Opinions

Toch wel weer een knappe film van Fellini. De eerste 10 minuten werkten niet zo goed, in sepia kleuren zonder geluid- maar zodra het schip uitvaart begint een wonderlijk sprookje waarbij de elite van Europa zichzelf min of meer ten grave draagt. Daarbij worden sterke scenes (de zangwedstrijd die eerder leek op een wedstrijdje verpissen; het concert met de glazen; het interview met de groothertog; eigenlijk alle scenes met de zelfgenoegzame Sir Reginald) afgewisseld met flauwe scenes- zoals met de neushoorn, wel typisch Fellini op een of andere manier.

Als de groep bootvluchtelingen aan boord komt verandert de sfeer, maar het blijft toch wel mooie cinema, met het verbroederingsfeest en de professoren die de Serviërs uitleggen hoe zij hun volksdans moeten uitvoeren. Ook wel frappant hoe de reacties van een aantal gasten aan boord overeenkomen met reacties op vluchtelingen in onze huidige tijd.

Passend einde met verwijzingen naar het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, daarmee het einde van het Oude Europa bezegelend, letterlijk een zinkend schip. De allerlaatste grap met de neushoorn had achterwege gelaten mogen worden.

Herzien in het kader van de 80s revival waar ik me toe heb gezet, ET is typisch zo´n film die ik destijds wel heb gezien als kind, maar waar ik me nauwelijks wat van herinner. Nu herzien en het is nog steeds een aardige film, soms grappig, maar echt ontroerend vond ik het niet. Het "schattige" ligt er mij iets te dik bovenop, maar goed dat is niet anders bij Spielberg-films. Muziek vond ik erg bombastisch. Acteerwerk vond ik niet eens zo slecht, alleen de oudste zoon was matig, misschien had hij de rol gekregen vanwege zn fietskunsten.

Overigens jammer dat die luchtfietserij twee keer werd gebruikt, met een vrijwel identieke shot (een met de maan, de bekende postershot, en een met de ondergaande zon).

Eburi is een typische antiheld die op zijn 36e al een man van middelbare leeftijd is - de levensverwachting in Japan was destijds nog niet zo hoog als dezer dagen. Dat blijkt een fijn uitgangspunt voor een leuke, afwisselende film met nogal wat grappige intermezzo's. Zeker de eerste helft verloopt vlot, en zit vol speelse trucjes: freezeframes, animatie, en zelfs een gesprek tussen twee paar schoenen. Grappige scène als een Amerikaanse gast vertelt over zijn verwarring tijdens een begrafenisritueel.

Zo luchtig als het klinkt blijft het niet, want de laatste akte bestaat uit een dronken monoloog die Eburi's diepe frustratie over de oorlog blootlegt. Dat neemt nogal wat tijd in beslag, en op een gegeven moment voelde ik me als de laatste twee overgebleven collega's die niet wisten te ontsnappen aan de dronkenmanspraat, wachtend op de eerste trein.

Bijzondere film met vaste Antonioni-thema's als de emotionele afstand tussen man en vrouw, eenzaamheid en de kilheid van de moderne maatschappij. Vitti wandelt door Rome, meestal in de vroege ochtend, waarbij bizarre bouwsels en lege straten een gevoel van vervreemding, exclusiviteit oproepen. Vitti staat bekend om haar knappe koele gelaat, af en toe breekt er wel een lach door en lijkt ze meteen 10 jaar jonger. Erg fijne actrice is het toch. Haar tegenspeler Delon speelt een nerveuze, springerige beurshandelaar die valt voor haar charmes, maar niet echt het geduld kan opbrengen- treffend is de scene waarbij Vitti hem opbelt, twijfelt wat ze zal zeggen, maar dan heeft Delon al in haar oor gebruld en de hoorn er op gegooid.

Als contrast met de trage ochtendwandelingen zijn er scenes van de Romeinse beurs, handel in lucht en speculatie- Vitti is echter niet geïnteresseerd in de dynamiek van deze lawaaierige omgeving, maar meer in persoonlijke drama's: ze volgt stiekem een verliezer, slachtoffer van wat een beurskrach lijkt te zijn, om te kijken wat het verlies met hem doet.

