Opinions

Een wat onbekend werk van Griffith, met Carol Dempster als protagoniste. Ik las dat ze nogal dik was met de regisseur, die haar in de jaren 20 geregeld castte in zijn films, maar geen enkele film met haar in de hoofdrol zou erg succesvol blijken te zijn. Erg verwonderlijk is dat niet. Dempster had op zich wel de goede 'look' voor een hongerige vluchtelinge in deze film, ze spat niet bepaald van het scherm af. Overigens geldt dat ook voor haar tegenspelers in deze niet al te gedenkwaardige prent. De film is opgenomen in het Berlijn van het Interbellum, dat levert wel wat interessante plaatjes op, en er zijn wel enkele scenes die goed werken in dit verder nogal naïeve verhaal over hoe liefde alle ontberingen overwint. De scene met de rij voor de slager ten tijde van hyperinflatie was eenvoudig maar doeltreffend, net als de tocht met de kar vol aardappelen met hongerige kapers op de kust. Verder blijft het niet echt hangen.

Sympathiek vierluik met als rode draad een muntje. Het is nogal wisselvallig, wat de vier delen met elkaar gemeen hebben is dat ze behoorlijk moralistisch zijn, terwijl er ook wel wat maatschappijkritiek in doorsijpelt. Het opent niet slecht met het verhaal over de edelsmid die op het verkeerde pad terecht komt en zijn spaargeld verliest. De acteerstijl van de komiek Logothetidis was wel even wennen (nogal theatraal, met veel gebaartjes) maar uiteindelijk was het best genietbaar.

Dat kan helaas niet gezegd worden van het tweede deel, dat nogal sleept en me nogal tegen ging staan. Dit deel lijkt ook het langst te duren. Het derde filmpje is een onvervalst Kerstverhaal a la Dickens, alleen is Kerst dan ingeruild voor Nieuwjaarsdag, en het laatste, meest serieuze deel is een romantisch verhaal over een straatarme kunstenaar en een rijkeluisdochter. Clichés galore maar het bitterzoete verhaal beviel me toch het best.

Visueel zijn er enkele aardige vondsten, zoals het gebruik van kleur voor het valse muntje en de geschilderde maan. In Griekenland is dit blijkbaar een grote klassieker, wat de hoge IMDb-notering verklaart, maar hoewel degelijk toch bepaald geen topper in mijn ogen.

Aardige komedie moet het eigenlijk volledig hebben van de performance van Clara Bow, de originele It-girl. Ik vind haar niet eens zo'n schoonheid maar ze heeft een geweldige screen performance. Het verhaaltje stelt zoals wel vaker erg weinig voor, ook de comic relief van de bijrollen -met name William Austin- houdt niet over. It geeft een aardig tijdsbeeld, een alleenstaande moeder was een schandaal en de kermis was kennelijk vooral iets voor verliefde stelletjes - ik kan me trouwens voorstellen dat de getoonde attracties grotendeels verdwenen zijn door een combinatie van de nodige ongelukken en de Amerikaanse claim-cultuur.

Had al met al toch op iets meer gehoopt, niet in de laatste plaats door de medewerking van Josef von Sternberg als co-regisseur.

It heeft wel een bepaalde status, zo dacht ik, maar maakt die maar half waar. Ik had het eerste deel wel eerder gezien, en vond dat destijds best sterk- de clown Pennywise was wel sinister en er waren wel wat creepy momenten, en daarnaast heb je ook een nostalgisch coming of age verhaal over een groepje vrienden- iets wat je ook ziet in de King-verfilming Stand By Me.

Nu bij herziening blijft het eerste deel wel enigszins overeind al was het soms wel wat sentimenteel en was het toch een stuk minder eng dan in mijn herinnering. Pennywise had een goed uiterlijk (maar dat is ook weer niet zo´n kunst want clowns zijn nou eenmaal vrij freaky) maar zijn teksten en fratsen hadden toch minder impact. Het tweede deel was ronduit matig, acteerwerk van de volwassen acteurs was soms ondermaats, maar ook de reunie met Pennywise viel me erg tegen. En dan de climax met de spin- over een anticlimax gesproken. Als je geen budget hebt voor goede special effects, wees dan creatief of pas het aan, want dit zag er echt niet uit. De hele rioolscene zag er al goedkoop uit en dan komt er een monster op de proppen dat er niet veel beter uitziet dan de aap uit King Kong uit 1933. Kan best dat Pennywise in het boek ook eigenlijk een spin was, maar elke andere keuze was volgens mij beter geweest.

