Opinions

Wat tegenvallende film over Bush, waarin vooral zijn bewijsdrang (tegenover Bush sr) en naieviteit naar voren komen.

Ik was eigenlijk al verrast dat Stone zijn presidentschap verfilmde. De man is zelf namelijk niet bijster interessant, en de blunders tijdens zijn term kenden we al natuurlijk.

Filmisch is het ook niet erg boeiend, zodat de vraag gerechtvaardigd is waarom Stone een twee uur durende film besteedt aan "America's worst president".

Ik hou van silents en mij storen elementen als theatraal acteerwerk en een traag tempo over het algemeen niet, maar hier zat ik toch geregeld op de klok te kijken. Leuk om wat grote namen van de stomme film samen in een film te zien -al spelen ze dan in verschillende segmenten- maar om nou te zeggen dat dat de film redt, nou nee. Het grootste probleem is het verhaal, dat me maar matig boeide. Een drieluik (of eerder een twee-en-een-half-luik) waarvan het eerste deel nog het meest genietbaar was, maar dat eerlijk gezegd geen moment imponeerde. Opvallende decors en de aanwezigheid van genoemde acteurs zijn de grootste troef van das Wachsfigurenkabinett en dat is net wat te weinig.

Onthutsende docu die misschien geen compleet, maar in elk geval wel een totaal ánder beeld laat zien van het drama in Waco, ruim 30 jaar terug alweer. Bij mijn weten wordt over de schuldvraag nog altijd gediscussieerd, maar dat er grove fouten zijn gemaakt door de autoriteiten is een understatement. Je moet er natuurlijk wel van uit gaan dat de documentaire een eenzijdig beeld schetst, zo worden Koresh en zijn volgelingen nog net niet als wereldvreemde hippies afgeschilderd (maar dan met wapens en wat kindermisbruik hier en daar), maar ook dan valt niet te ontkennen dat de ATF en vooral de FBI bijzonder onprofessioneel te werk gingen, de FBI uit leek te zijn op escalatie, en de getuigenissen zijn niet mals. De destijds net aangestelde Janet Reno komt er ook niet best vanaf, en we zien ook Joe Biden nog even het officiële standpunt herhalen dat er zonder twijfel sprake was van een mass suicide. Deze documentaire geeft in elk geval ruimte aan die lezing hevig te twijfelen.

De gevolgen waren er in ieder geval, los nog van de vele persoonlijke drama's. Waco heeft het anti-government sentiment onder een deel van de Amerikanen versterkt, een paar jaar later blies Timothy McVeigh het gebouw van de federale overheid in Oklahoma City op als wraak, en het werd er allemaal niet gezelliger op in de US of A. Het zou me niks verbazen als de gebeurtenissen uiteindelijk ook hebben bijgedragen aan de opkomst van iemand als Trump.

Zeer aardige parodie die op het eind wel flink de mist in gaat met Harrelson. Daarvoor valt er wel genoeg te genieten: vooral Hoffman zorgt geregeld voor een glimlach als hij bv weer eens een smakelijke anekdote wil vertellen en wordt onderbroken, of met een obsessief positivisme elke tegenslag weglacht. Ook aardige rollen van Heche en De Niro en ook Willie Nelsons opname van een We Are The World-kloon mag niet onvermeld blijven. De politieke component blijft ook wel opmerkelijk, pre 911. Jammer van de laatste akte.

Vroege Kurosawa is een zeer politieke film en komt vooral in de tweede helft op gang, na het nogal fragmentarische en soms ook wat saaiige eerste deel. De beste scenes zijn die op het platteland, Yukie die beschimpt wordt door de dorpelingen, het planten van de rijst, de verwoeste rijstvelden. Verder ook wel interessant vanwege de vroege rollen van bekende acteurs als Takashi Shimura, te zien in zo'n beetje elke Kurosawa volgens mij, Haruko Sugimura en natuurlijk de immer bevallige Setsuko Hara.

