Opinions

Tommy Wiseau is als die zoon van Khadaffi die profvoetballer wilde worden en door zijn vader werd ingekocht in de Serie A: een buitenstaander zonder talent. Aan een beperkte voetballer is maar weinig aan, een beperkte filmmaker daarentegen kan nog wel wat leuks opleveren, zeker als de filmmaker in kwestie zichzelf doodserieus neemt. James Franco geeft Wiseau goed gestalte, wel met een hoop maniertjes (daaraan viel ook niet te ontkomen), maar hij maakt er geen karikatuur van. Zijn Disaster Artist is erg vermakelijk, er zijn nogal wat momenten met plaatsvervangende schaamte, en acteerwerk is prima- leuk die achter de schermen blik, deed me wat denken aan Living in Oblivion (ook een aanrader).

Het blijft fascinerend dat dit soort figuren werkelijk bestaan. Fijn dat niet alles voorspelbaar is, dat er in de krochten van Hollywood nog talentloze dromers bestaan die die dromen nog weten waar te maken ook.

Ik ben niet zo enthousiast over deze film, ik vind het eerlijk gezegd von Sternberg's minste van wat ik heb gezien. Aangezien Dishonored midden in wat wel zijn beste periode wordt gezien valt had ik hoge verwachtingen maar die zijn dus helaas niet uitgekomen. Nu is plot wel vaker een ondergeschoven kindje bij deze regisseur, dit keer vond ik het verhalend wel erg zwak en vooral rommelig. Dietrich vind ik ook minder spelen dan in ander werk dat ik van haar zag, haar tegenspeler McLaglen was dan wel weer OK met die sardonische grijns op zijn smoelwerk.

Daarmee is niet gezegd dat ik het een slechte film vind, met name op cinematografisch vlak is er weer genoeg te zien- vooral de gemaskerd bal-scène vond ik mooi, maar von Sternberg heeft in mijn ogen véél betere films gemaakt.

Stream of consciousness meets musical in dit portret van een Britse familie tijdens de Tweede Wereldoorlog en (vooral) de jaren erna. De gebeurtenissen lopen door elkaar heen, en worden gelinkt door een veelvoud aan liedjes, soms mooi gezongen, vaak niet, terwijl de beelden fragmenten van herinneringen uitbeelden. Soms zijn die beelden sterk, zoals de moeder die de ramen wast, of het begin als de camera door de open deur het stilstaan van de lijkwagen vastlegt. Soms zijn de beelden vaag en weinigzeggend, met name als er weer een zoveelste kroeglied wordt aangeheven.

Het is verder een intiem portret waarin de kijker getuige is van de een aantal belangrijke, niet zelden pijnlijke gebeurtenissen. De mannen zijn vrijwel zonder uitzondering lomp en dominant, de vrouwen zijn slimmer en gehaaider, met als uitzondering de moeder die gedurende de hele film een uiterst treurige indruk maakt.

Het is goed geacteerd en heeft een melancholieke sfeer- en ik zie de kwaliteit er wel van in, maar toch wist het me maar zelden mee te slepen. Misschien moet ik het ooit nog eens een kans geven want dit is wel een film waarvoor je in de stemming moet zijn, en kennelijk was ik dat niet.

Frank Lloyd was een van de succesvolste regisseurs uit de beginjaren van Hollywood, maar is inmiddels nogal in de vergetelheid geraakt. Het is dat hij twee Oscarwinnende films heeft geregisseerd dat zijn naam nog wel regelmatig opduikt. Die twee Oscarwinnaars had ik al gezien, dit is de eerste film uit het stomme tijdperk die ik van hem zie, de film die hem een Oscar voor beste regisseur opleverde. En bovendien een film met Corinne Griffith, een van de grote sterren uit dat tijdperk, en een van de mooiste vrouwen uit die tijd, en van haar zag ik nooit eerder een film. En dan was Divine Lady de film waar ze het meest voor werd gelauwerd, tot een Oscarnominatie aan toe.

