Opinions

Vrijwel alle negatieve commentaren benadrukken de saaiheid, nou is saai natuurlijk subjectief maar ik snap het wel, een film van epische duur wekt bepaalde verwachtingen. Minghella had best wat weg kunnen laten zonder veel afbreuk te doen aan het verhaal. De rollen van Binoche en Dafoe zijn die van veredelde toehoorder en het zijn vrij vlakke personages. Des te knapper dat Binoche er nog wat van weet te maken. De romance met Kip lijkt dan een beetje opvulling om haar personage wat meer cachet te geven en dat lukt dan maar matig. In het boek was Kip een belangrijker personage in mijn herinnering, een van de protagonisten. Dafoe had helemaal een kleine inbreng en kwam een beetje verdwaald over, alsof hij in de verkeerde film zat.

Wat me meer stoorde was de epiek die nadrukkelijk gezocht werd. Daar leent het kleine drama zich helemaal niet goed voor, ik had dit verhaal liever anders verfilmd gezien. Maar alles ademt Hollywood en de vitrinekast voor de Oscars was alvast besteld. Een jaar later zou de Academy weer voor een dergelijke film vallen, maar de bombast van die film werd nog enigszins gerechtvaardigd door het thema. Maar dat terzijde.

Wat tekortkomingen dus maar nochtans geen slechte film met goede acteurs, en de dramatische ontknoping werkt nog steeds wel.

Redelijk goeie film over Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd vanuit Frans perspectief, een beetje voorspelbaar maar zeker interessant. Ook redelijk actueel, een islamitisch land dat zich wil ontdoen van haar bezetter, en het al dan niet toelaten van marteling tijdens verhoor wordt ook aangekaart, maar toch vooral een film die laat zien hoe een idealist verandert in een nihilist. En de film laat het Franse publiek zien dat ze 45 jaar geleden een oorlog uitvochten, één die veel minder aandacht krijgt dan andere recente oorlogen.

Dat gezegd hebbend, het wordt ook tijd dat er eens een film over de politionele acties in Indonesië komt.

The name is Lee. Bruce Lee.

Deze quote is natuurlijk uit de mouw geschud, het had me niet eens verbaasd als de grootmeester het op een gegeven moment had uitgesproken. Enter the Dragon lijkt zo uit het Bond-universum te komen: privé-eiland, megalomane schurk met eigen leger en mooie vrouwen, geheim agent die undercover gaat, zelfs de witte kat als overduidelijke knipoog ontbreekt niet. De spiegelscene kwam me ook heel bekend voor maar die komt weer terug in een latere Bond: kennelijk zag ook de James Bond franchise er geen been in te citeren uit deze spin-off.

ETD heeft dan wel een veel coolere protagonist, die echt kan vechten- maar kennelijk durfden de makers het ook weer niet aan alleen een Aziatische leading man te hebben, en is de hoofdrol nogal kunstmatig opgesplitst. De gevechten vormen het hoogtepunt, maar zijn niet altijd goed te volgen en het duurt nogal voordat het toernooi eindelijk van start gaat. Geheel in James Bond stijl eindigt de film met een massaal eindgevecht dat rommelig in beeld wordt gebracht.

Over de hele linie niet heel memorabel, maar sommige scenes zijn toch wel goed gedaan. Vooral die fabrieksscenes vond ik erg boeiend om te volgen. Erg ARBO-proof leken die oude Sovjet-fabrieken niet te zijn, maar dat mag geen verrassing heten. Vond die kerkplundering ook wel bijzonder, toch een beetje alsof je beelden ziet van de Beeldenstorm. Ik bedacht nog wel dat die religieuze oudjes massaal het loodje zouden leggen bij een eventuele pandemie met al dat gekus op dat Jezusbeeld. Was een kruisje slaan niet voldoende? Tegenover de oude religieuzen staan de jonge frisse meisjes, vol gezwinde moed hun kolenquotum te halen.

De geluidsband was soms vrij irritant aanwezig maar dat kennelijk de bedoeling.

