Opinions

Incendies- ik was vooraf volledig blanco maar het blijkt dus een erg plotgestuurde film te zijn met gebeurtenissen die leiden naar het moment waarop dan alles in elkaar valt- tegelijk wil het echter een rauw anti-oorlogsdrama zijn. De rauwe scenes zijn vrij heftig maar sommige scenes werken totaal niet, met als dieptepunt de scene waarin de broers van Nawal haar wllen doodschieten als eerwraak maar dan roept oma dat ze naar binnen moeten komen want anders wordt het eten koud (nou ja, ze riep iets anders maar zo kwam het een beetje op mij over).

Maar grootste minpunt is wel: waarom zadelt de moeder haar kinderen in hemelsnaam op met deze zoektocht, die leidt tot een conclusie die rechtstreeks naar een abonnement op een psychiater zal leiden? Zij vindt dan wellicht closure en ze krijgt haar grafsteen, maar dit leek me nou typisch een geheim dat je voor je houdt. Dan klinkt al snel de dooddoener: maar dan was er geen film geweest- maar het is gewoon de zwakte van het scenario dat het zo ongeloofwaardig is.

Waarom die notaris haar daarmee helpt- en kennelijk zijn netwerk van notarissen gebruikt- al even vreemd. Deze vrouw die hem alles toevertrouwde op haar sterfbed had hij beter niet serieus genomen en haar kinderen veel leed bespaard.

Ook de té ongeloofwaardige gebeurtenissen en de problemen met de chronologie (of had ze de eerste zoon toen ze 15 was?) zijn minpunten.

Soms kun je films die ooit indruk maakten beter niet herzien maar wilde deze toch nog eens bekijken voor ik me aan het vervolg waag. Deze zag ik destijds in de bioscoop en vond het toen een behoorlijk spectaculaire film, ook al omdat aliens nu eens niet als aaibare hoogintelligente wezens werden voorgeschoteld maar als gevaarlijke monsters. Waarschijnlijk vielen het vermoeiende patrotisme en het belachelijke verloop toen ook wel op maar was ik minder kritisch. Nu stoorde dat echter, en daarbij ziet de film er ook inmiddels behoorlijk gedateerd uit, met af en toe opvallend slechte CGI. Acteurs ogen ook alsof ze er niet zo veel zin in hebben, vond geen enkele lead erg sterk. En dan wat opzichtig jatwerk ("nobody's perfect"), nee ik was hier snel klaar mee. Nou ja snel, het duurde maar en duurde maar. Weinig zin in deel twee dat nog (veel) minder moet zijn als ik de kritieken moet geloven.

Weer een hele vooruitgang na Temple of Doom (die zo lijkt de consensus hier, ontzettend "donker" is, maar ik vond die juist luchtig en kinderachtig- niet de setting, die was letterlijk (grotten) en figuurlijk (kinderarbeid, mensoffers) donker, maar verder vond ik het maar een flauwe film- maar goed, dat terzijde).

Last Crusade heeft een beter verhaal, betere schurken, betere humor en er wordt ook een stuk beter in geacteerd. Ik zie ook veel liever het dubbelspel van Elsa dan het zeuren van de nuffige Willie.

Grootste pluspunt is de toevoeging van Connery, die de juiste toon weet te treffen. Ook is het fijn dat Denholm Elliot en John Rhys-Davies weer terug zijn. Beter hadden ze het hierbij gelaten maar helaas komt er nog een deel 4 dat je beter kunt overslaan.

Redelijk vervolg, wel heel erg luchtig maar goed het is Indiana Jones. De film draait vooral om de exotische locaties en de wisselwerking tussen Indiana en "Willie". Het kleine mannetje was een wat onnodige toevoeging.

Het script is duidelijk minder, alles hangt van toevalligheden aan elkaar, het avontuur komt Indiana aanwaaien. Sommige users noemen deze film "donker" maar dat vond ik eigenlijk wel meevallen (of tegenvallen), luchtig is het eerste woord dat in me opkomt.
De actiescenes zijn prima, muziek ouderwets en aanwezig (niet per se een minpunt), acteerwerk degelijk en script dus matig.

Meest ergerlijk was wel dat bloeddrankje waardoor je zogezegd in een nachtmerrie belandt waar je niet meer uitkomt. Tenzij je even een fakkel tegen je aankrijgt.