Ik wist niet wat ik moest verwachten, en dit viel behoorlijk rauw op mn dak. Niet vaak zag ik dierenleed zo onverbloemd in een film, dus wie daar niet tegen kan kan deze beter overslaan. Ik wist trouwens niet eens dat (vroeger) zo grootschalig gejaagd werd op kangaroes. Het is gruwelijk, zeker ook door de editing die de beelden van aan flarden geschoten "roos" vermengd met shots van lachende, stomdronken jagers. Ik las dat voor de jacht een groep jagers was ingehuurd die ook werkelijk dronken raakten en steeds slechter mikten, met zwaargewonde kangaroes als gevolg, en dat de filmcrew de jacht toen heeft moeten saboteren door te liegen dat de lampen kapot waren.

Los van de jacht is Wake in Fright een fascinerende film, bijna onmogelijk om hier een genre op te plakken maar ik zou kiezen voor iets vaags als Australian Gothic of Outback-horror. Een jonge, nogal arrogante leraar komt vast te zitten in "the yabba", een fictief stadje in the middle of nowhere en maakt daar de ene stomme beslissing na de andere. De locals zijn hartelijk op een dwingende manier -geheelonthouders zouden er niks te zoeken hebben- en dat gaat van ongemak naar dronken horror, terwijl op het eind ook nog de suggestie wordt gewekt dat de leraar wordt aangerand. De leraar ontsnapt pas als hij zichzelf door het hoofd probeert te schieten, een echo van wat hij in het begin zelf gekscherend zegt.

Verontrustend en rauw, dit is een film die waarschijnlijk nog beter wordt na herziening. Voor nu een ruime 3,5.

Wall Street is zo'n film die draait om één personage, in dit geval dat van Michael Douglas die de toenmalige Gorilla van Wall Street met de klinkende naam Gordon Gekko geweldig neerzet. Hij weet van Gekko een larger than life figuur te maken met prachtige oneliners als If that guy bought a funeral parlour people would stop dying!. Het is geen schande dat Charlie Sheen als broekie die voortdurend laveert tussen blaaskakerig haantjesgedrag en kritiekloze aanbidding daar wat bleekjes bij afsteekt. Als tegenpool van Gekko is daar dan nog de vader van Buddy, een goudeerlijke noeste werker die maar weinig moet hebben van de snelle jongens met het snelle geld. En dan heb je nog de golddiggende binnenhuisarchitect Daryl Hannah. Het is misschien weinig subtiel wat Stone laat zien maar hij weet me toch wel mee te voeren in die bizarre wereld van kopen en verkopen, waarbij je in minuten miljoenen dollars kan winnen dan wel verliezen. Het heeft wel iets weg van een casino.

Het is jammer dat Stone afsluit met een afgeraffelde moraal die bovendien weinig geloofwaardig is. Dat Gekko er zo makkelijk intuint en heel handig nog even de frauduleuze zaken benoemt tijdens zijn woedeuitbarsting is wel heel matig geschreven.

De ene na de andere muzikale biopic wordt uitgebracht, maar dat is bepaald geen nieuw fenomeen, ook in de begindecennia van de cinema waren die er al volop. Van klassieke componisten uiteraard, zo ook deze Waltzes from Vienna- een bijzonder fantasieloze titel over de ontstaansgeschiedenis van wellicht de bekendste wals. Zoals anderen al schreven is het allemaal behoorlijk onderhoudend en lichtvoetig, zoals een wals betaamt. Er zit ook best wat goedmoedige humor in, en de vertolkingen zijn ook alleraardigst. Een film die ik het predikaat 'charmant' zou willen geven. De vertolking van de wals is een geslaagde opmaat voor de bevredigende finale.

Niet bepaald Hitchcockiaans, op een enkel shot na, maar uit zijn "pre-Master of Suspense-periode" nochtans een van de leukere films van zijn hand.

Een van de mindere delen van de serie.

Amerika wordt in het zonnetje gezet in dit laatste deel. Niet zo gek, deze film moest het Amerikaanse publiek overtuigen van de noodzaak te vechten tegen Duitsland en Japan. Toch komt het begin nu nogal potsierlijk over. Maar daarna wordt het gelukkig wel interessanter, als de veranderende houding van het Amerikaanse volk tegenover de mogelijke oorlog wordt geschetst in de aanloop naar Pearl Harbor. En de aanblik van de nadrukkelijk aanwezige vijfde colonnes in de VS, maar ook in verschillende landen in Zuid-Amerika was vrij bizar.

