Opinions

Bijzondere filmervaring dit, vaak zat ik echt te schipperen tussen verbazing en bewondering. Om met de positieve punten te beginnen: het klassieke verhaal wordt met verve verteld, Natalie Wood is schattig, en ook Rita Moreno is prima. De meeste andere rollen, van voor mij onbekende acteurs, waren, over de linie genomen, redelijk uitgevoerd. Sommige liedjes zijn erg bekend (Maria, I like to be in America), anderen waren minder bekend maar ook een stuk minder goed. Met name het gekweel tussen Tony en Maria begon me op een gegeven moment lichtelijk te vervelen- onromantische ziel die ik ben. Camerawerk was goed, dynamisch, en vanuit bijzondere hoeken.

Waar ik me echter over verbaasde was het gedans waarmee de film ook gepaard ging. Ik vond het eerlijk gezegd geen gezicht, die dans-gevechten- begreep wel, ruim 30 jaar na dato, waar Michael Jackson zijn inpiratie voor de video van Beat It vandaan had. Met name toen de gevechten grimmig werden was het een wat vreemde aanblik, die keurige jochies die leuk met elkaar aan het dansen zijn, en dan opeens vloeit er bloed en vallen er doden. Ook vond ik de mannelijke hoofdrollen erg matig, met name Tony bakte er weinig van. Waarom de vurige en mooie Maria voor deze slampamper met zijn grote gebit valt is me een compleet raadsel. Ook Bernardo, gespeeld door George Chakiris, was weinig geloofwaardig als bendeleider. Maar dat geldt eigenlijk voor alle bendeleden, die ongeveer even veel gevaar uitstraalden als een groepje snelwandelaars. Maar wellicht zag men dat begin jaren 60 heel anders.

Goed om gezien te hebben, een film die wel thuishoort in de canon, maar ik zal hem niet snel nog een keer opzetten.

Fascinerende film over de moeizame communicatie tussen Meinhard, een Duitse bouwvakker, en de wereld om hem heen. Allereerst is daar de taalbarrière met de Bulgaarse dorpelingen, maar ook onder zijn Duitse collega's is hij een buitenbeentje. Als kijker kom je maar mondjesmaat iets te weten over hem: hij heeft een relatie noch kinderen, hij heeft gevochten in Afghanistan, is zijn broer verloren, is een eenling en kan redelijk goed paardrijden, dat is zo'n beetje wat hij prijsgeeft. Wat Meinhard ook precies zoekt- een thuis, liefde, rust- duidelijk is dat hij een last met zich meedraait. Hij laat alleen zijn emoties zien in een dronken gesprek met Adrian, en doet verder erg zijn best op te gaan in de dorpsgemeenschap. In eerste instantie een goed streven, ook wel herkenbaar, maar het wordt tegen het einde ongemakkelijk.

Naast de overtuigende hoofdrol van Meinhard Neumann valt het naturelle spel van de Bulgaren op, en de prachtige fotografie van het haast on-Europees aandoende, ongerepte zuiden van Bulgarije. De titel van de film is erg goed gekozen al zet hij de kijker daarmee wellicht op het verkeerde been. De door andere users al genoemde overeenkomsten met de Amerikaanse western zijn legio, uiteraard vanuit een ander perspectief.

Zou trouwens interessant kunnen zijn deze film te zien zonder dat de Bulgaarse dialogen worden vertaald, om zo te delen in Meinhard's ervaring.

Leuke klassieke western die jonger oogt, mede door Technicolor, over de transcontinentale aanleg van telegraafpalen. Niet zo episch als een spoorlijn natuurlijk, maar toch weer zo’n typisch onderwerp voor een western, waar de moderniteit clasht met het wilde westen.

Leuk spel van Young en Scott, wat onnodige, aarzelende romantiek die niet echt stoort, en humor die misschien wat belegen is maar toch wel goed voor een glimlach. Grootste troef zijn toch wel de verzorgde beelden, het budget lijkt toch heel behoorlijk te zijn geweest.

Doet niet onder voor Rancho Notorious.

Sterke anti-oorlogsfilm, niet voor niets al snel verboden door de nazi's. Een vergelijking met All Quiet on the Western Front is onvermijdelijk, die film vond ik ook erg sterk maar daar waar in die film de dialogen soms gekunsteld aanvoelen zijn die in Westfront 1918 overtuigender. Sowieso dat alle soldaten in hun eigen taal praten is een grote plus. Veel facetten van WO I komen ook aan bod: de kameraadschap aan het front, de modder en het ongedierte in de loopgraven, de vele zinloze doden, de desillusie tijdens het verlof en gevallen van shellshock- destijds vaak gezien als lafheid. Knap camerawerk ook, met name in de loopgraven en als er een frontale aanval komt van de Fransen, en behoorlijk realistisch met het neerdalende stof na elke granaatinslag.

