Opinions

Altijd leuk het debuut te zien van grote regisseurs. Soms valt het tegen (Woody), soms valt het mee (Spielberg) en soms is het meteen een klassieker (Tarantino). Deze Scorsese valt wel in de tweede categorie, het is herkenbaar en er zitten enkele geweldige momenten in, maar er zitten ook nog wel stukken in die een stuk minder de hand van een meester in wording doen vermoeden. Keitel en ook tegenspeler Bethune hebben wel een fijne chemie, en fijne dialogen over film ik kreeg zowaar zin om weer The Searchers te bekijken.

De scenes met de vrienden waren minder boeiend, minder goed geacteerd ook, maar al met al geen film waar Marty zich voor hoeft te schamen.

En ik zocht haar naam al bij de aftiteling en werd niet teleurgesteld- ook hier was Thelma Schoonmaker al de editor.

Mooi geschoten en originele setting, maar vond dit toch een mindere Hitchcock. Vond vooral de hele premisse dat de priester zich houdt aan het biechtgeheim nogal ver doorgevoerd. Verder maakte de moordenaar een aantal zeer opmerkelijke beslissingen, te beginnen met zijn biecht. Op zich snap ik nog wel dat hij het iemand moet vertellen, maar even later vertelt hij het ook zijn vrouw, en het zou me niet verbazen als hij diezelfde avond zijn verhaal doet aan een anonieme dronkelap in de buurtkroeg.

Laaggewaardeerd hier op MM, een nochtans aangenaam filmpje met, voor veel mensen dan toch, herkenbare thematiek. Lynskey is leuk, mede ook juist omdat ze er zo niet-glamoureus uitziet, of als een "zoutzak" zoals iemand schreef. Ik geloofde ook echt in haar personage.

Dat geldt minder voor Wood, die wel een heel excentriek figuur speelt, maar wel een leuke rol. Net als Daniel Radcliffe heeft hij de rol waarmee hij doorbrak inmiddels wel weten te ontstijgen.

De film is verre van perfect, niet alle bijrollen waren even goed en in plaats van die country muziek was andersoortige muziek beter op zijn plaats geweest, maar kom toch uit op een ruime voldoende.

Aardig werkje van opperdroogkloot Kaurismaki. Briljant is het nergens, maar wel vermakelijk. Sommige grappen waren geslaagd maar meestal verzandde het toch in flauwigheden die je al van ver zag aankomen. Het is natuurlijk ook geen Laugh out loud-komedie, meer een ironische met een flinke laag maatschappijkritiek, en het is allemaal zo lullig opgezet dat je van de hoofdpersoon ook weinig meer kan verwachten dan de onnozele acties die hij pleegt.

Omdat ik Louis CK een leuk figuur vind heb ik me nog wel vermaakt, maar zijn Louie serie en stand up comedy zijn van beduidend hoger niveau dan deze film. Het voelt eigenlijk een beetje als een (veel te) lange aflevering van Louie, Louis CK speelt eigenlijk dezelfde loser-met-succes, en ook Pamela Adlon zet hetzelfde personage neer als in de serie. De overige acteurs hebben eigenlijk maar weinig om handen, Charlie Day viel me nog wel negatief op, was hinderlijk aanwezig. Helen Hunt had ik niet eens herkend. Het is verder weinig bijzonder, en het duurt gewoon te lang. Na een uur was alles wel zo'n beetje gezegd en dan ben je op de helft.

Laag gemiddelde voor dit boeiende relaas over de moordaanslag op Andy Warhol. Taylor is voortreffelijk al vuilbekkende mannenhaatster die steeds dieper verzeild raakt in een moeras van woede en paranoia. Ze is bepaald geen aangenaam personage, maar dat heeft verder niks te maken met de kwaliteit van de film imho. Alex DeLarge is ook niet bepaald een fijne knul en dat geldt wel voor meer protagonisten in de filmgeschiedenis.

