Opinions

De naam Robbe de Hert leerde ik eerlijk gezegd pas kennen toen hij was overleden. Hij heeft toch wel een aantal bekende films op zijn naam staan, en omdat Lijmen/ Het been een tijd terug best beviel wilde ik wel zijn bekendste film zien, een echte Vlaamse klassieker bovendien.

Ik had door de setting af en toe wat Bartje-associaties, een serie die ik bij mijn weten nooit zag maar die toch bijna iedereen (nou ja, iedereen van boven de 40) in Nederland toch wel kent. De Witte van Sichem is een vermakelijke film over een jongen die tegen zijn lot -landarbeider worden- in opstand komt, en onbegrepen en verguisd wordt door de noest werkende boerengemeenschap. Behalve de avonturen van de Witte, een prima rol van Eric Clerckx, en de kindonvriendelijke omstandigheden waarin hij opgroeit komt ook de opkomst van het socialisme aan bod, al is dat vooral op de achtergrond.

De film vond ik opvallend mooi geschoten, de omgeving is natuurlijk behoorlijk fotogeniek en ook de locaties zoals die vervallen toren spraken tot de verbeelding. Mooi dat massale riddergevecht van de kinderen. De zelfmoordpoging vond ik wat te dramatisch en niet geheel passen gezien de ontwikkelingen. Het einde is erg apart, dat we ons opeens in 1980 bevinden. Het zal wel een bedoeling hebben in de trant dat er voor de Witte's van onze tijd niet zo gek veel veranderd is sinds begin 20e eeuw, nog altijd moeten ze zeulen en ploeteren. Maar misschien wordt er wel iets volkomen anders mee bedoeld. Weet niet of ik het helemaal geslaagd vind maar het doet verder weinig afbreuk.

Aardige film had ik als kind al wel eens gezien en hij was in mijn herinnering toch wel epischer. Het beginstuk voor ze in Oz belandt is veel langer dan ik me kon herinneren, en de reis naar Emerald City is uiteindelijk niet veel meer dan een stevige wandeling. Het stuk bij de Munchkins duurt dan wel weer best lang, ik was die Chipmunks-stemmen op een gegeven moment wel beu.

(Over de Chipmunks gesproken, ik heb de beroemde zelfmoord-scene gezien en het is duidelijk een vogel- al kan dat natuurlijk later gere-edit zijn want in oudere versies zie je toch iemand hangen)

Liedjes waren wel aardig, heb niks met musicals maar het stoorde niet ook al omdat de meeste liedjes kort waren (op dat zoete Over the Rainbow na dan). Verder wat deuntjes die me bekend voorkwamen, volgens mij zijn die in best wat moderne liedjes gesampled, zoals dat "Oheeo-ooooho" wat die bewakers van de Wicked Witch zingen, en de Munchkins van de Lollipop Guild.

Het ziet er verder mooi uit, special effects waren voor die tijd spectaculair, en acteerwerk is goed (al vind ik Garland altijd lichtelijk irritant, en vond ik de leeuw een vervelend personage).

Prachtige gevechten, leuke rol van Zhang, prima Yeoh, en een veel kleinere rol van Chow-Yun Fat dan ik me herinnerde, en verder een eenvoudig verhaal met een erg lang, en soms nogal saai beginstuk in en rond het paleis, en ook een niet helemaal bevredigend eindgevecht.

Het vliegen/vechten maakte vroeger meer indruk maar de choreografie blijft prachtig om te zien en tilt de film naar een hoger niveau. Mooie fotografie ook, al vind ik de locaties iets te beperkt, en passende soundtrack.

Niet zo legendarisch als ik dacht- maar goede film.

Erg knappe film van Scorsese die na een iets mindere periode goed terugkomt met deze Wolf of Wall Street. Een rise & fall van maar liefst 3 uur, maar die vlogen voorbij. Het acteerwerk, van de bijrolletjes van McConaughey, Rob Reiner tot en met Jonah Hill, die veelzijdiger is dan ik dacht en natuurlijk DiCaprio, die de Oscar zeker had verdiend, is subliem.