Ik was, kort samengevat, best benieuwd, maar ik vond Griffith, en eigenlijk de hele film, nogal underwhelming. Het verhaaltje, gebaseerd op een affaire tussen Nelson en een ambassadeursvrouw, stelt weinig voor, en de onderlinge beslommeringen konden me al snel weinig meer schelen. Alleen de eerste zeeslag was wel goed gemaakt, verder waren er nauwelijks momenten die me lang zullen bij blijven. Omdat het een film uit de laatste periode van het stomme tijdperk gaat waren er wat technische vernieuwingen, waaronder geluidseffecten en zang, voor mensen destijds ongetwijfeld bijzonder, maar erg veel meerwaarde heeft dat nu niet meer. Overigens staat Marie Dressler vrij prominent bij de acteurs, ze heeft een nietszeggend rolletje met misschien een minuut schermtijd.

Erg goed, Shearer is echt fantastisch. Wat een charisma had zij toch. Ze heeft de overstap van silents naar talkies ook schijnbaar moeiteloos gezet, in tegenstelling tot veel andere sterren uit het stomme tijdperk. Maar er is meer goed aan The Divorcee dan alleen de hoofdrolspeelster, zoals de scherp geschreven dialogen en vlotte regie- was een beetje verrast zelfs, Leonard staat toch vooral te boek als een typische studio regisseur. Ook Morris en Montgomery doen het naar behoren.

In het begin hoor je trouwens de tune van Singin' in the Rain, dat kennelijk eind jaren 20 al was geschreven, en dus niet origineel voor de film uit 1952.

Gisteren dan eindelijk gezien...Beetje gemengde gevoelens. Eerste uur was erg goed, maar het duurt wel lang allemaal. Grootste minpunt is dat de film nog eens 3 kwartier duurt als de meest interessante personages dood zijn. De scene met Tarantino zelf laat weer eens zien dat de beste man vooral niet moet acteren. Dat hij werd opgeblazen was dan wel weer grappig.

Goed geacteerd door DiCaprio, Waltz en Jackson, Foxx deed het OK maar was niet erg memorabel. Hij had nauwelijks interessante dialogen en het bloedbad had ik op een gegeven moment wel gezien, was ook wat te cartoonesk.

Kortom, niet slecht, maar ook niet geweldig.

Interessant misdaaddrama maar toch wel een pak minder dan Wong's latere werk. De verschillende verhaallijnen worden leuk uitgezet maar het bleef wachten tot het ergens heen ging. Uiteindelijk voelde het te veel als los zand, alsof Wong meerdere ideeën voor een film had maar niet echt verder kwam en ze daarom maar samenvoegde. Neemt niet weg dat ik wel geboeid bleef kijken (sowieso als Michelle Reis in beeld kwam), alleen tegen het einde begon het wat in te zakken. Muziek is af en toe misschien een beetje kazig maar dat hoort wel een beetje bij Wong en het wordt op een of andere manier toch sort of cool.

Blijft toch een geweldige (en bizar actuele) film. Heerlijk broeierig, met een gele filter die langzaam richting oranje gaat om de verzengende hitte haast voelbaar te maken en natuurlijk een hele fijne soundtrack. Do The Right Thing weet knap de vinger op de zere plek te leggen, waarbij niemand 100% gelijk heeft maar iedereen een beetje (en eigenlijk alleen Buggin Out (Gus Fring!) en Pino zich onverzoenlijk opstellen). Lee's typeringen zijn stuk voor stuk raak en vaak verrassend subtiel. En grappig: vooral de drie mannen van middelbare leeftijd die de hele dag een beetje commentaar geven op alles en iedereen zijn geweldig. Verder is dit de film van Danny Aiello, die speelt hier wel de rol van zijn leven, en ook Lee zelf als Mookie vond ik erg goed. Maar eigenlijk was iedereen in deze film gewoon top. Als ik dan toch wat kritiek moet geven: het manische dansje van Rosie Perez tijdens de opening credits vond ik nogal ehm...apart, en de rol van Smiley was, zeker op het eind tijdens de rellen, te groot.