Verhaal dat lijkt op dat van Dark Waters, over een ziekmakende industrie die het verwoesten van levens als collateral damage beschouwt. Er zijn ook wat voorbeelden van te vinden dichter bij huis. Boosmakende films waarbij de sympathie natuurlijk ligt bij de strijders tegen het onrecht, maar boeiende cinema is het niet echt. Er is een hoge mate van voorspelbaarheid, en er valt audiovisueel weinig te beleven zodat het geheel draait op de acteerprestaties van Julia Roberts, in een van haar betere rollen (maar Oscar-materiaal? Mwah) en de altijd degelijke Albert Finney.

Wel bijzonder dat dergelijke bedrijven overal mee weg komen zolang ze de beurs maar trekken. Ook later raakte PG&E meerdere keren in opspraak, dir keer met door hun veroorzaakte bosbranden, en moesten ze elf miljard dollar aftikken, kennelijk geen probleem.

Daar waar Gosta Berling Saga en Herr Arnes Pengar, die ik beiden recentelijk zag, me goed bevielen, valt deze vroege film van Stiller me toch best tegen. Zijn andere films zijn vaak behoorlijk meeslepend, met soms geweldige shots, dat is in Erotikon, ook gezien de technische (on)mogelijkheden een heel pak minder. De acteurs overtuigden ook niet helemaal, de bedrogen echtgenoot is een bestudeerd-sullige geleerde, zijn vrouw is nogal ouwelijk en allerminst onweerstaanbaar. Het nichtje dat haar brave voorkomen van zich afgooit zodra ze alleen is had nog wel wat grappigs.

Verhaaltechnisch ook duidelijk een hele vroege film. Het grote misverstand, ofwel het centerpiece van de plot, berust op een niemandalletje, en het loopt allemaal met een sisser af.

Film die vroeger regelmatig op TV kwam en die ik waarschijnlijk wel een paar keer gezien heb in mijn jeugd. Het werd geen feest der herkenning. Komt natuurlijk ook omdat het een filmblauwdruk is van de ontsnappingsfilms, waarbij alle elementen keurig terugkomen, zonder dat er ergens een nieuwe draai aan wordt gegeven.

Zoals zo vaak in dergelijke drama's zijn de gevangenen, op een enkele bully na, de good guys, de bewakers zijn halve fascisten. Nou mag je blijkbaar een gevangenis niet zo ontwerpen dat ontsnapping werkelijk onmogelijk is (zo moeilijk zou dat niet moeten zijn) omdat de gevangenen wel een stip aan de horizon nodig hebben, maar de stip is in dit geval meer een strandbal. De reputatie van Alcatraz gaat al snel aan diggelen, eenmaal uit de cel gaat het eigenlijk verrassend makkelijk. Het is verder degelijk, zowel qua beelden als acteerwerk, maar de film legt het toch duidelijk af tegenover ontsnappingsklassiekers als Le Trou.

Aardig misdaaddrama met knappe hoofdrol voor Sen, mooie muziek en leuke setting in het fotogenieke Istanbul weet me toch niet helemaal te pakken, door een soms wat warrige montage, amateuristisch spel van een aantal bijrollen (met name in de grote dramatische scenes werd af en toe gedaan aan overacting) en de mooie shots worden afgewisseld met goedkoop ogende beelden die eerder bij een soap of TV-film passen. De geweld-scenes kwamen het minst uit de verf, met name de Geronimo-scene van de Bandiet die in zijn eentje de mafiabende afknalt. Wel onderhoudend genoeg.

Ambitieus project van Rossellini, die in zijn nadagen werkte aan didactische films die niet snel genoemd worden als zijn beste films ter sprake komen, maar die ik toch wel knap vind, al zijn ze niet allemaal even geslaagd. Visueel is L'Età di Cosimo de Medici meer dan degelijk, met aandacht voor aankleding en gebruik makend van schilderingen voor de achtergronden, maar duidelijk gemaakt voor TV. De acteurs (waaronder een debuterende Fred Ward als bekeerde moslim) acteren vrijwel alleen middels teksten, er zit in de ruim 4 uur slechts een enkele scène die niet dialooggestuurd is.

