Opinions

Mooie film over de vier 'echtgenotes' van een rijke man, die nauwelijks in beeld komt (ik kan me geen een shot van zijn gezicht voor de geest halen). Hij is dan ook een bijfiguur, het gaat om de vrouwen. Wat een wonderlijk leven leiden zij: in de gunst proberen te komen bij hun man die hen als bedienden behandelt, omdat dat status oplevert en omdat ze elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Met mistress nr 3, die me achteraf nog het sympathiekst was, omdat zij zich niet neerlegde bij de situatie maar probeerde gelukkig te worden, loopt het het slechtst af, maar ze zijn alle vier niet te benijden. Prachtige shots en een aangenaam maar verraderlijk kabbelend tempo.

Ik lees meerdere keren dat de film veel te lang is en dat het wel wat minder had gekund- maar ik zou eigenlijk niet weten wat er dan geschrapt had moeten worden. De film is perfect zoals die is, prachtig geschoten in het mistroostige decor van de mij onbekende miljoenenstad Shijiazhuang.

Het thema is universeel, de verschoppeling op zoek naar een beter leven. Het is in feite much ado about nothing, vanwege enkele futiliteiten (jongen wordt gefilmd terwijl hij staat te pissen; stel raakt kennelijk levensgevaarlijke hond kwijt; jonge vrouw wijst iemand af) wordt een keten aan gebeurtenissen ingezet die de nodige levens overhoop haalt. Uiteindelijk gaan ze op zoek naar de olifant uit de titel, die we op het eind horen trompetteren, als het klaroengeschal dat betere tijden aankondigt.

Heel veel tracking shots met handheld camera, dat was blijkbaar eerder om economische motieven dan creatieve- maar het pakt geweldig uit en geeft de film een ongepolijste, realistische sfeer. Overigens twee zelfdodingen in de film, wat gezien de tragische dood van de regisseur wrang aanvoelt.

De tweede film pas die ik van de onlangs overleden filmmaker Kiarostami zag, en deze bevalt me al beter dan The Wind Will Carry Us. Ten is een mooi portret van een aantrekkelijke Iraanse die zich staande houdt in een complexe maatschappij. Ze is geen slachtoffer maar een wereldse vrouw die geen genoegen neemt met een tweederangs rol, daarmee een exponent van het moderne Iran.

Vond de meeste gesprekken heel naturel, en dan met name die tussen haar en het kleine maar al vrij dominante mannetje- het verbaast me niks dat het haar echte zoon was. En de tweede scene met het biddende meisje was ook heel overtuigend. Maar ook de andere acteurs waren geloofwaardig, het was vaak alsof je naar opnames zat te kijken van een verborgen camera- alsof ik hun gesprekken aan het afluisteren was (maar dan met in real-time vertaling). In een enkel geval zie je de passagier niet eens wat dat element nog sterker naar voren brengt.

Knap om met zo weinig middelen zo'n interessante film te maken- soms heb je kennelijk niet meer nodig dan een camera en twee acteurs.

Ik lees in een aantal reacties dat men het heeft over een taxi-chauffeuse. Maar ze werkt toch niet als chauffeur? Ze geeft af en toe iemand een lift die dezelfde kant op moet.

Leuke Dupieux, die me nog wat beter beviel dan zijn vorige films. Fijne lengte ook. Ik vond vooral Georges' gestuntel in de gesprekken grappig, niet zozeer het gedoe met het jasje, al was dat natuurlijk wel de ideale kapstok voor alle belevenissen. Een aantal keer hardop moeten lachen. Het einde vond ik dan wel wat voorspelbaar, en dat is zeker voor een dergelijk absurdistisch werkje geen pre.

Slimme marketeers bieden het "le daim" jasje aan voor 179 US$, dat aanschaffen en dragen lijkt me nogal post-ironisch.

Nogal saaie film die door goed acteren wel boven de middelmaat uitstijgt, maar het is een typische Oscarfilm...acteur valt veel af voor zn rol, zijn karakter gaat een louteringsproces door, ziekte en dood, Belangrijke Boodschap: de bekende ingrediënten. Daarnaast ook nog eens zonder veel innovativiteit in beeld gebracht en je krijgt het voorspelbare Amerikaanse drama waar de Academy zo dol op is.

Leto en McConaughey zijn prima acteurs maar memorabel vond ik hun rollen bepaald niet, behalve dat ze een lichamelijk zware rol hadden, en het verhaal verloopt zo voorspelbaar en zonder verrassing dat de 2 uren wel 3 uur leken. Was blij dat de film afgelopen was.