Of Pabst de beste regisseur van zijn tijd was zoals iemand hierboven stelt weet ik niet, er zijn wel een aantal contenders, maar feit is dat hij onterecht een beetje in de vergetelheid is geraakt.

Goede western over een pionier op het gebied van relatiebemiddeling. Buiten het bijzondere uitgangspunt is Westward the Women ook mooi geschoten en kent een paar fijne acteurs. Met name Hope Emerson en Taylor springen er uit, en Darcel was leuk als kokette Française.

Hoewel moderne feministen de film nu helemaal de grond in zouden twitteren valt WtW op doordat vrouwen als sterk worden geportretteerd (wel vanwege de verleiding van het huwelijk maar soit), zeker in vergelijking met veel tijdgenoten. Neemt niet weg dat sommige scenes nu wel wat lachwekkend overkomen- na de helse reis storten de stoere vrouwen zich op een kar met mooie stofjes en kleren- of zelfs schokkend, zoals de afranseling met de zweep (wat het slachtoffer ook nog eens niet belet volledig te vallen voor haar beul).

Opvallend trouwens dat de poster meldt dat hij 200 vrouwen leidde, het waren er volgens mij 140 (die bovendien lang niet allemaal aankwamen)

Aardige SF-klassieker opent leuk met korte interviews met gasten die net terugkomen van een vakantie in een van de themaparken/ bordelen Westworld, Medieval World en Roman World. Eigenlijk is alleen Westworld redelijk uitgewerkt, Medieval World is alleen maar schransen en Roman World is niet veel meer dan een uit de kluiten gewassen tuin. Het was denk ik beter geweest alleen Westworld te laten zien, die andere parken voegden te weinig toe.

De scenes in Westworld zijn best leuk gedaan, maar de logica is vaak ver te zoeken. Waarom waren de paarden robots, wat is daar de meerwaarde van? Als je echte paarden gebruikt kunnen die ook niet worden neergeschoten want de pistolen zouden niet af kunnen gaan als er gericht wordt op warmbloedigen. En waarom lopen er zo weinig gasten rond? Het lijkt er op alsof er voor elke gast wel 10 robots waren. Dat er echte kogels worden afgevuurd is natuurlijk onzinnig, afgeketste kogels kunnen nog steeds dodelijk zijn - de man met de bril had zomaar zijn buurman kunnen doodschieten. Bovendien die robots gaan elke dag kapot, terwijl je in feite een heel groot laserquest-park hebt waar je ook gewoon met acteurs zou kunnen werken en onschuldige laserguns of paintguns voor mijn part. Hoef je ook geen 1000 dollar per dag te vragen en komt er misschien wat meer volk op af. Maar goed, dan heb je geen film.

Er zijn veel scenes achter de schermen, waar kapotte robots worden opgelapt en een hoop mannen met witte jassen die in jargon de gang van zaken bespreken, dat werd op een gegeven moment een beetje saai. Gelukkig is daar Yul Brenner die als een soort Terminator achter de protagonist aan wandelt. De scenes met Brenner zijn goed, vooral als hij de katerige Brolin neerschiet die verbijsterd vaststelt dat hij is neergeschoten, dat is meteen ook de enige echt iconische scène wat mij betreft. Daarna ebt de spanning een beetje weg, de meeste kills zijn off-screen en het weer opstaan uit de dood van Brenner was wat te voorspelbaar.

Kennelijk wilde Aronofsky deze film al jaren maken, maar wachtte hij op de perfecte acteur. Fraser dus. Na het zien van de film vraag ik me af waarom hij deze film zo graag wilde maken. Want het is toch ook weer geen verhaal dat we nooit eerder gezien hebben. Zelfdestructie is natuurlijk een thema dat we vaker zien bij deze regisseur, net als religie, en die moeilijke vader-dochter relatie zagen we al eerder in The Wrestler. Wat maakt deze film dan zo 'anders' behalve dat het wellicht de eerste film is met een morbide obese persoon in de hoofdrol, ik vraag het me af.

Fraser is wel geloofwaardig in de hoofdrol, en de Oscar die hij waarschijnlijk wel zal krijgen is hem gegund. De scenes tussen hem en Hong Chau waren de beste van de film. Ik had, zo te zien niet als enige, meer moeite met de dochter en vooral de missionaris. Misschien dat daar in de VS, wat in wezen een diep-religieus land is, wat anders naar gekeken wordt, maar ik vond het maar een oninteressant personage, en zijn back story maakt het er bepaald niet beter op. De dochter is bijna een parodie op een rebelse tiener, maar daar kon ik nog wel iets meer mee. Ik vond het trouwens wel zeer opmerkelijk dat er zo makkelijk vanuit wordt gegaan dat een grote som geld meer waard is dan nog een aantal jaar een vader hebben- die discussie wordt niet eens gevoerd binnen de familie. the money is for Ellie en daarmee uit.