Andy Warhol en zijn entourage in The Factory zijn al even goed getroffen, met Warhol als groot artiest die nauwelijks een fatsoenlijk woord over de lippen krijgt, de mensen om hem heen die vooral cynisch en oppervlakkig zijn. Het is leuk veel acteurs in hun jonge jaren te zien, van Jared Harris als Warhol en Michael Imperioli als een van zijn volgelingen, tot een onherkenbare Justin Theroux als anarchist. En dan is er ook nog Stephen Dorff als Candy Darling.

Leuk beeld van de jaren 60 in New York, prima soundtrack ook met o.a. Yo La Tengo en zowaar Bettie Serveert.

Goed sociaal drama zoals Loach ze wel vaker maakt, ditmaal over onmenselijke, ambtelijke bureaucratie. De regisseur lijkt oprecht boos te zijn en wil gehoord worden, en schroomt niet voor het inzetten van sentiment en hyperbolen (je kunt altijd nog de prostitutie in als de staat je laat vallen). Daarmee is hij minder subtiel dan bv de gebroeders Dardenne maar spreekt hij (waarschijnlijk) meer mensen aan.

Maar ondanks de wat zwart-wit benadering werkt I, Daniël Blake dankzij het geloofwaardige spel van de hoofdrolspeler, Dave Johns. Hij maakt geen karikatuur van zijn personage, wat vaak wel op de loer ligt bij sociaal drama, en heeft een fijne wisselwerking met Hayley Squires.

Leuk, al had ik wat moeite met Robbie in de titelrol- ze doet haar best maar is veel te knap en elegant om de lelijke, bonkige Harding te spelen. Ook al gooit ze er nog zo veel fuck you’s tussendoor.

Verwacht geen film over de rivaliteit (als die al bestond) tussen tegenpolen Harding en Kerrigan, dit is de rehabilitatie van Tonya, Kerrigan komt er nauwelijks aan te pas. Ik kan me best voorstellen dat Harding tevreden is met het resultaat.

Minder tevreden zullen haar ex-man en bodyguard zijn, de moeder zal het waarschijnlijk, als ze waarheidsgetrouw is geportretteerd, allemaal worst zijn.

Flinterdun verhaaltje maar Mae West is leuk met haar continue geheupwieg en gedraai met haar ogen en natuurlijk de ene na de andere gevatte oneliner:

“It’s not the men in your life, but the life in your men”, dat werk.

Ik kon er af en toe wel om lachen, en het is ook wel verfrissend, een niet bijzonder aantrekkelijke vrouw die haar beste jaren al enige tijd achter zich had met zo’n dosis zelfvertrouwen. Ik kan wel begrijpen dat ze een icoon was en dat haar naam nog steeds bekend is (haar films afgaande op het aantal stemmen, wat minder).

Cary Grant heeft een wat ondankbare rol als love interest, ook een weinig bijzonder bijrolletje van Edward Arnold, en er zijn nog wel wat bekende koppen. Maar alles draait om Mae.

Leuke thriller met een onvoorspelbaar verloop. Dat het hele gedoe in het motel zich afspeelde in het hoofd van een moordenaar met MPS is best origineel, maar het zorgt ook wel voor wat gemakzucht: omdat alles toch 'niet echt' blijkt te zijn kan iets ongelegens als logica snel overboord gegooid worden. En dus kan een zesjarig jochie bv een auto laten exploderen.

Geweldig is het allemaal niet maar vermakelijk genoeg. DeMornay had ik trouwens niet herkend. Ze heeft in elk geval wel zelfspot ("Didn't you used to be that actress?") En wat lijkt die Jake Busey op zijn vader zeg.

Aardige film over een idealistische speechschrijver die het niet redt in het politieke wereldje, tenzij hij meegaat in het gekonkel en gestook. Uiteraard is het een vrouw die het drama inleidt, de zwakke plek van zowat elke Amerikaanse politicus- Kennedy, Clinton, Gary Hart, noem ze maar op.