Niet opzienbarend misschien, ik vond dit toch wel een aardige vroege film van Bresson, maar ik houd dan ook best van klassieke cinema. De "wraak" is dan wel vergezocht -sterker nog, doe mij ook maar zo'n wraakzuchtige ex, als haar idee van wraak tenminste is je te koppelen aan een knappere, jongere en leukere vrouw, misschien met een minder fraai verleden -al wordt ze dan eufemistisch danseuse genoemd ipv prostituee- maar Elina Labourdette is toch niet te versmaden- en het eind melodramatisch als de arme Agnès van alle emotie bijna te overlijden komt, de uitvoering is meer dan prima. Goed spel, af en toe leuke observaties ("er bestaat niet zoiets als liefde, alleen tekenen van liefde" toegegeven, in het Franse klinkt het beter) en toch ook wel wat aardige shots (de brief die losraakt van de auto) maken dit best genietbaar.

Heel wat minder dan het illustere origineel, niet in de laatste plaats door de weinig angstaanjagende hoofdrolspeler. Ook mist het vervolg de iconische momenten die deel 1 had, en al waren enkele kills best aardig gevonden, er komt toch niets in de buurt van de I love you Damien scène.

Tel daarbij op een saai edoch redelijk actueel plotje over voedselverdeling en barre stukjes op de militaire academie, en de volledig mislukte poging de helpers van Satan ook weer een plek te geven (wat zo goed werkte in het eerste deel) en ik kom tot de conclusie dat 2,5 ster al aan de hoge kant is. Maar vooruit, dankzij de ontmaskering van de stiefmoeder die ik pas laat zag aankomen.

Herzien, vond dit vroeger namelijk een erg leuke film. Dat is het gelukkig nog steeds, want The Fearless Vampire Killers/ Dance of the Vampires (die ik dan weer kende onder weer een andere titel, namelijk "Pardon Me, But Your Teeth Are In My Neck") kent fijne humor, een leuke setting en natuurlijk de oogverblindend mooie Sharon Tate. Misschien niet de beste actrice aller tijden maar damn...Verder prima acteurs in deze film, met name MacGowran en Polanski vormen een goed duo.

Toch wel een beetje een vreemde eend in het oeuvre van Polanski, bij mijn weten zijn enige komedie.

Alweer twintig jaar oud, en al bijna even lang op mijn watchlist. Waarom het er niet eerder van kwam ligt waarschijnlijk aan Björk, die ik in het begin van haar carriere als zangeres van de Sugarcubes nog best leuk vond (Deus!) maar wiens muziek daarna maar weinig warme gevoelens bij me opriep, met It's oh so quiet als dieptepunt. Een liedje dat ik trouwens met deze film associeerde maar er -gelukkig- niet in voorkomt.

Zoals wel vaker blijkt de vrees onterecht. Björk blijkt namelijk een prima actrice te zijn, al is het een beetje een vreemde keus haar als Tsjechoslowaakse vluchteling te portretteren. Ze is geloofwaardig, innemend zelfs in de best lastige hoofdrol en dat mag gezien haar gebrek aan acteerervaring toch wel een puike prestatie genoemd worden. Verrassende maar geslaagde bijrollen van Deneuve en Stormare terwijl in kleinere rollen ook nog Stellan Skarsgard , Jean-Marc Barr en Paprika Steen opduiken. De liedjes, niet bepaald meezingers, waren net als de choreografiën leuk gedaan, het deed me erg denken aan The Singing Detective (1986). Dat moet, naast de klassieke musicals, haast wel een inspiratiebron zijn geweest voor von Trier.

Er waren wel een paar momenten waarvan ik dacht: hmmm nou, dat had beter gekund. Zo vond ik de scène waarin Selma Bill doodt nogal slordig en matig geregisseerd. Het had daardoor niet de impact die de scène had moeten hebben, en als Selma, volledig out of character, meerdere keren een of andere ijzeren lade op Bill's hoofd doet neerkomen had dat bijna iets komisch in zijn overkill. Ook het ruzietje tussen Deneuve en Selma over het geld vond ik niet helemaal geloofwaardig, al snapte ik de bedoeling wel- het contrast tussen Selma's engelachtge onschuld en haar wrede lot moest natuurlijk zo groot mogelijk worden.