Zowel Delon als Vitti spelen zeer sterk, maar de film draait meer om beeldtaal dan dialogen of acteerprestaties. Antonioni gebruikt opvallende kadrering, bijzondere locaties, en hij neemt de tijd. Dat is niet erg want er zijn genoeg prachtige shots om je aan te vergapen. Daarbij zijn de laatste minuten een gedurfd experiment: minutenlang shots van leegte, afwezigheid. Even komt een blonde vrouw in beeld, maar het blijkt Vitti niet te zijn. Antonioni zette me wel meer op het verkeerde been: tegen het eind dacht ik zelfs even een echte eclips te zien, en een sterrenkijker, maar dat bleek bij nader inzien een waterwolk en een spuit.

Zoals gewoonlijk bij Italiaanse horrorfilms uit deze periode zat ik eerst een kwartier te dubben over welke audio stream ik zou gebruiken, uiteindelijk toch maar voor de Engelse gegaan en dat was achteraf een prima keus. Vlotte slasher/ giallo met een flinke body count en creatieve kills, de plot ging een beetje langs me heen. Spanning over wie de moordenaar was was er niet echt, uiteindelijk was zo'n beetje iedereen dader en slachtoffer. Behalve de vier jongeren dan, maar die waren promiscue dus dan moet je dood in een slasher, dat wist Bava gelukkig al voor het genre goed en wel was uitgevonden. Wel echt een bizar einde, maar kon het wel hebben.

Leuke film volgt te veel de gebaande paden om te verrassen maar het goede spel van de hoofdrolspeelster en de leuke rol van Harrelson tillen het naar een hoger plan. Die laatste komt lekker droog uit de hoek als verveelde leraar en heeft de beste momenten.

Tegen het eind wordt het wel wat te mooi afgerond, het blijft dan ook wel een beetje een genrefilm. En de acteurs zien er (zoals zo vaak in highschool films) te goed uit om te overtuigen als nerd of buitenbeentje.

Aardige SF met Cruise. Blunt deed het ook best aardig en verder mag o.a. Bill Paxton 10 x hetzelfde zeggen.

De film begon best grappig met Cruise die met een behoorlijke dosis zelfspot een angsthaas speelt die aan het front moet meevechten. Kennelijk was er een oorlog gaande in Europa. De scene op het strand is een van de hoogtepunten: een soort futuristische Saving Private Ryan, en op het moment dat Cruise dood gaat en weer wakker wordt begint het pas echt vorm te krijgen.

Ik had 0 voorkennis dus was best aangenaam verrast, maar het wordt allengs minder met een nogal vergezochte uitleg over het steeds opnieuw beleven van dezelfde dag- Omega Alfa etcetera, het zal allemaal wel, ik vond het vrij belachelijk en oninteressant, die mad scientist met zn theorie- ik had het leuker gevonden als het helemaal niet werd uitgelegd.

Het zag er verder prima uit, al vond ik de Aliens persoonlijk niet zo mooi vormgegeven. ik zie toch liever een variant op groene mannetjes. Tempo is de hele film hoog en hoewel het begin het sterkst is blijft het toch onderhoudend, jammer van het voorspelbare einde.

Soms vraag je je af waarom een script verfilmd wordt. Er is weinig bijzonder aan het verhaal, behalve dat het een ongezonde relatie zonder al te veel morren voor lief aanneemt. Daar waar Lolita, om maar een vergelijking te maken, voor een spraakmakende film zorgt, is dit behoorlijk braaf uitgewerkt. Er is geen spanning, thema´s als racisme worden even aangestipt en verlaten, en de bakvis is af en toe behoorlijk irritant met haar Frans en haar nuffigheid- hoe ´bourgeois´.

Paar grappige momenten- niet zozeer de vader die de stijve Brit nogal fantasieloos verbeeldt - leuker was de argeloze blondine die weinig snapt van de wereld waarin ze leeft, en het grapje over de eerste keer (Carey Mulligan: "Zijn daar nou al die liedjes over geschreven, het duurt maar een paar minuten" Peter Sarsgaard: ¨Tsja...¨)

Wederom een fascinerende film van Watkins, met zijn herkenbare stijl die hier iets anders wordt ingezet dan in ander werk van hem. Zo had ik hier minder het idee dat er een cameraploeg aanwezig was en dat mensen geïnterviewd werden, eigenlijk alleen in het begin een beetje, hier is het toch meer het "fly on the wall"-principe. Het deed me ook een beetje denken aan de geschiedenislessen die Rossellini maakte aan het eind van zijn carrière.

