Opinions

Onderkoelde jaren Scandinavische versie van Fatal Attraction. Nou ja, totaal anders qua verhaal, maar de boodschap blijft in grote lijnen hetzelfde. Koester je imperfecte echtgenoot/ verloofde, beter dan dat wordt het echt niet als je kiest voor een ongewis avontuur. In deze film speelt ook een duidelijk verschil in stand mee, al lijken de huwelijksproblemen toch eerder voort te komen uit onverenigbare interesses (de automonteur trekt zich liever terug met een boek, de rijke bourgeoisdame zet liever de bloemetjes buiten) en een vrij ernstige vorm van ziekelijke jaloezie.

Hoewel best interessant waren de onderlinge ruzies en onhebbelijkheden een stuk overtuigender dan enige gevoelens van genegenheid, waardoor ik me afvroeg waarom ze in vredesnaam bij elkaar bleven en zelfs gingen trouwen. Toch ook niet verkeerd, en als bonus nu een film gezien van de eerste vrouwelijke Noorse regisseur.

Knappe film die wel te lang duurt en ook nogal onevenwichtig is. Het beste zit hem vooral in het begin, met een meesterlijk en lang uitgesponnen stuk waarin Mabuse de beurs tracht te beïnvloeden, al is deel twee ook spannend, waarin o.a. te zien is hoe de megalomane schurk met gevangen genomen kameraden omgaat en hij optreedt in een hypnose-show. Na een opwindende maar niet echt op zijn plek lijkende shootout die wel uit een western leek te komen, wordt Mabuse eenmaal opgesloten binnen 10 minuten krankzinnig, een nogal onverwacht en bizar einde- maar er zouden dus nog vervolgen komen.

Acteerwerk is weinig op aan te merken, met Klein-Rogge die uitbundig en theatraal acteert terwijl zijn tegenspeler Goetzke (die een goeie Abraham Lincoln zou zijn geweest, maar dat terzijde) meer natuurlijk overkomt, een combinatie die goed werkt. Ook op dreef zijn Aud Egede-Nissen en Paul Richter in belangrijke bijrollen.

Lang experimenteert met special effects zoals geestverschijningen, al zag je soortgelijke effecten ook al in eerdere films, en woorden die door het beeld zweven, en in de dynamische scenes zoals op de beursvloer of eerder genoemde shoot-out toont hij zich een virtuoos. Helaas zijn er ook nogal wat scenes die slepen, ook niet allemaal even belangrijk voor de voortgang van het verhaal, wat het wel een vermoeiende zit maakt.

Bond is een fijne protagonist, en Sean Connery perfect voor de rol. Stoer, charmant, een echte ladies man zonder al te veel morele bezwaren een aantal keer van partner te wisselen in het tijdsbestek van een week, altijd zn oneliner klaar (niet altijd even sterk: "He was on his way to a funeral"), beschaafd en erudiet zonder dat al te veel in te wrijven bij de minder bedeelde medemens.

Veel typische James Bond scenes in dit eerste deel: de openingssequentie natuurlijk met de typische sound, het Black Jack in het casino, mooie en soms verradelijke Bond girls, de plichtmatige auto-achtervolging (die er niet uitziet), de larger than life schurk met megalomane plannen- al begreep ik niet echt wat nou het doel was van Dr No en was dat de hele operatie daar nou echt waard?
Ook leuk dat koude Oorlog sfeertje dat soms even doorkwam: iets in de trant van, "geen waarde hechten aan mensenlevens, je werkt vast voor de Commies".

Maar echt goed vond ik het ook niet. Vanaf het moment dat ze op het eiland aankomen wordt het gewoon een heel stuk minder. Honey Ryder is natuurlijk een mooie verschijning maar ze had niet echt wat te doen behalve mooi wezen- totaal onbelangrijk voor de plot. Ook die tank was wat suf, en al helemaal dat de eilandbewoners dachten dat het om een draak ging. Die naieve inboorlingen toch. Ook de ontvangst van Dr No, zijn uiterst vage plannen en de lachwekkend makkelijke manier om te ontsnappen haalden de film naar beneden. Tel daarbij op de zwakke effecten van de spin en autoachtervolging en je houdt een onderhoudende film over met veel mankementen.