Maar daar staan tegenover genoeg mooie scenes en een bloedstollende eindscene als Selma a capella het één na laatste nummer zingt, dat het laatste nummer blijkt te zijn.

Het was een tijdje bon ton om Kevin Costner af te zeiken als een kleurloze en vooral humorloze zak hooi, maar hij heeft met Dances with Wolves toch een memorabele film gemaakt, en hij verdient lof voor zijn poging een authentiek beeld te schetsen van de Sioux. Ik vond het eerste deel, dus voordat de natives in beeld komen trouwens ook wel fijn. De introductie waarin meteen korte metten wordt gemaakt met valse heroïek (maar stiekem ook weer niet) en hoe hij daarna het kamp opzet en vertrouwd raakt met de omgeving, en dat alles in een loom tempo, het beviel me wel. Ook het deel daarna, als hij wordt opgenomen in de Sioux-stam vond ik overtuigend en met name Greene zet een geloofwaardig personage neer. Wat de onvermijdelijke romance betreft, McDonnell liep er misschien niet al te charmant bij, maar Costner zat al enige tijd in zijn eentje in een hutje in the middle of nowhere dus echt onlogisch was die amoureuze toenadering ook weer niet.

Voor een western van bijna 4 uur zit er niet al te veel actie in, maar de spaarzame actie wordt goed in beeld gebracht, en ik vond met name de bizonjacht behoorlijk realistisch. In het laatste deel zijn er dan ook wat battles, en uiteraard de terugkeer van Costner van de harmonieuze Sioux naar de laffe Yankees- die is weinig subtiel en ook ik zat inwendig te juichen toen het stelletje minderwaardige bleekgezichten een kopje kleiner werd gemaakt. Audiovisueel misschien niet heel avontuurlijk met veel opnamen van indrukwekkende natuur en een soundtrack die iets te nadrukkelijk episch wil zijn maar al met al een meer dan verdienstelijke eersteling van Costner.

Fijne herziening van een van de betere boekverfilmingen. Dangerous Liaisons moet het hebben van de scherpe dialogen uitgesproken door uitstekende acteurs als Malkovich en Close, beiden op de top van hun kunnen. Zij spelen een stel cynische en trotse edelen die de mensen om hun heen als hun speeltjes zien, en naar hartenlust stoken, manipuleren en bedriegen, met name in hun liefdesleven. Daarbij zijn ze nietsontziend, om uiteindelijk zelf de grootste slachtoffers te worden van het gekonkel (nou ja, de arme Michelle Pfeiffer brengt het er ook niet goed vanaf).

Het is het type film dat begrip wekt voor de agressieve afkeer van de edelen tijdens de Franse Revolutie, want het zijn onuitstaanbare mensen, en Close en vooral Malkovich hebben duidelijk plezier in hun vileine rollen. De aankleding was bijzonder fraai, en hoewel het vuurwerk wordt verzorgd door eerder genoemde acteurs zijn ook de bijrollen over het algemeen goed, met name de piepjonge Uma Thurman weet boven haar wat beperkte rol uit te stijgen.

Toch maar verhogen met 0,5 ster

De War trilogie (met name Kanal) vond ik stukken sterker dan deze film.

Danton stelde mij een beetje teleur. Het leek wel of ik middenin een film beland was, en de film voelde daardoor als een "parte 2". Ik kon de onderlinge verbanden maar moeilijk leggen, en ook de verwijdering tussen Robespierre en Danton was nu een gegeven ipv een drama van epische proporties. Ook de relatie van Desmoulins en zijn vrouw met Robespierre (en Danton) miste elke spanning omdat er geen context was.

De soms wat potsierlijke muziek moest die spanning zeker opwekken.

Het spel van beide hoofdrolspelers is erg goed en daardoor wordt het ook niet saai, maar volgens mij had Danton stukken beter gewerkt als men het verhaal vanaf de Franse Revolutie had getoond ipv vanaf de nasleep.

Mooi drama die wel wat deed denken aan l'Avventura van Antonioni, met name het eerste deel. De opbouw naar de verdwijning vond ik ijzersterk, het tweede deel, na de intrede van de verloofde, vond ik een stuk minder. Misschien omdat het eerste deel veel logischer in elkaar zit, voor mij althans: gezelig met een groepje vrienden naar de kust, en dan de paniek als iemand plotseling verdwijnt. Ook mooi die verschuiving: eerst de paniek om het jongetje, de aanvankelijke opluchting, en de verdwijning van Elly.