Inderdaad nogal toneelmatig maar vond het geen onaardige film met een aparte mix van acteurs- de casting lijkt op zijn minst nogal lukraak. Op zich pakt het niet slecht uit. Steiger zet aardig een -niet bijster sympathieke- Italiaan neer, dat lukt hem in ieder geval beter dan in Le Mani Sulla Cita van een jaar eerder maar blijft bijzonder toch die gewoonte Amerikaanse acteurs te strikken voor Italiaans-sprekende rollen. Was wel verrast dat hij pas eind dertig was in deze film, ik had het leeftijdsverschil met Cardinale een stuk groter verwacht. Cardinale komt dan weer jonger over, dat zal natuurlijk ook met haar rol te maken hebben. En misschien ook met haar kapsel.

Paulette Goddard kwam terug uit haar pensioen voor de rol van moeder des huizes en deed meer dan eens denken aan Gloria Swanson in Sunset Blvd. Ook de rol van vrouw op leeftijd die teert op haar verleden, leeft in ontkenning en ook wel -in mindere mate- de gekte (met name in de laatste scène als ze grimast naar haar eigen spiegelbeeld). Ik kan me voorstellen dat Goddard aan de acteerprestatie van Swanson dacht toen ze ja zei tegen deze rol- meteen ook haar laatste.

Muziek viel bij een paar scenes op als er flink op de piano geramd wordt om zo bepaalde scenes van extra lading te voorzien, en dat werkte best goed.

Vorig jaar is een nieuwe versie van Moravia's boek verfilmd maar gezien het aantal sterren (nul op het moment van schrijven) is dat redelijk onopgemerkt gegaan.

Slappe Engelse titel trouwens, om over de Franse niet te spreken. Doe mij maar De Onverschilligen.

Aardig tweeluik maar wat mij betreft toch Lang-light, het kan niet in de schaduw staan van zijn jaren 20-30 werk.

Acteerwerk was zo-zo, de choreografie van de gevechten matig, de effecten over het algemeen aanvaardbaar, al was de slang wel op het randje. Gelukkig werd dat gecompenseerd door Seetha gekleed in wat velletjes aluminiumfolie dus het zal weinig mensen zijn opgevallen.

Ik hoor toch veel liever een Goblin score want de muziek, op de fraaie Verdi-verbastering na, vond ik maar zo-zo. Het verhaal is ook erg rommelig, maar dat is het zwakke punt van zo’n beetje elke Argento die ik heb gezien, dus daar verbaasde ik me niet echt over. Visueel is er weinig aan te merken, maar zo mooi als in Suspiria of Profondo Rosso wordt het niet. Kills waren leuk gedaan.

De climax was helaas een anti-climax. Alles bij elkaar redelijk vermakelijk maar ook niet meer dan dat.

De oudste speelfilm die ik ooit zag is behoorlijk saai. Het verhaal is zeer eenvoudig en de camera (uiteraard) erg statisch, de trage editing helpt ook niet mee. Ik zag overigens een versie van 72 minuten.

Hooguit interessant als tijdsdocument en uit filmhistorisch perspectief.

Films die 5-10 jaar later gemaakt werden zijn flitsend vergeleken met Ingeborg Holm.

Vermoeiende zit deze nieuwe van Paul Thomas Anderson met een complexe en wat belachelijke plot vol kleurrijke randfiguren die even op mogen draven. Had er een stuk of 5 bijrolletjes uit gelaten. Aan de andere kant, dat is kennelijk ook deels de bedoeling want Doc snapt het ook allemaal niet, en dat levert een grappige shot op dat hij wat suf naar een whiteboard zit te staren waar hij wat namen en lijntje op heeft getekend.

De soundtrack is erg sterk, cameravoering, acteerwerk (Joaquin Phoenix en Josh Brolin met name), allemaal dik in orde, maar het is een film die toch niet echt indruk maakt omdat het zo dichtgeslibt is met ontwikkelingen dat ik gaandeweg mn interesse begon te verliezen. Het kon me weinig schelen hoe de vork nou in de steel zat, waarom die vader van die ene meid opeens met Doc aan tafel zat en hoe het nou ook weer zat met de nazi's.

Misschien moet ik hem nog een keer kijken, voor nu toch wel de minste Anderson die ik heb gezien.

