Opinions

Redelijke actiefilm doet wat hij moet doen: het op het scherm toveren van een snel verhaal met veel over-the-top actie en een flinke dosis zelfspot- iets te veel naar mijn smaak, de ironie druipt er in vette klodders vanaf. Niks nieuws achter de zon dus, wel viel me op dat veel grappen (de leukste) zijn gejat (minimaal 2 Monty Python-grappen zijn gekopieerd) soms met duidelijke verwijzing naar de bron dus dat zou je een "ode" kunnen noemen (eindscene na de credits met knipoog naar Ferris Bueller).

Het is allemaal van dik hout zaagt men planken, subtitliteit en originaliteit zijn ver te zoeken en het hoofdpersonage was ook vrij vervelend- en zijn love interest had wel een hele opzichtige duckface.
Maar dat klinkt misschien te kritisch, van dit soort films verwacht ik ook niet al te veel, behalve 100 minuten vermaak. En dat is (redelijk) gelukt. Kleine 3 *.

Behoorlijk matig filmpje, nogal een vermoeiende zit met een vervelende Stallone en Carradine, godzijdank duurde hij maar krap anderhalf uur. Het leukst vond ik bij nader inzien nog de introductie van de coureurs, de race zelf was niet bijster interessant. De humor was vrij flauw en soms zelfs erg melig (hand grenade) en het vleugje maatschappijkritiek/ parallel met het verleden hadden ze weg mogen laten. Kom op, Thomasina Paine...

Toegegeven de explosies zagen er nog redelijk uit, en er zaten een paar fraaie vrouwen in, maar verder valt er weinig positiefs te zeggen.

Leuke Allen, misschien wel de laatste echt goede komedie waarin hij ook zelf de hoofdrol speelt- een stuk scherper dan zijn laatste films, maar goed de goede man is inmiddels over de 80. Deconstructing Harry zit goed in elkaar, waarbij scenes uit het heden worden afgewisseld met flashbacks, verhalen met Harry's alter ego's, die al dan niet gedeeltelijk berusten op de werkelijkheid, en dromen. De rode draad (Harry moet naar zijn oude universiteit om een eredoctoraat in ontvangst te nemen) vond ik eigenlijk nog het minst geslaagd.

Dacht even te maken te hebben met een postuum werk van Mario Bava maar dit is dus van zijn zoon. De appel valt niet ver van de bava blijkbaar. Bovendien een bijrol voor de dochter van Argento, het kan niet op. Demoni begon prima, met die scène in de metro, beelden van randgroepjongeren met ontplofte kapsels onder een fijn electroplaatje. Eenmaal in de bioscoop blijft het wel intrigeren, en de eerste transformaties zijn leuk gedaan. Toen was het grootste deel van het budget waarschijnlijk op en er volgt een soms saai, lang middenstuk dat de overlevenden een beetje door de bioscoop dolen. De intrede van de vier autodieven was wel geinig -met een ironische product placement- maar echt veel kwam daar niet uit. Demoni duurt ook wat te lang, en het is wel echt te matig voor een hoge score, maar het is een bij vlagen erg amusant pulpwerkje. Hopelijk komt Netflix vaker met dit soort verrassende titels.

Fijn hoor, deze toevoeging van Netflix. Leaud is perfect voor de rol van jongeman vol bravoure, die droomt van meedoen aan een race en daar veel voor over heeft. Indrukwekkend trucje met de veiligheidsspeld by the way. Duport biedt charmant tegenspel. Muziek en snelle auto’s spelen beiden een grote rol, waardoor het lastig stilzitten is tijdens het kijken. Knappe jongen die dit uitzit zonder eens met de vingers te knippen of met de voet mee te tappen. De film is geregeld behoorlijk grappig, dankzij Leaud vooral.

Hoewel zeer Frans in alles is het dus een Belgische film die zich afspeelt in Brussel.

Deprisa, deprisa moet het vooral hebben van de knappe cinematografie en de locaties, en de leuke soundtrack. Verder weinig nieuws onder de Spaanse zon- als liefdesverhaal vond ik het niet zo bijzonder, een typische kalverliefde waarbij de geliefden elkaar niets-zeggende platitudes over eeuwige trouw en dergelijke influisteren. Het misdaadverhaal is vaker gedaan maar was goed en geloofwaardig uitgevoerd. Dat en ook wel het fijne tempo maken dat ik gedurende de hele speelduur geboeid bleef.