Mooi tijdsbeeld ook van de jaren 80, het ego-tijdperk, dat nergens zo schaamteloos gevierd werd als op Wall Street, met Stratton Oakmont als afvoerputje. De uitzinnige decadente feesten inclusief hoeren, dwergwerpen en een hoop drugs worden mooi in beeld gebracht, net als het onaantastbare dat het hele kantoor uitstraalt, en waarmee het zich uiteindelijk misrekent.

Mooie scene als Belfort de twee FBI-agenten probeert in te palmen en te imponeren, en oprecht verontwaardigd is als ze daar niet in meegaan. Maar de film kent veel hoogtepunten en verveelt geen moment. En ook verfrissend dat er geen sprake is van bezinning: geen sprake van dat Belfort in de gevangenis zijn zonden overdenkt en na zijn straf een stichting begint of iets dergelijks. Nee hij verdient tegenwoordig een slordige 30 mille per motivational speech. Dat had Hollywood waarschijnlijk graag gezien vandaar wellicht dat McConaughey de Oscar won.

Eerste Nanouk Leopold voor mij, toch een bekende naam in de Nederlandse cinema. Wolfsbergen vond ik een vrij typisch arthouse-drama waarin moeizame familiebanden worden ontleed vanuit een (bewuste) afstandelijkheid. Degelijk camerawerk, geslaagde muziek, acteerwerk is ook weinig mis mee, maar ik vond het maar een saaie bedoening. Het raakte me niet, in het hart noch in het hoofd. Iets te veel personages ook voor zo'n korte film, misschien had er een generatie uit gemoeten. Vond de verhaallijn van de jongste generatie (Haas) nog wel het meest overtuigend.

Ik zal Guernsey of Îles Flottantes nog wel eens aanzwengelen, maar ben eigenlijk vooral benieuwd naar haar Engelstalige project Whitetail (als daar nog leven in zit).

Eindelijk dan gezien, deze klassieker van Cassavetes. Ik had voorheen alleen Gloria en Shadows gezien, waarbij de eerste (ook met Gena Rowlands) me niet zo beviel maar zijn debuut des te meer.

A Woman under the Influence is een rauw drama met knappe acteerprestaties, intieme fotografie, goed gebruik van muziek, en een continu onderhuidse spanning. De spaghetti-scene is anderen ook al positief opgevallen, ik vond die scene ook een van de beste. De ongemakkelijke situatie, waarbij Rowlands' personage zo hard probeert een goede gastvrouw te zijn, de stijgende ergernis en onbegrip bij haar man, het wegkijken en onderhands lachen bij de collega's, heel realistisch en pijnlijk. Maar ook de scene dat ze alleen de kroeg in gaat- goed ook het tegenspel van haar nerveuze one night stand.

Falk speelt een typische blue collar Amerikaan met losse handjes, die het afglijden van zijn vrouw niet kan en wil begrijpen, en eigenlijk maar wat doet, steeds boos op iedereen- de belichaming van totale onmacht. Rowlands speelt de manische vrouw, die het best tot haar recht komt als ze het subtiel speelt, met nerveuze trekjes, plotselinge gebaren en wat gekke bekken. De kinderen zijn naturel, vooral de twee jongsten.

Cassavetes had aan de aftiteling te zien z'n halve familie een rol gegeven waaronder z'n moeder en z'n dochter, en ook z'n schoonmoeder (de moeder van Rowlands) speelt een rol, als...de moeder van Rowlands. Het zal ongetwijfeld hebben geholpen de authentieke sfeer die de film ademt op te roepen.