Van wat ik heb gezien met afstand Lee's beste film, veel beter ook dan zijn Oscarwinnende Blackkklansman- het zou fijn zijn als hij weer eens zo'n meesterwerk zou maken.

Had nog nooit van deze film gehoord en kende de regisseur ook niet, terwijl ik toch in de jaren 90 ben opgegroeid. Waarschijnlijk te gefocust op Engelssprekende films destijds. Behoorlijk vermakelijk, maar had ik deze in de jaren 90 gezien had ik hem denk ik wel toffer gevonden. In het begin leek het trouwens nergens op, met een lelijke intro en geen beste introductie van de personages. Toen de overvallen ook nogal saai verliepen begon ik serieus te twijfelen of ik dit wel wilde zien, maar dan neemt gelukkig inspecteur Christini de zaak over en gaat het flink los. Overdadig, cartoonesk geweld, leuke visuele grapjes en een energieke soundtrack zorgen ervoor dat het na het stroeve begin geen seconde verveelt. Acteerwerk viel wel tegen, eigenlijk weet alleen Karyo iets memorabels neer te zetten. Cassel is wat kleurloos in de titelrol en Bellucci heeft ook wel eens beter geacteerd. De meeste anderen komen niet veel verder dan stom gegrinnik en gekke bekken.

Gaspar Noé heeft ook een bit part zie ik. Wellicht dat hij hier op het idee kwam Bellucci te casten voor Irreversible.

Goed drama over een zeeman, type rauwdouwer, die zich wil uitleven als hij in New York een nacht aan wal mag. Het loopt anders dan gepland als hij de mooie Mae uit het water redt. Dan volgt een wel erg lang uitgesponnen scene in de havenkroeg, beelden van het oude New York zijn er helaas nauwelijks. Na wat gemat en geflirt volgt wel een leuke trouwscene, waarna de film opeens in een versnelling komt.

Acteerwerk was goed, met name van Betty Compson, en von Sternberg laat hier al zien een begenadigd regisseur te zijn, sommige shots waren om in te lijsten. De kermismuziek die steeds in de kroeg speelde is wel een minpunt.

Ik had vooraf hoge verwachtingen van dit vervolg op The Shining, door de beste scores, ook hier op MM, dankzij de aanwezigheid van McGregor. De regisseur kende ik niet maar diens films krijgen ook redelijke scores. Maar ik vond het op alle fronten een mislukking. Ik heb net een hele rant hier geplaatst, moest het kennelijk even van me afschrijven, maar daar doe ik verder niemand een plezier mee.

Wat ik wel laat staan is de ideeënarmoede van Flanagan, van de doosjes waar Danny de geesten in opsluit- wel erg letterlijk genomen, tot het binnengaan van iemands geest verbeeld door een bibliotheek en een kathedraal. In het hotel lijkt het er op alsof Flanagan een lijstje met alle iconische Shining-momenten afvinkte, maar dan volledig buiten de context waardoor het me totaal koud liet. Het doolhof, de deur, de bijl, de typemachine, de bar, de rivier van bloed, keurig worden ze een voor een afgegaan, totaal inspiratieloos maar je zou het misschien een ode kunnen noemen. Ronduit pijnlijk werd het met de geesten, de tweeling en niet te vergeten de oude naakte vrouw die tot vervelens toe opduikt. In The Shining is die verschijning naargeestig en creepy, in Doctor Sleep begon ik me als ik haar tien minuten niet zag zorgen te maken of haar misschien wat was overkomen. Nou ja, genoeg zo. Zand erover.

Superheldenfilms hebben hun magie wel verloren, het is tegenwoordig een gemakzuchtige franchise en melkkoe. Maar deze stond op Netflix dus ik wilde het een kans geven. Doctor Strange blijkt een nogal saaie film te zijn die leidt aan het waanidee dat alles steeds grootser en spectaculairder moet: een persoon of zelfs een stad redden is niet meer voldoende voor een beetje superheld, de wereld moet worden gered, of het universum. Dat zorgt voor een voorspelbaar verhaal met hoogdravend acteerwerk van Ejiofor en Swindon en met een eindbaas in wat soms meer op een game-bewerking dan op een film lijkt. Cumberbatch is een redelijk atypische held en begint nog wel aardig, maar verzandt ook steeds meer in clichés.