Geslaagde zwarte komedie. Turner en Douglas hebben duidelijk plezier in hun rol als stel dat in scheiding ligt, waarbij de meeste lof toch gaat naar Turner, met haar dodelijke blik. DeVito heeft een wat overbodige rol als verteller die Dan Castellaneta (stem van Homer Simpson, nota bene in een zwijgende rol) probeert te waarschuwen voor de rampzalige gevolgen van een vechtscheiding.

De toon is cynisch, jammer alleen van die shot van Bennie the dog nadat Turner opbiecht waar de paté van was gemaakt ongetwijfeld er later ingeplakt om overgevoelige dierenvrienden niet te veel voor het hoofd te stoten. Jammer, en ook ongepast, want dat was de reden van Douglas' razernij en de opmaat voor de uiteindelijke fatale afloop.

Maar goed een kleine smet op een verder prima film.

Intense oorlogsfilm over de oorlog in Irak na de verzonnen vondst van WMD. Toont realistisch hoe moderne oorlogsvoering zich voltrekt: lange periodes van stressvolle stilte, en dan uit het niets dodelijk geweld. Dat geldt natuurlijk ook voor het perspectief van de vijand die nietsvermoedend opgeblazen kunnen worden. Al lijken de 'rules of engagement' duidelijk in Warfare: pas als je een wapen ziet mag je de ander als vijand identificeren en mag je dus schieten. Terecht, anders krijg je een slachting onder burgers met triggerhappy soldaten onder grote stress, maar in oorlog sta je dan wel met 1-0 achter als de vijand geen uniform draagt. Wat in vrijwel elke oorlog die de VS uitvecht het geval is. Het vraagt nogal wat van de discipline van soldaten. Maar er zijn toch tien- zo niet honderdduizenden burgers omgekomen tijdens de oorlog.

Goed geacteerd door de mij grotendeels onbekende cast, al heeft Poulter zo'n kenmerkend hoofd dat die juist wat afleidt. Verder vond ik vooral het sound design erg sterk. Einde was ook redelijk ontluisterend- soldaten komen ergens, traumatiseren een onschuldig gezin, worden aan flarden geschoten, en vertrekken weer. Totale anti-heroïek. Wel is het een keer tijd dat de dubieuze redenen en ook de criminele praktijken in een Amerikaanse film getoond of op zijn minst benoemd worden, het is alweer 20 jaar geleden. Na de Vietnam-oorlog waren kritische filmmakers er eerder bij.

Inderdaad gedateerd, en de gangs (velen inter-raciaal?? volgens mij bestaan die nauwelijks) zagen er nogal ongevaarlijk uit, met malle hoedjes en geverfde gizichten. oo de Warriors trouwens: zo'n Rembrandt (die 1 x een lelijke W mocht spuiten), daar zou je toch zo de weg aan vragen in nachtelijk New York. Acteerwerk was niet geweldig en de meeste gevechten waren slecht in beeld gebracht. Dat gevecht met de Baseball Furies met name, ze wachten keurig op hun beurt tot ze een voor een worden neergehoekt. En jammer dat de laatste confrontatie tegen de Rogues wordt beëindigd voor die goed en wel begonnen is.

Maar toch: de lege metro-stations, de zwoele radio-stem, de bekende speech van Cyrus, de mega-irritante leider van de Rogues (Warriors, come out to pla-hay), de syntisizer score, en inderdaad ook wel een portie jeugd-sentiment, het is toch wel met recht een cult-klassieker.

Bijna op de kop af vijf jaar na mijn vorige Fassbinder toch maar weer eentje uit de kast gepakt. En dit keer viel het kwartje wel, ik vond dit een geweldige film. Het kleinburgerlijk bestaan, iets wat andere Duitstalige cineasten ook al zo treffend verbeelden, is door de ogen van Fassbinder pure horror. In de lange scenes gebeurt hoegenaamd niets, toch voel je als kijker de frustratie die Raab van binnen opvreet. Al had ik het bloederige einde ook niet zien aankomen.

Herr R. is een aaneenschakeling van hoogtepunten, waarbij de wandeling door het bos en de dronken speech wel speciale vermelding mogen krijgen, maar als ik het even laat bezinken komen wellicht andere scenes bovendrijven. Vanaf het begin zat ik eigenlijk aan het scherm gekluisterd. Sterk geacteerd, sober gefilmd maar soms met zwierige camerabewegingen, en dan nog dat onverwacht grove einde. Nu moet ik toch snel meer van de man gaan zien.