Toch wel leuker dan verwacht, na enkele mindere Cukor-films te hebben gezien waren mijn verwachtingen niet al te hoog. Natuurlijk is het een aardige gimmick dat in de hele film heen enkele man te zien of te horen is, maar zoals iemand anders al opmerkt, het gaat vrijwel alleen maar over mannen. De film toont ook de clash tussen de generaties als de oude moeder verzucht dat het vroeger, toen vrouwen zelf nog niet konden scheiden, alles beter was. Dat zij als wijze uil wordt gepresenteerd bij de openingscredits doet vermoeden dat Cukor zich daar wel in kon vinden. De moraal is dan ook van het type stand by your man ook al gaat hij vreemd.

Veel topactrices uit die tijd, waarvan Rosalind Russell en Paulette Goddard het leukst waren. Crawford is een heerlijke bitch maar heeft wat weinig screentijd. Hoofdrolspeler Shearer, die ik tot vandaag alleen als 'stomme' actrice kende, deed wat ze kon, maar het loont nou eenmaal minder om een lief hertje te spelen dan een panter of een kat. Het allerlaatste shot is wel een beetje jammer.

Bejubelde formulefilm is een lange zit en geregeld aan de saaie kant, maar Gal Gadot is geen straf om naar te kijken en er zijn wat aardige scenes. Vond de intro met de ultra slowmotion ook nog wel leuk gedaan. Maar vond het daarna vooral een hoop showing off, met een voorspelbaar verhaal, vaak spuuglelijke art direction met name op dat eiland en matige scenes op het slagveld (WO1 zag er geregeld uit als WO2 trouwens). De gebruikelijke gezwollen teksten waren ook lachwekkend ("The world needs love" "Then I shall destroy you grrr!" en er volgt weer een bliksemschicht).
Als popcornvermaak best OK maar verder toch erg gemiddeld.

Meest verrassend was nog de weinig flatteuze verschijning van Dawn, de leuke receptioniste uit The Office UK.

Fijn debuut van Wong Kar-Wai, over kleine criminelen en hun beslommeringen, die er vooral uit bestaan een concurrent gezichtsverlies te laten leiden wat dan weer tot wraak leidt etc. Erg constructief waren ze niet bezig. Dat was dan wel vooral te wijten aan het personage van Jacky Cheung, die echt heel vervelend was, maar dat was dan ook de bedoeling. Lau is prima als de coole protagonist die het allemaal lijdzaam ondergaat, en een tiental flinke klappen met een honkbalknuppel incasseert zonder al te veel schade, alleen een blauw oog. Vroege rol van Maggie Cheung die niet zo veel te doen heeft, maar wat ze doet doet ze goed.

Het sfeertje is verder lekker eighties met synthesizerklanken. Ik kon het oorspronkelijke nummer van Berlin (Take Your Breathe Away) nooit uitstaan, in het Chinees klinkt het gelukkig iets minder irritant. Verder bekende elementen als de stad badend in neonlicht, en hoewel het misdaadverhaaltje soms nogal repeterend was (beledig iemand, krijg klappen, repeat) was het einde sterk. Krijg ook wel weer zin een film als Days of Being Wild weer te zien, die ik maar drie sterren gaf. Maar dat is alweer 10 jaar geleden en was pas mijn eerste Wong toen, ik verwacht die nu beter te vinden. Overigens is het wel weer eens tijd voor een nieuwe film van Wong, ik ben bang dat zijn serie Fan hua (TV Series 2023– ) hier voorlopig niet te zien zal zijn.

Erg fijne registratie met naast aandacht voor de muziek ook redelijk wat screentime voor de organisatoren, de omwonenden en het publiek- de laatste groep had nog wel iets meer in beeld gemogen maar het was ook wel goed zo. Hoewel de docu erg lang duurt had het toch niet veel korter gekund- het tweede nummer van The Who (Summertime Blues) had er van mij wel uit gemogen omdat het het briljant uitgevoerde See Me, Feel Me opvolgt, en zo zijn er nog wel een paar die ik niet had gemist maar zo zal iedereen wel zijn eigen favorieten hebben. Het hoogtepunt zat eigenlijk al meteen in het begin met Freedom van Richie Havens. Grappig trouwens om Ten Years After te zien- ik kende de uitvoering al decennia omdat het ooit op een verzamelaar stond maar ik had nooit de link met Woodstock gelegd.

