijken bij mijn andere stemmen bij Yang's films en hij haalt altijd wel 4 sterren. The Terrorizers is thematisch wel anders dan zijn bekendere latere werk maar doet er nauwelijks voor onder. Zorgvuldig opgebouwd en een rustige cameravoering, en met een intrigerende laatste akte. An Wang die het criminele meisje speelt heeft echt een goeie screen presence, maar speelde verder nauwelijks nog in films en lijkt van de aardbodem verdwenen.

Mooie film van Sjöstrom, die zelf ook de hoofdrol speelt als David Holm. Heb hem gezien met de score van Matti Bye, en die beviel me zeer goed. Wat in eerste instantie een ouderwets spookverhaal lijkt te worden ontpopt zich tot een moraalvertelling, waarbij de geest de uiterst onsympathieke Holm laat zien wat voor verwoestende invloed hij heeft op de levens van zijn naasten.

De film zakte ietsje in ergens in het midden, maar wist me toch over de volle lengte te boeien. Goed acteerwerk, mooie score dus, en ingenieuze special effects maken dit een van de betere films die ik gezien heb uit de jaren 20. Toegegeven, dat zijn er nog niet zo veel.

De bijlscene is al vaker aangehaald, die werd een paar jaar eerder ook al in Broken Blossoms gedaan, dus het zou kunnen dat Kubrick geïnspireerd was door Broken Blossoms in plaats van Körkärlen.

Mooi geschoten misdaadfilm, in strak zwart-wit, die nogal experimenteel van opzet is. Lang niet alles werkt even goed (de yazuka die het opeens op een zuipen zet) en soms wordt wel heel makkelijk een plot-twistje aan de kant geschoven ("Did you kill Yabuhara?" "Yes. You want to know why?" "No.") maar ach, de plot doet er eigenlijk niet zo veel toe. Desondanks boeit Branded to Kill toch wel van begin tot eind. Wat me vooral zal bijblijven zijn de leuk in beeld gebrachte shootouts, de relaxte soundtrack en inderdaad ook de wangen van de hoofdrolspeler.

Een Sovjet-Italiaanse coproductie met o.a. Finch, Cardinale en Connery in de hoofdrollen, muziek van Morricone en geregisseerd door Kalatozov- apart hoe deze film enigszins in de vergetelheid is geraakt. Hoewel het verhaal intrigerend is en de beelden soms fantastisch, vond ik het ook weer geen vergeten meesterwerk.

Het begin, als de (naar ik dacht) overleden bemanningsleden en andere door Nobile's ambities gestorven personages als geestverschijningen opduiken, was nogal apart, en een beetje onnodig. Het verhaal was ook zonder die wat gekunstelde constructie interessant genoeg. Als eenmaal de Italia de lucht in gaat richting de Noordpool is het bijzonder boeiend, en is er naast de ontberingen ook aandacht voor meer filosofische overpeinzingen. Die worden vooral behandeld gedurende de epiloog als het proces met de geestverschijningen (die op Amundsen en Malmgren na dan toch niet overleden waren) plaatsvindt. Uiteindelijk is het Nobile zelf die in een soort droom zich zelf laat vrijpleiten door een denkbeeldige Samoilovich. Een leuk psychologisch spelletje maar niet helemaal overtuigend. Hoop ooit de Sovjet-versie te kunnen zien want vermoed wel dat die beter is.

Sober drama met uitstekend acteerwerk van vooral de jonge van Acken. De eerste scène zet meteen de toon. In een lang shot (ik heb niet geklokt maar volgens mij ruim over de tien minuten) geeft een jonge priester Bijbelles aan een groepje pubers. Aangezien mijn eigen katholieke carrière bij mijn doop al stokte en ik de communie alleen ken van jaloersmakende (want cadeaus) feestjes van klasgenootjes en buurkinderen bracht het geen nare herinneringen naar boven, toch zat ik hoofdschuddend op de bank de indoctrinatie te aanschouwen. Vroeger was ik behoorlijk anti-religie, tegenwoordig bezig ik een vorm van leven en laten leven, maar een film als deze maakt toch wel weer boos. En dat lijkt ook de bedoeling van de makers te zijn. Alhoewel?

Maria Göttler (what's in a name) is een zachtaardig, onzeker en beïnvloedbaar meisje die door haar moeder voortdurend wordt afgesnauwd en gecorrigeerd, terwijl de ruggengraatloze vader alleen een oorverdovende stilte laat horen. De enige die Maria enige support geeft is de Franse au pair, die ook het menselijke gezicht van de religie vertegenwoordigt. Maria is waarschijnlijk zo'n beetje de braafste puber die je kan voorstellen en zij offert zichzelf ook nog eens op om haar broertje te laten praten. Dat lijkt me een erg groot offer voor spreekvaardigheid maar dat terzijde. Dat het broertje ook gaat praten op het moment dat ze sterft is natuurlijk erg dubbelzinnig, het doet denken aan het wonder in Ordet, en ook het laatste shot van de uiterst onceremoniële teraardebestelling is voor meerdere uitleg vatbaar- eindelijk beweegt de camera, naar boven, als de hemelvaart van de Heilige Geest.