Traag en ook wel fascinerend- een trappistenklooster in het Atlas-gebergte klinkt haast middeleeuws maar het gaat hier dus om een redelijk recente geschiedenis. Bewonderenswaardig maar tegelijk tamelijk naïef, het leidt tot een modern martelaardom dat wellicht nog tot een zaligverklaring zal leiden.

De film is verder weinig verrassend, het harmonieuze bestaan van de monniken en de dorpelingen wordt zonder veel poespas in beeld gebracht. Ik was het voornamelijk eens met de relatief jonge monnik, die allemaal valide argumenten had om te vertrekken, tot die ook in een religieuze vervoering raakte.

De titel kende ik al lang, en nu dan eindelijk eens opgezet. Na een vrij lange inleiding die me niet verveelde begint het caving-gedeelte, en ik ben niet claustrofobisch aangelegd, maar dat zou dus niks voor mij zijn. Het abseilen en klauteren lijkt me nog wel leuk, maar jezelf door nauwe doorgangen worstelen, en dan maar hopen dat je niet ergens vast komt te zitten, nee dus. Het was alleen daarom al spannend, en dan moeten de monsters zich nog laten zien. Zoals zo vaak (altijd?) valt de spanning goeddeels weg zodra de monsters vol in beeld zijn en de uitleg volgt. Het blijft nog wel onderhoudend maar het wordt ook wel een beetje belachelijk als die brave avonturiers zich ineens ontpoppen tot kille vechtmachines. Het einde vond ik wel weer leuk gedaan waardoor ik toch op een hele behoorlijke 3,5 ster uitkom.

Hoewel ik de titel al jaren kende ging ik hier redelijk blanco in, niet bekend met het boek waarop de film gebaseerd is. Ik verwachtte een oorlogsfilm, nou ja dat is het natuurlijk ook, maar dan met een magisch-realistisch kantje, waarbij een niemandsland dat jaar op jaar in de gaten gehouden wordt tot vervreemding en desillusie leidt. Het is ook niet helemaal vergelijkbaar met een andere oorlogsfilm waarin niets gebeurt zoals Jarheads, omdat die toch eerder een realistische benadering van moderne oorlogsvoering probeerde te tonen.

Il Deserto dei Tartari heeft een sterrencast met goed acteerwerk van Perrin in de hoofdrol. Hij was me eerder al positief opgevallen in La 317ème Section, maar hier speelt hij toch wel zijn beste rol. Hij heeft hier trouwens wel wat van een jonge Vittorio Gassman, die had best zijn vader kunnen spelen. Good old von Sydow is ook weer eens van de partij, net als andere grote Europese namen uit de jaren 70 en daarvoor. Morricone verzorgt de muziek en hoewel niet zo herkenbaar als in zijn bekendere producties geeft dat vaak wel wat extra's. Maar terecht het meest geroemd is het camerawerk, geholpen door de prachtige locaties. Het zal een van de laatste westerse films zijn geweest die kon worden gedraaid in Iran, zo vlak voor de revolutie van 1979. Het ziet er schitterend uit, maar tegelijk weet het ook die oneindige leegte en troosteloosheid te vangen.

Dit was ooit de eerste Antonioni die ik zag, en ik vond het destijds maar een vage film die ik zuinigjes beoordeelde. Omdat wat ik later van deze regisseur zag over het algemeen goed kon waarderen, had ik al het vermoeden dat een herziening goed zou doen. Dat blijkt inderdaad zo.

Vitti is betoverend als labiele vrouw, die stuurloos en eenzaam door een industrieel landschap dwaalt. Iedereen om haar heen lijkt oppervlakkig en afstandelijk. Corrado lijkt in eerste instantie een luisterend oor te bieden, maar die heeft uiteindelijk ook maar één motief, wat dat laat zich raden. Il Deserto Rosso moet het naast Vitti vooral hebben van het camerawerk, met veel shots out of focus, en een desoriënterende soundtrack vol scheepshoornen en fabrieksgeluiden. Goed gebruik van locaties, met de meeste scenes in een vervuild, desolaat landschap waar het altijd mist of net geregend heeft, en als contrast een vertelling met beelden van een paradijselijk strand. Ook het slotstuk vond ik treffend. De vogeltjes vliegen niet meer door de giftige rook, maar Giuliana zelf heeft (nog?) geen omweg gevonden.