Acteerwerk is erg goed, met name van Hoffman en Gosling, scenario had wat zwakke punten maar ik was ergens ook wel blij dat er geen enorme twist op het eind kwam- het komt de geloofwaardigheid wel ten goede. Maar aan de andere kant knaagt het dat er wel iets meer in had gezeten.

Verrassend leuke komedie, met plezier gemaakt zo lijkt het. Ik vond de extatisch neuriënde de Pauw een leuke vondst, Van Der Gucht debuteert heel verdienstelijk en Victor Löw was geknipt voor de rol van gladde manager (wat lijkt hij toch eigenlijk op Jack Black, ten minste in deze film). Vond de kritiek op de rol van de media best raak, het had af en toe nog wel iets scherper gemogen en het wel hele happy end had van mij ook niet gehoeven (dat loste Szifron in het segment Bombita van Relatos Salvajes dan beter op, om maar even een vergelijking te trekken) maar verder weinig mis met deze prent.

Tsjecho-Slowaakse SF lijdt aan een teveel aan personages, waardoor het claustrofobische van een ruimteschip teniet wordt gedaan en je weinig binding krijgt, geen idee wie er bv in het ontploffende ruimteschip zaten.

Het wordt deels goed gemaakt door de fijne soundtrack en het design, maar als serieuze sf valt het toch wat tegen- ik had er misschien iets te veel van verwacht.

Toch een kleine teleurstelling na vorige maand het weergaloze High and Low te hebben gezien. Ikiru is eigenlijk niet te vergelijken met dat meesterwerk, behalve dat het ook een hedendaagse film is. Ikiru is een ietwat sentimenteel drama, dat gelukkig wel origineel en ontroerend genoeg is om te blijven boeien, althans de eerste helft. Ik was verrast toen Watanabe ergens halverwege de film al stierf, en de film begon toen een beetje te slepen.

Tot dat moment vond ik het een goede film met een aantal mooie scenes. Wat te doen als je te horen krijgt dat je nog maar 6 maanden te leven hebt? Eerst een avond doorzakken en geld verbrassen leek me een logische keus. Maar dat houd je niet vol, zeker niet met zijn prognose. Daarna gaat Watanabe op zoek naar jeugd en levensplezier, iets waar zijn jonge collega van lijkt over te lopen. Is deze eerst nog aangenaam verrast door de omzwaai van Watanabe, al snel raakt ze verveeld. De scene dat hij haar smeekt om nog een avond uit te gaan, en zij uit schuldgevoel toestemt was een van de beste scenes. Ik vond dat sowieso het sterkste en meest schrijnende stuk van de film, omdat het zo realistisch was- natuurlijk zit zo'n meisje niet te wachten om haar avonden door te brengen met haar aardige, maar saaie, veel oudere chef, maar Watanabe voelde kennelijk iets wat op geluk leek in haar gezelschap.

Dan besluit Watanabe het over een andere boeg te gooien, en zijn positie te gebruiken om een park te realiseren. En zijn we dus getuige van zijn begrafenis. Hier haakte ik een beetje af eerlijk gezegd, zijn collega's die onder het genot van een hoop drank hun zegje doen over de overledene. Iemand merkte op dat dat erg Japans is, hoe er na je dood over je wordt gesproken- misschien is dat zo, maar de film werd er niet beter op.

Audiovisueel is hij niet zo sterk al zijn er wel een aantal mooie shots, maar daar kan ik me meestal wel overheen zetten bij oude films. Toch vond ik de film soms ouder overkomen dan hij was en dat is natuurlijk geen goed teken.

Aardige maar ook niet erg opzienbarende film met prima Scott Thomas als vrouw met een verleden, andere rollen waren een stuk minder goed ingevuld.

Als subtiel, praterig drama werkt het nog het beste, zodra de film iets probeert te versnellen wordt het ongeloofwaardig: dan denk ik o.a. aan de onbeschofte werkgever, de uitbarsting tijdens de Dostojevski-bespreking, de plagerij bij het vriendendinner- de ontknoping was ook niet helemaal bevredigend en riep vooral vragen op.