Wat vooral fascineert is Rosellini's toewijding om de geschiedenis, in dit geval die van de de vroege Renaissance in Florence, te laten zien aan het televisiekijkend publiek. Daarbij wordt nogal wat verwacht van de kijker, behalve een flinke dosis interesse in het onderwerp, een minimale vereiste. De lengte laat ik even buiten beschouwing omdat het een televisieserie betreft, maar de filosofische en wetenschappelijke discussies vliegen om de oren. Vooral in het laatste deel, als de focus geheel verschuift van de Medici naar Leon Battista Alberti is het een komen en gaan van Florentijnse en Venetiaanse handelaren, kunstenaars, wetenschappers, ontdekkingsreizigers, geestelijken en politici, en het lijkt wel alsof elk gesprek de Renaissance verder omhoog stuwt: en passant komen doorbraken als het perspectief, de omtrek van de Aarde, vroege machines en het humanisme aan de orde. Geen lichte kost en alledrie de delen achter elkaar zien was misschien achteraf wat te veel van het goede, maar het bleef boeiend en vooral ook erg leerzaam. En daar was het RR uiteindelijk om te doen.

Mij deed de stripachtige kadrering en visuele stijl van deze voorloper van Dogville dan weer enigszins denken aan films als Dark City en Sin City, al is Europa een vreemde eend ook in die bijt. De personages zijn dolende zielen in een trein die maar voortraast, als in een vagevuur. Niemand is "goed", of onschuldig, von Trier lijkt de mens als intrinsiek zondig te beschouwen, als een echte calvinist.

Op vergeving hoeft de mens ook al niet te rekenen. Von Trier (bij monde van von Sydow) spreekt niet zozeer de hoofdpersoon aan, die immers een soort everyman is, maar ons, de mensheid, en laat ons verdrinken in de door hem geschapen hel. Dat von Trier geen rasoptimist is was me al wel duidelijk maar hier pakt hij toch weer goed uit, een tikkeltje megalomaan ook. Vond het geen bijzonder prettige kijkervaring, m.i. ook niet helemaal geslaagd, maar Europa is onmiskenbaar stijlvol en eigenzinnig.

Losey moet een hekel hebben gehad aan het personage Tyvian, zelden zag ik een hopelozer figuur op celluloid dan zijn leugenachtige, ontrouwe minkukel van een vent. Moreau's Eve is niet veel beter, met als voornaamste verschil dat zij ten minste niet hypocriet is- ze geeft meteen al aan dat ze het voor het geld doet, en op geen enkel moment toont ze ook maar enige belangstelling voor de schrijver. Ze lijkt te testen hoe ver ze kan gaan met hem kleineren, en lijkt zelf nog het meest verbaasd dat hij steeds weer bij haar terugkeert. Pijnlijk.
Maar Tyvian dan, die trouwt desondanks gewoon met de lieve Francesca, die waarschijnlijk hoopt dat een huwelijk hem kan veranderen. Maar zoals de pedante scriptschrijver al oreert, 10 % van de ander, dat is wat je krijgt binnen een huwelijk, ruim geschat.

Dit alles betekent overigens niet dat ik het een vervelende film vond, integendeel. Ik kan zo'n deprimerend mensbeeld best goed hebben, beter dan films die het van een stichtelijke boodschap moeten hebben. Maar dat zegt misschien iets over mij. Eva is sowieso een mooi geschoten film in een aantrekkelijke setting van de jetset in het Italië van de vroege jaren 60, en hoewel de beeldtaal misschien niet heel subtiel is (Moreau in een beeld gevangen met Medusa, Francesca met een huilende engel) heeft de film een coole vibe, en ook een opvallende soundtrack die goed beviel. Hier nogal ondergewaardeerd, maar wat mij betreft misschien wel Losey's beste film (van de handvol die ik zag).

Best een link zinnetje om een robot uit te schakelen: wat zie je als je je ogen dichtdoet? Ik kan me niet voor de geest halen of ik zoiets ooit gezegd heb, maar het zou zomaar kunnen, in een bui van dronken romantiek, of quasidiepzinnigheid, of gewoon slap ouwehoerend. Zou toch raar opkijken als je gesprekspartner (of gesprekpartners?) opeens levenloos op de grond vallen.

Flauw om over zo'n detail te beginnen, maar ik had toch heel de film het idee dat het moest ontroeren, tot nadenken stemmen, en dat lukte maar niet. Ik verloor me dus een beetje in de details: wat een omslachtig ontwerp, dat programma om een robotbrein samen te stellen. Kan dat niet gewoon op je tablet? Wat spreekt die Brühl goed Spaans. Wat sneeuwt het toch stevig daar in Spanje. Hoe werkt dat nou met zo'n robotkind op school, zit die haar hele leven in groep 6? Enzovoort.