Het tweede deel was nog wel interessant maar m.i. duidelijk minder, de spanning is dan grotendeels weg, en de angst en schaamte ten opzichte van de verloofde zeiden me wat minder, kijkend door een westerse bril. Ik vraag me af of ze nu repercussies verwachtten van de verloofde of van de autoriteiten.De verloofde was niet erg intimiderend en leek niet uit op wraak, en als de angst voor de autoriteiten was, dan had ik bv liever gezien dat de politie zijn intrede zou doen en, in plaats van naar de vrouw te zoeken, tot in detail zou uitzoeken wat de onderlinge relaties waren.

Knappe en met passie gemaakte film. De creaturen zijn mooi gemaakt, de wereld is erg gedetailleerd met alles wat rondkruipt en rondfladdert, voice acting is ook goed, met name van de Skeksis.

Maar een goede film begint met een goed verhaal. Daarom is het jammer dat het verhaal zo tegenvalt. De "queeste" voelt qua episch-heid en tijdsduur aan als het fantasy-equivalent van even een pak melk kopen.

Een beetje een tegenvaller.

Beetje tegenvaller dit. Vind the Dark Knight al te overgewaardeerd maar die is toch stukken beter dan deze afsluiter. Dat ligt aan de nogal onnozele plot om Gotham te vernietigen, het toneel-accent van Bane die sowieso niet erg overtuigt en niet veel meer blijkt te zijn dan een dommekracht/lijfwacht, en de altijd wat tuttige Hathaway doet haar best maar is ontzettend misgecast als Catwoman die het moet doen met een paar cool bedoende oneliners. Bale speelde wel goed, net als Caine, de meeste andere acteurs hadden te vlakke dialogen om nou echt te kunnen schitteren. Gordon-Levitt hadden ze gewoon weg kunnen editen want zijn rol voegt weinig toe, zelfde geldt voor Modine.

Onderhoudende noir met een gewaagd eerst uur als Bogart volledig onherkenbaar is, veelal vanuit zijn perspectief gefilmd. Helaas wordt de film er niet beter op als hij dan eindelijk wordt onthuld, de plot verloopt daarna nogal teleurstellend. Ik had er misschien te veel van verwacht, maar zeker toen de auto van de eerste chauffeur plotseling weer opdook leek een ingenieuze set-up vol twists & turns aanstaande, waarbij bijvoorbeeld de wat al te behulpzame taxi-chauffeur ook wel weer zou terugkeren- maar nee dus, het bleek een belofte die niet werd vervuld.

Degelijke noir moet het vooral hebben van de setting in de bayous van Louisiana, het verhaaltje is niet bijster interessant en nogal matig uitgewerkt- waarom de schurken al die moeite doen Leslie te laten denken dat ze psychisch niet helemaal lekker is wordt me althans niet duidelijk, zeker gezien later blijkt dat er al een paar moorden gepleegd waren vóór haar komst. Sowieso leek het hele plan de plantage te verkopen niet echt aan te sluiten bij het opgevoerde rollenspel, maar misschien heb ik iets gemist.
Voor een relatief onbekende noir overigens best wat bekende namen.

Komende tijd ga ik me wat verder verdiepen in het oeuvre van De Toth- Bobbejaantje: hij heeft in elk geval minimaal één horrorfilm gemaakt, tevens zijn bekendste film, die moet ik trouwens zelf ook nog zien.

Vrij heftige documentaire, ik had eerlijk gezegd zonder al te veel voorkennis een activistische eco-docu verwacht met de focus op de gevolgen voor het milieu, maar het gaat vooral om de sociale en economische gevolgen van de Darwiniaanse nachtmerrie, en de survival of the fittest van de bewoners langs het Victoriameer.

Bijzonder ingetogen, soms zelfs bijna terloops vertellen de bewoners over het leven en de alom tegenwoordige dood- de schilder Jonathan, de nachtwaker, de prostituees- ze lijken zich er bij neergelegd te hebben. Je kunt maar beter teruggaan naar je dorp als je ziek wordt, want eenmaal dood is het een stuk duurder. Beelden en korte interviews zijn sterk en spreken soms voor zich; de vrouw tussen de rottende visresten, een zelfgenoegzame fabrikant, amorele piloten uit Oekraïne, maar soms worden ook wel snel conclusies getrokken, met name over de wapens- ze hadden kisten bij zich met als bestemming Angola en Congo- landen waar oorlog plaatsvond dús er zaten wapens in. Nou denk ik niet dat de piloten plastic badeendjes naar Afrika transporteerden maar iets meer onderzoek was wel op z'n plaats geweest.