Op zich lovenswaardig dat het verhaal van beide kanten verteld wordt, en ook de misdaden van beide kanten niet worden gebagatelliseerd. Keerzijde is het komen en gaan van protagonisten, waarbij de focus steeds verschuift. Lang niet alle verhaallijntjes waren nodig en iets meer bondigheid was wel gewenst maar kennelijk was de bedoeling een zo compleet mogelijk beeld te geven. Ook de montage werkt niet altijd mee, al is de keus voor een niet-chronologisch verhaal wel te verdedigen. Rots in de branding is Penelope Cruz die zichzelf een Cubaans accent heeft aangemeten, en ook de rest van de internationale sterrencast doet het niet slecht. Als film vond ik het niet helemaal geslaagd, maar zeker een boeiende geschiedenis.

Overigens lijkt Wasp Network me een titel die, zeker in de VS, verkeerde verwachtingen kan wekken.

Als reactie op een bericht van bijna 20 jaar geleden: nee, die Oscar voor Lukas was wat mij betreft niet terecht. Zijn acteerprestatie is degelijk, maar ook vrij eendimensionaal. Het is dan ook een Oscar die gezien moet worden als steun aan de anti-fascistische boodschap van de film. Watch on the Rhine is een politieke film, waarin het landhuis van een welgestelde Amerikaanse familie wordt bezocht door een amorele Roemeen, een profiteur, en door het gezin van een anti-fascitische verzetsleider. Dat leidt uiteraard tot een escalatie, waarbij de Amerikanen dieper verstrikt raken dan aanvankelijk de bedoeling. Ja, het is een film van metaforen.

De boodschap vond ik beter dan de film. De geaffecteerde manier van praten door de kinderen moest waarschijnlijk voor een komische noot zorgen, maar wekte vooral irritatie. De verhaallijn met David en Marthe is half uitgewerkt en strikt genomen, totaal overbodig. Lukas doet het het niet slecht, maar het is vooral Bette Davis die de meeste indruk maakt, van een niet bijster uitdagende rol maakt ze nog wat.

Aangename verrassing deze film. Ik dacht dat het inmiddels wel afgelopen was met de superheldenfilm maar Snyder weet er een frisse draai aan te geven. Het begint meteen goed, met Bob Dylan die een alternate history vergezelt met "the times are a-changin". Deze proloog was zo boeiend dat dat op zich al verfilmd had mogen worden maar zo werkte het eigenlijk ook prima.

Hoewel het niveau van de openingsscenes niet wordt vastgehouden en de film zn zwakke momenten heeft bleef ik geboeid tot het einde (al was dat wel op het randje). De originele muziekkeuze pakte goed uit, met o.a. Nena, Simon & Garfunkel en ambient. Filmisch was het gelukkig veel minder bombastisch dan 300, en ook wist Snyder zijn voorliefde voor slowmo in te perken.

Grooteste minpunt: De karakters zijn lang niet allemaal even interessant, ik vond eigenlijk alleen Rorschach en the Comedian een leuke rol hebben. Het meest stoorde ik me aan Night Owl II, die me deed denken aan een van die rechtschapen jongens uit Scoobie Doo- een eendimensionale cartoonfiguur.

Aangename verrassing dit. Van Westdijk kende ik zijn leuke debuut Zusje maar gelukkig wist ik vooraf niet dat ook het tenenkrommend slechte Phileine Zegt Sorry van zijn hand was, anders had ik deze wellicht overgeslagen. En dat zou zonde zijn want dit was oprecht een leuke film, beetje ontroerend zelfs, met een leuke setting, prima acteurs en een goede mix van luchtige en meer dramatische scenes, waarbij het nergens overdreven grappig of zwaar wordt. En dat bedoel ik positief. Zelf niet echt fan van The Waterboys maar hun muziek bleek een goede soundtrack voor deze film.

Vreemd dat de charmante Julie McLellan hier en op IMDb een credit heeft als Lindsay, terwijl zij toch echt Joanne heet in de film.

Redelijk maar veel te lang uitgesponnen melodrama. De erg flauwe humor van een aantal onbeduidende bij-personages doen de film ook geen goed. Lilian Gish blijft wel overeind, en de spannende scène met de ijsschotsen zorgt in ieder geval voor een leuke finale, verder een film die me niet lang zal bijblijven.