Ik vond het meisje Eva ook helemaal niet zo bijzonder, maar een vrij vervelende wijsneuzerige blaag. De scenes waarin zij en Alex een soort relatie opbouwen waren een beetje ongemakkelijk, zoals pervertido als koosnaampje ook wat ongemakkelijk is. Omdat de rest van de film vrij saai is en de meeste personages, inclusief de mensen, niet echt tot leven komen was het dan vooral het idee wat wel aansprak en de rustige, prettig onspectaculaire visuele stijl. Krappe voldoende.

Aardig filmpje- het is al vaker gezegd, nogal wat dingen zijn gekopieerd uit ander werk maar beter goed gejat dan slecht bedacht. En je kunt het ook opvatten als een hommage.

Vond het visueel best aardig, natuurlijk is het geen big budget film maar de effecten waren toch wel acceptabel. Acteerwerk ook voldoende. Wel vond ik de transformatie van Dr Weir wel heel erg plotseling, en ook de fysieke verandering had van mij niet gehoeven- als zijn transformatie puur psychologisch was geweest had ik het creepier gevonden.

Maar ik heb me anderhalf uur vermaakt, en daar gaat het uiteindelijk om.

Onderhoudende film over een noodlottige beklimming van de Mount Everest.

De beelden waren prachtig en oogden realistisch, voor zover ik het kan beoordelen- mijn alpinistische avonturen beperken zich tot de Oostenrijkse Alpen, in een grijs verleden. Wat mensen bezielt om hun leven op het spel te zetten- daar komt niet echt een duidelijk antwoord op. Waarschijnlijk weten de meesten het zelf ook niet. De natuur bedwingen, avontuur, jezelf testen- daar zijn ook minder heftige manieren voor zou je denken. Het is wel iets voor de rijken onder ons, kennelijk kost het een slordige 65000 US$ per persoon om doodsangsten uit te staan, tenen en andere ledematen te verliezen, en een foto van jezelf op de top van de Mount Everest na te laten aan je nabestaanden.

De berg en de barre overlevingsstrijd waren overtuigend in beeld gebracht, het was daarom jammer dat soms het sentiment even de overhand nam. Toch was dat, zeker voor Amerikaanse begrippen, nog goed te doen.

Wat ik onbegrijpelijk vond was het onprofessionele gedrag van Rob. Wetende dat hij zichzelf en anderen in gevaar brengt staat hij toch toe dat Doug nog een slordige twee uur verder gaat klimmen, omdat het zo sneu was dat hij het anders weer niet zou halen. Bizar gedrag van een expeditieleider, en het heeft niet alleen fatale gevolgen voor hunzelf maar ook nog voor Harold die terug moet keren. Vond ook dat de sherpa's erg weinig in beeld kwamen, die leken op cruciale momenten steeds niet aanwezig. Nogal slechte organisatie als je het mij vraagt. Ook vreemd dat een andere professional (Scott) in hoog tempo op en neer blijft klimmen ondanks dat hij al symptomen heeft van onderkoeling. En dan Becks die per helicopter moet worden opgehaald, ik vind eerlijk gezegd niet dat je mag rekenen op de hulp van anderen als je zo zelf het gevaar opzoekt. Maar ik besef dat dat een lastige discussie is want mensen die met gevaarlijk weer gaan surfen worden ook uit het water gevist, en wie weet kom ik zelf ooit nog in de problemen door een stupiditeit/ overmoed. Dan zou ik het toch ook wel fijn vinden als er hulp komt. De helicopterpiloot heeft hopelijk wel een flinke fooi gekregen voor zijn actie.

Al met al weinig wijzer geworden over de kick die het geeft om het hooggebergte te bedwingen, maar ik heb me niet verveeld tijdens het kijken. En hoewel ik de klimmers ergens een beetje onverantwoordelijke narcisten vind, heb ik toch ook wel bewondering voor mensen die iets meer willen dan een zorgeloze vakantie langs platgetreden paden, alleen daar zijn ook minder gevaarlijke alternatieven voor.

