Opinions

Aan ideëen heeft Almodóvar geen gebrek. Hij zet een hoop lijntjes uit, waar vervolgens niets of nauwelijks iets mee wordt gedaan. Soms levert dat een droog-komisch moment op, vaker lijkt het alsof de zijplot halverwege is vergeten, waardoor de film soms de indruk geeft een ruwe versie te zijn. Deze ongepolijstheid heeft ook wel z'n charme trouwens, maar het is duidelijk een vroege film.

Deze Ealing komedie beviel al wat beter dan Passport to Pimlico die ik vorige week zag. Het verhaal over de tegenstelling tussen de Schotse schipper en de Amerikaanse zakenman is geregeld grappig, met name de onfortuinlijke Pusey zorgt voor wat gegrinnik, maar de humor komt naar het einde toe steeds meer op het tweede plan om plaats te maken voor een moraalvertelling over onthaasting. Het had allemaal net iets scherper mogen zijn en de loutering op het eind had achterwege mogen blijven, maar het is al met al best vermakelijk.

Verrassend sterk.

Het begint allemaal vrij luchtig met de aankondiging van zo'n dertien in een dozijn realityprogramma waar geen hond naar kijkt, overigens prima gepresenteerd door Manuela Valesco, maar zodra de crew met de door hun gevolgde brandweerlui op een melding af gaan wordt het allengs creepier, zonder te vervallen in al te grote horrorclichés. Het echt disturbing gedeelte wordt bewaard voor het laatst.

Hoewel duidelijk met weinig budget gemaakt overtuigt [Rec] en wordt effectief gebruik gemaakt van de positie van de cameraman. Ook reageren de bewoners en agenten redelijk realistisch voor zover ik me dat kan voorstellen, van gelatenheid naar lichte onrust tot de totale paniek. Ik moet er wel bij zeggen dat ik nog niet zo heel veel dergelijke found footage films gezien heb, ik meen alleen Blair Witch Project en Cloverfield, dus het genre is nog niet uitgekauwd in mijn beleving.

Het is trouwens wel te zien waar Álex de Iglesia zich door heeft laten inspireren met El Bar (2017) want er zijn toch wel de nodige overeenkomsten.

Ik ben zo te lezen niet de enige die de laatste 15 minuten te veel over the top vond- en dan is "over the top" nog een understatement. Eigenlijk vanaf het moment dat ze aan Howard probeert te ontsnappen en die half gesmolten achter haar aan komt is alle subtiliteit ver te zoeken. Iets wat veel thrillers plachten te doen: going out with a bang, wat in de meeste gevallen leidt tot een niet passend, luidruchtig einde. Zo zout als met deze film had ik het echter nog niet vaak gegeten- het leek wel alsof ik opeens een totaal andere film zat te kijken.

Aliens OK, dat lag nog in de lijn der verwachting. Maar dat ze als een soort Rambo een reusachtig monster neerhaalt met een geimproviseerde molotov cocktail- alsof het 14-jarige neefje van de scriptschrijver stiekem het einde had veranderd en men het niet doorhad tijdens het filmen. Jammer, loopt hierdoor bijna tegen een onvoldoende aan. Gezien het beklemmende sfeertje (tot dat moment) en de goede acteerprestaties van Goodman en Winstead toch nog een magere 3 sterren.

Ik vond het ook tegenvallen, en dat gold al helemaal voor de muziek- brave rock en popliedjes die totaal niet de 90s vibe weten te raken, en het speelt zich nota bene af in Seattle. Ook de humor was te vaak niet raak, het had wel wat scherper gemogen. Maar goed, het blijft een romantische komedie en die blinken doorgaans niet uit in creativiteit. Wel een paar aardige momenten, al moet ik zeggen dat me zo 123 niks te binnen schiet. Misschien dat je deze film gezien moet hebben als tiener om hem op waarde te schatten.