Keek hier best naar uit, de geschiedenis van de cangaceiros vind ik wel boeiend, en zeker toen in het begin Conselheiro en Canudos werden genoemd zette ik me schrap- over de gebeurtenissen in Canudos wordt namelijk uitgebreid verhaald in de magistrale roman La Guerra del Fin del Mundo - Mario Vargas Llosa (1981) (wanneer wordt dat boek eigenlijk eens verfilmd?)

Deus e o Diabo na Terra do Sol begon intrigerend met de godsdienstwaanzinnige Sebastian en zijn volgers, en na de minutenlange scène met een rotsblok leek het echt legendarisch te worden, maar helaas wordt de film halverwege gereset. De tweede helft van de film vond ik veel minder boeiend, die bestaat eigenlijk uit een lange impasse vol gedeclameer. Er zijn nog wel een aantal mooie scenes maar de magie van het eerste uur komt niet meer terug. De repenta muziek vond ik trouwens erg fijn.

Heb nog wel even gezocht naar informatie over de in de film genoemde Lampiao. Voor de geïnteresseerden: Hier is bewaard beeldmateriaal van Lampiao en Maria Bonita.

Ik stond ook wat te kijken van het gegeven dat werknemers de keus hebben tussen een bonus en het aanblijven van een collega. Maar dat schijnt dus voor te komen. Het is zowel een uitwas van het kapitalisme als van het socialisme: iemand wordt er uit gewerkt maar iedereen beslist mee! Leuk om daarna weer naar het werk te gaan, had ze met één stem verschil gewonnen. Lijkt me vanuit het oogpunt van de werkgever dan ook een contraproductieve methode om te bezuinigen, zo'n giftig sfeertje los je niet meer op met een dagje steengrillen en discobowlen.

Maar goed, het levert wel een mooie film op, waarin Cotillard al haar trots opzij moet zetten om haar collega's te smeken van hun bonus af te zien. Het is verder typisch Dardenne (hoewel, iets minder een low-budget look en natuurlijk een grote naam in de hoofdrol): een sociaal drama waarin het machteloze individu het moet opnemen tegen de kille marktwerking. Passend einde ook met de doorzichtige poging van de wel wat stereotype kapitalist alsnog als morele winnaar uit de bus te komen.

Nadat een tijdje terug Un Flic licht teleurstelde opnieuw een misdaaddrama van Melville opgezet en deze beviel een heel stuk beter. Sterker nog, ik vind het misschien wel zijn beste film tot nu toe. De speelduur is weinig uitnodigend en als het verhaal zich ook nog langzaam ontvouwt en de karakters wat lukraak worden voorgesteld vreesde ik een lange zit.

Maar de lange aanloop betaalt zich gelukkig meer dan uit: vanaf de spannende overval is het echt geweldig wat Melville voorschotelt. In de kenmerkende stijl droog in beeld gebracht maar boeiend tot het eind, met Ventura in topvorm en goede bijrollen van o.a. Meurisse als commisaris Blot en Denis Manuel als Ripa. Ik kan vooral genieten van scenes als die waarin Orloff een kamer inspecteert, vervolgens Ripa die hetzelfde doet en het verstopte wapen vindt, en dan de ontmoeting die dan net anders verloopt dan je zou verwachten. Klasse. De invloed op het genre is onmiskenbaar: Heat, Reservoir Dogs etc.

Aardig maar nogal lomp. Het is natuurlijk een dankbare groep belachelijk te maken, die ultrareligieuze Amerikanen/ white trash/ plattelanders, levert ook niet al te veel controverse op, dus dat gebeurt dan ook veelvuldig. Maar het had wel iets subtieler gemogen. Iemand die zijn vrouw vermoordt en daarna teleurgesteld is dat hij haar niet kan laten verrijzen, als het grappig bedoeld was werkt het misschien wel, serieus kon ik het in elk geval niet nemen. Verontrustend vond ik het dan ook geenszins, de reactie op de dood van het personage van Patterson zei ook alles- hij had het kennelijk verdiend wordt opgemerkt. Terwijl in werkelijkheid de hele goegemeente (al dan niet zogenaamd) geschokt is want misstappen worden zorgvuldig geheimgehouden, en men zou het nou nooit hebben verwacht van die brave priester.