Misdaaddrama heeft enkele sterke momenten maar valt over de hele speelduur toch tegen. Het script vond ik niet zo best, en ook de setting deed het ook niet voor mij- een hippe New Yorkse club eind jaren 80, dan verwacht je wat vernieuwender muziek dan Blondie of The Specials uit de jaren 70. Ook nauwelijks jaren 80 vibe qua kleding of kapsels, of ook maar iets van context waaruit blijkt dat we ergens eind jaren 80 zitten, we moeten het maar aannemen maar het had ook 2007 kunnen zijn wat mij betreft.

Qua acteurs wat grote namen maar ik heb ze allemaal wel beter gezien, het gaat een beetje op de automatische piloot en met name Phoenix heeft toch wel veel beter werk afgeleverd. Het verloop is ook allesbehalve vloeiend, het gaat met horten en stoten, waarbij korte momenten van brille worden afgewisseld met flauwe clichés, ongeloofwaardige situaties en belabberd acteerwerk (Jumbo). De tergende naïviteit waarmee Bobby probeert te infiltreren werd nog wel afgestraft, maar de hele aanloop vond ik ook zo weinig geloofwaardig- een zware crimineel die tegen een relatief onbekende buitenstaander opschept dat er een dodenlijst is voor politieagenten? Er volgt nog wel een knappe achtervolgingsscène en tegen het einde is er een enigszins overbodige maar best sfeervolle scène in het brandende riet, dat tilt de score nog wel naar een nipte voldoende.

Het begin was niet best, maar gaandeweg blijkt We're No Angels best een aardige film- wist overigens niet dat dit een Kerstfilm was. Vooral als de neven op het toneel verschijnen valt er wat meer te genieten, en ik kon de zwarte humor die dan wat nadrukkelijker wordt, wel waarderen. Hoewel de drie hoofdrolspelers het leuk doen, al is Bogey hier niet op zijn best, zijn het toch vooral Rathbone en Carroll die de lof verdienen. Het minst te spreken ben ik over Gloria Talbott, die maar weinig charme had. Maar na 10 jaar in de gevangenis denk je daar wellicht anders over.

Lang geleden zag ik Week End bij het onvolprezen Moviedrome op BBC2, met intro door Alex Cox, en dat maakte nogal indruk. Het was waarschijnlijk de eerste Franse film die ik zag, een enkele Louis de Funes uitgezonderd misschien, en er ging een wereld voor me open: film was meer dan de meimaand filmmaand, film kon provocerend zijn, artistiek, cynisch, vreemd etc.

Ik had altijd enige schrik voor een herziening. Ik heb inmiddels meer van Godard gezien maar Week End bleef altijd een bijzondere plaats houden als een van de films die mijn blik echt verruimde. Zou een herziening niet enorm tegen vallen?

Deels wel, zo blijkt. Het is nog altijd een bijzonder filmpje waarin de spot wordt gedreven met de moderne mens, wiens egoïsme, gewelddadigheid en amorele houding ten slotte tot zijn vernietiging leidt. Met name in het begin is Week End sterk: de scène dat Corinne terloops vertelt over haar seksuele uitspattingen, in het halfdonker terwijl muziek haar soms overstemt, ik was de scène vrijwel vergeten maar vond het een van de beste van de hele film. Daarna volgt natuurlijk de beroemde file scène, een geweldig stukje cinema, en ook de ontmoetingen met Emily Brontë, de zingende man in de telefooncel en de pianist mogen er zijn. Helaas begint het dan al wat te slepen en de ontmoetingen worden gaandeweg minder interessant. Het vele gedeclameer doet de film geen goed en het wordt ook te rommelig tegen het eind.

De sterke stukken in het eerste uur houden Week End nog altijd fier overeind maar een onbetwist meesterwerk is het dus niet. Toch blij dat ik hem eindelijk weer heb gezien, het is misschien niet Godard’s beste, het blijft een originele, provocerende en grappige satire met een paar prachtscenes.

