Opinions

Nauwelijks een doorkomen aan. Ik hou best van een portie freakiness op zijn tijd maar dit ging helemaal nergens over. De regisseur probeert de kijker af te leiden met warrige montage en ranzigheid om te verhullen dat het een lege huls is. Verhaaltechnisch is het enorm pover maar daar had ik me nog wel op ingesteld, als de beeldenstroom voor 90 % nauwelijks boeit dan wel niet te volgen is dan blijft er wel heel weinig over. Soms werkte de score nog wel redelijk en zowaar af en toe een beklijvend beeld, meer is het niet. Leukst zijn nog de Japanners in de straten van Tokio die verbaasd achteruit deinzen als er weer eens een wit geschminkte idioot aan komt rennen.

De regisseur runt tegenwoordig blijkbaar een barretje in Tokio, dat vind ik dan wel weer leuk, maar hopelijk is hij beter in biertjes tappen.

Sterke noir die meer aandacht besteed aan script en camerawerk dan gebruikelijk in het genre. Prima hoofdrol van John Payne als de getergde Ernie, andere rollen waren over het algemeen ook goed, misschien ging er iets te weinig dreiging uit van Brad Dexter als Victor. Contrasteert met de sterke vertolking van Jack Lambert die bad guy Mickey toch veel meer persoonlijkheid geeft. Evelyn Keyes speelt een opvallende rol, maar echt verleidelijk vond ik haar niet, ze kwam wel erg labiel over.

Waar het script bij noir nogal eens de zwakke schakel is, is dat hier eerder omgekeerd- ik verwachtte een standaard noir over een uitgebluste bokser, maar er waren de nodige verrassende ontwikkelingen. De in scene gezette moord op de producer had ik echt niet zien aankomen en gaf de film een leuke zijplot. Ook de finale in de haven mag er zijn met een spannende opbouw en een aantal opvallende shots.

Laag gemiddelde voor dit toch prima sociale drama over een langdurige staking die eindigt in een bloedbad. Een film over klassenstrijd maar ook een coming of age, al kwam dat thema niet helemaal uit de verf. Het begon stroef maar gaandeweg kwam ik er wel in, ook al dankzij een aantal grappige momenten (waaronder een bijzonder jazz-ensemble en een zeer talentvolle hypnotiseur). De botsingen tussen de stakers en de stakingbrekers (en later het leger) zijn grimmig, in contrast met het zonovergoten Zweedse landschap, dat mooi in beeld wordt gebracht- zelfs de fabrieken zijn pittoresk.

Debuutfilm van Sjöman, vooral bekend dankzij zijn experimentele film I Am Curious...Yellow, is verrassend conventioneel. Het is het portret van een jonge vrouw die er twee minnaars op na houd, de archetypische getrouwde man die echt wel wil gaan scheiden en een student die de rol van 'hofdame" (vrij naar Terstall) op zich neemt. De sympathie ligt vooral bij de laatste, anderzijds zou je toch willen dat iemand een dergelijke kansloze verliefdheid zou hebben achtergelaten op de middelbare school. Overigens schelen de acteurs in real life maar drie jaar- von Sydow had al best een ouwe kop toen hij begin 30 was.

De hoofdrol is voor Bibi Andersson, die in vrijwel elk shot te zien is. Zij geeft goed gestalte aan de knappe maar niet smetteloze vrouw die eeuwig twijfelt tussen hoofd en hart om uiteindelijk dan maar de benen te nemen. Älskarinnan kijkt best lekker weg, de tijdsduur is ook prettig, maar het is niet zo bijzonder allemaal.

Leuke film met een simpel en daardoor ook vrij geniaal gegeven- mensen durven een kamer niet uit. Door een puur mentale barriere te plaatsen waar iedereen zich bovendien aan houdt (ook mensen van buiten durven niet naar binnen) krijg je een absurde situatie, die je kritiek op de maatschappij van (letterlijk) insiders en outsiders zou kunnen noemen. Mensen zitten zo gevangen in sociale conventies dat daaruit breken letterlijk onmogelijk is. Dat de kerk het volgende doelwit wordt is niet meer dan logisch want dat instituut is (was) nog alomvattender dan de burgerlijke upperclass, als je daar niet bij hoorde was je pas echt een outcast.

Niet alleen het uitgangspunt, ook de film zelf is bij vlagen behoorlijk humoristisch, met name de wereldvreemde commentaren van de gasten en de onderlinge haat die aanvankelijk nog wordt weggemoffeld, maar steeds zichtbaarder wordt aan het eind. Ook geinig was het gebruik van herhaling, zodat je even van je a propos wordt gebracht, zoals de dubbele entree van de gasten, of dialogen die letterlijk herhaald worden maar dan door andere personages.

Nadeel vind ik de grote hoeveelheid personages, een paar hadden wel geschrapt kunnen worden. Het hielp ook niet dat veel mensen op elkaar leken, al was dat wellicht ook wel de bedoeling van Buñuel. Ook sleept het middenstuk wat, en voelde de speelduur langer aan dan de anderhalf uur. Maar al met al toch wel behoorlijk vermakelijk.

PS Drama/ horror???

Merkwaardige film, van, met én over Anna Odell, over haar traumatische schooltijd. Het is origineel gedaan: Anna bezoekt een fictieve klassenreünie, nadat ze -in de film, maar na wat leeswerk te hebben gedaan blijkbaar ook IRL- niet op de echte reünie werd uitgenodigd, en doet een poging te onderzoeken wat daarvan de reden zou zijn geweest. Omdat ik in het begin geen idee had van het concept was ik verbaasd toen de film na ruim drie kwartier opeens de documentaire-toer op leek te gaan. Moet wel zeggen dat tijdens het kijken naar de 'film in de film' ik steeds meer moeite kreeg met Anna, die maar blijft escaleren, zodat je uiteindelijk kunt bedenken dat zij enige toekomstige uitnodigingen wel uit haar hoofd kan zetten- ik zou nog geen kopje suiker bij haar durven lenen. Maar het grappige is dat zij bewust die grenzen (van dapper en stoer tot ronduit irritant en hysterisch) overschreed om te kijken hoe het zich zou ontwikkelen.