Begon leuk en sfeervol, na een tijdje kakt het toch behoorlijk in, en dat voor een film van krap 75 minuten. Lugosi is wel iconisch in de titelrol maar eng is hij niet. Decors waren dan wel weer best mooi, maar de spaarzame effecten waren enigszins belachelijk. De fladderende vleermuizen, dat moest, ook in 1931, toch beter kunnen. En wat deden die gordeldieren in Transsylvanië ?

Leuk om eens gezien te hebben, maar Browning heeft toch wel veel betere films gemaakt.

Grappig uitgangspunt- krijg je als bankbediende een vervloeking aan je broek omdat je geen uitstel van betaling verleent. Dat zorgt vanaf het begin voor een komische ondertoon waardoor het lekker wegkijkt, maar nooit echt griezelig wordt. Ook qua smerigheid viel het wel mee omdat Raimi wel een meester is van de overdrijving wat de ranzigheid bijna cartoonesk maakt.

De vrouwen stelen de film, zowel Lohman als Raver zijn prima en hebben er duidelijk lol in, de mannen (Long en Rao) acteren matigjes. De CGI ziet er wel wat goedkoop uit, en Raimi bedient zich soms van gemakzuchtige schrikmomenten, maar het spelplezier en de milde ironie maken veel goed. Drag Me to Hell is een vermakelijk filmpje met een geslaagd einde, al kon je dat wel zien aankomen na dat gedoe met de envelop.

Film die vooral opvalt omdat de Japanse rollen door Japanse acteurs worden gespeeld. Vreemde inconsistentie is dat de rol van Kano Indara dan weer door een westerse acteur wordt gespeeld. Misschien een eis van de Amerikaanse productiemaatschappij. Over de film ben ik niet zo positief, het verhaal is niet bijster interessant en ondanks de korte speelduur had ik enige moeite de aandacht erbij te houden. De achtergronden zijn nog wel de moeite waard. Hayakawa in de hoofdrol voldoet, Aoki leek me wat te oud voor haar rol als 'prinses' maar die bleek pas 27 te zijn.

Niet echt een aanrader, ook niet voor liefhebbers van zwijgende cinema, maar een klein uurtje kan slechter besteed worden.

Film die beschouwd wordt als een van de beste uit de Griekse cinema. Ik heb nog maar weinig Griekse films gezien, maar dit is wel een bijzondere film. Een noir setting maar dan in Athene. Niet dat je veel van de stad ziet- meer dan de helft van de film speelt zich af in een of ander donker rovershol, waar veel gezopen en gedanst wordt. Dat levert mooie scenes op met aanstekelijke muziek en soepel bewegende danseresjes, maar ook een constante dreiging van geweld.

Een hallucinante ervaring voor de keurige bankklerk, die gaandeweg steeds meer uit zijn schulp kruipt en de gedaante van zijn beruchte dubbelganger steeds meer overneemt. Muziek is gedurende de hele film opvallend aanwezig, op een positieve manier. Iliopoulos is geknipt voor de rol als tragische anti-held. Margarita Papageorgiou is misschien niet de beste actrice allertijden maar een knappe verschijning.

Amusante film over een driehoeksverhouding met vooral een bijzondere rol voor Mastroianni, die zowel medelijden oproept als op de lachspieren werkt. Ook de andere acteurs zitten lekker in hun rol, en dat maakt deze zwarte komedie erg genietbaar. Er zijn tal van geslaagde trucjes, kleine beeldgrapjes, en de film is ook erg geestig geschreven. Zelfs om een toch behoorlijk flauwe grap ("Aaaah...tsjoe!") kon ik nog best lachen omdat het zo vol overtuiging wordt uitgevoerd. De film is eigenlijk de hele speelduur speels en grappig, met soms redelijk bizarre humor (die hele figuur Di Meo). Ik zie dat er een vergelijking wordt getrokken met Brutti Sporchi e Cattivi, het wordt het tijd dat ik die eens opzet.

Behalve een geweldige Mastroianni en een grappige Vitti mag ook Giannini wel genoemd worden als het derde wiel aan de wagen. Leuke acteur die ik vooral kende van de films van Lina Wertmüller, hij speelt altijd van die wat gluiperige maar toch niet onsympathieke figuren.

Knappe film van Bertolucci met sterke thema's, die zeker beklijft. De dromers, de broer en zus, lijken in eerste instantie een prachtstel, maar hoe beter je ze door de ogen van Matthew leert kennen, hoe meer ze van hun voetstuk afvallen. Van de fijne eerste indruk is op het laatst weinig meer over, ook Matthew ziet ze voor wat ze zijn: onvolwassenen zonder eigen idealen, volledig wereldvreemd, enigszins gecamoufleerd door culturele baggage en charme. In de laatste scène is de ontmaskering en desillusie compleet. Misschien was Matthew wel de dromer en is hij uiteindelijk -als enige van de drie- ontwaakt.