Onderhoudende docu over toch wel een van de meest spraakmakende Amerikaanse politici van de afgelopen jaren. Het is aan de ene kant een eikel, aan de andere kant is het ook weer niet zó verschrikkelijk wat hij heeft gedaan. Hypocriet Trump die hem in het begin een pervert noemt- terwijl hij later toch wel van wat heftiger dingen wordt beschuldigd- de moraalridders staan altijd vooraan iemand te veroordelen tot ze zelf aan de beurt zijn. Onsympathiek vond ik hem in elk geval niet, maar ik had wel medelijden met zijn vrouw. Want ondanks de relatief onschuldige sexting-verslaving is zij wel tot op het bot vernederd. Zij kwam over als een beschadigde maar leuke vrouw die duidelijk steeds meer moeite heeft om haar man te steunen. De mediageile snol Sydney Leathers was wel een verschrikkelijk figuur- triest dat Weiner zijn politieke carriere heeft vergooid aan zo'n type. Maar wel z'n eigen schuld natuurlijk.

De docu kijkt lekker weg mede omdat Weiner wel een apart mannetje is. Een gepassioneerd politicus, driftig, narcistisch maar zelfbewust, een hoop lef en met gevoel voor humor, maar ook met een grote zwakte. En tegelijk dus een ontzettende lul tegenover zijn vrouw en ook zijn campagneteam die achter hem bleven staan na het eerste schandaal. Hoe kun je je eigen glazen ingooien...Hij had zomaar burgemeester van New York kunnen worden.

Hell freezes over in deze avonturen/ rampenfilm, mede van de hand van Pabst, in wiens werk ik me de laatste tijd wat meer verdiep. En dit is zeker niet de minste.

IJzersterke intro wordt gevolgd door een wat slepend begin, maar zodra de tocht begint zat ik op het puntje van mijn stoel (nou ja, iets minder ingezakt op de bank). De beelden zijn spectaculair, de reddingsoperatie in de kloof met name, die het hoogtepunt van de film vormt- onaards inderdaad. Maar ook de beelden van de loops en andere luchtacrobatiek (kennelijk uitgevoerd door een WO I veteraan), de bijna voelbare ontberingen van de drie protagonisten, en niet te vergeten de prachtige shots van de bergen, geteisterd door de föhn-wind en lawines, zorgen voor een mooie filmervaring. Fijne muzikale ondersteuning ook van Ashley Irwin.

Leuk filmpje, met die typisch ongemakkelijke humor die Solondz kenmerkt. Het eerste shot doet zwaar denken aan het laatste shot van Repulsion, alsof Solondz meteen wil zeggen dat het niet goed gaat aflopen met Dawn. Ze wordt dan ook flink gepest en vernederd (“Why do you hate me?“ “Because you’re fucking ugly”)

Dawn is trouwens zelf ook geen engeltje, met een obsessieve haat voor haar irritante zusje. Geweldige vertolking van Heather Matarazzo. Goed getroffen ook de rol van de nerderige broer.

Originele en zeker niet onaardige film over de idioterie van oorlog kent een mooie opening, een rustig voortkabbelend middenstuk om dan te eindigen met een bang van Michael Bay-achtige proporties. Er wordt hier wat gemopperd over het einde, maar ik houd persoonlijk wel van de Koreaanse sad endings vol drama. Het zag er alleen niet zo goed uit en het mocht wel wat minder met het aantal explosies. Maar een anti-oorlogsfilm die met een positieve noot eindigt zou niet de beoogde impact hebben lijkt me.

Hoewel het best leuk toeven is in Dongmakgol, visueel valt het dus niet bepaald mee. De effecten oogden vaak erg goedkoop, zeker op het einde, en ook de acteurs zijn niet allemaal even overtuigend. Met name de Amerikaanse cast valt op door hun matige acteerwerk. Wel leuk dat ze hier lekker ongenuanceerde bad guys zijn. Het verhaal zit verder wel redelijk in elkaar, over hoe de oorlog binnenkomt bij een kleine gemeenschap in een soort hof van Eden, verstopt hoog in de bergen, waar de mensen in harmonie leven, geen wapens kennen en bovendien vegetariër zijn. Toch kan deze niet in de schaduw staan van bijvoorbeeld JSA, een film met een vergelijkbaar thema -verbroedering tussen Noord- en Zuid-Koreanen.

Van de regisseur van deze prent is trouwens weinig meer vernomen, er staan nog een paar redelijk obscure titels op IMDb, die MM niet eens hebben gehaald.