De special effects zijn uiteraard wel in orde, het zal in de bioscoop waarschijnlijk ook meer indruk maken, maar het suffe verhaaltje doet dat alles teniet- CGI kan nog zo spectaculair zijn, het is in mijn optiek slechts een hulpmiddel om een verhaal mee te vertellen. In Doctor Strange lijkt het dat het flink uitpakken met effecten het doel zelf is, met een scenario dat daar nogal inspiratieloos omheen is geschreven.

Fraai zij het wat fragmentarisch drama over een aristocraat wiens leven volledig op zijn kop komt te staan door de Russische Revolutie. Daarbij gaat Lean niet altijd even subtiel te werk, maar het is dan ook een film die op het hoogtepunt van de Koude Oorlog werd geschoten.

Het verhaal van Zhivago, met op de achtergrond steeds de politieke gebeurtenissen in Rusland, is niet eens zo opzienbarend, en van een passionele liefde zag ik eerlijk gezegd maar weinig terug. Zhivago, uitstekend vertolkt door Omar Shariff, is een moeilijk te doorgronden man: hij schikt zich zo goed en kwaad naar de gebeurtenissen, en lijkt zelf geen sterke (politieke) mening te hebben. Ik ben niet bekend met de roman van Pasternak, dus weet niet of dat ook in het bronmateriaal het geval is.

Wat me enigszins stoorde was de wijze waarop het verteld werd: verteld door Zhivago's halfbroer (Alec Guiness) aan Zhivago's vermoedelijke dochter. Ten eerste werd een hoop getoond dat de half-broer niet kon weten, ten tweede vormt het een onnodige extra laag (het is niet belangrijk voor het verhaal), en ten derde wordt de scene waarin Alec Guiness Zhivago voor het eerst ontmoet op een rare manier getoond, de dialogen van Alec Guiness worden niet door hem uitgesproken maar door zijn personage samengevat- een wat vreemde truc die niet helemaal werkt (en later in de film niet meer wordt toegepast).

De beelden in Doctor Zhivago zijn evenwel schitterend, en de muziek van vaste Lean-componist Maurice Jarre past perfect. Ook het acteren mag genoemd worden, alleen Chaplin vond ik niet zo goed gecast. Met bijna drie-en-half uur een lange zit, en hoewel ik misschien wel op iets meer had gehoopt, is dat het wel waard geweest.

Aardige western met Flynn, die toch moeite blijft houden van zijn charmante schelm-imago af te komen. Dat Olivia met hem in zee gaat nadat hij haar broer doodde is natuurlijk niet erg geloofwaardig, ook al was die broer de grootste eikel ten westen van New York. Wat de film ook geen goed doet is de nogal kleurloze vertolking van Cabot als schurk van dienst. Het grote kroeggevecht is vaak genoemd als hoogtepunt, een vermakelijke scène inderdaad maar ook vrij kluchtig, terwijl de achtergrond, de strijd tussen de Zuidelijken versus de Noordelijken in de jaren na de Burgeroorlog, van mij wel iets serieuzer had mogen worden aangestipt. Het einde waarbij de held de boeven niet neerschiet tijdens een duel o.i.d. maar ze afschiet als buffels op de vlucht is nogal curieus.

Ik hou van de Italiaanse cinema, maar vrijwel alle favorieten dateren van minstens 40 jaar geleden. Van de moderne Italiaanse filmmakers is Garrone wel iemand om te blijven volgen, want na Gomorra is deze Dogman weer een voltreffer. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de perfecte casting. Hoofdpersonage Marcello natuurlijk, en Simone, maar ook de morsige gokbaas en andere dubieuze types uit het armzalige buurtje zijn goed getroffen. Wat ook goed werkt is de desolate treurigheid, van het sombere strand tot het morsdode koraal, van de Italiaanse charme is hier niets te bekennen. De alomtegenwoordige lelijkheid wordt overigens wel prachtig getoond, de cinematografie mag er zeker wezen.