Production design is fantastisch, het verhaaltje weinig bijzonder en ondanks het Frankenstein-sausje redelijk voorspelbaar. Visueel niet zo statisch als sommige tijdgenoten, tegen het eind doet de montage zelfs denken aan de Sovjet-cinema uit die tijd. Wel grappig trouwens hoe de televisie wordt gepresenteerd, die toen z'n beetje werd uitgevonden: de ster ziet haar publiek in verrukking luisteren in plaats van andersom. De ster c.q. femme fatale Georgette Leblanc is niet bijzonder aantrekkelijk wat gezien de vele aanbidders toch opmerkelijk mag heten. Maar pippo geeft dus al aan waarom zij deze rol mocht spelen.
Ik zag de film met een jazzy soundtrack wat gezien de visuals prima paste.

Verwacht wel iets meer van l'Argent.

Veel elementen die later in veel spookhuis-films zouden terugkeren, zoals de enge pop, de muziekdoos, de gesloten kamers, verstoppertje spelen, creepy kinderen- The Innocents heeft duidelijk veel invloed gehad op het genre. Wist niet dat The Others op hetzelfde boek was gebaseerd, maar tijdens het kijken moest ik er wel regelmatig aan denken: letterlijk zegt Ms Giddens op een gegeven moment "you and...the others" tegen Miles.

De film vond ik er erg mooi uitzien in kraakhelder zwart-wit, en het is eigenlijk de hele filmduur supersfeervol. Missschien zijn mensen tegenwoordig te veel gewend aan plot twists en mindfucks dat het einde door sommigen als onbevredigend werd ervaren, ik vond het wel een knap einde- en nog steeds blijft wat onduidelijk hoe het gesteld was met de geestelijke vermogens van Ms Giddens- haar puriteinse afkeer van sex gekoppeld aan een ongezonde fascinatie voor Miles is wel voer voor psychologen.

Zeer knap geacteerd van de hele cast, maar in het bijzonder toch wel van Kerr.

Wederom een geslaagde Coen-film- geen meesterwerk maar ze scoren eigenlijk altijd wel een ruime voldoende. Dit keer een vrij sober portret van een cynische en niet al te succesvolle muzikant, die we een paar dagen volgen. Zijn sores zijn soms luchtig, soms pijnlijk en meestal wel zwart-komisch- echt uitbundige scenes zijn er niet echt op misschien het maffe optreden van John Goodman na.

Bijrollen zijn vrijwel allemaal leuk ingevuld, de muziek is prima, en Oscar Isaac, die ik niet kende, zet een erg goede hoofdrol neer.

Overigens had ik pas na een minuut of 10 door dat het zich in de jaren 60 afspeelde- iedereen zag er vrij modern uit. Dat zegt wellicht meer iets over mij dan over de film trouwens.

Halloween, het is de tijd om weer een kleine inhaalslag te maken in het horror-genre. Helaas zijn de films die ik in dat kader gezien heb deze dagen niet van al te hoge kwaliteit, al is deze Insidious nog wel de beste. Of minst slechte. Hij staat bekend als een van de engste films aller tijden, dat is nogal een label, en na het zien van deze film die gelukkig op Netflix staat vraag ik me af waarop die reputatie is gebaseerd.

De verwachtingen waren redelijk hoog en de opbouw vond ik best leuk. De suggestie van demonen doet het altijd goed, maar helaas...zodra die demonen zichtbaar zijn valt 95% van de spanning weg. Dat geldt ook voor Insidious dat in de tweede helft nauwelijks nog griezelig is door veel te veel te laten zien. Iets wat Wan ook al in The Conjuring deed trouwens, die ik wel een tikkeltje beter vond. De enige momenten dat ik even opschrok was bij de jumpscares, toch een beetje de flauwe intikkertjes van het horror-genre- iets wat een argeloze muis in een smoezelige studentenkamer ook voor elkaar kan krijgen.

Misschien moet ik tot de conclusie komen dat ik, ondanks dat ik bepaald geen horrorfanaat, laat staan expert, ben, de Amerikaanse horror me niet zo veel meer doet. Voor verontrustende psychologische horror kun je beter naar Azië kijken, of Frankrijk.

Rise and fall van een niet al te snuggere crimineel die groot wordt door zijn bluf en totale gebrek aan angst. Alhoewel, groot...hij zit of vast of hij is op de vlucht, en elke poging een normaal leven te leiden strandt vanwege het zgn gebrek aan respect dat hij ondervindt.