Sterk oorlogsdrama over de dilemma's tijdens moderne oorlogsvoering. Oorlog anno nu is een onpersoonlijke strijd op leven en dood, waarbij lange periodes van verveling worden onderbroken door plotse geweldsexplosies. De vijand zie je nauwelijks, of door de richtkijker van je geweer. Dit is natuurlijk niet nieuw, al sinds Jarhead, of zelfs daarvoor wordt moderne oorlog getoond als een vooral saaie bedoening, die door het constante gevaar van een onzichtbare vijand tegelijk uiterst stressvol is. Het is niet verwonderlijk dat nogal wat (ex-)soldaten met psychische problemen kampen.

Wat Krigen zo goed maakt zijn de dilemma's- onder druk een goede beslissing nemen is een haast onmogelijke taak voor de commandant, en hij gaat dan ook de mist in. Vooral de tegenstelling tussen zijn besluit de Afghaanse familie niet te laten overnachten op de compound- dat mag niet volgens de regels- en zijn besluit een bombardement te laten uitvoeren op een huis waar wellicht burgers verbleven -om een soldaat te kunnen redden- was interessant en geloofwaardig. Eerst alles volgens de regels, ook als een redelijk anonieme Afghaanse familie het gevaar loopt te worden vermoord versus het overtreden van de regels om een eigen soldaat te redden, ten koste van burgerdoden: het leven van een Deense soldaat is kennelijk meer waard dan dat van Afghaanse burgers. Het zijn dat soort details die duidelijk maken dat de "hearts and minds" nog lang niet zijn gewonnen.

Het knappe van Krigen is dat deze boodschap erg subtiel wordt gebracht. Het is dan ook niet de bedoeling van de maker om van Claus een bad guy te maken. Sterker nog, je hebt als kijker begrip voor zijn beslissingen (al dacht ik wel: laat die familie dan in elk geval vóór de compound kamperen). Krigen laat vooral zien hoe moeilijk de dilemma's zijn en hoe menselijk het is fouten te maken, met zulke vérstrekkende gevolgen.

Best een redelijke film van Bergman, waarbij de vrouwelijke personages wel een stuk geloofwaardiger zijn dan de mannen, hier vertegenwoordigd door een dooie pier die als romantisch motto hanteert "als ik maar lang genoeg volhoud wordt ze vast een keer verliefd op mij" en een theatraal opscheppertje die Shakespeare quote en met wapens zwaait. Het verhaal is over de hele linie niet interessant genoeg, terwijl er wel wat leek in te zitten, en de crisis uit de titel komt nooit helemaal van de grond. De zelfmoord van het theatrale mannetje (nota bene voor de ingang van een theater) had ook niet echt de gezochte impact.

Verrassende film over een wat aparte jongen (die tegenwoordig waarschijnlijk het stempel autist zou krijgen) die een obsessie heeft voor zijn overbuurvrouw. De film loopt steeds net wat anders dan je verwacht, vanaf het moment dat Tomek zijn toch niet alledaagse stalker-gedrag vrij onbevangen aan zijn geliefde opbiecht probeert ze hem eerst met machtsspelletjes te vernederen, tot ze zichzelf gaat zien door zijn ogen en haar cynisme achter zich laat. Mooie laatste scene inderdaad.

Net als A Short Film about Killing in sobere kleuren gefilmd in een grijze buitenwijk, registrerend, zonder al te veel context. Fijne regisseur, moet nu toch echt eens zijn Trois Couleurs trilogie gaan kijken.

De tergend langzame moord-scene is het morbide hoogtepunt - als je dat zo kan noemen - van dit sterke pleidooi tegen de doodstraf. Verder gekenmerkt door opvallend kleurgebruik -Warschau in sepia- en een feitelijke, koele registratie, met spaarzaam gebruik van dialogen en niet aangedikte maar wel melancholieke muziek. Het zijn de details die je als kijker van je a propos brengen: het kunstgebit in de modder, de gele bak met de druppende uitwerpselen- moord is wanstaltig en confronterend, of het nu door een crimineel of door de staat is.

Dat de moordenaar zich ergerde aan de taxichauffeur zoals in de synopsis staat was me trouwens ontgaan. Sterker nog, volgens mij toonden de eerste 30 minuten juist hoe onpersoonlijk de moord was: had de taxi-chauffeur een ander ritje niet geweigerd dan was hij niet vermoord maar was een ander de klos geweest.