Vond ook de eerste helft erg mooi, ondanks dat het inderdaad uit losse fragmenten bestond. Maar de tweede helft is wel beter, de zoektocht naar de zin van het leven, zonder daarbij te vervallen in vaag geouwehoer. Sommige scenes waren van grote schoonheid, anderen weer bizar en moeilijk om naar te kijken, maar alles leek raak, je voelde de twijfel van de hoofdpersoon die hem voert op het pad van de wetenschap, het huiselijk geluk, tot de mystiek aan toe. De acteur die hem vertolkt kwam overigens een jaar later om in de Himalaya. De muziek van Wojciech Kilaris is prachtig en tilt de film naar een hoger niveau.

Wel wat minder dan Alice in den Städten maar leuke, wat lome road movie. Ik vind Vogler wel een hele relaxte uitstraling hebben, als hij opeens boos of geïrriteerd doet denk ik echt even "huh?" De film is eigenlijk op zijn best als ze ook daadwerkelijk on the road zijn en in de (aanvankelijk bijzonder spaarzame) dialogen tussen de twee, de ontmoetingen (de kersverse weduwnaar, de oude vader die niks mag zeggen) deden me niet zo veel. Veel leuke korte scenes zoals het snelwandelend 'vluchten', het schaduwspel, de papieren bootjes. Verder wel leuk om te zien al die ouwe, aftandse bioscoopzaaltjes met houten klapstoeltjes, het had wel charme maar doe mij toch maar een comfortabele zetel. Vooralsnog vind ik de Duitse jaren 70 Wenders een stuk fijner dan die van de jaren 80.

Was benieuwd naar deze remake van de klassieke roman, eindelijk in de taal van het boek, en hoewel de film visueel soms overdondert is het over de hele linie toch een beetje een teleurstelling. Zo zijn de schrijvers en de regisseur wel erg los omgesprongen met het bronmateriaal en wordt het opleidingsgedeelte weggelaten. Spijtig want tijdens de militaire training worden de verschillende karakters gesmeed en door dat nu weg te laten bleven de kameraden van Paul vrij anoniem. Maar dat zal ook de bedoeling zijn geweest wellicht, getuige de openingsscène: soldaten zijn anoniem kanonnenvoer, inwisselbaar, en zo leken de machthebbers hun manschappen ook te beschouwen. Maar het bij-effect is dus wel dat ik me als kijker minder verbonden voelde met de verschrikkingen die de soldaten moeten doorstaan. Moet ook zeggen dat ik de acteurs die de vrienden gestalte gaven niet zo best vond.

Visueel is het zoals gezegd overtuigend, met scenes van slagvelden zoals ik die vooraf ook in 1917 had verwacht. Het één op één gevecht, wat wel uit het boek komt, is een sleutelscène. Eindelijk ziet Paul het gezicht van de vijand, en die blijkt er niet heel anders uit te zien dan zijn kameraden. Jammer genoeg heeft hij op het eind nog meer van die knokmomenten zodat de impact een beetje verloren gaat, en dat is misschien dan toch een kritiekpunt dat er soms geen maat gehouden wordt met het tonen van al het geweld. Bovendien: de oorlog was volgens Remarque ook voor een groot deel wachten, dagen van verveling, geteisterd door honger en luizen, en met een steen in de maag omdat elk moment de hel kan losbarsten. Dat kwam in de film niet echt terug.

Muziek vond ik niet zo sterk. Ik houd best van experimentele, industriële soundtracks maar ik vond deze niet erg geslaagd. De film is dat uiteindelijk wel omdat er toch voldoende sterke punten zijn, maar het is niet de definitieve WO1-film geworden.

Degelijke film, tyische Oscar-film: biopic van een tragische held, groots opgezet. Cumberbatch zet een mooie rol neer maar de film is verder een beetje braaf. Ook nogal ongeloofwaardig soms, om maar een beetje drama op het scherm te krijgen wordt nét als de code ontdekt wordt een aanval op een konvooi ingezet en toevallig zit daar nét de broer op van een van de code-brekers.