Leuk gevonden natuurlijk, de honden en hun menselijke evenknie, waarbij Marcello de allemansvriend is en Simone de valse pitbull. Was dat tot in het absurde doorgevoerd zou dat niet werken, het zou van de figuren karikaturen maken, Garrone houdt het gelukkig subtiel genoeg zodat het geloofwaardig blijft. Zijn andere films zijn op het oog wat minder aansprekend, maar toch maar naar uitkijken.

Na het zien van Martin Scorsese's ode aan de Italiaanse cinema had ik wel weer zin in een Fellini, en La Dolce Vita was al van even geleden. Blijft toch een heerlijke film, die de zwaarmoedige thema's verpakt in luchtigheid. Vrijwel iedereen in La Dolce Vita is diep ongelukkig maar weet dat te camoufleren door op te gaan in het feestgedruis van de Romeinse jetset. Centraal figuur Marcello kijkt neer op zijn werk als roddeljourmalist maar het ontbreekt hem aan lef om volop in te zetten op een literaire carrière, zichzelf van avontuur naar avontuur slepend. De mensen die hij ontmoet zijn onzeker, banaal, zoekende. De verschillende segmenten beginnen nog wel vrolijk: een uitstapje met Anita Ekberg in de Trevi-fontein, senior die op sleeptouw genomen wordt en die zijn oog laat vallen op een Franse danseres, muziek, drank, feest kortom. Maar het eindigt in melancholie, ruzie, geweld.

Er is eigenlijk maar één personage dat ontsnapt aan de malaise, de blonde serveerster die droomt van een baan als typiste. Zij heeft maar een klein rolletje, maar niet voor niets staat zij als een soort baken van hoop in de laatste scène te zwaaien naar Marcello, die inmiddels volkomen cynisch is geworden na het drama met zijn vriend -en voorbeeld- Steiner. Als die op het oog stabiele man kennelijk zo leed dat hij geen andere uitweg zag dan zelfmoord en ook zijn kinderen meenam in het graf, wat betekent dat voor zijn eigen ambities? De oppervlakkigheid heerst, er is meer behoefte aan paperazzi dan aan schrijvers. Het is een wrang einde, zonder dat het deprimeert. Daarvoor blijven de muziek, de dansjes, het uit zoveel kelen schallende Marcello te veel hangen.

Aangenaam, luchtig filmpje met leuke rollen van Leaud en de charmante Claude Jade- de laatste verwarde ik trouwens héél eventjes met Deneuve, het zou een jonger zusje kunnen zijn. Truffaut had er zelf ook wel zin in en trakteert het publiek op grappige taalvondsten, flauwiteiten, absurde situaties en algeheel gezellige Fransheid. Vooral die parodie op een dorpsplein waar de bewoners roddelen, flirten, ruziemaken, drinken en baguettes vol camembert naar binnen werken, Franser dan dat wordt het niet. Toch blijft het allemaal wel wat vrijblijvend, het is vooral geinig, een meesterwerk zie ik er ook weer niet in.

De beste momenten zijn voor de immer laconieke Leaud, voor wie bv betrapt worden op vreemdgaan maar een kleine rimpeling in zijn gemoed lijkt te veroorzaken, maar de ondersteuning van zijn film-eega mag er ook zijn. Moet bekennen het personage Mr Hulot niet direct te hebben herkend. Het was overigens niet Tati himself die deze cameo voor zijn rekening nam.

Minder dan de tegenhanger Why Change Your Wife maar redelijk vermakelijk filmpje. Het is weinig subtiel en Swanson was wel een beetje een zeur soms (wat is er mis met je koekje in koffie dopen), zwicht bovendien steeds voor oppervlakkigheden, maar het wordt vlot verteld en er zijn wat aardige momenten. De slechterik heeft een voor Amerikanen toch onuitspreekbare naam (Schuyler van Sutphen), waarschijnlijk om zijn goede komaf te accentueren.