Wendy & Lucy (ik schreef bijna Wendy & Lisa) is een fascinerend portret van een jonge vrouw die probeert te overleven. Michelle Williams is geweldig hier, eigenlijk is dit de eerste keer dat ze me zo opvalt, terwijl ik toch best wat films met haar heb gezien. Verhaaltechnisch verrast de film niet, maar het wordt zo puur en geloofwaardig gebracht dat ik helemaal meeging in Wendy's sores. Haar aarzelende telefoontje waarbij ze er uiteindelijk van af ziet dé vraag te stellen, het pijnlijke moment dat ze betrapt wordt bij winkeldiefstal (de manager die haar wel wil laten gaan maar voor het blok wordt gezet door de streberige medewerker), het wanhopige gezoek naar haar hond- het is allemaal erg low-key zonder grote gebaren en daardoor des te aangrijpender. Fijn trouwens dat je net als in de good old days kennelijk nog een goederentrein kan nemen als je echt op zwart zaad zit in de US. Beviel me stukken beter dan Meek's Cutoff, ben nu ook erg benieuwd naar Old Joy en First Cow.

Redelijke Britse propagandafilm begint best origineel. Een oude man vertelt over vroeger, en laat de graven zien van omgekomen Duitsers op Engels grondgebied, vóór Hitler kreeg wat hem toekwam. Grappig, omdat de film uit 1942 stamt, toen de uitkomst van de oorlog nog volledig onzeker was.
Het begindeel vond ik juist het leukste deel. Ik vond het niet kluchtig, wel heel erg Brits. Zodra men over Plan B begint wordt het snel minder- weliswaar wat meer actie, maar het werd wat rommelig in beeld gebracht. De spanning ontbrak omdat het plan van de Duitsers eigenlijk al vrij vroeg volledig blijkt te falen.

De propaganda is vooral goed te zien als je vergelijkt hoe de Duitsers worden afgebeeld (humorloos, onvriendelijk, kil) tegenover de Britten (gastvrij, met humor, dapper).

Tweede Tarr na vorig jaar overdonderd te zijn door Satantango. Waarom er ruim een jaar tussen de films zit- geen idee maar time sure flies.

Misschien oneerbiedig maar ik start met de muziek. Vig heeft namelijk weer een geweldige soundtrack afgeleverd- misschien niet zo indrukwekkend als die voor Satantango maar de films van Tarr zouden toch wel heel wat aan sfeer inboeten als er willekeurig welke componist zou zijn gebruikt voor de longtakes of soms tergend trage tracking shots.

Werckmeister Harmoniak doet ook in andere opzichten aan eerdergenoemd meesterwerk denken maar heeft toch ook wel een heel eigen smoel. Letterlijk, met de koboldachtige Janós als hoofdpersoon. Overigens een perfecte buitenstaander, pluim voor de casting. Waar de film nu precies over gaat, wat ermee wordt gezegd- er zit iets in van de intrigant die het volk opstookt tot geweld en dan met name tegen de zwakkeren (het zal niet voor niets zijn dat juist een ziekenhuis wordt aangevallen) maar ik weet het verder ook niet en eerlijk gezegd vind ik het niet eens het meest boeiend. En dat terwijl ik normaal gesproken vind dat een goede film begint met een goed verhaal. Maar de beelden, ondersteund dus door de -niet overmatig gebruikte- muziek, zijn van een haast onwereldse schoonheid, dreigend en geruststellend tegelijkertijd, net als de helikopter op het eind: kwam die redding brengen of was het juist het gevaar (ik neig naar het tweede, vooral na de lusteloos voor zich uitkijkende Janós in het volgende shot)? De scènes met de walvis zijn ook bijzonder, met ook hier weer die dubbelzinnigheid- de "monstervis" is weinig dreigend -eerder extreem kwetsbaar- in zijn dode, afgebladderde toestand maar toch raakt het dorp in rep en roer na zijn komst. Een metafoor voor de afleiding van het groteske wellicht?

Moet nu toch wel snel meer van Tarr gaan zien, en niet weer een jaar wachten. Jammer toch dat hij met vervroegd pensioen is gegaan.