Het is natuurlijk ook niet makkelijk om een film te maken over iets wat zich in wezen niet leent voor cinema: een stel knappe koppen moeten een machine bouwen. Dat het toch een aardig drama is geworden is met name te danken aan de acteurs- Cumberbatch is wel een serieuze contender voor de Oscar, zeker ook omdat de Academy gek is op acteurs die buitenbeentjes portretteren.

Thriller-elementen heb ik niet kunnen ontdekken, geen idee waarom dit genre bij de omschrijving staat. Toch niet vanwege het subplotje over de Russische spion?

Wederom een prima melodrama van Douglas Sirk, waarin racisme, Broadway en kleinburgerlijk Amerika onder de loup worden genomen. Sirk werkt met contrasten: daar waar de blonde Susie een luizeleventje heeft en zich overgeeft aan bakvissenromantiek, is de iets oudere Mary Jane in voortdurend gevecht met haar identiteit. De haast heilige Annie doet alles voor haar dochter maar wordt keer op keer afgewezen. Maar ja, God must have had His reasons to make some people black and some people white, verzucht Annie op een gegeven moment.

Het eendimensionale karakter van Annie- dat van de nederige, hardwerkende, liefhebbende moeder, komt ook nog tot uiting in wat bijna een staatsbegrafenis genoemd kan worden. En dat terwijl Lora dacht dat Annie geen vrienden had. Al een aantal keer opgemerkt: de gospel van Mahalia Jackson is echt indrukwekkend. Soundtrack is sowieso best fijn. Naar terugkomend op Annie, zij was zó goed en begripvol dat aan de andere kant van het spectrum Mary Jane overkwam als een irritante blaag. Kennelijk was ze genomineerd voor een Oscar maar haar rol was iets te negatief geschreven waardoor de sympathie van de kijker wel heel erg bij haar moeder komt te liggen. Iets meer nuance (Annie minder goed, Mary Jane minder slecht) had van mij wel gemogen.

De verhaallijn tussen Lora en haar agent en de regisseur was ook aardig om te zien, de platonische liefde tussen haar en de fotograaf was overbodig. Ten slotte nog opgemerkt dat de actrice die Susie (16) speelde wel erg matig was, leek soms wel een kind van 12.

Seidl laat zich kennen, althans op basis van Hundstage en deze film, als chroniqueur van de donkere krochten van de westerse samenleving, en schaart zich daarmee in het rijtje pessimisten als Haneke en Houellebecq. Seidl zoekt het hier met name aan de onderkant van de samenleving, waar mensen door een combinatie van externe omstandigheden en persoonlijke problemen moeite hebben aan te klampen en hun heil noodgedwongen elders zoeken.

Hoewel Seidl genadeloos is in zijn portrettering van de uitwassen van de westerse samenleving, en dan met name in de verzorging van hulpbehoevende ouderen en de behandeling van vrouwen die zich prostitueren, is hij hier toch iets minder zwartgallig dan in Hundstage, die vooral een afrekening leek met de kleinburgerlijke mentaliteit. Import/Export heeft toch een soort van hoopgevend einde, en daarmee onderscheidt Seidl zich toch van de eerder genoemde (vroege) Haneke en Houellebecq. Olga is de spreekwoordelijke roos op de mestvaalt, en het zal niet voor niets zijn dat ze een migrante is. Pauli is dan weer een typische kansarme jongere die makkelijk zou kunnen afglijden naar extremisme, maar die ondanks alles uiteindelijk zijn eigen weg kiest.

Zou wel interessant zijn een opvolger te zien die de "import/export" niet tussen oost en west laat zien maar tussen noord en zuid.