Mijn verwachtingen waren niet al te hoog, ondanks dat ik Shame en Hunger goede films vond, maar dit type films verzanden vaak in spanningloos drama en helaas kreeg ik gelijk. Een loodzware en saaie vertelling waarin iedereen keurig zijn rol vertolkt, zonder dat ik ook maar een keer werd verrast- McQueen is een degelijk regisseur geworden.

Eigenlijk kon je de film vanaf de eerste scene uitschrijven- geen enkele keer een originele invalshoek, hooguit de scene dat Solomon hulpeloos aan een tak hing half opgehangen terwijl iedereen doorging met zn werk. En dat uitgererekend de enige fatsoenlijke blanke in de film werd gespeeld door co-producent Brad Pitt, tsja...

Hoodrolspeler Ejiofor speelt als halve heilige een ondankbare rol, moeilijk om met zulke slappe teksten indruk te maken, een beetje gekweld kijken dan houdt het wel op. Fassbender had het dan makkelijker maar zijn portrettering van een sadistische en verkrachtende slavenhouder is ook .al vaker gedaan. Het is allemaal zo stereotype, geef mij maar de veel originelere prent van Tarantino waarin je nog wel eens verrast wordt. Dat het in Amerika zo op handen gedragen wordt begrijp ik nog enigszins want het is het soort film die je daar goed moet vinden -vandaar ook de overdreven Oscar-oogst alsof je net hebt gekeken naar een meesterwerk- maar dat de film hier ook zo'n hoog gemiddelde scoort verbaast me enigszins.

Enige pluspunt vond ik Lupita Nyong'o, zij speelde goed en naturel, en maakte wel impact met haar kleine rol.

Een film als het Noorse landschap: met hoge toppen en diepe dalen. Top, de vaak prachtige beelden van datzelfde landschap en de haast voelbare lijdensweg van de protagonist. Kennelijk een Noorse held maar ook een voorbeeld van de menselijke overlevingsdrift.

Minder was de Duitse verhaallijn, sowieso was de obsessie van Stage voor de eigenlijk ongevaarlijke vluchteling moeilijk te vatten. Daar win je geen oorlogen mee. Opvallend zwak vond ik de soundtrack, inspiratieloos en totaal niet passend, vooral als er spanning moest worden opgeroepen kreeg ik “slechte televisie”-vibes.”

Verrassend hoge score voor deze niet bijster griezelige of spannende mystery-film die soms meer aan een komedie deed denken. Stephen King-verfilmingen vind ik sowieso heel vaak "miss" maar soms "hit", en helaas is dit er eentje in de eerste categorie. Cusack kan ik meestal wel goed hebben maar kon ik hier niet helemaal serieus nemen, zeker niet op de momenten van gekte. Jackson doet zijn ding, is altijd wel OK maar hij blijft wel erg in zijn comfort zone hangen. Het verhaal is nogal typisch voor King, althans voor de films naar zijn boeken want een boek van de man heb ik nooit gelezen. 1408 begint nog wel redelijk, maar ontaardt al snel in saaie chaos vol CGI, en de spanning verdwijnt ook snel als sneeuw voor de zon. Met een wat subtielere aanpak had dit best iets leuks kunnen opleveren. Het deed me ook nogal denken aan Dr Sleep, die ik nog wel wat slechter vond, maar waar Stephen King kennelijk in zijn nopjes mee was.

Keek hier wel naar uit maar helaas vond ik het wat teleurstellend.