Cassel overtuigt in de titelrol, maar de overige rollen zijn minder interessant. Depardieu is een dieptepunt, maar ook de andere partners in crime en zijn liefjes zijn weinig boeiend, het zijn stuk voor stuk vlakke personages. Camerawerk is ok maar niet opzienbarend, en het script had toch wel wat vloeiender gemogen, nu was het vaak te fragmentarisch- iets wat je wel vaker ziet bij biopics die te compleet willen zijn.

Ingrid Bergman steelt de show maar ik vond Gösta Ekman ook wel degelijk overtuigen in de hoofdrol. Intermezzo heeft een lange aanloop en is sowieso wat aan de trage kant, de verhandeling over uit elkaar gegroeide partners, het zoeken naar de tweede jeugd en de daaropvolgende spijt vond ik geloofwaardig, en op een enkele scène na niet overdreven sentimenteel. Hoewel de professor -in de ogen van de neutrale toeschouwer- wellicht de verkeerde keuzes maakt wordt hij toch zeer menselijk afgeschilderd. En als een stralende Ingrid Bergman op je pad komt, dan moet je sterk in je schoenen staan. Als Brandt dan door iedereen wordt verlaten en uit trots en zelfkastijding nukkig blijft rondreizen vond ik ook nog wel voorstelbaar. En uiteraard volgt de katharsis. Ik schrok wel even toen het dochtertje werd aangereden, dat was misschien iets te veel dramatiek maar vond het verder allemaal redelijk subtiel gebracht.

Leuke blockbuster maar heeft niet de impact die ik hoopte.

Nolan is een bekwaam regisseur maar naar mijn mening nogal overschat. Ik kan het wel waarderen dat hij een serieuze SF-film probeert te maken, het genre leent zich daar ook prima voor. Het ziet er mooi uit, en ook fijn dat hij afziet van overmatig CGI gebruik, maar helaas kan hij niet goed overweg met emotionele scenes, en blijft hij vaak leunen op de onvermijdelijke twist. Ook in deze film gaat hij een beetje de mist in- de scene in de boekenkast was lelijk en enigszins belachelijk, en vooral ook onnodig.

De vergelijking met 2001 wordt vaak gemaakt, en begrijpelijk, maar daar waar Kubrick afziet van uitleggerige toon en veel overlaat aan de kijker, wil Nolan elk detail verklaren. Hij stopt zn films gewoon te vol, terwijl de beste delen van Interstellar m.i juist diegene waren waarin je kunt genieten van de verstilde shots van de ruimte, begeleid door de perfect passende score van Zimmer.

Nou begrijp ik wel dat de meeste kijkers daar niet op zitten te wachten en er dus meer aandacht is voor actie, dialoog en twists etc maar dit kan zomaar een film worden waarvan de director's cut echt de moeite waard is.

Oordeel: leuke film, muziek en geluid indrukwekkend met name tijdens de beelden van de ruimte, acteurs redelijk tot goed (McConaughey met name, Chastain en Caine OK, Hathaway minder), wat vreemde keuzes in het scenario die anderen al hebben opgesomd maar heb me vermaakt.

Na het zien van Cool! ik weet niet hoeveel jaar terug was ik zo ontgoocheld dat het jaren duurde voor ik nog eens een van Gogh durfde op te zetten. Onterecht blijkt, want Interview is best een leuke film. Misschien niet heel geloofwaardig maar over de hele linie bleef het toch wel boeiend. Katja Schuurman is zoals Bokma terecht opmerkt een mooie vrouw, vond het wel een verrassende rol van haar, en Bokma vind ik eigenlijk altijd wel goed. Wel wat veel tongue in cheek humor waarin gespeeld wordt met de soms dunne lijn tussen realiteit en film, met name wat betreft Schuurman's personage (verliefd op Theo van Gogh, haha).

Het einde vond ik een beetje flauw en met dat wisselen van de bandjes kwam het ook niet helemaal als een verrassing. Vond het wel vreemd dat ten Damme haar dagboek stalt in het huis van Schuurman, daar hadden ze beter een GTST-attribuut kunnen maken.