Visueel is het natuurlijk niet zo bijzonder, het gaat echt om de tour de force van Fraser. Het einde was voorspelbaar maar ook wel mooi, al dacht ik eerlijk gezegd ook: pas nou toch op, straks val je dood op je dochter...

Vond het altijd al een intrigerende filmtitel, en heb nu dan Whatever Happened to Baby Jane gezien. Aldrich toont zijn zwartgallige visie op Hollywood weer en wordt daarin ondersteund door twee legendarische actrices, allebei inmiddels op een leeftijd dat de studio's wat minder vaak bellen. Zowel Davis als Crawford zijn niet bang hun lelijke kant te laten zien en vooral Davis slaagt daar glansrijk in als morsige, uitgerangeerde alcoholiste met overgewicht. Haar uiterlijk, vuilspuiterij en maniakale gedrag moeten toch wel wat wenkbrauwen hebben doen fronsen in '62. Grappig hoe Aldrich haar duidelijk bitch laat zeggen maar het geluid overstemt met dat irritante belletje (Blanche was eigenlijk ook best irritant).

De film kent daarnaast leuke bijrollen, met name de pianoman Edwin- Aldrich had hier natuurlijk ook een wat neutraler personage kunnen kiezen, maar dat hij juist zo'n groteske figuur die zelf ook vol complexen zit laat opdraven draagt alleen maar bij aan het groeiende ongemak. Het script heeft misschien wat onvolkomenheden, maar ik heb toch de hele duur geboeid gekeken, en het einde was natuurlijk prachtig. Deed ook denken aan Sunset Boulevard, een film die ik nog wel wat hoger aansla. Tot nu toe mijn favoriete film van Aldrich, van wie ik tot voor kort alleen The Dirty Dozen kende, maar ik ben bezig met een kleine inhaalrace.

Vermakelijke documentaire, die eigenlijk toevallig tot stand kwam. Het eerste deel gaat over Carmen, haar leven in het dorpje (dat vrij vertaald Modder heet), haar dromen over een leven in Spanje, en het is een soort lang uitgesponnen portret van City folks.

Maar dan komt Borat, en de film gaat de focus leggen op wat zijn komst in het dorpje heeft gedaan. Het post-Borat deel van de docu laat vooral zien hoe jaloezie, wantrouwen en hebberigheid het dorp verscheuren, en is tragikomisch van opzet. Want er werd toch gegniffeld om opa die in zn zondagse pak naar Londen afreist, om de sluwe advocaat die de argeloze bewoners miljoenen in het vooruitzicht stelt, om de hulpeloze mannen die zonder een woord Engels te spreken iemand van 20th century proberen te spreken te krijgen- en daar wringt ook de schoen.

Want de geschiedenis herhaalt zich: opnieuw worden de bewoners neergezet als tot alcoholisme neigende, naieve, geldbeluste analfabeten. En misschien zijn ze dat ook wel. Maar waar Carmen met begrip en sympathie gefilmd wordt, wordt de rest van het dorp toch wel een beetje gebruikt als (tragi-)komisch vertier. Ik ben benieuwd wat de bewoners na de Borat-film hiervan vinden.

Niet zo best. Het begint nog wel aardig, en de plot is niet slecht bedacht, al is het wel nogal ongeloofwaardig met al die twists & turns. Maar de karakteropbouw is ronduit slecht, waardoor het ook niks boeit wie de verrader nou was: behalve de twee leads waren de spionnen anoniem, zonder karakter. De film bestaat voor ongeveer de helft uit een ellenlange ontsnapping, waarbij de Duitsers zich zo dom als het achtereind van een varken tonen. Elke kogel van de helden is raak, terwijl de Duitsers met losse flodders schieten, zich bij bosjes laten afslachten door één man achter een muurtje, een gijzelaar vergeten mee te nemen, noem allemaal maar op. De muziek is ook erg matig. Tijdens het kijken vermaakt het wel tot op zekere hoogte maar het duurt veel te allemaal lang en de beloning komt niet echt.

Film die eigenlijk helemaal onder mijn radar is gebleven. Wel grappig al die bekende acteurs in een vroege rol- al was Dermot Mulroney al wel doorgebroken (en ook iets te oud voor zijn rol). Film is verder niet geweldig, de structuur met die interviewer werkt niet goed en ondanks wat sterke momenten overheerst toch het gevoel dat dit beter had gekund. Ook een slap einde, die shoot out was echt heel matig gedaan.