Nooit gezien in mijn jeugd, dus beoordeeld op eigen merites. Maar man-o-man, wat een matigheid. Op zijn best een knullig uitgevoerde mix van Star Wars en LOTR, met een vleugje Beauty & the Beast maar dan zonder goede actiescenes en een vrij waardeloos plot. Het acteerwerk is ook matig, met name van de held, die hierna volkomen terecht in de vergetelheid is geraakt. Special effects zijn ook niet al te best maar dat vergeef ik films van een zekere leeftijd wel, maar die houterige gevechten, het lelijke design, de 'heroïsche' soudtrack, de vlaag van middelmatigheid die van alle kanten aan komt waaien tijdens het kijken van deze film- en jammer genoeg allemaal iets te serieus uitgevoerd alsof men echt dacht aan een toffe film mee te werken- vrij treurig allemaal. O ja de spin was best mooi gemaakt hoor, maar dat is in fantasy ook wel echt een afgesleten monster.

Visueel prachtig, al had het soms wel iets soberder gemogen, verhalend vond ik dit een erg zwakke anime. De mysterieuze toren en het idee van een paar jongeren daarheen te vliegen vond ik nog wel leuk gevonden maar de uitwerking is warrig en uiteindelijk helaas ook oninteressant. Een soort combinatie van sci-fi, romantiek en fantasy, en eigenlijk komt (op het design na) niets uit de verf. Een film van krap anderhalf uur maar ik keek geregeld naar de klok. Krappe 3 sterren.

Twee keer gezien binnen een week tijd want de eerste keer snapte ik er geen jota van. Ik heb me maar eens ingelezen en dat helpt wel enigszins. De film was nadrukkelijk bedoeld om te zien met een verteller, dus het ontbreken van tussentitels laat de moderne -en zeker de niet-Japanse- kijker wel heel erg in het ongewis.
Het lezen van wat achtergrond info voor je de film bekijkt zou ik eenieder toch wel aanraden.

Maar los van het verhaal zijn de beelden erg mooi en vervreemdend. Ik vond vooral de sequentie met de danseres mooi, en het deel dat patiënten zich verdringen voor haar cel is wel de scène die me het meest zal bijblijven. Het einde levert ook mooie plaatjes op, beetje luguber met die maskers maar het was toch bedoeld als happy end, als ik mijn bronnen mag geloven.

De soms opzwepende muziek moet ook vermeld worden, past er prima bij. Als stomme film ook zeer bruikbaar voor VJ-doeleinden.

Aardig drama over de moeizame relatie van een ambitieuze jongen met zijn ouders (vooral zijn maatschappelijk mislukte vader, een vroegoude slapjanus) ergens in de Zweedse periferie. De deprimerende thuis-situatie wordt goed getroffen, vooral als de jonge Anders zijn beide ouders confronteert: er vallen wat lijken uit de kast, maar hij wordt nauwelijks iets wijzer en er verandert niets. Treurnis en uitzichtloosheid alom, in sprekende beelden vastgelegd.

Het Griekenland van Angelopoulos lijkt wel in Noord-Europa te liggen, met die grijze luchten en besneeuwde landschappen. Ook The Hunters is weer een somber historisch drama in die typische stijl die voor mij soms, maar lang niet altijd werkt, met dit keer opvallend veel muzikale intermezzo’s, die qua lulligheid wel aan Kaurismaki deden denken, nog zo’n vrolijke Europese cineast.

Ik ben helaas niet zo bekend met de Griekse geschiedenis van 1949 tot 1977, en de structuur waarin heden en verleden in elkaar overlopen, vaak in hetzelfde shot, maakte het er ook niet eenvoudiger op. Ook zonder herkenning van de handelingen valt er gelukkig wel van te genieten, maar er ging nu veel verloren waardoor het toch een beetje onbevredigend blijft. Meest opmerkelijke scène was toch wel de vrouw die na een lachbui tot een orgasme komt op de dansvloer en daarna luid applaus ontvangt.

Misschien nog eens in de herziening, en dan liefst op een koude winteravond.

Mijn eerste Ishii, en een aangename verrassing, vooral dan het eerste stuk. Het verhaal is uiteindelijk behoorlijk maf -dat kan ook bijna niet anders met zo'n titel- maar begint nochtans als een sfeervol Lynchiaans mysterie over identiteit, herinneringen en persoonsverwisseling. De protagonist loopt dan weer met een baard rond, dan weer met een ooglapje, er is een onopgeloste moord- het intrigeerde en ook als hij even later de identiteit aanneemt van een overleden erfgenaam is dat veelbelovend.

Maar ergens halverwege wordt het eiland uit de titel aangedaan en wordt het een stuk bizarder. Geregeld ook best grappig, ik moest af en toe wel grinniken om al die vaagheid, maar het niveau van het eerste deel wordt niet meer gehaald. De freaks vallen overigens nogal mee, ze zien er meestal uit alsof ze een beetje zijn uitgeschoten met het badschuim. Jammer genoeg komt er op een gegeven moment een politieman op de proppen die in een paar minuten alle mysterie de nek omdraait, en dan worden we daarna ook nog vergast op een niet bijster geloofwaardige jammerklacht. Ontzettend jammer dat er kennelijk van alles moest worden uitgelegd. Het eindigt dan wel weer in stijl met een vuurwerk van ledematen.