Los van het intrigerende verhaal zijn de stukjes waarin beroemde (en niet zo beroemde) filmscenes worden nagespeeld bijzonder leuk, en Eva Green is natuurlijk niet te versmaden. De scène waarbij filmmakers met voyeurs worden vergeleken had ook wel betrekking op Bertolucci's eigen reputatie- milde zelfspot wellicht.

Spijtig dat de plot zo doorzichtig is- eigenlijk is vanaf het begin wel duidelijk dat Michael Caine de dader is. Gelukkig leunt DePalma niet alleen op die 'twist', de hele aanloop is boeiend en fijn gefilmd. Neem die scène in het museum, uiteindelijk totaal onbelangrijk voor de plot, maar de hele aanloop, met Dickinson die andere koppels bekijkt, het hare denkt van de moderne kunst aan de muren en uiteindelijk nogal onhandig flirt met de man met de zonnebril is zo'n scène die wel bij zal blijven. Verrassend vond ik wel dat Dickinson, tot dat moment de protagoniste, vrij vroeg het loodje legt maar die scène is zo bekend dat zodra ze de lift instapte een aha-erlebnis zijn intrede deed.

Daarna is het beste er wel van af maar het blijft vermakelijk en soms ook spannend, beetje jammer wel van het cliché "het was maar een droom" op het eind. Verder valt op dat het begrip transsexueel een keer of drie wordt uitgelegd.

Het is wel vaker even doorbijten met die Oscarwinnaars, en ook deze met frisse tegenzin opgepakt. Ik vreesde vooraf een draak a la The Blind Side of The Help maar het valt uiteindelijk mee. Driving Miss Daisy heeft wel een soortgelijke boodschap maar is eerder wat naïef dan tenenkrommend. Ik kan me niet voorstellen dat Freeman met trots terugkijkt op deze film, al acteert hij niet slecht. Blijft wel gewoon een matige prent naar mijn mening, behoorlijk taai ook, met vreemde sprongen in de tijd waardoor met name Aykroyd er steeds merkwaardiger uit ging zien. Een film die waarschijnlijk in de vergetelheid was geraakt was die Oscar niet uitgereikt. Het beste wat ik er over kan zeggen is dat er weer een Oscarwinnaar kan worden afgestreept.

Aardige comedy of errors is vooral de eerste helft leuk omdat alle gedragingen voortkomen uit een bepaalde logica, waardoor een klein voorval als het ontslag van twee bedienden leidt tot een grappige escalatie. Deze slaat op een gegeven moment echter zo ver door dat de grap er wel een beetje vanaf gaat. Het tempo ligt hoog en er zijn leuke steekjes naar de hypocriete kerk, de bloeddorstige massa en de gemakzuchtige politie maar voor een dergelijke komedie is anderhalf uur een hele zit. Zeker op het eind als er ook nog in kasten wordt verstopt kreeg ik wel heel erg associaties met kluchtige TROS-meuk.

Gelukkig kent de Drole de Drame ook genoeg leuke stukken, zoals het eerste bezoek van de bisschop en de gelaten Irwin die er schoorvoetend mee akkoord gaat als moordenaar door het leven te gaan om de familie-eer (en op handen zijnde erfenis) niet te bezoedelen. De personages van Simon en Jouvet zijn sowieso het meest geslaagd, terwijl Françoise Rosay een leuke vooroorlogse Hyacinth Bucket neerzet. De verwikkelingen rondom de slagermoordenaar en de assistente met haar melkman vond ik dan wat minder.

Herzien. Blijft toch wel een van de beste heistfilms, met schitterende rol van Jean Servais als oude gangster. De heist zelf is spannend maar niet overdreven spectaculair, en de rustige opbouw werkt prima toe naar het intense deel na de heist, als alles in het honderd loopt- en dat allemaal door een ring. De slotakte, met de stervende Tony die met zijn laatste krachten het jongetje thuisbrengt, terwijl het jochie het allemaal als een groot avontuur ziet en niets door heeft, is prachtig.