Wat me echter het meest tegenstond was de soundtrack. Ik heb op zich niks tegen Melissa Etheridge, al zal ik niet snel vrijwillig iets van haar opzetten, maar randgroepjongeren, Los Angeles, early 90s, dan denk je toch aan bands als Suicidal Tendencies, Bad Religion, NOFX, de Peppers of aan West Coast hiphop, maar hoe komen ze nou bij Melissa Etheridge…?

Fraaie noir met een goed opgebouwd scenario, waarbij een agent (type losse handjes) in gewetensnood komt als een onschuldig man veroordeeld dreigt te worden voor een misdaad die hij pleegde. Toevallig, nou ja niet helemaal, ook nog de vader van de vrouw op wie hij een oogje heeft. Dat de beste man hem ook nog eens te hulp was geschoten een aantal jaar terug was wat te veel van het goede, maar goed het moge duidelijk zijn dat zijn geweten in alle hevigheid opspeelt. Er is overigens ook nog sprake van een andere moord, die er maar een beetje bijhangt, we komen niet eens te weten wie die Morrison uiteindelijk neerstak maar het was uiteraard een van die goons van Scalise (een fijne gluiperige rol van Merrill).

Dana Andrews is een acteur die wat ondergewaardeerd wordt maar die eigenlijk nooit verzaakt. Hier is hij erg sterk als verbeten 'plain clothes' agent, die zoals in nogal wat politiefilms gebruikelijk is, zijn chef tot wanhoop drijft. Hoe hij eerst besluit de doodslag op Paine te verdoezelen, en uiteindelijk zijn verantwoordelijkheid neemt wordt knap en geloofwaardig verbeeld, al had ik liever gezien dat de brief ergens in een la was beland. De schets van zijn omgeving is zorgvuldig gedaan, in kleine, haast intieme scenes zoals die in het eetcafé en als hij zijn maat om geld vraagt.

Best aardig deze film over een jongen die ten koste van alles de beste drummer wil worden. Ik vond het soms wel erg overdreven, met name die bloedscenes, alsof je naar Saving Private Ryan zat te kijken- kom op dit gaat over een jongen die drumt en wat blaren oploopt. Ook na een zwaar ongeluk nog naar je drumstel strompelen, we weten het nu wel, hij is ontzettend gedreven.

Simmons speelt wel goed maar of zulke leraren echt bestaan? Misschien in de jaren 50, maar welke student pikt zoiets tegenwoordig nog? Laat staan een hele klas?

Eigenlijk vond ik beide hoofdrolspelers vrij vervelende personages, dus ergens verdienden ze elkaar ook wel.

Cagney is erg goed, en ook Mayo zet een sterke rol neer als opportunistische bitch, toch maakt White Heat wat minder indruk dan bij een eerdere viewing. Het deel in de gevangenis vond ik nu wat slepen en de heist op het eind viel me tegen- de bendeleden die een voor een het loodje legden, de ontmaskering van Pardo, ik had het gevoel dat er veel meer in had gezeten. De laatste scène met Cody's beroemde laatste woorden is wel sterk, een quote die ook AFI's 100 Years...100 Movie Quotes heeft gehaald.

Nog altijd maar vier films van Walsh gezien, en ik kan nog niet zeggen dat ik fan ben. Dat geldt overigens ook voor Howard Hawks met wie hij wel eens wordt vergeleken. Twee veelfilmers die ik nog een beetje moet ontdekken, hun echte meesterwerk(en) moet ik -hopelijk- nog zien.

Leuke film, vlot en ondanks het thema zelfs vrij modern verteld, de wat moralistische tegeltjeswijsheden die af en toe voorbij kwamen daargelaten.

Swanson (die ik om een of andere reden vaak verwar met Barbara Stanwyck) doet het erg goed- maar dat geldt ook voor haar tegenspelers.

De film balanceert tussen lichtvoetig drama en komedie, waarbij het drama toch wel de overhand heeft, zeker naar het einde toe.

Ook wel echt een product van zijn tijd- de miljoenen die in Europa stierven aan de Spaanse griep worden aangehaald, en als Swanson door heeft dat Robert haar graag in sexy kleren ziet roept ze uit dat hij beter een Turkse had kunnen trouwen- kortom, andere tijden. Ook leuk om te zien hoe mensen destijds naar het zwembad gingen, en zwommen met buitenissige creaties die eerder aan avondkleding dan aan zwemkleren doen denken.

Aanrader voor wie een vlotte film wil zien uit de beginjaren van de cinema.