Aardige retro horrorfilm. Het is natuurlijk slim om, als je niet veel middelen hebt, van mensen die langzaam op iemand af lopen, iets verontrustends te maken. Vooral geholpen door de muziek natuurlijk, best een fijne soundtrack. Verder vond ik het niet heel bijzonder maar wel sfeervol en verfrissend dat er eigenlijk nauwelijks sprake van gore is. Typisch wel dat sex het grote gevaar inluidt: met vrijende stelletjes loopt het doorgaans niet goed mee af in het horrorgenre, en ook deze film bevat een toch wat puriteinse waarschuwing tegen casual sex.

Ook maar weer eens opgezet deze Kerst. Een van de grotere titels uit de jaren 40, sowieso de bekendste film van Capra, maar naar mijn bescheiden mening niet zijn beste. Ik ben waarschijnlijk de zoveelste die de vergelijking maakt, maar Capra heeft toch wel veel gemeen met Dickens, waarbij een sympathiek personage na veel tegenslag toch datgene krijgt wat het lezend/ kijkend publiek hem vurig toewenst. Alleen de loutering ontbreekt hier: Potter is op het eind nog steeds even onaangenaam als aan het begin. Overigens wel grappig dat hij een typische kapitalist is, de ultieme bad guy in Amerika's meest gewaardeerde Kerstfilm.

Het is verder vooral de film van Jimmy Stewart die geweldig in zijn rol zit. Hij reageert heel menselijk op alle ellende en pech die hem achtervolgt, en net als iedereen heeft hij zijn breekpunt. Knap en geloofwaardig gespeeld. Belangrijker is dat de film het sentimentele thema weet te onderbreken met scherpe dialogen en ironie, een stijlmiddel dat in veel hedendaagse films met overdaad wordt gebruikt, maar hier perfect gedoseerd wordt. Zo blijf je de personages serieus nemen en voelt geen enkel grapje out of context. Mooi die verzuchting als George zijn engelbewaarder aanschouwt: "Well you look about like the kinda angel I'd get".

Dan volgt een heel zoet einde, maar door alles wat daaraan vooraf ging is het de film vergeven. Misschien is het juist wel een sterk einde omdat Capra zo zonder terughoudendheid het sentiment opzoekt. Dat is weinig films gegeven, en ach het is Kerst, ik doe er een halfje bij.

Stalin die een film over een tsaar verordonneert, dat vond ik al best bijzonder. Maar na het zien van deel 1 van Ivan Grozny is het toch best logisch: Ivan die de edelen en de geestelijken om zich heen niet kan vertrouwen en uiteindelijk regeert bij gunst van het volk, het zal Stalin genoegen hebben gedaan. De figuur van Ivan is opvallend genoeg weinig imposant, op zijn sik na dan- die met name goed uitkomt als enorme schaduw op de kasteelmuur- en ook niet zo heel verschrikkelijk. Immers, hij laat toe omringd te worden door verraders en intriganten en pas als het bijna te laat is onderneemt hij actie. Het eindigt met een soort van cliffhanger, al zal de gemiddelde Rus wel weten wat er zoal volgt op zijn terugkeer naar Moskou.

Over het acteerwerk is al veel gezegd, en ik had er ook wat moeite mee, al die acteurs die hun teksten proclameren. Ook vond ik de manier waarop het verhaal verteld wordt soms wat onduidelijk. Wat die prins Kurbsky nou precies verkeerd had gedaan met die pijl die Ivan hem zou nadragen, ik zou het niet weten. Muziek vond ik daarentegen wel fijn, maar ik hou ook wel van dat sombere Russische geweeklaag. Ook de sets en kostuums zien er picobello uit. Maar het sterkst aan Ivan Grozny part 1 is wel het camerawerk, al die overbelichte koppen in close-up en een haast grotesk contrast tussen (kaars)licht en schaduw, alleen daarom verdient deze film toch wel een kijkbeurt.