De fotografie is knap, daar zal de Oscar wel voor in de wacht gesleept worden. Verhaaltechnisch vond ik het jammer genoeg wat minder interessant, ondanks een sterk begin. Wie aan WO1 denkt ziet toch vooral loopgraven voor zich, chaos, Dikke Bertha, legers die elkaar aanvallen om honderd meter terrein te winnen, soldaten met shellshock, gifgasaanvallen en een hoop modder. Nu zat het met de modder wel goed, en de loopgraven komen er ook wel in voor, maar veel te kort. Het was toch vooral een two-man (later one-man) show door vijandelijk gebied. Pas op het eind werd iets van het slagveld getoond. Nu is het niet erg dat een regisseur iets anders wil tonen maar grote producties over WO1 zijn dun gezaaid en ik was wel benieuwd hoe ze dergelijke massa-scenes zouden aanpakken. Die zagen er namelijk al indrukwekkend uit in klassiekers als Les Croix de Bois (1932). Jammer dus dat Mendes kiest voor het beperkte gezichtsveld van een paar soldaten.

Vertaling liet ook wel wat steekjes vallen, Germans en Huns werd geregeld vertaald in "moffen", een term die toch vooral tijdens WO2 werd gebruikt.

Behoorlijke tegenvaller, op de animatie van Harryhausen na die wel vakwerk aflevert. Ik vond alleen het ontwerp van het monster niet erg geslaagd, een soort oversized hagedis, waarmee de vergelijking met Godzilla natuurlijk snel gemaakt is. En ook met dat andere filmmonster, King Kong, alleen waar King Kong zowel angst als medelijden opwekte, is dat bij deze naamloze alien niet echt het geval. Dat het beest van een andere planeet komt heeft op de openingsscène na nauwelijks meerwaarde.

Het script is verder ook zeer matig. Veel kleine foutjes bovendien, nadat duidelijk is dat geweren geen nut hebben blijven de soldaten maar vuren met hun ouderwetse wapentuig, in plaats van een of andere provisorisch gemaakte electrogun te gebruiken. En waarom haalt het monster adem als het geen hart en longen heeft? Een totaal obligaat romance zijplotje is bij dit soort films meestal verplichte kost, maar zo zouteloos als hier zie je het toch niet vaak. Alleen de setting in Italië vond ik wel leuk gekozen, maar er wordt uiteindelijk weinig mee gedaan. Als er al sprake is van enige verwoesting komt die meer op het conto van het leger dan het monster.

Rampenfilm die brengt wat je verwacht: spectaculaire maar onzinnige actie -hoeveel narrow escapes je in een film kunt proppen weet ik niet, Emmerich doet hier in elk geval een moedige poging het record aan te scherpen- en verder alle clichés die je maar kunt bedenken (de noodlanding op 50 meter van de arken sloeg wel alles). Maar als je je daar overheen kunt zetten is het een redelijk onderhoudende film, bovendien trotse winnaar van NASA's Silliest Film Award. Ook is John Cusack als 'loser turns hero' beter te pruimen dan bv Bruce Willis met z'n eeuwige wisecracks.

Edit: Toch vind ik het wel een merkwaardig fenomeen dat alles in vrijwel elke disaster movie zo cliché gebracht wordt, alsof de regisseur geen keus heeft. Je kunt natuurlijk best een andere kant op gaan met rampenfilms -misschien bestaan die films ook wel, ik ben geen kenner. Ik zou echt positief verrast zijn geweest als Cusack plus aanhang bij de eerste omvallende toren was neergestort, of als je op het eind de drie arken had zien zinken, voor mijn part gadegeslagen door een groepje natives van een of ander Pacific eilandje. Niet uit bloeddorst, maar gewoon een keer wat anders.

Niet alle levens zijn even interessant, dat is natuurlijk ook onmogelijk te voorspellen bij zevenjarige kinderen, maar gelukkig zitten er een paar tussen die blijven boeien- Neil met name, maar vind ook Nicholas, Bruce en Paul leuk om te volgen. En fijn dat John blijkbaar terugkeert als bekakte stem van de upperclass. De meisjes zijn wat minder interessant helaas, achteraf hadden ze ook daar wat diversere types kunnen casten in plaats van die drie nogal inwisselbare East End girls. Wel leuk is de groei die Suzy heeft doorgemaakt, ik had eigenlijk niet meer gedacht haar nog terug te zien.

