Opinions

Geen tijdloze klassieker maar prima drama, met goed spel van Peck, die wel érg onkreukbaar is in deze prent. Kinderen speelden redelijk, al was het nut van de bijdrage van de kleine Dill me niet helemaal duidelijk en had Scout wel een paar zwakke momenten.

De scenes in de rechtszaal vond ik het meest interessant, Peck kwam daar het beste uit de verf. Dat de kinderen daar aanwezig moesten zijn om het perspectief vanuit Scout te kunnen handhaven voelde een beetje als een kunstgreep. Ewell was in zijn evilness een soort anti-Peck, van spanning was dan ook geen sprake- juist dat de jury, ondanks de overduidelijke schuld van Ewell, besloot Robinson te veroordelen vormt de aanklacht van de film- er was niet eens sprake van lichte twijfel. Door het te brengen als een strijd tussen de High Elves en de Orks kwam de boodschap in 1962 wellicht beter aan, maar iets meer grijstinten hadden wat mij betreft wel gemogen. Ewell was naast racist, child-beater, alcoholist, en algemeen verachtelijk ook nog eens linkshandig. Advocaten en detectives krijgen het wel zwaar als allebei de verdachten rechtshandig zijn, dat trucje wordt namelijk wel erg vaak van stal gehaald.

Overigens zat ik voortdurend te wachten op het onvermijdelijke "Objection!" "Sustained" - maar kennelijk hoorde dat in de jaren 30 nog niet tot het vaste jargon in Amerikaanse rechtszaken.

De spookhuis-zijplot, met niemand minder dan Robert Duvall als de ontzagwekkende Boo Radley was wel aardig maar ook wel redelijk vergezocht.

Naar aanleiding van het overlijden van Sidney Poitier gekeken. Dit is op In the Heat of the Night na, die ik al gezien had, kennelijk zijn hoogstgewaardeerde film op MM. Hoewel Poitier een goede rol heeft beviel de film me maar matig. De hele dynamiek met de klas vond ik niet erg boeiend en het verloopt allemaal voorspelbaar. Het liedje van Lulu is best aardig maar komt zeker drie keer voorbij, beetje overkill. Beetje middle of the road cinema, niet slecht maar ook niet erg beklijvend.

Dertig jaar later zou er nog een vervolg komen, ook met Poitier in de hoofdrol, en geregisseerd door Bogdanovich die een paar dagen geleden overleed.

Roemeens drama met zwart-komische randjes, waarbij het drama wel de overhand heeft, al kon ik het niet laten af en toe te lachen om zoveel treurigheid en onkunde. De film begint met het ontwaken met een fikse kater, en verloopt bijna vrolijk met dat beeld van de vader op de fiets en de enorme knuffel op het achterzitje, maar de visite bij zijn ouders verraadt al dat Marius niet bepaald goed in zijn vel zit. Everybody in Our Family ontpopt zich daarna tot een vrij heftig gezinsdrama, en al leek de hoofdpersoon dan toch niet het type dat echt doordraait bleef het tot het einde onvoorspelbaar. Gelukkig loopt het dan enigszins met een sisser af, een gewelddadig(er) einde had afbreuk gedaan. Overigens mag je toch hopen dat in een dergelijke situatie de politie iets voortvarender te werk zou gaan.

Todos lo Saben wordt gepresenteerd als een mysterie/thriller, maar Farhadi had in navolging van o.a. Antonioni en Weir toch kunnen weten dat een mysterie niet volledig hoeft te worden opgelost om toch een bevredigende afloop te kennen. Het is lang geleden dat ik de film zag maar dat deed hij met Darbareye Elly toch een stuk beter. Want de plot van Todos lo Saben lijkt wel in beton gegoten, waarbij de overijverige scriptschrijver er zorg voor droeg dat alle potjes op alle dekseltjes passen. Van het mysterie blijft zo bar weinig over, en het drama (Paco is de papa) zag je al van mijlenver aankomen. De film is dan ook op zijn best in de aanloop en de eerste wanhopige uurtjes na de verdwijning.

Een beetje een tegenvaller van Farhadi maar nog steeds wel voldoende. Sfeer van het dorp en op het feest is mooi getroffen, en Cruz en Bardem acteren goed. Dat laatste kan niet van alle acteurs gezegd worden. Met name de opa bakte er niet zoveel van, maar ook Darín heb ik wel eens beter gezien.