Toch ook maar meteen deel 2 gekeken. Ik vond hem eigenlijk beter dan deel 1, misschien dat ik min of meer voorbereid was op de acteerstijl. Maar waar deel 1 nogal van de hak op de tak ging gebeurde dat in deel 2 alleen even in het begin. Zodra we weer aan het hof zijn ontspint zich een mooie intrige waarbij het hoge woord eindelijk eens valt: de tsaar moet dood.

De scenes met Ivan en Vladimir en het feestgedruis (in kleur!) en de aarzelende stappen van Vladimir richting zijn wisse dood (is iets anders dan de dood eigenlijk ook wel eens "wis"?) behoren tot de beste minuten van de onvoltooide trilogie. Zonde dat deel 3 nooit is gekomen want wat Ivan verder meemaakt zou ongetwijfeld tot het nodige spektakel leiden: de val van Novgorod, de oorlog met de Krim, een stuk of 6 huwelijken, filicide, aan materiaal was in elk geval geen gebrek.

Humor is volgens mij het van alle culturele uitspattingen het lastigst te vertalen, en komedie is sowieso al een genre waar ik vaak weinig mee kan, dus ik ging er met enige scepsis in. Ik vond het niet eens zo onaardig, met veel slapstickachtige humor en wat aardige vondsten, maar grappig vond ik het zelden, hooguit amusant. Het verhaaltje is vlot maar stelt verder weinig voor, al zal ik ongetwijfeld vele referenties hebben gemist naar de Russische geschiedenis en het Sovjet-tijdperk. De muziek was behoorlijk fout maar ook best catchy, dat stoorde me niet. Verder deed het me nogal denken aan latere films als Bill & Ted en Army of Darkness (films die ik als puber dan wel weer grappig vond).

Niet zo slecht als ik had gevreesd maar een 8,4 op IMDb is schromelijk overdreven.

Plattelandsdrama met Ozuaanse titel neemt nogal wat hooi op de vork door een hoop thema's aan te snijden. Van de eeuwige en verbeten Japanse strijd je kroost goed uit te huwelijken tot de zo dikwijls aanwezige generatiekloof, een buitenechtelijke relatie, moderne versus ouderwetse waarden, er fietst ook nog even een ongewenste zwangerschap tussendoor, maar uiteindelijk komt er een redelijk uitgebalanceerde film uit met een bitterzoet einde waarbij eigenlijk iedereen min of meer zijn zin krijgt- op de weduwe na. Met het boeddhistische adagium "that's life" in gedachten accepteert zij gelaten haar lot. Ook haar oudere broer, vader van drie rebelse zonen en getrouwd met een kenau - de dochters moeten dan nog de puberteit door geraken- is wellicht niet te benijden.

Summer Clouds is een film die een bepaalde rust uitstraalt, met mooie beelden van de Japanse provincie waarbij je meegevoerd wordt door de sores van zo'n beetje alle familieleden. Voor de meeste daarvan valt ook wel enig begrip op te brengen, al gaat de sympathie haast vanzelf naar de jonge generatie die een andere manier van leven nastreeft. In het begin leek het zich bijna te ontspinnen tot een Middeleeuwse koningshuissaga met al die hele en halve familieleden (ik hield m'n aantekenboekje al in de aanslag) maar na een tijdje waren de kaarten dan wel geschud.

Beetje tamme bedoening, deze langdradige boekverfilming van Kobayashi over een jongeman die verliefd wordt op een charmant, maar nogal berekenend meisje, terwijl een ander meisje helemaal verkikkerd op hem is sinds een eenmalige ontmoeting jaren terug. Het is nogal vermoeiend, en het potentieel interessante verhaal dat op de achtergrond speelt (strijd om water tussen rijke stadslui en lokale keuterboeren) komt mede daardoor niet uit de verf. Dat geldt ook voor het drama dat ook nog voorbij komt, het wordt allemaal weinig overtuigend gebracht. Tegen het einde wordt er nadrukkelijk naar spanning gezocht, door een leeghoofd een lont te laten aansteken om vervolgens na 20 seconden te gaan checken of het wel goed brandt, en het eindigt met een definitieve breuk tussen de hoofdpersonen. Daarmee is geen grote romance verloren gegaan, me dunkt. Een aantal bekende gezichten waaronder de bijna onvermijdelijke Daisuke Kato.