Redelijke film, 20 jaar oud al weer, met wat vlakke Brad Pitt en een goede Cruise en Dunst over vampier met gewetensnood. Leuke invalshoek maar waarom het in de vorm van een interview moest- behalve dat het makkelijk is voor de schrijver zie ik geen enkel voordeel.

Beetje goedkoop einde (knipoog naar de fearless vampire killers misschien?) en al vaker opgemerkt flauw deel in Parijs, met overbodige rol van Banderas. Nee niet bepaald een meesterwerk maar verveeld heb ik me ook niet.

Indrukwekkend epos van Giffith, bestaande uit 4 segmenten (die overigens niet zozeer over intolerantie gaan, de film had net zo goed Betrayal of Jealousy kunnen heten). Zoals al opgemerkt komt het leeuwendeel voor rekening van het moderne deel en Babylon, de Hugenoten komen beperkt aan bod en het Jezus-verhaal had net zo goed weggelaten kunnen worden.

Het moderne segment en Babylon zijn gelukkig ook de meest boeiende delen, met name Babylon was spectaculair. De belegering van de stad zag er geweldig uit, indrukwekkende massa-scenes in glorieuze decors. Griffith was niet bepaald een man van subtiliteiten. Alhoewel, het kleine verhaal van een wanhopige vrouw die haar baby kwijtraakt wordt ook treffend in beeld gebracht, met een extreme close-up.

Er gebeurt veel in deze film, naast de belegering van Babylon en de Bartholemeusnacht zien we een gezin dat uit elkaar gerukt wordt door bemoeienis van een activistisch en whisky-rovend dameskransje (waarbij Griffith suggereert dat als vrouwen niet meer in de smaak vallen bij de andere sekse, ze zich gaan richten op hervormingen ), een moord, een race tussen een auto en een trein, Jezus op de kruisweg, functioneel naakt in de Tempel van Liefde (zo puriteins waren de Amerikanen nog niet voor de Hayes code- maar de dameskransjes hebben sindsdien gewonnen helaas)- het stormt maar door, waardoor het geen moment verveelt en je eigenlijk zou willen dat je deze op het grote scherm had gezien, het oog voor detail is verbluffend.

Muziek is bij stomme films belangrijk, ik zag de versie met muziek van Duhamel en Janssen, dramatisch en barok, en dat paste prima bij de beelden.

Oei dit was wel heel erg matig.
Film met goede intenties, maar dat is toch niet voldoende hier een hoger cijfer aan kwijt te kunnen. Matig acteerwerk, een magere plot vol vreemde taferelen, waarvan de grafschennis onder aanvoering van een tanig omaatje wel alles sloeg, en een nogal vervelende protagonist in de vorm van Chick. Die oom was nog erger trouwens, vol opendeur-wijsheden die in sommige Amerikaanse kringen waarschijnlijk voor diepzinnig zullen doorgaan.

Vermakelijke paranoia met een briljante titel laat zien dat een goed idee het halve werk is. Niks special effects, een groepje mensen dat zich verzamelt op een opmerkelijk vroeg tijdstip met uitdrukkingloze gezichten is alles wat je nodig hebt om een nare sfeer te creëren.

McCarthy is degelijk in de hoofdrol, Dana Wynter is een knappe vrouw, maar dit is geen film die acteurs laat schitteren. Wat dit een klassieker maakt is het idee dat mensen worden vervangen in hun slaap door exacte kopieën. Helemaal goed uitgewerkt is het idee overigens niet, want de plantaardige aliens maken kennelijk een kopie vlakbij het origineel, om die makkelijk over te kunnen nemen als deze in slaap valt- maar waarom lag de kopie van Jack zo open en bloot op een tafel? En hoe kon Becky zo rap vervangen worden toen ze even een minuut in slaap viel?

Ik had graag nog iets meer van de paranoia willen zien zoals in het begin, de spanning was wel een beetje weg toen eenmaal de kaarten waren geschud. De scène tegen het einde, als Miles als een waanzinnige op de snelweg het onheil staat te verkondigen was erg goed, daar had de film eigenlijk moeten stoppen.

Binnenkort de remake uit '78 ook maar eens herzien, die maakte ooit grote indruk en was volgens mij een stuk akeliger dan deze versie.