Het is pas de eerste keer dat ik het bombardement op Dresden in een Duitse film verbeeld zie. Het was lange tijd not done om het Duitse lijden uit de Tweede Wereldoorlog tot onderwerp te maken (nog in 2002 was de publicatie van het boek Der Brand over de geallieerde bombardementen voer voor verhitte discussies) en ook in Werk ohne Autor is het nog bijna beschroomd- het dodelijke bombardement wordt vooral van afstand aanschouwd, al is de impact van de vuurzee in de stad kort te zien. Ook de moord op de "geesteszieken" wordt trouwens getoond met een zekere remming- alsof de regisseur niet wilde dat dergelijke heftige scenes zijn vertelling over het ontdekken van de waarheid via kunst zouden overschaduwen. Een goede keus denk ik achteraf want hoe kan de visie van een kunstenaar dezelfde impact hebben als de gruweldaden die hem mede hebben gevormd net uitgebreid in beeld zijn geweest?

De zoektocht van Kurt naar zijn eigen waarheid is het werkelijke onderwerp van Werk ohne Autor, en die wordt mooi beschreven. Een gruwelijk toeval leidt ertoe dat zijn schoonvader dezelfde persoon als degene die zijn tante naar de gaskamers stuurde. Deze op het oog beschaafde en begaafde arts die met een pennenveeg levens uitwiste is niet minder monsterlijk dan de kampbeulen al is het op een ander niveau. Een soort Eichmann, iemand die beslist over leven en dood maar zich verschuilt achter zijn functie. Prima ook dat de confrontatie tussen Kurt en Carl uitblijft, dat had ik wat goedkoop gevonden. Het is wellicht iets te letterlijk verbeeld dat je via de kunst de waarheid leert kennen met het schilderij waarin zowel de tante als haar moordenaar ingekaderd zijn, dat heeft toch verreweg mijn voorkeur boven een dramatisch slot waarin de twee elkaars achtergrond leren kennen.

Sebastian Koch is meesterlijk, zijn tegenspeler Schilling doet het zeker niet slecht maar ik ben niet volledig overtuigd. Nou ben ik geen fan van schmink of attributen om een verouderingsproces te laten zien maar om hem nou de hele film met exact hetzelfde kapsel te laten rondlopen vind ik wat gemakzuchtig. De actrices doen het goed, waarbij Rosendahl wel wat meer indruk maakt dan Beer. Maar dat kan ook aan de rol liggen, Paula Beer's rol was niet de meest interessante. Verder maakte Oliver Masucci indruk in een kleine maar belangrijke bijrol. Op het eind gaat alles dan wel iets te voorspoedig, met de zwangerschap en de faam, al is de valse conclusie van de kunstcriticus dat de kunstenaar niets te zeggen heeft een voorbeeld van fijne ironie.

Nou heb ik al best wat van Wajda gezien, met wisselend genoegen, deze Wesele is tot nu toe zijn minst toegankelijke film. Ik had gezien de setting gehoopt op een film als Panny z Wilka (1979) maar dat kwam bepaald niet uit. Wesele is een bewerking van een Pools toneelstuk en dat is te merken met de vele dialogen op rijm en verwijzingen waar ik als onwetende weinig van kon maken. Plaats van handeling is een boerengehucht waar de bruiloft tussen een edele en een boerenmeid wordt gevierd en waar representanten van alle lagen van de Poolse samenleving samenkomen en commentaar leveren. De film komt waarschijnlijk beter tot zijn recht als je bekend bent met de Poolse 19e eeuwse geschiedenis, nu gleden de talrijke dialogen vooral langs me heen en concentreerde ik me meer op de beelden.

Die beelden hebben wel iets en zijn af en toe ook wel mooi te noemen. Het onuitputtelijke feestgedruis waarbij de camera zich vrolijk mengt onder de bruiloftsgasten krijgt op een gegeven moment iets bezwerends, en als later op de avond visioenen verschijnen waarbij een opstand wordt gecoördineerd door een geestverschijning ontstond er zowaar enig begrip over de verhandeling. Het verloren gaan van de gouden hoorn om de slapende Poolse bevolking te wekken is dan ook geen al te vergezocht symbool.

Best interessant maar ook onbevredigend. Kijken naar deze film was een beetje als luisteren naar een gloedvol betoog over een onderwerp waar ik weinig van weet.