Intrigerende premisse maar zodra het grote geheim wordt bekendgemaakt stort de film volledig in elkaar. Nou is het eerder regel dan uitzondering dat een potentieel interessant verhaal de nek om wordt gedraaid, maar zelden is dat kwaliteitsverschil zo groot als hier. Bij A.I. misschien maar dat was dan nog door een regisseurswissel. Hier weet Wilde zich kennelijk geen raad hoe de tot dan toe pakkende nachtmerrie-achtige distopie op een intelligente manier af te ronden, en waar ik in het begin dacht naar een moderne klassieker te kijken is daar tegen het eind helaas weinig meer van over.

Aan Pugh ligt het alvast niet. Zij is een erg fijne actrice met een boeiend gezicht dat iets mysterieus heeft, alsof het zich moeilijk laat vangen in een camerashot. Styles maakt weinig indruk, wat ook geldt voor Chris Pine als de mannengoeroe.

Wellicht in de VS een invloedrijke cartoonist, maar ik was onbekend met het werk van John Callahan. Hij was nogal een kleurrijk figuur die kennelijk een hekel had aan politieke correctheid en daardoor zowel fans als vijanden had. Eerlijk gezegd klinkt dat allemaal niet heel bijzonder voor een cartoonist, denk maar aan Crank of dichter bij huis, Gummbah of Kamagurka. Ik heb dan best een zwak voor cynische zonderlingen die niet binnen de lijntjes kleuren, maar Phoenix heeft dit soort rollen voor mijn gevoel iets te vaak gespeeld en verrassen doet de film eigenlijk geen moment.

Van Sant maakt er wel weer een beetje een quirky film van, al is dat hier minder dromerig en creatief dan in eerder werk. De trucjes met de editing en de getekende cartoons zijn best aardig, maar ook niet meer dan dat. De muziek valt tegen, meestal is dat juist een vrij sterk punt van zijn films. Pluspunt is wel dat hij Kim Gordon weer eens heeft gecast, had hij haar ook maar de muziek laten schrijven.

Eerste die ik zie van de Fuentes, vooral bekend van zijn trilogie over de Mexicaanse Revolutie. Deze verfilming van de -in Latijns Amerika- wereldberoemde roman van Gallegos is ook de moeite waard en heeft met María Félix en María Elena Marqués twee interessante vrouwelijke leads. María Felix heeft allure en is de betere actrice maar Marqués (gekend van La Perla, ook al zo'n Mexicaanse klassieker) is buitengewoon charmant.

Het verhaal van Doña Bárbara wordt klassiek verteld maar kampt ook wel met de nodige issues. Zo blijven sommige sleutelscenes zoals de moord op Carmelito en diens broer buiten beeld en wordt de (spaarzame) actie niet geweldig uitgevoerd. Ook jammer van de wat tamme hoofdrol van J. Soler terwijl ook andere bijrollen wat bleek afsteken. De Amerikaanse intrigant Don Peligro uit het boek is in de film een beetje een verwijfd mannetje met een mal accent. Desondanks een ruime voldoende dankzij de eerder genoemde dames en het vaak sfeervolle camerawerk. Ook een mooi muzikaal intermezzo halverwege.

Overigens had het me logischer geleken als Bárbara's dochter Marisela was verwekt tijdens de groepsverkrachting, wat ook een verklaring zou zijn voor de verwaarlozing en haat die haar ten deel valt, maar dat is toch kennelijk niet zo. Misschien was dat nog een brug te ver.

Bijzonder leuke film weer van Tsai. In al zijn films (die ik tot nu toe zag) komen wel lekkende plafonds of andere waterproblemen kijken, maar in Dong is het een leitmotiv. Het water komt met bakken uit de hemel, langs de muren, alles is vochtig en bedompt, ik begin me toch af te vragen hoe Tsai vroeger behuisd was.