Omdat de naam van deze film nogal rondzingt bij andere films -die ik vanwege de spoilergevoeligheid maar niet zal noemen- wist ik al wel een beetje wat ik kon verwachten. Maar het is ook weer niet zo dat, was ik er blanco ingegaan, ik van verbijstering de straat op was gerend. Je ziet toch wel enigszins aankomen dat de sekte snode plannen heeft met de van verontwaardiging nog net niet ontploffende diender. Wat me wel verraste was de hoeveelheid muziek, je zou dit best een musical mogen noemen. En die liedjes zijn nog leuk ook, en als de wellustige dochter van de herberg bezongen wordt door die likkebaardende oude mannetjes is dat het eerste wtf-moment. Speciale vermelding ook voor het vrolijke meezinglied onder de boom. Het einde met de wicker man was ook behoorlijk tof, en vooral ook bizar door die sekteleden die er omheen staan te zwaaien en zingen. Ik dacht het Burning Man festival even te herkennen maar die hebben (volgens Wikipedia) toch elders de mosterd gehaald.

Redelijk. Reese Witherspoon doet het best aardig, maar toch had ik op geen enkel moment de indruk dat ze iets heel heroïsch aan het doen was. Het is geen ontsnappen aan de beschaving zoals Into the Wild, het is een pad volgen en als je problemen hebt dan laat je nieuwe schoenen sturen, of wat lekker eten aanrukken. Het kwam bij mij toch te veel over als iemand die speelt dat ze afziet. Zoals ze zelf ook zei, ze kon elk moment terug.

Enige moment dat het echt heftig werd was toen ze bij de lege watertank kwam. Sowieso niet slim om met weinig water te gaan lopen, maar om dan 100 % te vertrouwen in een watertank getuigt ook niet van al te veel snuggerheid.

Daarmee wil ik niet beweren dat de prestatie niks voorstelt, maar ik vond het verhaal niet zo bijzonder. De flashbacks gaven wat meer context, maar het bleef een beetje leeg.

Zo het werd tijd deze weer eens te herzien. Erg leuke film met heel veel bekende gezichten (waaronder de verrukkelijke Sherilyn Fenn en een bizarre cameo van Crispin Glover). Cage en Dern zijn een prima koppel en Defoe natuurlijk een geweldige gluiperd, maar ook de andere rollen zijn heel goed, veel gestoorde figuren zoals je in een Lynch mag verwachten.

Maar Wild at Heart is meer dan een rariteitenkabinet, het is een mooi verhaal over onvoorwaardelijke liefde, al is het natuurlijk dik aangezet en met veel ironie. Eigenlijk meteen zin hem weer te gaan kijken en dat heb ik zelden.

Het was wel weer eens tijd voor een herziening. Ik heb The Wild Bunch vaak gezien gedurende mijn jonge jaren, toen grote klassiekers een onuitwisbare indruk maakten, maar ook nu blijft de film overeind. De lange opening is ijzersterk, werd later nog eens dunnetjes overgedaan in The Long Riders, en hoewel het daarna onvermijdelijk een beetje inzakt blijft het een boeiend relaas over de laatste echte outlaws in het al niet meer zo Wilde Westen, en het -nog steeds behoorlijk wilde- Noord-Mexico. Verhalend is The Wild Bunch toch wel duidelijk de mindere van genre-en tijdgenoten als Once Upon a Time in the West en The Good, the Bad & the Ugly.

De personages in TWB zijn van het ongepolijste soort, die hard moeten lachen om dingen die niet eens mildly amusing zijn, zoals iemand die beteuterd toeziet hoe zijn maten alle whisky opzuipen, en die ook een praktische gehardheid hebben. Mooi voorbeeld als die oude vraagt hoe zijn kleinzoon het deed bij de laatste overval (die eigenlijk gewoon werd achtergelaten). Tijd om er lang bij stil te staan was er niet, de dood zat iedereen voortdurend op de hielen.

Het einde is natuurlijk legendarisch maar komt toch niet zo binnen als de opening. Misschien omdat het machinegeweer gewoon een lompe maaimachine is, die in niks lijkt op het gereedschap van de gun slinger. Als er al sprake is van (valse) romantiek met vuurwapens, dan is die met de 'wild bunch' gestorven.

Aardige film uit de nadagen van het stomme film-tijdperk. Veel geluiden die via de geluidsband klinken zoals het gekwebbel en geroep op de kade, het kloppen op een deur, een deur die in het slot valt. Het is dat de geluidsfilm al was gearriveerd anders had die tussenfase wellicht nog meer leuke hybride films opgeleverd.