Vaardig gemaakt maar kan toch niet tippen aan Dreyer's bekendere films als Vredens Dag, La Passion en Ordet. Dreyer houdt het ook wel erg klein en huiselijk hier, met een degelijke moraalvertelling die nogal potsierlijk eindigt met een happy end en een cheque van 10.000 kronen toe. De Engelse versie heeft om onbegrijpelijke redenen alle namen verengelst wat me tijdens het kijken deed vermoeden dat de plek van handeling het perfide Albion was in plaats van het vooruitstrevende Denemarken, maar dat blijkt dus een misvatting.

Ik zie komedie staan maar komisch vond ik het toch niet, al zorgt de huishoudster "Nana"/ Mads voor wat toegeeflijk geglimlach. Filmisch vond ik het wat tegenvallen, zeker in vergelijking met de klasse van de eerder genoemde films van Dreyer. Verder gezien het jaartal al een redelijk moderne kijk op het gezinsleven, de autoritaire en strenge "John"/ Viktor wordt met succes heropgevoed worden tot vlotte huisvader.

Na gisteren mijn eerste WC Fields film te hebben gezien, was het nu de beurt aan de Marx Brothers. Daar waar Fields' The Bank Dick me maar matig beviel, vond ik Duck Soup een stuk beter, al blijft humor toch wel een lastig genre. Lang niet alles werkt, maar omdat de grapdichtheid zo enorm groot is, valt er geregeld wat te lachen. Ik zal er de originaliteitsprijs niet voor krijgen, maar ik vond het hoogtepunt de spiegelscène: niet eens omdat het zo leuk bedacht is, maar de uitvoering is geniaal en hoe langer het duurt hoe absurder het wordt. Verder een tirade aan beledigingen en woordspelingen, die landen lang niet allemaal maar even vaak zijn ze tamelijk geestig.

Groucho is met zijn unprovoked insults en uitgestreken smoelwerk mijn favoriete Marx Brother. Weten we ook weer waar o.a. Edmund Blackadder de mosterd heeft gehaald. Harpo deed me dan weer erg denken aan Dopey uit Disney's Snow White, die laatste is overduidelijk op hem gebaseerd. Zijn manie om dingen af te knippen was in het begin hooguit vreemd maar bleek een geslaagde running gag. Chico heeft ook zijn momenten, van Zeppo ontdekte ik pas zijn Marx-verwantschap toen hij in de finale mee ging doen.

Geen instant fan, wel benieuwd naar ander werk, en wellicht dat ik deze nog eens opzet- een uurtje kun je slechter besteden.

Verdienstelijk debuut van Spielberg, een regisseur waar ik normaal gesproken weinig mee heb door zijn drang naar sentimentaliteit, al heeft hij natuurlijk ook de nodige prima films op zijn naam. Duel is een minimalistische thriller met af en toe redelijk virtuoos camerawerk die je wel een variant op films als Southern Comfort en Deliverance kunt noemen: de vijandigheid van rednecks/ cajuns in de Amerikaanse outback jegens stadslui (meestal een alter ego van zowel de regisseur als het publiek). De vijand is hier ook nog eens gezichtsloos gedurende de gehele film, wat het mysterie groter maakt en voor een spannende scene zorgt in de diner.

Een enkele keer slaat Spielberg een beetje door en verpest daarmee ook de sfeer die zorgvuldig werd opgebouwd: als de vrachtwagen de telefooncel en kratten met slangen (?) ramt, iets wat niet past in het verloop en van de truckchauffeur opeens een maniak maakt die het op iedereen heeft voorzien. Daarna gaat het iets te lang door- 15 minuten minder had voor mij beter gewerkt- maar het einde is dan wel weer goed, zij het nogal voorspelbaar (al had ik ook een explosie verwacht).

Dennis Weaver is prima als wat suf burgermannetje (leuk geïllustreerd door zijn bazige vrouw) de inner monologues zijn ook leuk gevonden.

De ambities zijn vanaf het begin duidelijk, met een lange prelude gevolgd door een ouverture. Dan volgt toch wel een meeslepende film met prima spel van Peck, Cotton en Barrymore. Grappig om Gish eens te zien in een geluidsfilm, alleen was ze niet helemaal goed gecast. De hoofdrol van Jones vond ik dan wel weer bijzonder, ze stoot af en trekt aan, net als haar personage- een gekmakend personage natuurlijk maar zo slecht acteren vond ik haar eigenlijk niet. Film ziet er mooi uit met een paar indrukwekkende scenes zoals de massa cowboys te paard. De finale was vermakelijk en ik vond het ook wel een passend eind, al is het ook erg makkelijk te persifleren.