Fors langer dan de vorige films, wat een beetje onnodig is omdat een kwart, of meer, bestaat uit scènes uit eerdere films. Handig als je een deel per 7 jaar bekijkt, een beetje too much als je ze achter elkaar opzet. Een nieuwe edit zou best mogen.

Aardige vroege western van Ford. Ik vond het eerste uur wat langdradig, het ging vaak de comedy tour op, maar dan komt het wel op gang als de provisorische kerk in brand wordt gestoken en het zusje van Bull wordt neergeschoten. Daarna heeft vooral de land rush een aantal mooie scenes van karren die door de prairie denderen, met een bijzondere shot van een achtergelaten baby.

Lou Tellegen vond ik niet zo overtuigend als sherrif, en O'Brien had maar weinig te doen, maar de drie "bad men" en Olive Borden als Lee waren prima. Ook de (moderne) score van Dana Kaproff mag niet onvermeld blijven.

Zuerst das Fressen, dann die Moral, de bekende uitspraak van Brecht komt dus uit dit stuk, zo blijkt als in het begin die Moritat von Mackie Messer klinkt. Goede liedjes (voor de verfilming van een opera wel weinig), onder meer ook Seeräuber Jenny, gezongen door James Bond villain Rosa Klebb, maar het verhaal er omheen zakt geregeld in. De leukste scenes waren die in het bordeel en het pakhuis, de scenes rondom Peachum en zijn leger van bedelaars vond ik minder boeiend. Acteurs zijn over het algemeen goed al miste de hoofdpersoon het charisma voor een geloofwaardige gentleman-crook en ladies man.

Leuk om eens gezien te hebben, maar maakt zijn faam niet helemaal waar.

Aangezien de remake het ijkpunt blijkt voor veel recensies zal ik dan ook maar beginnen met mijn ervaringen. Ik vond de remake zeer matig, niet zozeer door de acteurs maar door het abominabele script. Ik had al wel begrepen dat het origineel een stuk beter zou zijn, maar om dat zelf vast te stellen heeft tot vandaag geduurd.

De originele 3:10 blijkt dus inderdaad stukken beter dan de remake- het script zit veel beter in elkaar, de ontwikkelingen verlopen volgens een bepaalde logica. Anders dan in de remake hoeft Dan zich niet tegenover zijn puberzoon te bewijzen, hij kan niet terug omdat zijn kameraad Alex zojuist op nogal brute wijze is vermoord. Dat Wade hem de kans biedt hem op de trein te zetten komt ook veel minder uit de lucht vallen, zowel Wade als Dan maken geloofwaardige keuzes.

Naast het goede script en de uitstekende acteurs zijn ook de mooie beelden een groot pluspunt, zowel de buitenopnames als die in de sfeervolle saloon en de kleine hotelkamer. Veel actie is er dan misschien niet, maar een goede western kan prima zonder.

Wat een enorme tegenvaller.

Het eerste deel ging nog wel, rechtschapen boer gaat voor het geld een crimineel op de trein zetten.

Maar dan schiet de film uit de bocht, vooral in de laatste scene.
Dat je je eigen mensen neerschiet die nota bene alles doen om jou te redden...dat staat met stip op nummer 1 in de (lange) lijst van ongeloofwaardige en ongepaste plottwists. Wat een hond die Wade.

Sowieso was Wade een rare snuiter. Wat wilde hij nou? Dan weer de killer uithangen, dan weer de getapte jongen. En dan uiteindelijk voor zn eigen redders wegvluchten, omdat je bewaker zo'n sympathieke gozer is. Jaja. Hoeveel bier had de schrijver van het nogal waardeloze script op toen hij bij de eindscene was? Of moest hij snel verder met het vervolg op de Zeemeerman?

En dat allemaal omdat Bale niet tegen zn zoon durfde te vertellen dat hij eigenlijk helemaal geen oorlogsheld is. Maar hij krijgt Wade wel mooi op de trein waaruit hij meteen weer ontsnapt. Dat zal een hele troost zijn voor zn weduwe.