Er gebeurt niet zo veel in deze film, maar dat maakt eigenlijk niks uit, het heeft ook wel wat ontspannends, zo'n film. De onmogelijke strijd tegen het water van de onderbuurvrouw, de laisser faire houding van de bovenbuurman, en het gedoe rondom het gat - het zorgt voor de nodige leuke scenes, die geregeld onderbroken worden door geinige oude liedjes. Mooi magisch einde.

Bij de titel A Summer at Grandpa's zag ik meteen zo'n vriendelijke opa op het Taiwanese platteland voor me die zijn kleinkinderen wat levenslessen bijbrengt, maar het was eigenlijk een nogal chagrijnig heerschap. Hou blijft gelukkig ver van zoet melodrama en daardoor oogt de film best authentiek, mede ook dankzij het naturelle spel van de kinderen. Ik vind dit soort films eigenlijk het leukst als het zo'n lome zomer portretteert waarin weinig gebeurt maar waar je later toch een hoop herinneringen hebt, dus het zijplot met de criminelen had van mij achterwege mogen blijven, maar echt storen doet het ook niet. Leuk is het gedoe met die schildpadden -al zat dat wel tegen animal cruelty aan- en de interactie met z'n kleine zusje. En ook hoe de volwassenen worden gezien door de blik van een kind, vond het wel overtuigend gedaan.

Ik heb altijd wel een zwak voor dergelijke films, en ik zie dat dit zelfs mijn bestgewaardeerde Hou is. Nu moet ik nog wel het nodige zien van deze regisseur maar met name zijn oude werk is lastig aan te komen. En als het al ergens op een site staat zijn de ondertitels alleen in het Frans

Edit: drie van die zes films zijn in een aparte box verkrijgbaar met Engelse ondertitels. Nu A Time to Live and A Time to Die nog ergens vinden.

Niet helemaal overtuigende film begint als een “spaghetti noir”, maar ontpopt zich tot een bij vlagen nogal saai drama over een vrouw die moeite heeft met keuzes maken, twijfelt en dan zichzelf verder in de nesten werkt. De regisseur lijkt te willen waarschuwen voor romantische lichtzinnigheid. De actrice in de hoofdrol vond ik niet zo goed gecast, had daar toch liever een vlammende Italiaanse gezien.

PS wat een lelijke poster...

Kill your idols, moet Oliver Stone gedacht hebben bij het maken van The Doors. Want het is alles behalve een hagiografie geworden, eerder een meedogenloos portret van Jim Morrisson, die overkomt als een talentvolle maar getormenteerde ziel, die de hele film laveloos is of aan het trippen, die ruzie maakt met alles en iedereeen, zijn vriendin probeert te vermoorden, destructief is, koketteert met zelfmoord, en zijn verantwoordelijkheid niet durft te nemen. Of zoals medebandlid Krieger zegt: "You said you love pain, but you run from it every chance you get".

Best een onaangename en slappe kerel, die Morrisson, in de visie van Stone. Wel een rebel, dus de perfecte stem van zijn generatie, waar hij ook niet op zat te wachten. Stone giet het allemaal in een strakke film met mooie beelden, waarbij vooral de concerten en jam-sessies leuk waren om te zien. Maar het komt toch vooral over als een afrekening. De andere leden van The Doors, die als serieuze muzikanten worden afgebeeld die echter niet vies zijn van commercie, en de journalist Keneally die een klein rolletje heeft als wicca heks, waren dan ook niet blij met de film en vooral hoe Morrisson wordt neergezet.

Film die ik al best een tijdje wilde zien, blijkt hij 'gewoon' op Prime te staan.

Ben niet bekend met het boek, maar de film kon mij wel bekoren. Prima hoofdrol voor Max Croiset, al zit hij niet in de beste scène, de nachtwake bij Lange Lent. Goeie koppen hebben de acteurs ook.