Het is in elk geval een uitstekende manier om het leven en werk van Munch te leren kennen. Ruime aandacht voor zijn ontwikkeling als kunstenaar en de kritiek van zijn tijdgenoten- die dus maar weinig zegt en de hoop voedt van elke onbegrepen kunstenaar dat iedereen het mis heeft behalve hijzelf. En interessant de tegenstelling tussen zijn godvruchtige familie en de hippie-anarchisten van Kristiania-Bohème. Met aandacht en gevoel voor detail gemaakt, en de jonge acteur die Munch speelt leek best goed. Door de herhalende editing, waarbij sommige scenes wel tot tien keer terugkomen, werd het naar het einde toe wel een beetje zwaar. Ik denk dat ik La Commune 1871 maar in meerdere sessies ga kijken.

Een film over opoffering. Jacob die de luxe en de welvaart van Denemarken de rug toekeert om in India weeskinderen te helpen, en zijn tegenpool Jorgen die over zijn schaduw heenstapt om zijn gezin te helpen na zijn aangekondigde dood. Ik vond het eerlijk gezegd nogal gekunsteld. Bier bedoelt het vast goed, maar ze zoekt het drama gretig op en eenmaal gevonden wordt dat met uitroeptekens in je oor geroeptoeterd. Iets dat bij mij averechts werkt en daarom staan dergelijke goedscorende drama's mij vaak tegen.

Mikkelsen kun je wel op een boodschap sturen, hij weet daarom nog wel iets van zijn niet zo interessante rol te maken, Lassgard doet het op zich ook niet slecht maar zijn personage vond ik te ongeloofwaardig. Ik vond het al met al nogal een vervelende film.

Inderdaad, een simpel verhaaltje (typische tragedie) maar gegoten in prachtige beelden. Shots als stillevens, verrassende camerabewegingen en een spannende auto-scène waar veel recentere films uit de jaren 50 en 60 nog een puntje aan kunnen zuigen.

De film heeft een aparte stijl, pas na een stief kwartier wordt de eerste staccato dialoog gevoerd, het doet inderdaad denken aan de Sovjet silents uit de jaren 20, niet in de laatste plaats door het slot vol noeste arbeiders. De naaktscène en niet-expliciete sex zijn zeer gewaagd voor die tijd maar Ekstase heeft nog veel meer te bieden.

Boeiend portret over de tegenstelling tussen rijk en arm in het moderne Rusland, en Elena die daartussen balanceert. De arme kant wordt wel erg gemakzuchtig neergezet als een stel Russische Tokski's die zuipen, vechten en zich vermenigvuldigen, de rijke kant is dan weer puur op zichzelf gericht.

Fijn dat Zvyagintsev de film niet dichtmetselt met absolute waarheden, en een oordeel overlaat aan de kijker, maar het maakt het tegelijk lastig je te identificeren met iemand- Elena zou daar nog het meest voor in aanmerking moeten komen maar ze was tegelijk naïef en berekenend, ook geen fijne combinatie. Opvallende en sfeervolle score van Philip Glass.

Voor Lynch zijn doen vrij conventionele film wat zich ook vertaalde in veel waardering van de Academy, maar nog altijd interessant, met een mooie hoofdrol van John Hurt. Het contrast tussen zijn groteske uiterlijk en zachtmoedige aard komt mooi naar voren, en de scenes waarin hij wordt tentoongesteld, mishandeld, uitgejouwd zijn naar om te zien, het brengt het slechtste in de mens naar boven (hebzucht, domheid, lafheid). Wel opvallend dat Lynch vooral het 'gewone volk' hier als de ware monsters neerzet- de leden van de elite (in de gedaante van de gevierde actrice, de prinses, de ziekenhuisdirecteur en natuurlijk de dokter zelf) zijn begripvol en vriendelijk, herkennen in de ontwikkelde John misschien wel een van hen.

De film over het ultieme buitenbeentje eigenlijk, had Lynch deze film niet gemaakt dan was als iemand als Herzog er waarschijnlijk op gesprongen.