Het is verder geen slechte film, wat te vol zoals al vaker wordt gezegd, maar het acteerwerk en sfeertekening zijn meer dan in orde. En ben ook wel benieuwd geworden naar ander werk van Campos.

De beklagenswaardige man, die zich steeds weer opnieuw in de luren laat leggen omdat hij zijn reproductieorgaan achterna loopt, is het centrale thema en dat levert wel een aardige film op. Maar ik vond Dietrich juist een miscast van jewelste. Ze is natuurlijk charismatisch, en in andere films van von Sternberg (met name The Scarlet Empress) kan ik haar zeker waarderen, maar ik vind haar bepaald niet het type vrouw waar mannen wild van worden, laat staan duelleren. Smaken verschillen natuurlijk.

Dat zij mij als kijker koud laat doet dat wel iets af aan de ervaring, desondanks vond ik The Devil is a Woman nog altijd de moeite waard. Het vrij eenvoudige verhaal wordt met de kenmerkende von Sternberg flair gebracht en de scenes rondom het carnaval en het duel in de stromende regen zien er erg mooi uit. Het wordt bovendien gebracht met wat onderkoelde humor. Maar ijskonijn Dietrich doet het dus niet voor mij helaas. Was daar een vurige schoonheid voor gecast had ik de film hoger gewaardeerd.

Typische propaganda doet het eerste deel nogal denken aan de stomme Sovjet-films uit de jaren 20, met de bekende shots van stakende arbeiders en gevechten met de politie, af en toe afgewisseld met industriële beelden in een snelle montage. Redelijk boeiend al is het nauwelijks vernieuwend ten opzichte van de bekendere werken uit de jaren 20. Als Renn naar de Sovjet-Unie wordt gezonden volgt een haast hallucinante scène vol frisse, jeugdige en breed lachende Sovjetburgers in een grote parade: hier werd duidelijk het beloofde land getoond, voor het proletariaat dan. Ik vroeg me onwillekeurig af hoeveel van hen de oorlog die 5 jaar later zou uitbreken zouden overleven.

Beste film van Pudovkin blijft voor mij toch Storm over Asia maar Dezertir is zeker de moeite waard.

Film blijft toch wel een beetje door m'n hoofd spoken, vond met name de vrouw die Yalini speelde erg goed. Ik vond de commando-actie ook wat too much, en dan dat laatste shot van de blije familie een beetje bizar- ik vermoed dat Dheepan toch niet zou wegkomen met zijn acties- maar toch wel een heel behoorlijk drama dat in elk geval probeert genreoverstijgend te zijn. Niet zo goed als Un Prophète maar toch zeker het bekijken waard.

Eerste Hark die ik zag- voordat ik de OUATIC-trilogie opzet wilde ik toch eerst iets old skool proberen. Dat viel helemaal niet tegen, Dangerous Encounters blijkt een leuke en vlotte film te zijn die geen moment verveelt en bovendien een geweldige soundtrack heeft, gejat of niet. Ik ben dan ook wel een sucker voor 80s electro. Verhaal verloopt lekker onvoorspelbaar, en visueel is het ook helemaal niet onaardig, met leuk gebruik van locaties.

Enige echte minpunt zijn de westerse acteurs. Die zie ik sowieso al niet graag in dit soort films, en ook hier zijn ze misplaatst, naast dat ze niet best acteren. Hun aanwezigheid zorgt alleen voor een aardig moment als de agent twee onschuldige mormonen in elkaar rost. Het einde als er een hoop foto's in sneltreinvaart voorbij komen vatte ik niet helemaal, het zal wel iets met de georganiseerde misdaad in Hong Kong te maken hebben.