Het is toch een fascinerende tijdreis- je ziet de kinderen volwassen worden, de volwassenen ouder worden, op een gegeven moment halen ze de kijker in. Alleen al het idee is 4 sterren waard. Er is veel gebeurd in 7 jaar, en met sommigen gaat het niet goed. Gezondheidsproblemen, relatieperikelen, en Neil blijft een verhaal apart. In dit deel wordt voor het eerst ook gesproken over de negatieve aandacht die sommigen ervaren door mee te doen aan het project- en dit was nog de tijd zonder social media en smartphones. Ik kan de afvallers dan ook wel begrijpen, zij hebben hier nooit om gevraagd. Fijn dat John weer van de partij is, al is dat vooral ter promotie van zijn Bulgarije-project, dus het is nog maar de vraag hoe dat 7 jaar later is- wat in real time dan weer 26 jaar geleden is.

Onderhoudende politiethriller doet erg zijn best episch te zijn, maar valt uiteindelijk toch best tegen. Het hangt te veel van toevalligheden aan elkaar, zeker op het eind als net op de avond dat Vrinks zijn oude kompaan Titi bezoekt, deze laatste ruzie krijgt met dezelfde kerel die ze jaren eerder vernederden na een brute overval en verkrachting. En dat Titi dan ook nog dat mes bij zich heeft...

Het is wel vermakelijk, maar verwacht geen policier met een slim scenario, waar ik eigenlijk wel een beetje op hoopte. Het scenario en de regie zijn de twee voornaamste minpunten. De actie van Denis die aan de agent die aan zijn laatste klus bezig was (over clichés gesproken) het leven kostte was te belachelijk voor woorden, net als het vuurgevecht daarna. En die hele afwikkeling, waarbij het onrecht over de randen klutst- het was allemaal wat too much, alsof het om een superheldenfilm ging. Subtiliteit is sowieso ver te zoeken, want Marchal heeft de vervelende neiging alles volledig dicht te timmeren zodat er van enige ambivalentie nooit sprake is. Als je al een keer twijfelt vertelt de muziek je wel wat je moet voelen bij een bepaalde scène. De twee grote Franse acteurs in de hoofdrollen heb ik beiden ook wel beter gezien.

Tenslotte vond ik de dochter van Vrings extreem goed gecast, want ze lijkt als twee druppels water op Auteil, maar dat blijkt dan ook zijn eigen dochter te zijn.

Net aan 3 * omdat het geen moment saai was.

Vroege Hitchcock zit vol leuke scenes, is vooral dankzij de laconieke Donat niet zelden grappig, maar ontbeert echte spanning. Eigenlijk is het hele spiongebeuren nauwelijks uitgewerkt, en zit de film vol illogica. Maar Hitchcock weet van een hoop aardige kleine scenes en subtiele verwijzingen ("it's your funeral") een boeiend geheel te maken dat bovendien in sneltreinvaart verteld wordt. Er gebeurt zo veel, en er zijn zoveel interessante zijsprongetjes, een remake zou zomaar een trilogie kunnen worden.

Toch zijn het eerder losse scenes die me bij zullen blijven, en dat zijn er genoeg: de overnachting bij de geldbeluste Schot en diens veel te jonge vrouw, de ober met een vol dienblad die ternauwernood -maar met uitgestreken gezicht- aanstormende agenten weet te ontwijken, het moment dat de professor zijn ware identiteit prijsgeeft, Harray's gloedvolle politieke betoog terwijl hij probeert te ontkomen, de praatjes over Madame Tussaud als Madeleine Carroll haar lachen even niet lijkt te kunnen inhouden- zo gaat het maar door. Het is daarom jammer dat het eindigt met een anticlimax, het werd wel aardig ingeleid maar sloeg in feite toch nergens op dat Harray uit wanhoop naar de 39 Steps vraagt en Memory keurig antwoord geeft. Het is ook weer niet zo dat Memory antwoord moést geven op elke vraag die op hem werd afgevuurd, de leeftijd van Mae West is bijvoorbeeld nog steeds een mysterie.