Niet de grootse film die men voor ogen had misschien maar alles bij elkaar een onderhoudend epos.

Anders dan buur en rivaal India is Pakistan bepaald geen groot filmland, maar het werd toch wel eens tijd een film uit dat land op te zetten. Een sympathieke film maar heb een beetje gemengde gevoelens. Positief zijn zonder meer de beelden van het prachtige landschap, vond de als kerstboom uitgedoste vrachtwagen ook wel grappig, en het acteren van hoofdrolspeelster Samiya Mumtaz is vrij sterk. Ook af en toe leuke shots zoals in het begin als een split screen toch geen split screen blijkt te zijn.

Helaas is het scenario matig, het plotje met de boze stamleden en de zwager die op zoek gingen naar moeder en kind was zwak uitgewerkt, acteren van de mannen was ook van minder niveau. Ook zakte de film wat in als ze eenmaal de vrachtwagen hebben verlaten. De mafia-scene waarbij het stamhoofd wordt omgebracht voelde wat geforceerd, net als het einde. Nou ja, drie sterren dan maar.

Ik heb Lynch hoog zitten, maar dit vind ik een vrij mislukte film. Dat heeft ten eerste te maken met het genre: Lynch kan best uit de voeten met SF maar kennelijk niet op deze schaal. De massa- en actiescenes zagen er matig tot slecht uit. Dat knallen en Tsjakkaa roepen was eerder lachwekkend dan adrenalineverhogend. De special effects ogen ook regelmatig knullig al vond ik het design van de wormen prima- wel lijken ze nogal op het zandmonster uit Return of the Jedi. Het steampunk productie design vond ik ook nog wel gaan, maar zodra de camera uitzoomt gaat het naar een bedenkelijk niveau.

Ten tweede het verhaal, een mix van Star Wars en Game of Thrones met een dosis Midden-Oosten politiek (niet alleen vanwege de taal van de "fremen": Jihad, Mahdi, Muad'dib, maar de hele oorlog om dat spicespul in Arrakis verwijst natuurlijk ook naar de strijd om olie). Het verhaal leent zich door alle legendbuilding, politieke perikelen en epische strijd eerder voor een serie of een reeks films dan voor één avondvullende film. Het voelt afgeraffeld aan. Nou moet ik zeggen dat ik ook weer niet bepaald onder de indruk was van het verhaal zoals het nu werd gepresenteerd, de boeken ken ik niet maar ik voel geen enkele aansporing meer te weten te komen over het universum van Dune. Wellicht kan de visie van Villeneuve me op andere gedachten brengen

In de kleine scenes, de dialogen, komt Lynch beter tot zijn recht, en natuurlijk ook in de bizarre, soms onsmakelijke taferelen en personages. Maar dit zal toch verreweg Lynch' minste film moeten zijn, en ik heb er alle begrip voor dat hij hier niet met plezier aan terugdenkt.

Hiermee mijn HBO Max abonnement ingeluid. Ik had deze eigenlijk in de bioscoop willen zien, zo'n epos met van die kale wide shots komt daar toch wel beter tot zijn recht, maar het kwam er toen niet van. Nou ja, het is niet anders. Visueel is Dune in elk geval erg mooi, en de beelden worden prima ondersteund door het geluid, met veel diepe, bijna grommende tonen. De Oscar voor beste sound design zal wel in de pocket zijn. De score van Zimmer is ook meer dan degelijk, met o.a. oosterse invloeden en zelfs een riedeltje doedelzak. Niet zo goed als zijn muziek voor Interstellar naar mijn bescheiden mening, maar ruim voldoende.

Niet echt aanmerkingen op de cast, al bleef de bijdrage van sommigen wel vrij beperkt (Brolin). Het was toch vooral de film van Chalamet en Ferguson die zich goed staande houden. De laatste leek me wel wat jong om de moeder van Paul te spelen. Verder nog wel opvallende bijrollen van 'oudjes' Rampling en Skarsgard. Ik zag Skarsgard in het begin trouwens even aan voor Gary Oldman.