Los van de muziek valt er dus ook veel te genieten van de sfeerbeelden, de faciliteiten (Port-O-San), het taalgebruik ("Can you dig that, the New York State thruway is closed man!"), de oprechte vrolijkheid en ook wel aardig de kleine clashes te zien: omwonenden die klagen maar vervolgens een aantal bedelende hippies best vriendelijk te woord staan. De editing wordt gekenmerkt door gebruik van split screen en multi-screens, iets dat vooral werkt als je zowel de muzikant als de dansende mensen ziet zoals bij Santana.

Ik kwam naast de naam van Scorsese trouwens ook die van Thelma Schoonmaker tegen bij de credits, de vaste editor van Scorsese- een van hun eerste samenwerkingen.

Bekendste rol van Melanie Griffith, met verder twee acteurs die ik toch vooral ken van hun blockbusters: Ford en Weaver. Bijrolletjes voor Joan Cusack, Alec Baldwin en Spacey (ironisch genoeg in de rol van halve sex offender) maken dit best een sterk bezette film.

De film gaat over de moderne klassenmaatschappij: de volkse Tess en haar vrienden hebben een sterk accent, ontplofte jaren 80 kapsels en dragen clowns make-up, en wonen een half uur varen van Manhattan op Staten Island. De rijken, Kiki en Bob, wonen in luxe appartementen in Manhattan zelf, dragen kleding duurder dan een tweedehands auto en never the twain shall meet. Nou ja, wel dus, op het werk worden de klassen ingedeeld in de koffiehalers en de koffiedrinkers.

Working Girl speelt de hele film met dit gegeven, draait het om, en slaagt er redelijk in te vermaken, ondanks een niet bijster boeiende plot. Daarbij wordt gemikt op herkenbaarheid en een voorspelbare romance waarna Tess zich definitief opwerkt tot de ruling class. De dubbele boodschappen (vrouw kan zich niet op eigen kracht opwerken maar heeft een man nodig, de klassenmaatschappij is iets om na te streven) geven de film wel iets hypocriets. Kleine 3 sterren.

Niet over de hele linie even krachtig maar evengoed een mooie docu waarin noeste arbeid getoond wordt in fraaie, soms bizarre beelden. De regisseur laat die voor zich spreken, en dat werkt goed: de beeldcomposities zijn vaak schitterend, ondanks de vaak mens- (en dier-) onwaardige omstandigheden, met veel gevoel voor kleur en contrast. Segment twee en drie springen er uit qua heftige beelden, zijn ook het best, het meest dubbelzinnig, met als hoogtepunt of liever dieptepunt de toeristen die ongeduldig wachten tot de zwaveldragers voorbij gezwoegd zijn om hun foto te schieten. Het derde segment is erg rauw, wie geen dierenleed kan aanzien slaat deze beter over. Het laatste deel in China is wat kort en had misschien beter weggelaten kunnen worden, de epiloog voegde mijns inziens ook niet veel toe.

Aardige film, zoals wel vaker met boekverfilmingen nogal fragmentarisch en wisselvallig, maar onderhoudend en goed geacteerd. Toon is over de hele linie licht-humoristich maar het laatste half uur krijg je opeens veel drama voorgeschoteld, waarbij het verlies van hun jongste zoon wel erg terloops wordt aangestipt. Een aantal dingen, zoals de rol van Garp's nemesis, Pooh, bleven wat onduidelijk maar misschien moet je daar het boek voor hebben gelezen.