De titel vond ik trouwens altijd wel intrigerend- zijn het de 39 stappen van de dodencel naar het schavot? Of 39 treden van een trap die naar een groot geheim leiden? Helaas blijkt het dus een lukraak gekozen naam voor een ondergronds spionagenetwerk, beetje jammer.

Uitstekend drama met de nodige humor, en hoewel de beschreven problematiek nu toch wel uit de wereld zou moeten zijn is dat helaas op veel plekken nog niet het geval, dus nog steeds actueel..

Fijne hoofdrol van Cervi, het meisje dat Maria speelt is wat al te bedeesd om indruk te maken. Film kent een behoorlijk wrang einde, als Paolo terug bij zijn gezin is en weer wordt afgesnauwd door zijn vrouw doet dat denken aan Sirk's All that Heaven Allows, een film met een heel andere setting maar thematisch verwant.

Ik beschouw me nog altijd als een musicalhater, of zijn minst een musicalscepticus, maar net als Singin in the Rain is dit erg aangenaam kijkvoer, met leuke dialogen en oneliners en een flitsende choreografie op het eind. Zelfs de liedjes, vaak toch wel de achilleshiel in dit soort producties, blijven hangen, en niet op een irritante manier, maar meer als in de vaat doen op de melodie van "Shuffle off to Buffalo".

Trouwens pas de eerste keer dat ik Ginger Rogers in een film zag, ze was pas begin 20 hier maar lijkt toch beduidend ouder. Een monocle helpt dan ook niet natuurlijk.

Van deze film had ik gezien het gemiddelde en lovende recensies wel het nodige verwacht maar dat viel vies tegen. Ik vond het visueel helemaal niet mooi, eerder lelijk, vooral de "magische" scenes met de pyramide en de raket was pure edelkitsch- en dan moeten dat vlindertje, het bloedende hart en de regenboog nog komen... Visueel niet alleen onaantrekkelijk, ook qua idee niet erg geïnspireerd. De manier om het eenvoudige verhaal over een moord in de gevangenis te vertellen voelt nogal gekunsteld, met niet-synchronische editing en veel herhaling. Bovendien boeide het nauwelijks wie de moord had gepleegd omdat de personages zo afstandelijk zijn dat het me geen zier kon schelen wat er met ze zou gebeuren.

Er zitten wel een paar knappe scenes in zoals de dansscène, maar het was een beetje als een verzameling los zand met af en toe een mooie schelp er tussen. Wat ik vooral miste was Miike's zelfspot, hij lijkt het allemaal zo ontzettend serieus te nemen. Wat ik bv wel grappig vond was hoe twee mannen een eindeloze wenteltrap beklimmen en de achterste tot tweemaal toe sigarenrrook van zijn voorganger wegwuift. Kleine, onopvallende momenten die een beetje relativeren, daar ontbrak het m.i. aan.

Ik blijf het wel proberen met Miike, want al vind ik zijn films zelden echt goed, ze zijn vrijwel altijd wel boeiend- dit is een van de eerste ontgoochelingen. Miike is bovendien zo'n beetje de veelzijdigste regisseur die ik ken dus het kan met hem alle kanten op.

Redelijke film, een beetje een pionier film (van het genre "tegenpolen worden partners tegen wil en dank"- buddies zou ik ze niet willen noemen). behoorlijk politiek incorrect, en ook best gewelddadig.

Murphy doet het meer dan aardig, Nolte speelt een beetje op de automatische piloot de norse, uitgebluste cop.