Het is een documentaire die niet vrolijk stemt, en hoewel de boodschap een bekende is en bijna iedereen het eigenlijk wel beseft (het gaat niet echt goed met de Aarde) kan het niet vaak genoeg gezegd -of liever getoond- worden. Ben overigens wel benieuwd hoe het nu is met de mensen daar en het ecosysteem in het meer, inmiddels ruim 10 jaar later.

In Duvivier's eerste geluidsfilm, een jaar na het indrukwekkende Au Bonheur des Dames schittert Harry Baur, die ik eigenlijk alleen kende van zijn eveneens knappe hoofdrol in Les Miserables, als een rijk man die, als hij zware gezondheidsproblemen heeft, merkt dat hij volledig alleen staat. Zijn vrouw, zijn dochter, ze winden er nauwelijks doekjes om dat hij niet veel meer is dan een wandelende pinautomaat. Het leidt tot een niet heel verrassend maar knap uitgewerkt drama waarin de minachting van de een wordt overtroffen door de berekening van de ander, eindigend met de dood van Golder.

De stereotyperingen die beavis noemt vond ik ook wel lastig, zoals de gierige Jood die op zijn tenen loopt om zijn zolen te sparen, maar de film is gelaagder dan dat voorbeeld doet vermoeden, en Baur in de titelrol is imposant. Ook visueel heeft David Golder genoeg te bieden, met voor die tijd knap camerawerk o.a. van een rijdende auto en een shot met een camera die van een leuning glijdt.

Tien jaar na Night of the Living Dead komt Romero terug met zombies, die inmiddels hele steden hebben overgenomen. Ten opzichte van het origineel is deze film een stuk vermakelijker, al maken de blauw geschminkte, langzaam vooruit schuifelende zombies maar weinig indruk. Maar het kijkt gewoon lekker weg, hoe de vier zich verschansen in die typisch Amerikaanse mall - de link zombies en mall is natuurlijk ook niet voor niets. Wel een erg passieve rol van de enige vrouw van het gezelschap, die heeft bar weinig te doen. Op het eind komt er nog een grote motorgang aan en kan de make up artist nog even los gaan op ingewanden en andere gore effecten, ook de score van Goblin wordt dan up-tempo, en er volgt een leuke finale. Prima hoofdrol van Foree, de rest was beduidend minder.

Zo af en toe vind ik het wel leuk een rampenfilm te zien, deze Day After Tomorrow had ik ooit wel gezien maar zo lang geleden dat ik me niks meer kon herinneren, de keus was dus snel gemaakt. Zoals zo vaak bij dergelijke films begint het best aardig om dan halverwege alle geloofwaardigheid achter zich te laten en wetenschappers in plaats van klimaatmodellen te analiseren de held gaan lopen uithangen. Het moet niet te droog blijven, ik snap het best, al blijft het verhalende deel ver achter bij de technische dikdoenerij. Het gedoe met de ontsnapte wolven was me te belachelijk, net als de dodelijke temperatuurdaling van maar liefst tien graden per seconde. Europa is in Amerikaanse rampenfilms altijd wel de klos maar waarom dan niet wat beelden van een gletsjer over Parijs of een ijsberg die Londen wegvaagt, dat had toch wat spektakel kunnen opleveren.

Een film met een boodschap, erg politiek beladen in een tijd waarin de plaatsing van kernwapens een heet hangijzer was. Het is duidelijk een TV-film, met zijige muziek en niet al te denderende effecten, maar nog altijd zijn de beelden van de inslag heftig, ook (vooral) omdat er documentaire beelden worden gebruikt. Jammer dat de film een wel erg lange aanloop kent, die nogal slaapverwekkend is.

Als de bom dan uiteindelijk valt wordt het een deprimerende bedoening, waarbij een deel van de cast wordt weggevaagd en het andere deel ziek wordt. Ook post-apocalyptische taferelen als wetteloosheid en moord komen langs, al ligt de nadruk toch op de chaos in het ziekenhuis, de ontwikkeling van stralingsziekte en de algemene wanhoop.