Sovjet-film over de gedwongen volksverhuizing van Tsjetsjenen naar het Ottomaanse Rijk met de kozakken ,als de trouwste troepen van de tsaar, als de bad guys. Ironisch genoeg zouden grootschalige gedwongen volksverhuizingen, ook van Tsjetsjenen, een beproefde tactiek worden van Stalin om onrust in de kiem te smoren. Eliso kent typische Sovjet elementen als een snelle montage en een kloeke held (een christelijke Georgiër, een Tsjetsjeense held ging kennelijk nog iets te ver), en komt pas tegen het einde echt los: een jonge vrouw sterft waarna massale rouw volgt op het randje van hysterie -de vrouwen trekken zich het haar letterlijk uit het hoofd- gevolgd door een geweldige, nogal bizarre dansscène met opzwepende muziek en hypersnelle montage.

De versie die ik zag duurde overigens 71 minuten.

Goed historisch drama ziet er soms prachtig uit, duidelijk geïnspireerd door Britse schilderijen van die tijd. Ook Blanchett lijkt soms sprekend op de portretten van de Virgin Queen, zij is uitstekend als aanvankelijk charmante dame en uiteindelijk trotse en statige koningin. De scene dat zij afrekent met al haar vijanden had wel wat van The Godfather trouwens. Rush is een fijne acteur en had ook een leuke rol. Ook een goede rol weer van Fanny Ardant die vaak dit soort rollen lijkt te spelen. Fiennes vond ik niet zo sterk, niet zozeer omdat er geen "chemie" tussen hem en Blanchett was, maar omdat alle emoties (gereserveerdheid, lust, liefde, twijfel) vrijwel allemaal met dezelfde droevige hondenblik werden gespeeld. En een aparte rol voor Daniel Craig - hij komt ook in deze film uit de zee lopen trouwens, zo origineel was die scene dus niet in Casino Royale.

Verder tal van bekende gezichten, waarbij dat soms wat onnodig afleidde (Eric Cantona bijvoorbeeld), maar meestal ging dat goed.

Het verhaal ging wat te veel van de hak op de tak, zelfs al heeft de regisseur gekozen voor maar een korte periode uit het leven van Elizabeth, het voelde soms toch nog te vol aan.

Plezierige Assepoester-vertelling (let ook op de -achteraf nogal voor de hand liggende- naamgrap) vliegt echt voorbij - ik zag wel de korte versie maar heb niet het idee veel gemist te hebben. Het is de eerste film die ik zag met Colleen Moore, die nogal wat weg heeft van Louise Brooks, maar dat komt vooral door haar bob-kapsel. Moore heeft best wat komisch talent, de scenes dat ze poseert (waaronder met trucage uitgevoerde loensen) waren vooral geslaagd. Eenmaal in Hollywood loopt het allemaal wat stroever en het eindigt nogal corny, maar een uurtje kun je slechter besteden.

Prima thriller/ drama van Verhoeven, wiens niet-Nederlandse films ik toch stukken sterker vind (al moet ik de Vierde Man nodig herzien). Dat komt niet in de laatste plaats door de acteurs: Huppert is erg sterk als slachtoffer van een brute verkrachting.

Erg fijnzinnig gaat Verhoeven nooit te werk, maar hier werkt zijn soms wat lompe stijl prima. De achtergrond was wat over the top (vaderlief die 27 (!) mensen vermoordt) maar gelukkig ligt de focus op Huppert in het hier en nu. Film duurt iets te lang en niet alle zijplotjes waren even interessant (nogal flauw gedoe, die zoon met de donkere baby) maar al met al goede film.

Film die ik al jaren wilde zien, blijkt ie op Netflix te staan. Helaas viel het nogal tegen, een paar aardige situaties, een enkele geslaagde grap maar ik zie niet zo veel bijzonders in deze film. Het lijkt er op dat het hoofdidee (twee onaangepaste tegenpolen worden met elkaar in een huis geplaatst) ook het enige idee was, want alle verwikkelingen rondom de nevenpersonages vond ik totaal niet interessant. Het had allemaal wel wat scherper mogen zijn, maar kennelijk was dit bedoeld als feelgood-film (?)

Wat zal Sven Nordin koppijn hebben gehad van al die kopstoten.