Klein bijrolletje van Breaking Bad´s Mike Ehrmantraut (Jonathan Banks). Ook veel andere bekende koppen in bijrollen (o.a. Brion James uit Blade Runner, David Patrick Kelly uit Twin Peaks en The Warriors en James Remar ook uit The Warriors)

San Francisco komt niet helemaal uit de verf. Beetje vaag dat er gekozen werd voor een redneck tent als een van de locaties, zou je toch niet direct verwachten in San Francisco.

Redelijke oorlogsfilm die een groepje nazis volgt die gestrand zijn in Canada. Het eerste kwartier is nogal stroef , maar zodra de groep aan land is wordt het interessant. Ze stuiten o.a. op een Franstalige Canadees, een groep eenvoudige religieuzen, een kunstminnende schrijver en een patriot, waarbij uiteraard de Canadese kant steeds positief uitkomt t.o.v. de Duitsers die alleen maar geloven in hun superioriteit, in oorlog, wereldsuprematie en meer van dat soort ongein.

De vrije wereld tegenover het nazisme wordt dus treffend verbeeld, en daarmee is de propagandafilm duidelijk subtieler dan de meest genregenoten. Want niet alleen de geallieerden, de minderheden, literatuur en kunst, maar zelfs de niet-fanatieke nazi´s zijn slachtoffer van het nazisme. Duidelijk een waarschuwing wat de wereld te wachten staat als het nazisme zou triomferen.

Mooi gebruik van de Turkse setting, een intelligent scenario en goed acteerwerk van Mason als spion en Darrieux als zijn maîtresse maken van 5 Fingers een onderhoudende spionagethriller. Mason is perfect als amorele, trotse bediende, die zijn zinnen heeft gezet op een leven in rijkdom. Zijn groeiende zelfverzekerdheid wordt kernachtig samengevat in een enkel zinnetje ("Will you fetch me a drink, Anna?") Hoewel ik wel wat films met Darrieux heb gezien kende ik haar niet echt, en ze is pas een paar jaar geleden overleden op 100-jarige leeftijd.

Hoogtepunt vond ik de knap opgebouwde scène met de stoïcijnse schoonmaakster. Het einde was ook fijn. De titel "5 Fingers" wordt volgens mij nergens verklaard.

Wel leuk dat deelnemen aan de serie steeds meer een onderwerp van gesprek wordt. Iedereen lijkt er een hekel aan te hebben, maar blijven meedoen, uit loyaliteit of soms uit eigenbelang- waardoor eerder John en nu zelfs Peter weer opduikt. En misschien ook wel omdat ze het belang ervan inzien. Want hoewel velen klagen dat een paar quotes gebruikt worden om hun persoonlijkheid, hun leven mee te duiden, wat natuurlijk geen recht doet aan de complexiteit van een mensenleven, ziet (uiteraard) Nick het zoals het is: het is een portret van een aantal levens, "everyman", en daarom is het zo fascinerend. Het is het portret van een generatie. Inhoudelijk was deze aflevering misschien iets minder interessant- er zijn weinig grote veranderingen, behalve bij Jackie die het voor haar kiezen krijgt met de dood van haar ex. Maar de meesten hebben hun schaapjes redelijk op het droge, en er wordt vooral over de kinderen (en kleinkinderen) gepraat.

Mooie afsluiting van de reeks (voorlopig?)
Het stemt weemoedig, de deelnemers zijn oud geworden, Lynn is helaas jong overleden en Nick ernstig ziek. Toch kun je wel stellen dat de meeste deelnemers redelijk succesvol zijn. Zelfs de "outcast" van de reeks, Neil, heeft dankzij een erfenis een huisje in Frankrijk kunnen kopen en bewijst daarmee ongewild toch een beetje het punt wat de reeks vanaf het begin opzichtig wilde maken: klasse bepaalt voor een niet onaanzienlijk deel je levensloop. Nu valt dat in het geval van Neil nog altijd te betwisten natuurlijk, maar toch.