Het is wat fragmentarisch, en een enkele episode vond ik wat minder geslaagd. En toch even mierenneuken, de accenten zijn all over the place, het vrij duidelijk herkenbare Oost-Brabants hoor je slechts een enkele keer. Maar over het geheel een meer dan verdienstelijk debuut van Rademakers.

PS ik moet toch ook de scène met de zigeunerin even benoemen, kan me voorstellen dat dat ongehoord was in het spruitjes-Nederland van de jaren 50. Nu zou die scène in onze tijd ook voor ophef zorgen, maar dan niet door de seksuele lading maar door de weinig vleiende portrettering van de zigeunerin.

Erg fijne Franse noir, sterk van de intrigerende opening tot het verrassende slot. Wat in het begin vreemde keuzes leken -waarom zoveel mensen erbij betrekken als je over gaat tot moord?- wordt later in de film duidelijk. Het scenario zit prima in elkaar, iets wat in moderne thrillers nogal eens wordt nagelaten. Sterk spel van de acteurs, met als altijd speciale attentie voor Jeanne Moreau, die als geen ander de prachtige, maar triestige echtgenote kan spelen.

Molinaro zou vooral bekend worden om zijn Cage aux Folles, maar zijn debuutfilm maakt vooral nieuwsgierig naar zijn andere vroege noirs.

Mooie klassieker uit Mexico. Als je voorbij het nogal theatrale acteren kan kijken valt er best veel te genieten van dit sfeervolle drama, waarbij een gebeurtenis uit het verleden vanuit twee verschillende perspectieven wordt verteld. Knappe fotografie en een scenario dat voor hedendaagse standaard misschien niet al te veel verrassingen heeft, maar tot het einde bleef boeien. Met horror heeft dit trouwens niets te maken.

Mooie film weer van Melville- geen idee eigenlijk waraom ik deze nu pas zag want heb hem al jaren in de kast liggen en vind zijn meeste films erg goed. Afijn, Le Doulos beviel goed, vooral Serge Reggiani is hier top, en hoewel ik geen fan van Belmondo ben, zijn zijn vroege rollen toch goed te pruimen. De film begint vooral erg goed, en lange tijd wordt je als kijker op het verkeerde been gezet om dan pas tegen het eind te weten te komen hoe alles precies zit. En dan volgt ook nog een slotakte waarin alles nog helemaal misloopt. Jammer dat het middenstuk (de scenes met de politie) nogal sleept, daar had de editing van mij wat meedogenlozer mogen zijn.

Vroeger gold Jarmusch wel als een favoriet, maar het is inmiddels wel dik 15 jaar geleden dat ik zijn oudere werk zag. Tijd voor een herziening dus. Van Down by Law kon ik me alleen nog de icecream-scene herinneren. Blijft wel een leuke film die het genre "gevangenisfilm" een geheel nieuwe draai geeft door niets van de ontsnapping te laten zien. Bob zegt dat hij een manier heeft gevonden om bij de tuin te komen en de volgende scene lopen ze lachend door een ondergronds riool. Verfrissend.

De film is in mooi zwart-wit geschoten, wat goed bijdraagt aan de sfeer. Louisiana is sowieso sfeervol op film, met zn broeierige swamps. Acteerwerk was wat wisselvallig: Tom Waits vond ik goed als nukkige loner, maar Lurie als gladde pimp vond ik wat minder. Wel was er sprake van aardige wisselwerking tussen hem en Waits (alleen de gevechten tussen hun zagen er niet uit, en niet erg geloofwaardig dat ze er een blauw oog aan overhielden). Benigni is zoals altijd, druk en dik aangezet, maar in deze film is hij op de een of andere manier wel op zijn plek. De bijrollen waren niet altijd even sterk, vooral de eerste scenes met Lurie met zijn vriendin en de verraderlijke dikzak vond ik matig.

Muziek is relaxed, met aardige songs van Waits bij beginshots van New Orleans en de eind-credits, en verder een lome zomeravond-score van medehoofdrolspeler Lurie.

Al met al niet zo goed als ik hem destijds vond, ben benieuwd hoe andere Jarmusch-films me nu bevallen.