Als je bij Elstree Calling bent aanbeland dan weet je dat je hoogstwaarschijnlijk op missie bent om alle Hitchcocks te kijken. Anders zou dit al ook lang in de vergetelheid zijn geraakt. Nu zijn de scenes van Hitch, zacht uitgedrukt, niet bijster boeiend, en dat geldt ook voor de meeste acts, al waren die Three Eddies (African Americans in blackface) wel behoorlijk goed, en die massieve percussionist was ook nog wel mildly entertaining. De belegen humor en matige liedjes zijn af en toe flink doorbijten.

Geen Elvis-fan, maar meer op basis van vooroordelen dan dat ik nou heel veel van hem wist, en al helemaal geen Baz Luhrman-fan, en dan ook nog een biopic, ik ging hier -zacht gezegd- met enige tegenzin aan beginnen. Ik was ook nog eens best moe. Ik heb kortom wel eens onder betere omstandigheden een bijna drie uur durende film opgezet. Maar het viel me dus heel erg mee. Butler lijkt niet echt op Elvis maar was prima in de hoofdrol, hij maakt geen typetje van Elvis zoals Ramek deed met Freddy Mercury (dat blijft voor mij toch wel de norm zoals het niet moet), maar geeft er zijn eigen invulling aan. Natuurlijk valt het contrast met de echte Elvis op, als die in de laatste minuten ten tonele verschijnt, dat was toch wel even een verschil in charisma.

Muziek viel ook niet tegen, ik zal niet snel iets opzetten van The King, maar zo "soul-less" als Mos Def hem bezingt is ie toch ook weer niet. Net als in Moulin Rouge mixt Luhrman er eigentijdse liedjes doorheen, wat hier beduidend beter werkt. Het verhaal van Elvis was me een beetje bekend, maar het merendeel was nieuw voor mij, inclusief het wurgcontract in Las Vegas. Zijn films komen maar matig aan bod, het gaat over zijn muziek en de rol van Colonel Parker.

Dan zijn we wel meteen beland bij het grootste minpunt van de film. Het was een fout van de makers om Parker de verteller te maken. Zijn gezichtspunt is niet-boeiend en eendimensionaal en hij werd bijzonder vervelend gespeeld door Tom Hanks. Soms werkt anti-typecasting, maar hier duidelijk niet. Het accent was nogal afleidend, ik begrijp dat zijn verwensing "hotverdolle" voor Nederlands moet doorgaan. Voor niet-Nederlanders zal die ergernis waarschijnlijk wat minder groot zijn. Die Razzie zal Hanks waarschijnlijk wel krijgen, maar ik vraag me af of een andere acteur van Parker wel een interessant personage had weten te maken. Maar zelfs ondanks dat best grote minpunt een solide voldoende voor deze Elvis.

Jammer dat het een actiefilm is geworden daar waar het verhaal zich juist goed leent voor een interessante SF film. Het begint veelbelovend, met duidelijke parallellen tussen de illegale immigratie nu en de ruimtemigratie naar Elysium, die de film een een interessante sociale context lijken tegeven. Ook het uitbuiten van goedkope arbeid en medische voorzieningen die slechts voor de happy few zijn worden aangehaald, maar dan komt die Zuid-Afrikaanse idioot in beeld en is het gedaan met de filosofische kant, en wordt er vooral veel geschoten, gevochten en gerend en verloor ik mn interesse. Niks mis met leuke actiefilms maar hier had meer in gezeten. Behoorlijk irritant die "dumbing down" van cinema.

Aangenaam verrast toch wel. Ik heb Audiard wel hoog zitten, maar twijfelde hier vooraf toch een beetje aan, vooral aan de vorm. Het werkt verrassend goed, met sterk acteerwerk van Gascón en Saldana. Ook Gomez doet het niet slecht, maar de opmerkelijk matige uitspraak van haar Spaans leidde wel erg af. Beetje rare castingkeuze. Maar het is een onderhoudende film, dat het beste liedje voor het laatst bewaart, de meeste andere nummers waren weinig memorabel.