Un Día con el Diablo is best geinig, al is het ook vaak flauw en voorspelbaar. Je moet wel een beetje van Canntinflas houden natuurlijk om dit enigszins te kunnen waarderen. Film bestaat eigenlijk uit twee delen: een waarin hij als soldaat getraind wordt en een missie moet leiden tegen het Japanse leger, en een deel waarin hij dood is en de hemel en hel bezoekt. Ik vond het missie-deel het leukste, het stukje in de hemel was ook wel aardig, maar de dialoog met de duivel viel tegen. En aan het einde -het was maar een droom- zal ik maar geen woorden vuil maken.

Duvivier was een meer dan degelijk regisseur met een lange carrière, die bekend is van Pepe le Moko en Don Camillo, maar van wie ik vooral Au Bonheur des Dames uit 1930 zeer kan waarderen. Zijn laatste film is helaas bedroevend slecht, met een vreemde rol van Delon en een bizar scenario vol plotholes. Het begint nog best aardig, als psychologische thriller, maar het wordt gaandeweg steeds ongeloofwaardiger, en de uitleg van de plot is tamelijk stompzinnig. Kan zo meedoen in de competitie voor slechtste zwanenzang van goede regisseurs, al is er veel concurrentie.

Fijne Hitchcock wel. Natuurlijk niet echt spannend meer maar dat is zelden het geval bij the Master of Suspense, een uitzondering daargelaten. Wat wel overblijft is het acteerwerk, dat nog altijd staat als een huis. Met name Milland, die trouwens veel wegheeft van Hitchcock-regular Jimmy Stewart, zet een uitstekende prestatie neer als gentleman-crook. Ook wel speciale vermelding voor Anthony Dawson als Swann. Het ingenieuze plot zorgt ervoor dat je op moet blijven letten, en dat geldt ook voor het cameo-spotten- zoals in vrijwel elke Hitchcock heb ik die ook deze keer gemist, maar hij staat dus op de foto begrijp ik.

Minpunt zijn wel de goedkoop ogende buitenopnames- had dat beter helemaal weggelaten want dat zag er niet uit. Toch vreemd, decennia eerder waren er toch ook (low budget) films die verzorgde buitenopnames hadden, dus aan de techniek en het budget kan het toch niet liggen zou je zeggen.

Aangezien deze onder Bond-fans geen al te beste reputatie heeft was ik op het ergste voorbereid. Gelukkig blijkt het reuze mee te vallen- het eerste uur is zelfs behoorlijk vermakelijk, waarbij ik en passant nog iets te weten kwam over de Magere Brug. Helaas wordt het vanaf Las Vegas een heel stuk minder, waar twee "verplichte" achtervolgingen worden ingepropt, en waarna het ook niet meer goed komt. Plenty O'Toole was wel een mooie verschijning, die had wel wat meer screentijd mogen hebben.

Dat sommigen deze te campy vinden snap ik dan weer niet- de hele James Bond franchise is toch behoorlijk campy en ik zie echt geen verschil tussen deze en haar voorgangers, op de eerste paar films na. Volgens mij zou het met Roger Moore alleen maar erger worden, maar moet even een slag om de arm houden want die moet ik nog (her)zien.

Traditiegetrouw wel weer een aantal elementen die me stoorden: de ontsnapping uit zijn cel op het booreiland- zelfs voor Bondbegrippen ging dat wel heel makkelijk: handig zo'n cel met een luik. En die stemvervormer was ook wat belachelijk. En tsja, dat James Bond Duits spreekt in Amsterdam is wel een echte blunder, onbegrijpelijk ook want Britten weten toch wel dat er Nederlands wordt gesproken in Nederland zou je zeggen.

Al met al toch een van de meer vermakelijke vroege James Bond-films.

Waarom sommige mensen denken: het is James Bond dus dan mag het lekker over the top en moet je alles met een knipoog nemen, is mij niet duidelijk. Een slechte film is een slechte film. En zelfs de oneliners waren dit keer wel héél gemakzuchtig: "Saved by the bell", "that's a name to die for" gaaaap. De onzichtbare auto en Halle Berry maakten de ellende compleet. Slechtste Bond die ik gezien heb, zelfs Roger Moore was nog beter te pruimen.

Haalt het niet bij het eerste deel, maar nog altijd een leuk vervolg. Lang geleden inmiddels, de fax gold nog als iets nieuwerwets en bellen vanuit het vliegtuig- dat kan zomaar, dit zijn de jaren 90!