Onderhoudende thriller die als een soort documentaire de voorbereidingen volgt voor een moordaanslag op De Gaulle, verteld vanuit een veelvoud aan perspectieven. Ik vond het vrij fascinerend, hoe tot in detail alles wordt getoond. Het toont politiewerk als het schieten met hagel op een mug: heel veel sporen volgen en dan maar hopen dat er een bruikbare aanwijzing tussen zit. Speuren in het analoge tijdperk bestond vooral uit geboorteregisters napluizen en dergelijke, en een portie geluk hebben.

Je zou dit makkelijk naar onze tijd kunnen verplaatsen, en dan zie je hoe moeilijk het is aanslagplegers op te sporen voordat ze een aanslag plegen. Zeker als je geen vuil spel wilt toepassen: voor de belangrijkste aanwijzing wordt in Day of the Jackal zonder al te veel scrupules marteling (moord?) ingezet.

Belangrijkste les: als je een onaanzienlijk ministertje bent maar wel mag aanzitten bij top-overleg, niet happen als een mooie vrouw zich aan je voeten werpt.

Amerikaanse film over de strijd van de Russische guerilla's tegen de nazi's, gemaakt in de laatste fase van WO2, toen de VS de Sovjet Unie nog als bondgenoot had, al zou dat al snel keren. Het debuut van Peck, en zo'n beetje de gehele cast, alleen Peck zou echt doorbreken. Al zou ook Alan Reed (de dronkaard Sacha) wereldberoemd worden, als stem van Fred Flintstone.

Days of Glory is los van de context en de debutanten een weinig bijzonder WO2 drama, waarin de komst van een schone ballerina de verhoudingen in een groepje verzetsstrijders op scherp zet. Dat zou best tot een intrigerend drama kunnen leiden, maar Tourneur lijkt zich er weinig voor te interesseren want hij fietst er vlot doorheen. In het laatste stuk is er opeens de nodige actie, waarin de strijders het opnemen tegen meerdere Duitse tanks, en allemaal een heldendood sterven.

Dazed and Confused is op een of andere manier lang onder de radar gebleven- dat geldt eigenlijk voor Linklater in het algemeen, wiens Before-films ik bv ook nog moet zien.

Ik ging er dus vrij blanco in, en dat leverde een aangename kijk-ervaring op. Het is een film die het vooral van sfeer moet hebben. Nou heb ik die tijd niet (bewust) meegemaakt maar waarschijnlijk zit er voor de meeste mensen wel wat herkenbaars in.

Op veel punten is de film ook wel erg Amerikaans: denk alleen al aan het doelloos rondrijden wat in vrijwel elke tienerfilm uit de VS zit, of het ontgroeningsproces dat ze kennelijk doen als je naar senior high gaat.

Geen groot fan van jaren 70 rock paste de muziek toch wel erg bij de film, ik veerde wel even op bij "Hurricane" als ze de kroeg inlopen (en met de close-up van het tafelvoetballen- met midden scoren mocht trouwens bij ons niet). Verder is het gewoon aangenaam, er gebeurt niet veel maar de vage gesprekken, het rondhangen en op zoek naar vertier leveren genoeg leuke scenes op.

Mooie film met intrigerende titel die grotendeels gedragen wordt door Duris, een soort kruising tussen Ewan McGregor, Joaquin Phoenix en Oasis, die een knappe rol neerzet als niet bijster sympathieke gast met de nodige onverwerkte trauma’s. Film wisselt af tussen muziek en geweld, twee werelden die elkaar niet zo vaak ontmoeten op het witte doek, maar hier toch vrij naadloos in elkaar overgaan.

Redelijke thriller, deze film waarmee Nicole Kidman internationaal doorbrak, maar tegenspeler Billy Zane maakt er wel een beetje een potje van. Al heel snel wordt duidelijk dat hij niet helemaal jofel in de bovenkamer is, en Zane accentueert dat door laconieke dansjes af te wisselen met gejammer en geschreeuw. Het was zo nu en dan bijna komisch ("Friends Rae, friends!"), dat is voor een psychologische thriller toch wel dodelijk. De ontdekking van Neill op het andere schip kwam ook niet echt aan, die homevideo sloeg al helemaal nergens op. Zijn gepiel om het vaartuig weer aan de praat te krijgen was nog het spannendst.