Gelukkig is dat stramien mbt klasse enigszins losgelaten gedurende de reeks, bovendien zijn de tijden waarin je opgroeit waarschijnlijk van minstens even groot belang. Zoals meerdere deelnemers opmerken heeft hun generatie het goed gehad, en vrezen ze voor de toekomst. Veel volwassen kinderen wonen nog thuis. De Up-serie is daarmee een document van een periode, van een generatie, en voer voor toekomstige sociologen en antropologen.

Ik kan me niet voorstellen dat er nog een 70 Up komt nu Michael Apted is overleden, en ook al twee van de deelnemers (Nick overleed in 2023). Veel deden mee met frisse tegenzin, en het kostte Apted altijd al de nodige moeite om iedereen erbij te houden. Ergens jammer dat het nu stopt, omdat het zo nogal bruusk eindigt, aan de andere kant zal het alleen maar meer over ziekte en dood gaan, en het is ook moeilijk voor te stellen dat deze serie door iemand anders kan worden opgepikt. Als Apted dat echt had gewild had hij al eerder iemand daarin meegenomen om hem op te volgen lijkt me.

Maakt toch minder impact dan ander werk wat ik gezien heb van Haneke. Wil niet zeggen dat dit direct minder is, maar er treedt misschien toch een soort gewenning op. Dat dit onderdeel van een trilogie is was me trouwens ontgaan, al zijn de drie films natuurlijk verwant: onderhuids broeit er iets bij ogenschijnlijk rustige mensen, veelal behorend tot de gegoede middenklasse, en dat leidt tot een onverwachte geweldsexplosie.

In 71 Fragmente wordt de plot al verraden in de openingtekst, waarna de kijker een oud journaal krijgt voorgeschoteld. Dat duurt even en ik zat al wat ongeduldig te wachten op het weerbericht tot het volgende fragment opeens wordt opgestart. Via een aantal verschillende verhaallijnen die onherroepelijk tot een dramatische climax leiden wordt een Hanekesk beeld geschetst van de westerse samenleving. Daarbij wordt het geduld soms op de proef gesteld, maar de lang uitgesponnen scenes krijgen onwillekeurig ook iets fascinerends. Uiteindelijk wordt vooral getoond hoe gewóón mensen zijn, hoe men zich bezighoudt met onbenulligheden en grote levensvragen, en dat het noodlot van banale toevalligheden uit elkaar hangt.

Boeiend relaas over een regiment deserterende Hongaarse soldaten halverwege de 19e eeuw. Er is niet echt een duidelijke protagonist (misschien de luitenant die eigenlijk trouw wil blijven aan de keizer) waardoor de soldaten een beetje anoniem blijven. Dat lijkt een bewuste keuze, de militairen zijn één in hun drang hun thuisland te bereiken, na ruim 10 jaar in het buitenland te zijn gestationeerd.

Mooie landschapopnames van Zuid-Polen, de Karpaten en Hongarije, met een grote rol voor de vele paarden, die helaas niet allemaal ongeschonden zijn gebleven zo te zien. De scène tegen het einde als de huzaren bij bosjes worden afgeslacht is indrukwekkend gefilmd.

Herziening. Knappe film van de Italiaanse meester, een registratie van twijfel en besluiteloosheid, de filmische variant van het writer's block, die toch geen somber portret maken. Ik vond 8 1/2 vaak behoorlijk grappig, met de ontmoedigende commentaren van de filmcriticus, de banale maîtresse, en natuurlijk de fantasie waarin Guido zijn opstandige harem probeert te temmen. Ook de meer ernstige scenes overtuigen, zoals die nogal pijnlijke scène waarin zijn vrouw zijn trouw en eerlijkheid niet alleen in twijfel trekt, maar bijna belachelijk maakt. Visueel is 8 1/2 ook een plaatje, met onder andere een indrukwekkende long-take en de al vaker aangehaalde openingsscène, dat alles ondersteund door de perfect passende muziek van Nino Rota: inderdaad een film om vaker te zien.