Willis is op zn best in dit soort rollen, met veel geweld maar toch altijd met een luchtige toon. Het valt verder op dat de Muur net gevallen is. De bad guys zijn geen communisten, of zelfs Europeanen, maar Amerikaanse soldaten die juist tégen de communisten vochten. Zo zie je maar dat de politieke waan van de dag ook dit soort actiefilms inkleurt.

,

Ook opvallend -voor een blockbuster- is het best grove geweld, de fucks en de hoge body count; de tijden voor PG-13 kortom. Ik vermoed dat een dergelijke blockbuster nauwelijks nog uitgebracht kan worden of misschien alleen als director's cut.

Ramsay is na haar tegenvallende vorige film en een lange radiostilte weer helemaal terug. Net als We Need to Talk About Kevin opnieuw een film over de duistere kanten van het moederschap, met misschien wel de beste rol van Jennifer Lawrence.

Die My Love is zeker geen publieksvriend, meerdere mensen verlieten de zaal tijdens de vertoning. Het is ook geregeld best ongemakkelijk, maar ik zat de hele speelduur aan het scherm gekluisterd en Lawrence is echt geweldig. Ze is afwisselend aantrekkelijk en griezelig met haar onvoorspelbare, destructieve gedrag, maar haar sociaal onaangepaste gesprekjes werken ook op de lachspieren. Een Oscarnominatie lijkt me wel binnen bereik. Verder ook een prima cast, met een verrassende Pattinson als de wanhopige echtgenoot (overigens zonder dat de sympathie bij hem komt te liggen) en oudgedienden Spacek en Nolte in kleinere bijrollen.

Verreweg de beste die ik tot nu toe zag van Marco Ferreri, na een aantal kleine en grote decepties. Zijn vervreemdende stijl komt in deze ironische vertelling over de bizarre nacht van een ontwerper mooi tot zijn recht. Ferreri houdt het wel overzichtelijk, ik zou bijna zeggen klein en huiselijk, en net toen ik me afvroeg hoe dit in vredesnaam gaat eindigen komt de ontwerper doodleuk op een privéjacht terecht wiens kok net een zeemansgraf heeft gekregen.

Piccoli is weer eens geweldig, is toch wel een van mijn favoriete acteurs uit de jaren 60 en 70. Ook de veelal vrolijke soundtrack mag niet worden vergeten, die draagt sterk bij aan het maffe sfeertje.

Knappe film waarbij je als kijker meerdere malen op het verkeerde been gezet wordt. Na het merkwaardige begin wordt al duidelijk dat Pierre ze niet allemaal op een rijtje heeft, maar hij lijkt niet gevaarlijk- dat is overigens niet helemaal het geval gezien zijn gewelddadige uitspattingen. Krüger overtuigt als een kind in het lichaam van een grote kerel. Nog beter is Gozzi als Françoise/ Cybèle, balancerend tussen kinderlijke speelsheid en de eerste signalen van de puberteit. Het ongemak van de vriendschap komt eigenlijk vooral als deze door de ogen van anderen wordt beschouwd, maar helemaal gerust ben je ook als toeschouwer niet, daarvoor is Pierre te onberekenbaar. En dan is er nog de charmante Madeleine, de vrouw die verliefd is op Pierre en fantaseert over een gedeelde toekomst. Zij wekt de meeste sympathie op, al is het moeilijk voor te stellen dat ze verliefd werd op Pierre na diens ongeluk.

De film ziet er prachtig uit en de muzikale ondersteuning is ook fraai, met name het laatste stuk van Charpentier (ik moest het even opzoeken).