Het verhaal van Dune is wel interessant, en het rustige tempo steekt positief af tegen de haastklus in Lynch' versie uit 1984. Het is dan ook bepaald geen actiefilm, en de actie die er was was goed gedoseerd. Wel vond ik het laatste half uur af en toe wat slepen, terwijl ik had gehoopt te worden meegesleept- het hoogtepunt zat toch al ergens halverwege. De gevechten vond ik verder wat te clean en perfect qua uitvoering, alsof iedereen had gerepeteerd op een zinderende choreografie. Het mag van mij wel wat chaotischer, vuiger.

Vergeleken met de film van Lynch wel een klasse beter, dat was toch wel een -weliswaar best interessante- mislukking. Dat is Dune part 1 bepaald niet, maar voor deel 2 hoop ik toch wel op iets meer. In de bios kijken in elk geval.

Denis Villeneuve is een regisseur die ik bewonder om zijn visuele stijl, maar een goed, coherent verhaal vertellen gaat hem toch minder goed af, en een écht goede film heb ik hem mede om die reden nog niet zien maken. Dune blinkt vooral uit in production design, sound design, de hele schepping van de woestijnplaneet met al die details. En de vrij ongezouten kritiek op religie en daaruit voortkomende massahysterie vond ik best gedurfd, al begon het op een gegeven moment ook wel te vervelen dat domme gescandeer.

De losse segmenten waarin wormen worden bereden, oogstmachines worden uitgeschakeld- die scenes waren tof gemaakt. Maar het verhaal verloopt vaak stroef, met nogal wat gezwollen dialogen die niet heel veel meerwaarde hebben, en het was geregeld ook gewoon spanningsloos. En helaas was Chalamet dit deel niet helemaal geloofwaardig, noch als gevechtsmachine, noch als tirannieke verlosser, het gedraai aan de volumeknop als hij boos uitvalt ten spijt. De rol van Ferguson was nogal eendimensionaal, wat jammer was na deel 1, waarin haar personage interessanter was, en Bardem kwam een beetje over als een clown, die legde het er echt veel te dik bovenop.

Verder wat onnodige kleine rolletjes van Taylor-Joy, Seydoux (tenzij ze in het derde deel terug mogen keren en hier alleen geïntroduceerd worden), en een wat flauwe "back from the dead"-terugkeer van Brolin. Butler sprong er wel positief uit, al vond ik het steeds maar weer doorsnijden van de keel van hun eigen mensen omdat ze een weerwoord geven ook wat flauw worden- de Harkonnen zijn sowieso onsympathiek, ook zonder dat ze hun zombieslaven mensenvlees voeren.

Op zich wel interessant om de gebeurtenissen in Duinkerken vanuit het perspectief van o.a. een piloot, een burger en een soldaat te vertellen. Maar de editing was erg beroerd, scenes werden nodeloos verknipt en nogal kunstmatig aan elkaar gelinkt. Het leidde tot lange scenes die maar niet echt spannend wilden worden, een bij de haren bijgesleepte verhaallijn van de jonge zeeman die door een ongelukkige val om het leven komt, en een vreemd landerig sfeertje. En geen moment had ik het idee dat ik naar een reddingsoperatie van honderdduizenden soldaten zat te kijken.

De lijn met de Britse burger die met bootje richting Duinkerken koerst was zwak, die met de soldaten vond ik wel goed tot ze op de Nederlandse boot kwamen, daar volgt een rare confrontatie waarbij één persoon van de lekgeschoten boot moet verdwijnen, dat maakt kennelijk alle verschil...? Een ronduit slecht geschreven scène. De verhaallijn met de piloot was dan weer vrij standaard (lege tank, heldenmoed) maar heeft de mooiste beelden. De film is op zijn zwakst als de verhaallijnen geforceerd samen komen, mede door de genoemde editing.

Vergeleken met oorlogsfilms als Full Metal Jacket, The Thin Red Line, of oudjes als The Longest Day, toch ook mozaïekfilms die meerdere personages volgen, steekt Dunkirk maar bleekjes af. Een rommelig geheel, zonder de chaos van een oorlog echt indringend te tonen. Score van Zimmer viel ook op, die was namelijk zeer zwak. Dankzij de mooie beelden nog wel een voldoende, maar een flinke tegenvaller.

Zeer goed. Veel Russische melancholie, mooie kleine scenes waarvan die in de trein en die met het horloge er uit springen. Weinig oorlogsgeweld in beeld, maar door te focussen op de achterblijvers, des te aangrijpender. Speciale vermelding voor Nikulin en zeker ook de militair in de trein, wiens monoloog nog wel even nazindert.