Onderhoudende docu is boeiend (en ongemakkelijk) met name dankzij de hoofdfiguur, de leugenaar Frédéric Bourdin, en de naïeve familie van de verdwenen Nicholas. Bourdin vertelt het verhaal alsof het een schelmenavontuur is, zonder enige schaamte- integendeel hij geniet van de aandacht.
De familie werkt opmerkelijk genoeg ook mee aan de film over deze niet bepaald aangename gebeurtenis waarbij ze ook niet ontzien worden. Er wordt nog even gesuggereerd dat ze wellicht wat met de verdwijning van Nicholas te maken hadden (dubieuze rol van oudere broer? Moeder?) waarop de plaatselijke detective nog even met een schep in de weer gaat om de tuin om te ploegen, maar dat bleek een schijnbeweging. Onnodig deze sensatiezucht, het verhaal was al bizar genoeg.

Dat er maar één persoon was die de moeite nam te zoeken naar fysieke verschillen tussen Nicholas en Bourdin is trouwens erg opmerkelijk, zeker omdat het niet eens iemand in functie was- iedereen met ogen en oren zou toch moeten concluderen dat deze persoon niet dezelfde was als het verdwenen jongetje. maar kennelijk gaan andere mechanismen werken in dit soort zaken.

Tognazzi en Gassman zijn op dreef als elkaars totale tegenpolen, waarbij de laatste staat voor alles wat corrupt is. Grappig hoe de naam van zijn bedrijf steeds terugkeert als een Italiaans bouwsel het weer eens begeeft. Maar ook het personage van de rechter is niet zonder mankementen zoals op het laatst blijkt. Actuele film ook in deze gepolariseerde tijden, waarbij de waarheid wordt verdraaid met kapitaal dan wel terzijde wordt geschoven uit rancune.

De muziek van Rustichelli is in beginsel wel leuk maar wel erg aanwezig, hetzelfde riedeltje wordt voortdurend herhaald. Mensen die gevoelig zijn voor schreeuwende Italianen zullen het zwaar krijgen.

Een wat onbekende film maar toch wel een filmische mijlpaal, als eerste gesproken western en ook de eerste geluidsfilm met buitenopnames. Dat maakt de film niet direct goed, maar aardig om een keer gezien te hebben. Baxter won een Oscar voor zijn rol van Cisco Kid. De overige acteurs vond ik niet zo best, met name Lowe komt erg onwennig over als een John Wayne-achtige sergeant die wat onhandig fröbelt met de jurk van Burgess. Burgess is niet helemaal geloofwaardig als Mexicaanse schone maar speelt vergeleken met Lowe dan weer redelijk soepel. Het verhaaltje is vrij dun, bovendien duren de actiescenes bij elkaar nog geen 5 minuten.

De film eindigt zowaar met een wisecrack van het type waar Schwarzenegger en Willis decennia later furore mee maakten: "she's ready to settle down", als Sonia Maria dodelijk getroffen ter aarde stort.

Goede film met met uitstekende vertolkingen door Steiger en Poitier. Scenario verliep soms wat simplistisch, Poitier die de cel deelt met een blanke verdachte en in 1 minuut zijn vertrouwen wint, de climax als iedereen zo'n beetje bij elkaar komt en een 100 $ biljet de zaak beslecht in het voordeel van Poitier, die ze 1 minuut daarvoor nog wilden lynchen. De hele moordzaak stelde sowieso weinig voor- het draait voornamelijk om de relatie Steiger (uitgebluste redneck cop, maar geen slecht persoon) en Poitier (jonge succesvolle agent, een wat minder gelaagd personage dan dat van Steiger maar geloofwaardig gespeeld). Ook het camerawerk van Haskell Wexler viel positief op, met een aantal mooie shots.

Deze thriller stijgt niet echt boven de middelmaat uit en is in feite een nogal clichématige formulefilm, maar het blijft gelukkig wel onderhoudend, al had het wel een minuut of 20 korter gemogen. Malkovich is prima als sinistere psychopaat, Eastwood kwam als actieheld niet helemaal uit de verf, en ook zijn romance met de 25 jaar jongere Russo was niet erg geloofwaardig. Nog los van het feit dat hun obligate liefdesplotje volledig overbodig aanvoelde.