Merkwaardige film van Herzog over een Joodse krachtpatser. Het verhaal, gebaseerd op ware gebeurtenissen (al was de echte Breitbart al dood ruim voor de opkomst van de nazi's), is best interessant, maar helaas bakt Ahola er in de hoofdrol niet zo veel van. En Gourari is een aantrekkelijke verschijning maar ook duidelijk geen geboren actrice. Maar met name het houterige acteerwerk van Aloha zit de hele film in de weg, daar kan zelfs geen Tim Roth in vorm iets aan veranderen. Het heeft ook een beetje een TV-film feel, duidelijk voor weinig geld gemaakt.

Het kijkt op zich niet vervelend, er zitten aardige scenes in zoals de hypnose-scene (een kunst die Herzog zelf ook onder de knie heeft), maar ook omdat er ook nogal wat stukjes in zitten die onbedoeld grappig zijn, zoals dat ongemakkelijke staren van Aloha naar Garouri tijdens haar "droom"-concert of dat wijsneuzerige broertje die met zijn diep-filosofische inzichten zijn toehoorders tot verrukking weet te brengen.

Thriller die zich o.a. afspeelt in Hong Kong en Phuket, een cruise, het zijn details uit de plot die een heel ander soort film doen vermoeden, maar vond dit eigenlijk wel erg fijn. In het begin was ik nog wat te veel op zoek naar de samenhang, de plot lijkt ingewikkelder dan hij uiteindelijk blijkt te zijn, maar al snel zat ik er best in. Er wordt dus niet gekozen voor beelden van de Hongkongse skyline of de stranden van Phuket, je ziet vooral non-descripte gebouwen en omgevingen tegen een grauwe lucht, en de cruise is beter te omschrijven als een anti-cruise, ongemakkelijk en oncomfortabel- gelukkig (maar verrassend) was er nog wel een telefoon die bovendien werkte.

Het ingetogen acteren van Asano past prima bij zijn personage- alsof hij voor een foto poseert wacht hij zijn executie af. Vond Kang Hye-jung hier wat minder sterk, maar dat komt denk ik vooral omdat al haar teksten in het Engels waren. De film heeft best wat humor, van het soort dat je 100 jaar geleden al in Chaplin's films kon zien, maar ook kleine visuele grapjes- en natuurlijk de karaokefan Lizard, die als hij even aanzet meteen een paar vrouwen aan het dansen krijgt die zich in een foute videoclip wanen.

Slaapverwekkende SF die heel relevant probeert te zijn. De interessante dingen gebeurden duidelijk op IO, waar iedereen zich opmaakt voor het koloniseren van de ruimte, je zou denken laat dat eens zien, de film is er immers naar vernoemd, een nieuwe ruimtesaga is geboren?

Maar nee, wij kijken naar een (toegegeven, best aantrekkelijk) meisje die bijen kweekt en die ook The Martian heeft gezien dus druk in de weer is met kassen en gewassen, en die zwaar onder de indruk raakt van een kwistig met Plato-citaten strooiende ballonvaarder.

Goede film met een geweldige soundtrack doet inderdaad denken aan Vivre sa vie, maar Sandrelli is geen Karina, die heeft toch wel een pak meer uitstraling. Sandrelli doet het zeker niet slecht, maar echt sprankelen doet de film toch vooral in de cameravoering en montage (de tapdans scène!) én met name dus met de genoemde soundtrack.

Beetje gemengde gevoelens. De acteurs zijn nogal wisselend, maat de belangrijkste protagonist deed het naar behoren. Dat geldt niet voor het andere jongetje, dat kon niet zo goed acteren, vooral de scène dat hij het uitschatert als hij even uit zijn kuil klimt is behoorlijk slecht. Het grootste probleem is dat de genremix niet even goed werkt. Het mysterie wordt imho te snel opgelost, waarna de intrige danig verslapt. Als thriller werkt het ook niet echt, en helaas gaat het op het einde helemaal mis. Alles wat er gebeurt nadat Michele door zijn eigen vader wordt neergschoten had men beter weggelaten, er wordt veel te opzichtig gehengeld naar dramatiek, met als dieptepunt die helicopters die de opperbad guy nog even in de kraag vatten. Dankzij de mooie, soms wel erg lyrische beelden van het Italiaanse platteland en enkele mooie scenes kom ik nog wel uit op een krappe drie sterren.