Net weer eens gekeken, viel me toch een beetje tegen. Zeker het tweede deel van de film was een voortdurende herhaling van zetten. Horror werkt bovendien veel beter als je de zombies/ monsters niet continu ziet, en van dat less is more principe heeft Raimi duidelijk niet gehoord.

Maar niet onaardig en veel beter dan de meeste andere films uit het subgenre 'jongelui huren huisje op afgelegen plek en worden een voor een afgeslacht'.

Net zoals de boeken van Brusselmans wel geinig zijn, maar niet echt ergens over gaan, is ook Ex Drummer een geinig filmpje maar kan nou niet zeggen dat het heel goed was. Grof en smerig, een soundtrack die laveert tussen een bak herrie en rustige alternatieve rock en een anarchistische insteek maken van Ex Drummer een soort verlate Belgische punk film. Dries is Brusselmans' alter ego die zijn walging voor het stompzinnige inteeltvolk dat de rockscene van Oostende blijkbaar domineert maar nauwelijks kan bedwingen, om ze op het laatst elkaar af te laten maken- een vreemde maar passende finale, ook (vooral) dankzij de muziek.

Lang niet alles werkt: het dode kind en de nasleep was een valse noot, de bandfinale was chaotisch, maar niet op een plezante manier, het gedoe met de dikke lul van Dikke Lul werd al snel flauw- maar er blijft toch genoeg vage vunzigheid over om na afloop het gevoel te hebben tot je enkels in de Vlaamse drek te hebben gestaan. En dat is dan toch een soort compliment.

Ik had eXistenZ vroeger al wel gezien, maar hoewel sommige zaken kennelijk wel indruk maakten -ik kon me nog vrij veel herinneren- beschouwde ik de film altijd als een minder werk van Cronenberg. Maar nu na herziening blijkt het mijn favoriete film van hem. Het kan verkeren.

Het verhaal is intrigerend en origineel, maar, en dat was ik wél vergeten, ook erg grappig. Ik vind dit denk ik Jude Law's leukste rol. Ook Leigh en Defoe hebben sterke rollen, en ook grappig Chris Ecclestone van The Leftovers in zijn jonge jaren te zien. Zoals zo vaak is er de fascinatie van Cronenberg voor organische machines, lillende vleeshompen en merkwaardige lichaamsopeningen. Het ontworpen spel had wel wat leuker gekund, mij lijkt het ten minste niet bijzonder relaxed een levensecht spel te spelen waarin ik amfibieën ontleed in een fabriekshal, maar origineel is het wel. En op elk niveau -spelwereld, spelwereld in de spelwereld en de realiteit (dan wel derde niveau van de spelwereld zoals toch wel wordt gesuggereerd) is er de strijd tussen de Realisten en de Game-ontwerpers.

Dat de personages op een gegeven moment niet meer weten in welke realiteit ze verblijven, en of de anderen in het spel NPC's of echte mensen zijn, is best voorstelbaar in een realistische virtuele wereld, het zou dan ook wel als een vroege voorloper van Black Mirror kunnen gelden.

Deze viel me alleszins mee. Ik vond Bale in tegenstelling tot vele anderen juist wel goed in deze film, een twijfelende Mozes, een dwaas of een profeet, of allebei? Hij weet die gelaagdheid goed over te brengen. Edgerton daarentegen sloeg volledig de plank mis- een zielloze vertolking. En waarom acteurs als Sigiourney Weaver, Aaron Paul en Ben Kingsley hierin meespeelden bleef volstrekt onduidelijk want ze kregen niks te doen.

Verder vond ik het best aangenaam, ik verveelde me niet. De plagen vond ik redelijk in beeld gebracht, en ook de massascenes vond ik OK- niet indrukwekkend maar ook zeker niet slecht. Dikke 3 *.

Na vele jaren weer eens herzien, en The Exorcist blijft toch wel met gemak overeind. Opvallend dat Tubular Bells, waarmee ik The Exorcist toch altijd wel associeer, zo weinig gebruikt wordt, in maar één scene en nog even bij de aftiteling. De hele intro in Irak was ik vergeten, en ik moet zeggen dat die ook een beetje overbodig aanvoelt, al is het de introductie van Max von Sydow (pas begin 40 hier maar als bejaarde priester gecast).