Wild Orchids is bepaald geen topper in het genre, al is de zwijgende Garbo me iets liever dan de Garbo van de geluidsfilms. Lewis Stone had wat aardige momenten als oudere, naïeve echtgenoot. Verder nogal wat couleur locale en exotisme, dat voor het publiek toen wellicht wat interessanter was. Hoewel Java toen onderdeel was van Nederlands-Indië is er geen enkele verwijzing naar de kolonisator. Het verhaaltje is verder eenvoudig en verloopt vrij voorspelbaar. De Javaanse tijger waar jacht op wordt gemaakt is inmiddels uitgestorven.

Beetje verbaasd door de hoge scores. Aardige momenten worden afgewisseld met tenenkrommende Disney-sentimentaliteit die op het eind toch wel serieus de bocht uitvliegt. Het werd me echt veel te zoet, en de ene na de andere morele les werd er in hoog tempo ingestampt. Van “wees jezelf” tot “samen staan we sterk” en zo ging het maar door.

Ach ik was waarschijnlijk gewoon niet in de goede bui hiervoor.

Om het af te maken werden mijn oren gepijnigd door een paar afgrijselijke songs- ik vond ze zo slecht dat ik de moeite nam om de artiest op te zoeken, zodat ik die vervolgens kan negeren. Dat zal Maren Morris leren!

Wilde Mossels wilde ik al een tijdje zien in het kader van mijn herwaardering van de vaderlandse film, en hoewel ik niet enorm onder de indruk ben was het best genietbaar. Vond het een beetje I Vitelloni in Zeeland. Het is leuk dat in de film grotendeels met dialect wordt gesproken, ook al klonk het (meestal) niet erg authentiek, het geeft toch een eigen sfeertje. Werkte bij o.a. Van God Los ook al goed. Beetje jammer dat de moeder dan in ABN spreekt.

Vond de hoofdrolspelers eigenlijk alle drie goed acteren, wel grappig om o.a. Frank Lammers zo jong te zien. Van Huet was natuurlijk al doorgebroken met Karakter. Verder valt het camerawerk positief op, veel scenes die er visueel wel uitsprongen, van de motorrace tussen de akkers, de droomscene in de Ierse pub, de onderwaterscene, het shot van de Zeelandbrug, en dan vergeet ik er nog een hoop. Ook een aantal grappige scenes met voorop uiteraard de bankoverval.

Puntjes van kritiek: de film duurt gewoon 20 minuten te lang, wat opgelost had kunnen worden door te snoeien in de zijplotjes, die waren niet allemaal even boeiend. Grootste minpunt vond ik het einde: voorspelbaar en totaal onnodig, waarschijnlijk bedacht om er nog wat extra drama uit te persen. Ik had veel liever gezien dat de drie voortploeterden met hun ambities en dromen, of het gebrek daaraan. Soundtrack was ten slotte OK, niet bepaald mijn muziek die hardrock maar het paste wel. Enige dissonant vond ik South American Getaway, dat nummer hoort gewoon bij een andere film.

Voor dit soort werkjes heb ik wel een zwak, het is een film die een genre op gang bracht: dat van de smerige beestjes. Het is allesbehalve een topfilm maar een verdienstelijke poging de afschuw die ratten bij de meeste mensen oproepen op film te vatten. Nu is één tamme rat niet bepaald verontrustend, maar zo'n hele krioelende kudde bij elkaar- hoofdrolspeler Davison had er kennelijk weinig moeite mee, en heeft zichtbaar plezier in zijn rol als gefrustreerde loner. De scenes op kantoor hadden een bijna komisch effect omdat ze me deden denken aan The Office of Debiteuren/Crediteuren.

De paar scenes die voor horror moeten doorgaan zijn niet echt spannend, dus op dat vlak schiet de film wel tekort: het had wel wat duisterder gemogen. Het is dan ook beter de film in te gaan als een drama-film. Ik las ergens dat het boek heel anders was, daarin bestond het getrainde rattenleger alleen in Willard's fantasie. Was misschien wel interessant geweest, al is dat inmiddels ook niet echt vernieuwend meer te noemen.

Davison is prima in de hoofdrol, veteraan Borgnine speelt zijn rol op halve kracht, Locke heeft een weinigzeggend rolletje. De bedlegerige moeder wordt gespeeld door Elsa Lanchester, die een lange carrière had, ze is o.a. bekend als Frankenstein's bruid.

Wat een raar allegaartje is Willow eigenlijk. Natuurlijk is het vooral Tolkien wat de klok slaat, maar er zijn ook verwijzingen/ invloeden van andere Lucas-films, mythologie, het Oude Testament en ook zag ik even Tinkerbell uit Peter Pan en de heks met haar hellehonden leek dan weer zo uit The Wizard of Oz te komen.