Kidman maakt intussen allerlei vreemde keuzes die al eerder werden benoemd, al moet gezegd worden dat ze niet één maar twee vijanden op het schip had: naast Zane die vermaledijde hond Ben die tot tweemaal toe haar plannen verijdelde. Niks tegen honden, maar de zucht die Nicole sloeg toen ze ontdekte dat ze niet Zane maar haar trouwe viervoeter aan de deur genageld had was er wellicht ook een van opluchting. Verder verloopt het redelijk volgens stramien al blijft Dead Calm gelukkig wel onderhoudend. Aparte, sfeervolle soundtrack die af en toe beter lijkt te passen bij een middeleeuws fantasy epos pakt verrassend goed uit.

Ik heb Jarmusch wel hoog zitten dus had hier, ondanks het lage gemiddelde, meer van verwacht. Er zitten best leuke momenten in, en ik verveelde me niet tijdens het kijken, maar het voelt toch te veel als een lollig tussendoortje waar de makers waarschijnlijk meer plezier aan beleefden dan ondergetekende. Swanson was wel grappig als een soort kruising tussen Galadriel, Rain Man en The Bride. Haar ontsnapping per UFO was, tsja. Onverwacht.

Het acteerwerk is verder wel naar behoren, zoals je mag verwachten van deze cast. Dead-pan Driver is wel aardig als ras-pessimist, Sevigny doet een Officer Andy uit Twin Peaks, Murray is zelfs voor zijn doen wel heel onderkoeld en lijkt een beetje uitgeblust. In de kleinere bijrollen valt Glover positief op en Buscemi is altijd fijn. De maatschappijkritische boodschap ligt er zelfs voor apocalyptische begrippen zo dik bovenop, dat die op zichzelf waarschijnlijk weer ironisch moet worden opgevat. Dat blijkt ook o.a. uit het doorbreken van de vierde wand, wat ik maar matig geslaagd vond.

Maar bovenal steekt het dat Jarmusch met zo'n weinig relevante film komt opdraven. Was dit een eersteling geweest dan was ik hier waarschijnlijk best enthousiast over geweest, maar nu hij in de herfst van zijn carrière zit vind ik het een beetje pijnlijk dat hij met een slap tussendoortje komt. Hopelijk komt hij snel terug met een betere film.

Leuke horror-klassieker, niet echt eng voor een modern publiek, maar nog altijd vermakelijk. De verhalen zijn wel wisselend in kwaliteit, het begint met twee korte verhaaltjes, die allebei wel aardig zijn, gevolgd door een iets langer -en iets beter- segment over een spiegel. Dan volgt een komisch bedoeld intermezzo dat niet echt serieus te nemen valt (van Charles Crichton, vooral bekend als de regisseur van A Fish Called Wanda), en dan komt het sublieme deel met de buikspreker, geregisseerd door Alberto Cavalcanti - Hitchcock heeft hier wellicht zijn inspiratie voor Psycho vandaan gehaald?

Het raamwerk waarin de verhalen zich afspelen was wel leuk gevonden, Mr Craig bevindt zich in een soort loop, wat me aan deze klassieke scene deed denken.

Goede film over brave jongens op een kostschool naar Engels model, waarin uit rebellie stiekem poëzie wordt gelezen. Dat is ergens natuurlijk onvoorstelbaar, maar geeft vooral aan hoe anders de wereld in elkaar steekt tegenwoordig. Op veel van de jongens wordt veel druk gelegd wat zelfs tot zelfmoord leidt. Dat gaat nogal ver en lijkt te botsen met het stabiele karakter van Neil, maar het hakt er wel in en leidt tot een verrassend unhappy end waarin de overgebleven leden van de Society met een handtekening het lot bezegelen van de leraar die de jongens maar op verkeerde ideeën bracht. Geen heldendom of martelaarschap, sowieso weinig vals sentiment.

Robin Williams kan het niet laten weer wat gekke stemmetjes te doen wat totaal niet past in deze film, maar het blijft godzijdank beperkt tot een enkele scene. De verrukte gezichten van de jongens als hij weer eens een flauwe imitatie doet deed me denken aan de dijenkletsende soldaten in Good Morning Vietnam, en ik vraag me af of het wellicht een eis van Williams was in die tijd: gekke stemmetjes en een schaterend publiek dat zich de tranen uit de ogen moet wrijven om zoveel komisch talent.

Maar verder speelt hij ingetogen een bevlogen leraar die zijn leerlingen leert dat ze moeten genieten van het moment en zelfstandig moeten denken, wat zich dus kennelijk uit in poëzie lezen en acteren in Shakespeare. Kom daar nu maar eens om.