Naast Lithgow als overtuigende transgender verdient ook Close wel vermelding als ietwat wereldvreemde vrouw met dubieuze moraal (dat verhaal over de verwekking van Garp ?).

Matige aflevering van de Bond franchise, de laatste die ik nog moest zien. Het is meer van hetzelfde, maar heeft met Marceau wel een van de mooiste Bond-girls. Helaas ook een van de de minste in de gedaante van Denise Richards. Carlyle is meh als schurk van dienst, de meerwaarde van de grotere rol voor M zie ik niet, ze was toch vooral een bezorgde tante. Blijft over een redelijke opening met een race door de Theems, een aardig onderonsje met Q in diens laatste optreden en natuurlijk de nodige cheesy oneliners. Degene waarmee de film afsluit is waarschijnlijk de enige reden waarom het personage van Richards "Christmas" heet.

Aardige actiefilm met wat horrorelementen maar horror zou ik dit toch niet willen noemen.
De film begint zoals vrijwel elke rampspoed film met wat shots van gelukkig gezin. Maar daarna wordt het snel beter met de eerste kennismaking met de zombies- geen slome trage zombies als in TWD maar snelle dolle honden.

Na de wat langdradige scene op de boot volgt een leuke scene in Korea waarbij de viroloog zichzelf per ongeluk door zn hoofd schiet, maar het Israel deel daarna vond ik eerlijk gezegd wat ongepast al was het spectaculair, en dan de vliegtuigscene, wat mij betreft het beste deel van de film. Daarna zakt het iets in in het ziekenhuis maar blijft toch vermakelijk, op de epiloog na, een anticlimax die duidelijk inspeelt op deel 2.

Plezierige film van Sirk. Na wat uitstapjes van hem te hebben gezien naar andere genres, blijkt toch wel dat hij het sterkst is in zijn melo-drama's.

Bacall is niet de leuke frisse verschijning wat haar personage zou moeten zijn, maar ze heeft toch wel een hoop charisma. Hudson en Stack zijn prima, de laatste hield er een Oscar nominatie aan over. Veel mensen zijn enthousiast over Malone, die zelfs een Oscar kreeg - die niet onverdiend is - maar ik vond haar wel iets te oud voor haar rol van puberale kleine zusje (ze was de 30 al ruim gepasseerd), en de scene bij de rivier als ze herinneringen ophaalt was nogal lachwekkend, maar dat is de keus van de regisseur geweest. Zelfde geldt trouwens voor de koortsdroom van Kyle.

Verder prachtig gefilmd van de eerse scene tot het schot valt- de rechtzaak daarna was wat overbodig met de tot inkeer gekomen Marylee. Speciale vermelding voor de scene dat de vader van de trap valt terwijl Marylee op haar kamer aan het dansen is.

Nogal on-Hitchcockiaanse Hitchcock, deze film draait meer om het drama dan om de suspense. Eigenlijk is die vrijwel afwezig. The Wrong Man verloopt redelijk volgens verwachting, op de nervous breakdown van de echtgenote na dan, en dat deel was ook het minst uitgewerkt. Vooral de eerste 30 minuten zijn erg goed, als Manny (een uitstekende Henry Fonda, een onschuldiger personage kun je je bijna niet voorstellen) beschuldigd wordt en gevangen gezet na nogal twijfelachtige procedures. Daarna zakt het toch wat in, de rechtszaak eindigde in een anticlimax -terwijl Hitchcock deze toch zorgvuldig had georchestreerd met de krant met de aangekruiste paardenrennen, de tandarts, de onbekende kaartspeler. Het bleken allemaal afleidingsmanoeuvres. Hitchcock moest ook natuurlijk trouw aan het verhaal blijven.

Sterk begin, wat weifelend middenstuk en een ietwat teleurstellende finale. Overigens zou o.a. Harry Dean Stanton een uncredited rol hebben (als Department of Corrections Employee), ik heb hem niet gezien.