De scenes in het dorp deden zo denken aan de hobbits in de Shire dat er wel sprake van een soort wederzijdse kruisbestuiving moet zijn. Tolkien -> Willow -> Peter Jackson. En was dat niet Galadriel in het bos? Er werd ook nog eens gefilmd in Midden-Aarde. Helaas is de queeste in Willow niet erg interessant, deels door de vervelende humor, deels door de toch wel erg achterhaalde effecten. En het was ook gewoon niet erg enerverend. Het was op voorhand ook niet bepaald een veelbelovende combinatie, Ron Howard en George Lucas.

Ik vond het eerste half uur nog het leukst, eigenlijk tot ze die kleine rotkabouters tegenkomen, zeg maar de Jar Jar Binksen van de film. Kilmer deed het, ook vooral in het begin, best leuk als Madmartian. Grappig dat de kooi waarin hij zat onlangs terugkeerde in The Green Knight. Het personage met de naam Kael is dan weer een verwijzing/ wraakactie richting de bekende filmrecensent Pauline Kael die weinig van George Lucas' films moest hebben. Zij omschreef het kijken naar een film van George Lucas eens treffend als een vermoeiend dagje naar het circus met de kinderen. Nou zoete wraak hoor.

Al die citaten naar verleden en toekomst kunnen niet verhullen dat het verder een vrij zwakke film is, die bovendien mikt op een onduidelijk publiek. Voor jonge kinderen is de film te eng, voor oudere kinderen te kinderachtig. Wat ook niet helpt is de oor-teisterende score van James Horner. Het gebruik van echte kleine mensen (ik weet niet zeker of dat de correcte term is) was vrij bijzonder, maar verder toch beetje standaard fantasy zonder al te veel fantasie.

Prima film ging ervandoor met de Gouden Palm wat destijds toch wel een verrassing mocht heten. The Wind That Shakes the Barley heeft naast een mooie titel ook een aansprekend verhaal: de onderdrukten die in opstand komen tegen de onderdrukker is iets van alle tijden. Het is dan ook niet moeilijk sympathie te voelen voor de Ierse opstandelingen, zeker omdat hun Britse vijanden worden geportretteerd als bloeddorstig en wreed. Murphy speelt de held tegen wil en dank en dat doet hij wel aardig, al zal ik wel nooit een fan worden. Loach laat zijn acteurs graag hun gang gaan: als ze even niet uit hun woorden komen draait hij gewoon door- de een zal het amateuristisch noemen, de ander authentiek, ik vond het hier in elk geval geloofwaardig, met name als er politiek wordt besproken. De gevechtsscenes vond ik ook niet slecht gedaan.

Waar ik een beetje moeite mee had was Paddy's ommezwaai- al wordt het wel uitgelegd, het ging me na de opbouw iets te snel, zeker dat hij uiteindelijk zelf zijn broer laat executeren. Dat laatste ging er ook iets te ver over voor mij, het had niet de impact die gezocht werd. Maar dat heeft misschien ook te maken met mijn gebrekkige kennis over de Ierse Burgeroorlog.

Zowel qua thema als stijl trouwens erg lijkend op Land and Freedom, mijn favoriete Loach-film.

Kleine tegenvaller van Sjostrom (op de aftiteling overigens aangeduid als Seastrom), met een wat rommelige opbouw en niet al te gepaste komische intermezzo's, van Sourdough met name. Tegen het einde wordt het wat intenser en even denk ik dat het toch nog helemaal goed komt als de wind het lijk van de dode Roddy onthult- om dan met een anticlimax te eindigen. Lilian Gish, al dik in de dertig maar nog altijd heel meisjesachtig, maakt er nog wel wat van, en de wind die tegen de ruiten slaat en het stof dat het huis binnendringt zijn alomtegenwoordig, maar verder kan ik de status van deze film toch niet helemaal begrijpen.

Superlatieven schieten bijna tekort, want ik was best overdonderd door Wings. Indrukwekkend oorlogsepos met geweldige opnames van luchtgevechten, maar ook de slagveldscènes ogen spectaculair. En passant kom je ook nog te weten dat Fokker aan de verkeerde kant stond tijdens WO1. Naast het knappe camerawerk en de strakke regie zorgen de hoofdrolspelers voor een geloofwaardige bromance, de romantische plot inclusief happy end met de hier bejubelde Clara Bow vond ik dan weer niet helemaal goed passen.Niet dat ze het zo slecht doet maar ze wordt er een beetje met de haren bijgesleept, om op te duiken in enkele sleutelsccènes. Andere kleine minpunten zijn de te lange bubble scène en de orgelscore van Gaylord Carter waar ik na een tijdje wel genoeg van had.