Het verhaal is verder een beetje apart, en ik snap ergens wel dat veel Mexicanen hier zo hun vraagtekens bij hebben. Het is toch een nationaal drama die ‘war on drugs’ met zoveel slachtoffers, met die groep vermiste studenten als een van de dieptepunten. Om dat in een musical te verpakken, van een kartelbaas een heilige maken omdat die als vrouw kennelijk wél over empathie beschikt, en dat ook nog door een Franse regisseur die geen Spaans spreekt en met vooral niet-Mexicaanse acteurs- de gevoeligheden zijn voorstelbaar.

Marie Dressler liet op latere leeftijd zien heel wat meer te kunnen dan fysieke humor in slapstick films, waarbij dan ook vooral gebruik gemaakt werd van haar weinig elegante voorkomen. Was ze me eerder al positief opgevallen in Dinner at Eight, in Emma speelt ze de hoofdrol en ze doet dat vol overtuiging. Ze kruipt echt in de huid van de moederkloek Emma, is zowel komisch als tragisch, en weet daarbij te voorkomen dat ze een typetje wordt- ze behoudt altijd haar waardigheid. Hoewel best grappig past de vliegtuig-scène waarbij Dressler in razend tempo over de kop gaat niet helemaal bij de toon van de film. Van de rest van de cast is vooral Jean Hersholt als de vader goed, de kinderen (waaronder Myrna Loy) spelen een te kleine, en vooral te eenzijdige rol om veel indruk te maken.

Wilder staat bekend als een van de beste regisseurs van de gouden Hollywood jaren, maar hij heeft ook wel minder aansprekende films gemaakt. Daar valt deze Emperor Waltz ook onder, een vrolijk niemandalletje, gemaakt na het serieuze The Lost Weekend. Het is grappig hoe Wilder Oostenrijk portretteert, als een soort semi-Middeleeuws sprookjesland, gezien het feit dat hij er zelf is geboren. Het personage van de vader (Putzi) en zeker de keizer vond ik wel geslaagd, en Fontaine voldeed voor mij ook. Alleen Bing Crosby valt uit de toon, zijn acteerstijl lijkt meer gedateerd dan die van illustere tijdgenoten. Hier had ik bv liever een Jimmy Stewart of Cary Grant gezien als de archetypische Amerikaanse flierefluiter.

Film verloopt redelijk voorspelbaar, zeker de plot met de honden kon je al van mijlenver aan zien komen. De bij Wilder toch vaak aanwezige scherpte ontbreekt. Toch maakt hij er een plezierig en kleurrijk, nogal naïef filmpje van dat prettig wegkijkt maar niet zal beklijven.

Degelijke film, rustig verteld, visueel weinig bijzonder maar het verhaal zat wel redelijk goed in elkaar. Acteerwerk van Kline was wat mat, al paste dat wel bij zijn stoffige personage, Hirsch was wel overtuigend als rebellerend rotjong.

Qua setting doet het natuurlijk erg aan Dead Poets Society denken, maar verder is het toch niet vergelijkbaar. Tempo kabbelt wat voort en de film kent eigenlijk geen uitschieters. De sleutelscene, waarin Kline's personage een minnetje in een plusje verandert en daar later wroeging over krijgt, is sterk in zijn eenvoud. Wel vraag ik me af of hij ook wroeging had gehad als Bell de gelegenheid had aangepakt wel drastisch te veranderen. Verfrissend dat Bell gewoon een onbetrouwbaar kereltje blijft in plaats van een louteringsproces te ondergaan.

Zoals te verwachten is Emperor's Club enigszins moralistisch maar het wordt nergens te sentimenteel, al had de scene dat het zoontje van Bell op de WC hoort hoe zijn vader heeft valsgespeeld van mij niet gehoeven.

Grappig om ook een jonge Jesse Eisenberg en Paul Dano te zien. En ironisch dat en passant Shutruk Nahunte aan de vergetelheid is ontrukt. Hij was binnen 5 seconden gevonden op Wikipedia.

Een guilty pleasure, niet de mooist getekende maar misschien wel de grappigste Disney-tekenfilm. Waar ik hooggewaardeerde Disney-classics vaak met moeite uitkijk voelt deze film fris, vlot en grappig. De humor doet soms meer aan Road Runner denken dan aan Disney, het is ook allemaal wat minder braaf en cute. Vooral het domme hulpje heeft de nodige goede momenten, dat hij zijn eigen filmthema neuriet was de enige grap die ik me nog kon herinneren van vroeger. Dan boeit het me een stuk minder dat het allemaal wat minder fraai getekend is, en er weinig variatie zit in het design. Jammer dat Disney niet lang na deze film een heel andere kant opging met het herkauwen van talloze successen uit het verleden.