Best een leuk uitgangspunt maar helaas een van de minste van Masumura die ik tot nu toe heb gezien. Een niet overtuigend, repetitief scenario en acteerwerk was ook niet bijzonder. Ayako Wakao leek een beetje op de automatische piloot te spelen. Ergerde me ook een beetje aan de gemakzuchtige dialogen:
- “Ik haat je, ga weg”
(ander trekt mes)
- “Bij nader inzien ben ik gek op je, blijf bij me”

Bijzonder wel dat vrijwel alle hoofd- en bijpersonages omkomen.

Meestal worden bij dergelijke saga met een verhaallijn over meerdere decennia jonge acteurs oud geschminkt. Nu heeft Scorsese ervoor gekozen oude acteurs digitaal te verjongen om zo nog een grote misdaadfilm te maken met legendes DeNiro, Pacino en Pesci. Een nobel streven maar niet helemaal geslaagd in de uitvoering.

De digitale verjonging werkt namelijk niet bij de motoriek, en de stramme oude mannenbewegingen zijn dan ook wat ze zijn, de strakgespannen hoofden ten spijt. Het levert een paar merkwaardige scenes op, met de scène bij de kruidenier wel als dieptepunt, beeld en geluid liggen mijlenver uit elkaar. Gelukkig blijft de fysieke actie verder enigszins beperkt want dat zag er niet uit.

Natuurlijk draait The Irishman niet alleen om de digitale trucendoos maar het is dermate prominent aanwezig dat ik er ook niet overheen kon kijken- steeds dacht ik weer hoe vreemd DeNiro er uit zag terwijl hij een dertiger moest voorstellen, en ook Pacino’s verschijning had iets bizars.

Het verhaal is gelukkig wel meer dan in orde, een boeiend relaas over de opkomst en ondergang van Hoffa en de verwevenheid met de maffia -met en passant nog de oplossing voor de moord op JFK-, en de acteurs zijn hun verschijning buiten beschouwing latend goed op dreef. Scorsese is een romanticus en ik had hem en de sterrencast een glorieus succes gegund, maar dit had m.i. toch veel beter gewerkt met jongere acteurs.

Vroege western van Ford met een verhaal dat ik al in grote lijnen kende van Union Pacific, dat over dezelfde episode uit de Amerikaanse geschiedenis gaat. The Iron Horse kent een aantal knappe actiescènes, en leuke momenten in de Hell on Wheels, maar een paar dingen stoorden me toch wel. Zo was de uiteindelijke confrontatie met Bauman teleurstellend- een soort worstel annex vuistgevecht. Eenzelfde soort gevecht hadden we ook al gezien met Jesson- was Davy soms zo'n beroerde schutter dat hij iedereen met de vuisten omlegt? En het begin verliep traag, met veel tekst en korte scenes die wat context aanstipten.
De onvermijdelijke romance wordt wat afgeraffeld, maar daar zullen weinigen om malen.

Tweede film van Chahine die ik zie, maar dit vond ik wel een klasse minder dan Bab El Hadid. Jammer, want de setting en thema's zijn veelbelovend. Maar de film meandert te veel in zijpaadjes, de onderlinge verhoudingen zijn soms onduidelijk, en er zitten ook een paar storende continuïteitsfouten in (de gewonde verzetsstrijder die een scène later nergens meer last van heeft). Voor de oorlogshandelingen worden archiefbeelden gebruikt, en dat is prima, maar soms wordt ook geprobeerd dat te mengen met gespeelde scenes, en dat mislukt dan helaas vrij jammerlijk. Sommige subplots hadden van mij weggelaten mogen worden, zoals dat verzetsgroepje dat Churchill wil vermoorden, of de nogal vreemde ontvoeringsscène die omslaat in een vriendschap (of toch een liefde?). Iets meer focus op de familie van Yehia had de film geen kwaad gedaan.

Toch geen spijt van deze te hebben opgezet, de Tweede Wereldoorlog in Noord Afrika is als setting wel interessant, waarbij de ambivalente houding ten opzichte van het westen goed tot uiting komt. Het vulgaire westen wordt zowel geminacht, zoals te zien is aan de dronken lallende soldaten die door de barretjes struinen, als bewonderd, zoals blijkt uit de magische klank van Amerika- een klank die in het allerlaatste, nogal bizarre eindshot een hele valse noot blijkt te zijn.

Ik meende Chahine trouwens te herkennen als bebrilde klerk tegen het eind maar hij staat niet bij de credits als acteur.