Maar het doet uiteindelijk weinig afbreuk aan Wings. Je kunt de film verwijten soms te sentimenteel te zijn, maar ik was verbaasd door het soms heftige realisme. Amerikaanse piloten die aan flarden worden geschoten, close-ups van hun van pijn verwrongen gezichten, het bloed uit de mond- ik kan me niet herinneren dat eerder zo te hebben gezien in films uit Hollywood's beginjaren. Het zal wellicht te maken hebben met de regisseur, zelf veteraan.

Fijne dialogen, vooral van Donat als advocaat maar ook Hardwicke als de vader had aardige teksten. En de laconieke zoon Dickie was ook wel een mooi figuur. Alles zeer Brits, onderkoeld en met de nodige humor gebracht uiteraard. Misschien verdient de film nog wel een half sterretje meer, maar het thema stond daarvoor toch iets te ver van me af en het werd nogal braaf in beeld gebracht.

Wat een verschil toch met hoe Amerikanen een dergelijk onderwerp benaderen (van het genre: individuele strijder voor rechtvaardigheid tegen de klippen op): hier worden de vlammende slotspeech, de advocaat in tranen en de uitspraak zelf niet eens getoond, maar komen we alles te weten dankzij de ratelende dienstmeid. In een Hollywood-versie zou de dramatiek van de rechtszaak waarschijnlijk toch het zwaartepunt zijn.

Apart dat deze van de hand van Roeg is, al was hij natuurlijk al lang over zijn creatieve hoogtepunt heen.

Begon heel aardig met dat niet bijzonder kindvriendelijke verhaal van oma Zetterling over hoe je heksen kan herkennen en over de verdwijning van haar jeugdvriendinnetje die terugkeerde in een schilderij. Ook het idee van de heksenconventie was leuk gevonden, waarbij Huston duidelijk plezier heeft in haar rol van opperheks, maar ze wordt veel te snel ontmaskerd -letterlijk- waardoor de impact van haar eigenlijke uiterlijk wat tegenvalt. Ook de kinderen als muizen vond ik niet helemaal geslaagd, ik kreeg er een beetje Disney associaties bij.

Special effects zijn onvermijdelijk inmiddels wat gedateerd, toch geeft dat de film ook juist de nodige charme. De remake zal ongetwijfeld een stuk gelikter zijn. Het einde waarbij de laatst overgebleven Britse heks opeens "goed" geworden is komt volledig uit de lucht vallen en slaat dan ook nergens op- maar ze moesten er kennelijk een happy end aan breien.

Tegenvallende productie over de heksenvervolging in Europa, Engeland in dit geval. Het verhaal is op zich wel interessant, maar de uitvoering laat nogal te wensen over. Vooral door het script en wat krakkemikkig acteerwerk.

Van een low budget productie moet je misschien niet te veel verwachten, en sommige zaken worden goed opgelost door gebruik te maken van de setting- Lavenham wil niet voor niets graag op de UNESCO Werelderfgoed lijst terecht komen, het is alsof je zo de Middeleeuwen binnenloopt. Maar als je geen budget hebt, waarom situeer je het verhaal in een oorlog en laat je steeds dezelfde vier soldaten opdraven. Dat ze met drie man en een paardenkop op zoek gaan naar de ontsnapte koning is natuurlijk niet serieus te nemen. En datzelfde handjevol soldaten bevrijdt even later ook nog even hun strijdmakker en diens eega uit de martelkamer.

Ook een storende continuïteitsfout als Hopkins tegen Stearne zegt dat ze naar Lavenham gaan voor een klus. Vervolgens worden ze van elkaar gescheiden en als Stearne daarna op zoek gaat naar Hopkins vertelt iemand hem dat deze in Lavenham is gesignaleerd. "What's he doing in Lavenham?!" Ja duh. Zulke fouten bedek je met de mantel der liefde als ze begaan worden op het schooltoneel, in een film komt het lachwekkend amateuristisch over.

De heksenvervolging had een stevige godsdienstwaanzinnige component die hier nauwelijks benut wordt. het maakt van Hopkins en Stearne nogal eendimensionale figuren, belust op geld en jonge vrouwen. Price is natuurlijk de ster van de film en hij is met zijn lijzige stemgeluid, sarcasme en onbuigzame houding zeker niet slecht, maar ook hij kan de film niet redden. Hilary Dwyer is best charmant maar kan vooral goed een keel opzetten, haar tegenspeler Ian Ogilvy overtuigt totaal niet als op wraak beluste soldaat. De rest van de cast acteert op bedenkelijk niveau.

Nee dit was een teleurstelling. Hij was misschien eerder maar kan zich bij lange na niet meten met verwante films als Kladivo na Carodejnice (1970) of The Devils (1971)