Het tweede deel blijkt vervolgens ook weer geacteerd, wat het al helemaal een rare, maar nog steeds wel interessante exercitie maakt. Anna Odell is niet de makkelijkste in ieder geval. Aan de ene kant heeft de gepeste altijd wel de sympathie, maar ze is wel heel erg bezig met wie haar niet uitnodigde en waarom dan niet etc- ook hier gaat ze daarmee weer richting de grens van het aanvaardbare, al blijft ze nu wel in de plooi. Negen jaar gepest en genegeerd worden op school doet dat kennelijk met je. Nu is het negeren van klasgenoten volgens mij ook iets wat (heel) veel voorkomt, maar dat valt toch in een andere categorie dan pesten lijkt me. De combinatie -de ene helft van de klas pest je, de andere helft negeert je- is natuurlijk wel heftig.

Moeilijk om hier een cijfer aan te geven, het concept vond ik heel goed bedacht, maar ik vond de film tijdens de tweede helft ook een beetje een herhaling van zetten. Ik kom uiteindelijk op een laf 7-tje, maar doorsnee is dit allerminst.

Inmiddels vierde film van Garrel die ik zie, en een van de betere. Het is zoals zijn vorige films een relaas over een liefde, in dit geval die van een niet erg voor de hand liggend koppel, zoon Garrel en Monica Bellucci. Die vond ik beiden sterk spelen. Garrel als arrogante, op en top Franse kunstenaar, verteerd door jaloezie, Bellucci als zijn elegante eega. De scène dat ze danst en sjanst op de dansvloer onder de klanken van Dirty Pretty Things is wel het hoogtepunt van de film. De bijrollen (Paul en Elisabeth) zijn minder sterk, vooral die Paul is een tam personage, dat ligt wellicht aan zijn rol (die van verteller).

De scène waarin Frédéric in een visioen zijn overleden grootvader ziet vlak voor hij zelf sterft (een klein rolletje van zijn werkelijke grootvader, vlak voor diens dood) vond ik toch ook wel sterk, maar dat komt ook door de context.

De plotbeschrijving is inderdaad een warboel, ik zal een correctie indienen.

Charmante film over het wel en wee op een piepklein schooltje in the middle of nowhere. Het is eigenlijk pure registratie, op wat korte vraaggesprekjes na, waarbij de soms ouderwets aandoende argeloosheid van de kinderen en de rust van de leraar perfect passen in het tijdloze Franse plattelandsleven.

Het is wel erg lief allemaal, al borrelde er af en toe wel wat onder de oppervlakte (het gesprekje met de schuwe Nathalie bijvoorbeeld op het eind).

Intrigerende film, met mooie shots, weinig dialoog en een minimalistische soundtrack- waardoor de scene waarbij Stella Nicolas meevoert onder water onder stemmige ambient muziek dan ook meteen de aandacht trekt, een prachtige scene. Ook de opening vond ik sterk en de al genoemde orgie op het strand. Helaas zijn er van dat soort hoogtepunten te weinig. De operatiescenes waren nog best luguber, maar soms begon het wat te slepen. En verder was het de hele film raden naar wat ik zat te kijken. Nou houd ik op zich wel van films die weinig uitleggen, maar iets meer aanwijzingen waren hier toch geen overbodige luxe geweest.

Aardig debuut van Leopold, die me beter beviel dan Wolfsbergen, de enige andere film die ik van haar zag. De drie actrices vond ik wel prima spelen, hoewel ze me als vriendenclubje niet heel erg bij elkaar vond passen. Grappig in de bijrollen verschillende acteurs te zien die ik onlangs in recenter werk zag, zoals Derwig. De film gaat over relatieproblemen, volwassen worden, je plek vinden, opboksen tegen verwachtingen, herkenbare thema's kortom, niet echt heel opzienbarend. Het wordt een beetje speels gebracht waarbij de verhaallijn met de gewelddadige (ex)vriend dan nogal uit de toon valt. Iles Flottantes geeft een leuk tijdsbeeld van de vroege jaren 2000, een tijd die gevoelsmatig niet zo ver achter ons ligt maar er is toch best wat veranderd in die 20 jaar. Verfrissend dat het zich voor de verandering eens niet in Amsterdam afspeelt.

Beklemmende docu over een gijzelingsdrama dat vooral bekend werd door de aanwezige pers, anders had de gijzeling het waarschijnlijk niet verder geschopt dan een berichtje ergens onderaan pagina 3. Omdat ik niets wist over de afloop was het behoorlijk intens, al leek halverwege de hele actie op een sisser uit te draaien: de slachtoffers moesten vooral doen alsof ze in paniek waren, en er klonken ook geruststellende geluiden over Sandro die nooit iemand zou doden. Dat was dus nog een flinke schok op het eind.

Behalve een docu over een gijzeling is het ook een docu over Brazilië, en je zou het ook nog breder kunnen stellen, over de kloof tussen de haves & havenots. De dader is natuurlijk de hoofdverantwoordelijke, maar het geklungel van de politie is nauwelijks te bevatten- weinig Tropa de Elite te zien. Het is jammer dat de verantwoordelijken voor dat beschamende politieoptreden buiten schot blijven, wie had de commissaris bv opdracht gegeven de dader niet te doden?