Ik lees hier veel de naam Lovecraft terug. Ik ken die schrijver niet moet ik bekennen, misschien dat ik daarom af en toe wat moeite had met de verschillende stijlen die In the Mouth of Madness hanteert. Sam Neill vond ik wel prima, van de rest van de cast, onder wie een verdwaalde Charlton Heston, was ik minder onder de indruk. Het verhaal is best intrigerend maar de uitspattingen met monsters deden wel veel afbreuk aan de spanning- zolang het psychologisch blijft vind ik horror vaak het beste, zodra er monsters in beeld komen gaat het al snel richting camp. Dat dreigde ook hier te gebeuren met tentakelwezens en wat al niet meer maar gelukkig gaat het richting einde toch weer de goede kant op. De spinvrouw kon ik trouwens wel waarderen, als een soort ode aan The Thing.

Concept is aardig gevonden, en het begin was niet slecht, al was het ook wel een beetje irritant dat het in vrijwel elke bijzin in elke dialoog over “tijd” ging. Maar het werd wel echt met de minuut minder, met in het oog springende knulligheden. Zo moet je iemand niet per ongeluk bij zijn arm grijpen want je grijpt zo een half jaartje weg, en je kunt ook echt te veel (bijna) narrow escapes in je film verwerken.

Het tweede deel als ze op tijdroof gaan (waarbij “de tijd” ook in fysieke kluizen bewaard wordt ) is bijzonder slecht uitgewerkt, en ik had af en toe het idee dat het script geschreven was door een 12-jarige. De weinig bijzondere acteurs -Seyfried en Timberlake zijn allebei erg meh-, de slechte effecten en een onbevredigend slotstuk maken het er allemaal niet beter op. Film oogt ook ontzettend goedkoop, het toch niet misselijke budget is er niet aan af te zien.

Zeer aardig familiedrama waarin Naruse, oneerbiedig gezegd, op de Ozu-tour gaat, in die zin dat het een variant is op een typisch Ozu-thema, de zoektocht naar een geschikte man voor de ongehuwde dochter in naoorlogs Tokio. Toch is Naruse's film ook weer niet helemaal te vergelijken met de films van Ozu, omdat het geluk niet zozeer in een harmonieus samenzijn ligt, maar in het vinden van je eigen weg, juist los te komen van je familie. De broer en zussen van protagoniste zijn dan ook nogal karakterloos, opportunistisch of allebei, en de aangetrouwde familie is ook weinig soeps. De mannen zijn sowieso vrij zwak en onbetrouwbaar, met als uitzondering dan de buurman die piano speelt en de was ophangt- het is wel duidelijk dat Naruse weinig moest hebben van de Japanse macho-cultuur van weleer. Overigens is Kiyoko zelf ook niet erg tolerant, een beetje aan je been krabben levert al commentaar op. Uiteindelijk verzoent zij zich wel met haar moeder, maar pas nadat ze helemaal is losgebroken en op zichzelf woont.

Mooi, redelijk sober gefilmd, en met een interessante zijplot over de minnares van de overleden echtgenoot van een van Kiyoko's zussen die een deel van de poet opeist.

Ook te zien op de site van Eye (net als Naakt over de Schutting trouwens).

Dit was pas de eerste van Weisz die ik zag, en het was best leuk. Prachtig die oude beelden van Amsterdam natuurlijk, en ik kon verder vooral genieten van de bizarre elementen, zoal De Bonk die het aanlegt met Glimmie’s moeder, en dan eigenlijk uit de film verdwijnt om plaats te maken voor Slofje, die van Glimmie een make-over krijgt. De auto die ontploft als die in de gracht belandt. Beetje onnozel allemaal maar ik vond het behoorlijk onderhoudend. Vond ook dat Mokumse penoze-sfeertje wel geinig.

Alleen wel jammer dat het misdaadverhaaltje zo slecht was uitgewerkt, het sloeg eigenlijk nergens op.