Beetje vreemde mix van historisch drama en kluchtige romance. De acteurs zijn goed, en Maria Félix had zeker een vurige uitstraling, maar het verhaal ging te veel langs me heen- de liefde was ook wel erg schooljongensachtig. De kluchtige elementen waren bovendien echt te slecht, die vuurwerkbom, dat gedoe bij de deur, het leek soms wel alsof ik een flauwe slapstick aan het kijken was. De muzikale intermezzo's waren het beste, het al door pippo genoemde Ave Maria maar ook (vooral) de mariachi's met de serenade. De vergelijking met Morocco begrijp ik wel gezien het einde maar vind het verder niet echt vergelijkbare films, Enamorada verliest het toch wel op elk vlak.

Charmant filmpje heeft een rechttoe rechtaan verhaaltje maar doet verder niet veel onder voor het werk van Feuillade uit dezelfde periode- Vampires, Fantomas, dat werk. Blijf het altijd wel leuk vinden die oude bewegende beelden van Parijs en in dit geval ook Nice, verder wel enigszins traag en voorspelbaar, en wat "ouwelijk" acteerwerk van de kleine Suzanne Privat. Er zijn betere stomme films, ook uit de jaren 10 van de vorige eeuw, maar toch leuk om eens gezien te hebben.

Best goed. Het begint al met de totaal niet dreigende openingsbeelden van een toeristisch meertje in Frankrijk gevolgd door de omineuze titel. Daarna volgt een intro waarin alles eigenlijk hartstikke goed gaat. Hotel beginnen in een pittoresk plekje, trouwen met Emmanuelle Béart, veel verder van de hel kun je niet raken zou je zeggen.

Maar dan komt Paul’s jaloezie om de hoek kijken. En dan gaat het van kwaad tot erger. Chabrol kiest ervoor de escalatie van een ziekelijke jaloezie te tonen en zo zit er weinig variatie in de film. Halverwege de film zijn de kaarten al redelijk geschud en het verloop is verder enigszins voorspelbaar.

Het einde (dat geen einde is zo meldt de tekst) vind ik eigenlijk best goed. Als je de titel letterlijk neemt dan. Ik meen dat niet Nelly maar Paul is beland in de hel, en een kenmerk van die verdorven plek is dat die geen einde kent. Paul lijkt in een soort mentale toestand terecht gekomen waarin tijd en plaats van elkaar zijn gescheiden. Nelly zal de volgende ochtend worden gered (of worden gedood en zo ontsnappen aan haar hel, in de persoon van Paul) terwijl de helse toestand van Paul eeuwig is.

Cast is goed, met name Béart, en hoewel de plot wat te rechtlijnig is en nauwelijks verrast bleef l’Enfer me tot het raadselachtige einde boeien.

Fijne noir (die van sommigen geen noir mag heten) van een volslagen onbekende regisseur met de klinkende naam Bretaigne Windust. Als Bordewijk Brits was geweest had hij hem kunnen bedenken. Ik las later dat Raoul Walsh de film mederegisseerde, maar geen credit wilde.

De hier al aangehaalde structuur beviel me eigenlijk best, met een grote flashback en daarin ook flashbacks op basis van getuigenissen- dat klinkt ingewikkelder dan het is, alles binnen de flashback werd redelijk chronologisch verteld en was makkelijk te volgen. Misschien dat de rechttoe rechtaan stijl sommige noir-liefhebbers tegenstaat maar ik vond het niet erg. Vond het wel opvallend dat huurmoordenaars in die tijd nog een novum waren, en dat woorden als "contract" en "hit" niet begrepen werden door de politie.

Vlot verteld en gefilmd, geen grootse rol voor Bogey maar ik heb hier toch best van genoten. Geweldige boevenkop heeft die De Corsia ook. Vond de doorbraak uiteindelijk ook aardig gevonden, al werd die wel iets te nadrukkelijk aangekondigd met die "big blue eyes".