De lange aanloop daarna vond ik eigenlijk niet storend, de kennismaking met de jongere priester, de familie -demonen weten hun slachtoffers altijd wel uit te kiezen want ook in deze film zijn ze puissant rijk- de eerste consulten met artsen, het verhaal wordt rustig gebracht. Het bizarre gedrag van Regan, een geweldige vertolking toch van Blair, is verontrustend en vooral ook smerig, maar eng is de film eigenlijk nergens. Nu stoort me dat geenszins, veel horror leunt gemakzuchtig op scares met hulp van geluid en plotselinge camerabewegingen,en hier worden de gebeurtenissen op een meer volwassen toon gebracht. De vele legendarische scenes maken inmiddels deel uit van de westerse (pop) cultuur en maken dit een must see voor filmliefhebbers.

Heel lang geleden eens gezien (ik meen op BBC2's Moviedrome, dat het filmvuur in mij (mede) gestart heeft) maar ik was zo goed als alles vergeten. Nou ja, niet dat het zich afspeelt in een stripclub maar daar houdt het wel op. Fascinerend vond ik het destijds wel. Bij deze late herziening valt me op hoe treurig alles eigenlijk is, niet alleen de hoofdpersoon die zoveel leed meedraagt, maar eigenlijk zijn alle personages eerder meelijwekkend. Sterke acteurs op de eega van Egoyan na, zij is wel echt een dissonant. Dat valt vooral op in de scene als Christina woedend uitvalt tegen Eric. Nochtans was ze me in een eerdere film van Egoyan (Family Viewings) niet negatief opgevallen. Omdat ze in vrijwel alle Egoyan-films meespeelt hoop ik niet dat dit de opmaat was voor een slechte reeks acteerprestaties.

De setting is erg fijn, zowel de Exotica club, groezelig en decadent, als de aftandse dierenwinkel met die groen uitgevallen aquaria. De subplot met Thomas die zijn kostbare eieren gejat ziet worden laat Egoyan een beetje in de kou staan maar het draait natuurlijk vooral om Christina en Francis. Hoe uiteindelijk hun gezamenlijke verleden wordt ontrafeld is knap gedaan en maakt ook dat je Christina's afkeer van zijn handtastelijkheid begrijpt. Daarmee is Exotica knap opgebouwd zonder te vervallen in een nodeloos ingewikkelde structuur. Ook de soundtrack is meer dan in orde, centraal staat niet zozeer de oosters getinte score van Danna maar een song van Leonard Cohen.

Zeer zwakke prent, totaal ongeloofwaardig, waarin de bewakers binnen een paar dagen veranderen in machtswellustelingen, één bewaker na 3 dagen geen sex een gevangene probeert te verkrachten, een dodelijk zieke en later dodelijk gewonde gevangene aan zn lot wordt overgelaten, een medegevangene die een nazi blijkt te zijn best een toffe gast is, het is allemaal zo bedenkelijk en over the top dat het eerder een parodie lijkt op het Stanford Experiment dan een film gebaseerd erop. Vond de Duitse film al vrij matig, dit is ontstellend slecht.

Hoewel het wat te sentimenteel gebracht wordt vond ik het toch wel een geslaagde film over het ingewikkelde morele vraagstuk dat er op neerkomt of je onschuldigen mag doden om een (veel) groter aantal onschuldigen te redden. Erg efficiënt wordt er niet gewerkt zo veel is wel duidelijk, als je zo omzichtig te werk moet gaan terwijl de tegenpartij juist zo veel mogelijk collateral damage wil. Het werd even interessanter toen iemand uitsprak dat het een imagoprobleem zou opleveren mocht het meisje omkomen en, God verhoede, de beelden zouden uitlekken, maar die weg werd verder niet bewandeld en het ging weer terug naar de betraande gezichten van de drone piloten.

Wat me trouwens opviel was hoe de Amerikanen worden geportretteerd: Gooi die bom toch, doe niet zo moeilijk, dan kan ik weer verder met een potje tafeltennis, terwijl de Britten steeds de verantwoordelijkheid doorpassen om uiteindelijk de laagste in rang met het grootste klotegevoel op te zadelen.