Enigszins positief verrast, ik vind de muziek van Motley Crue namelijk weinig aan en dat is bij het kijken van dergelijke biopics toch wel een gemis. Het is snel duidelijk dat de bandleden een erg grote vinger in de pap hebben bij de productie, behalve om de obvious reden dat hun muziek weer even in de spotlight staat is het een wel erg positief verhaal, waarbij Tommy Lee een coole dude lijkt, zelfs nadat hij zijn verloofde een klap geeft- haar versie van het gebeuren zal iets anders zijn vermoed ik. Tommy Lee wordt leuk geportretteerd door Machine Gun Kelly, geen idee of het waarheidsgetrouw is, de rest van de cast vond ik minder geslaagd. Douglas Booth kwam nooit helemaal over als getroebleerde verslaafde metalhead, en de rol van Pete Davidson als Tom Zutaut beschouw ik als mislukt. Motley Crue zien zichzelf blijkbaar als een nooit volwassen geworden groepje feestbeesten die los gaan op drugs, vrouwen en booze- en je kunt op zich slechter geportretteerd worden als oude rocker.

Toch heeft The Dirt wel zijn charme, het verhaal wordt vlot verteld en er is de nodige humor, met name dankzij eerder genoemde Machine Gun Kelly- en er komt wel iets van hun energie over. De muziek neem ik dan maar voor lief.

Kleine 3,5 ster.

Een film die ik vroeger best vaak heb gezien, zo'n typische Veronica film die regelmatig op TV was, een film ook die in mijn herinnering een heel stuk beter was. Niet dat The Dirty Dozen slecht is, het is best vermakelijk, maar het was toch minder geweldig dan gedacht.

Het grootste deel van de film gaat over de voorbereiding op een missie, en dat deel is gelukkig ook het best. De training verloopt vrij soepel en luchtig, er is zelfs een beetje een studentikoze rivaliteit met de soldaten onder Kolonel Breed. De meeste van de veroordeelden hebben trouwens maar weinig te doen, je leert er maar een stuk of vijf kennen, de rest komt alleen even tijdens hun sterfscene in beeld, of dat nog niet eens.

Het missiegedeelte begint best spannend maar komt niet helemaal lekker uit de verf. De missie zelf is om te beginnen nogal twijfelachtig, zowel qua nut als in de uitvoering, het zou tegenwoordig waarschijnlijk de boeken ingaan als een oorlogsmisdaad- maar soit dat geldt wel voor meer acties uit vorige oorlogen. Vreemder is dat Maggott deel uitmaakt van de missie. Het groepje bestaat uit een zootje ongeregeld, maar iedereen valt wel binnen de grenzen van het normale. Op Maggott dus na, hij is een totale nutcase die -surprise surprise- ook nog eens de missie bijna verprutst. Dat is meer dan een inschattingsfout van Reisman, je zou om minder je strepen verliezen. Los daarvan ook gewoon een vervelend personage die niet past in de film.

Dat ze de missie met maar één Duitssprekende soldaat uitvoeren is ook nogal knullig en had hen ook al eerder kunnen opbreken. Maar veel verder dan wat wenkbrauwen fronsen en wantrouwende blikken toewerpen doen de bewakers en nazi-ambtenaren niet. Van zware bewaking valt niets te merken, ze kunnen vrij ongestoord hun gang gaan, tot Maggott gaat lopen kutten dan.

De gevechtshandelingen zelf zijn nogal lukraak, steeds verschijnt ergens weer een sluipschutter op het toneel, die nadat hij een dodelijk schot heeft afgevuurd ook zelf nog even wordt doodgeschoten. Dat gebeurt meestal door de MP die ook opeens meeging met de missie- of was dat al gepland? Dat had ik dan gemist. Hoe de overlevenden na de ontsnapping van het kasteel terug in Engeland geraken (in Amerikaanse kloffies, alledrie gewond) wordt ook niet duidelijk maar toen zaten er al 2,5 uur film op dus het is de makers vergeven.

Toch beter dan ik had verwacht. De uitbuiting van migranten is een thema dat best vaker een rol mag spelen in westerse cinema, want het komt heel veel voor. Alleen ziet bijna niemand het. Ejiofor speelt uitstekend, met Tatou had ik wat moeite omdat ze zo'n beetje de belichaming is van de charmante Française. Misschien dat ze juist daardoor deze rol aannam, het gevaar van typecasting lag op de loer. Ik vond López ook geen geslaagd personage trouwens, het ligt er net wat te dik bovenop. De twist waarin hij wordt ontnierd was helaas wat voorspelbaar, het thrillergedeelte werkte sowieso niet helemaal. Ondanks deze kritiek als sociaal drama toch wel een prima film, met een mooi slot.