Veel bekende namen (of liever, gezichten) inderdaad, niet alleen uit Ozu-films overigens. Het is zo'n beetje de voorhoede van het Japanse acteursgilde uit de jaren 50 bij elkaar, als Mifune en Shimura er ook nog bij hadden gezeten was het helemaal feest geweest. Hara en Ryu zijn altijd fijn om naar te kijken maar ook de wat minder bekende Ineko Arima doet het uitstekend als diep ongelukkige dochter. Maar dat geldt eigenlijk voor alle rollen, tot de bijrollen van de noodleverkoper en de laffe Kenji aan toe. Ook het eenvoudige muzikale thema sprak mij aan, en dan zijn het subtiele scenario en de prachtige fotografie nog niet eens genoemd. Een meesterwerk kortom, en na die andere Tokyo-film mijn favoriete Ozu.

Tokyo Godfathers is duidelijk een Kerstverhaal, maar omdat hij al over 2 weken van Netflix wordt gemikt nu toch maar meegepakt. Helaas is het een flinke tegenvaller na Perfect Blue en Paprika. De tekenstijl is nog altijd mooi, vond de setting van Tokyo in de winter sterk, maar helaas deden zowel het verhaal als de personages me weinig. En dan loopt het ook nog af met een veel te zoet einde dat van toeval aan elkaar hangt. Een Kerstfilm komt daar misschien eerder mee weg maar het voelde allemaal wat te makkelijk. Ik hoop en verwacht dat de laatst ongeziene film van Kon's hand (Millenium Actress) een klasse beter is.

Opmerkelijke leeftijdskwalificatie trouwens. Dit is echt geen film voor jonge kinderen 6+. Mijn dochter van 9 vond het nog te heftig en haakte halverwege af.

Energieke film wisselt kinderachtige onzin af met geniale gekte, begeleid door een leuke soundtrack- op een of andere manier is die Japanse hiphop zowel ontwapenend corny, met name als er Amerikaanse krachttermen met Japans accent uitrollen, als ook best tof. Met de beats was sowieso weinig mis, de flow liep niet bij iedereen even vlotjes.

Fraai camerawerk ook, het knappe openingsshot deed me enigszins denken aan Soy Cuba, al is dat misschien net iets te veel eer. Even goed valt er wel het een en ander aan te merken op Tokyo Tribe. Zo moet je niet zoeken naar coherentie (het hele verhaal over het overnemen van Tokyo gaat nergens over, uiteindelijk vecht iedereen tegen die gevreesde Waru-bende, inclusief hun opdrachtgevers), de humor is vaak flauw zoals de verwijzingen naar penisnijd en wie gevoelig is voor een ongegeneerde male gaze kan deze film maar beter overslaan. Maar het entertaint wel de pan uit en dat maakt heel veel goed.

Ik had eigenlijk nog nooit van Henry King gehoord maar hij heeft best wat bekende films op zijn naam staan. Tol'able David is alvast een prima drama waarin vooral Ernest Torrence indruk maakt als geweldige schurk. Ook Barthelmess als jongste zoon is goed en de scene met de hond en de steen is nog steeds ijzingwekkend. Ik was dan weer wat minder onder de indruk van Gladys Hulette als Esther. De film is minder episch dan Griffith's bekendere werk, om die vergelijking ook maar te maken, maar doet zeker niet onder voor zijn pastorale drama's als Way Down East.

Matige western die dankzij de knappe rol van Kilmer nog op een voldoende uitkomt. Vond Tombstone ogen als een TV-film, met degelijk maar saai camerawerk, en met een vervelende soundtrack. De climax zit op iets over de helft, als Wyatt en Virgil Tombstone verlaten- de vele schietpartijen die daarna volgen komen gehaast over en ontberen iedere spanning.

Aardig Japans drama van de mij onbekende regisseur Shimazu. Een vroege Japanse talkie - ik heb Japanse films gezien van slechts een paar jaar ouder die nog geen gesproken dialogen hadden, en de techniek is nog niet geperfectioneerd. Dat geeft de film ook wel charme moet ik zeggen, bv als tijdens een dialoog een trein voorbij raast. Een film over een 'gewone' Japanse familie, het genre waar Ozu later groot mee zou worden, in dit geval wel een opvallend moderne familie trouwens, althans de jonge generatie. Een apolitieke film ook, in niets wijst Tonari no Yae-chan op de militaire agressie en het nationalisme die Japan in hun greep hadden in de jaren 30 van de vorige eeuw.

Er gebeurt eigenlijk vrij weinig, al zitten er wel een aantal leuke scenes in, zoals het publiek dat verrukt naar Betty Boo-filmpjes op het grote doek kijkt, of de buurjongen die een lunch bij de buren verknoeit. Ook de scène waarin twee meisjes (weliswaar buiten beeld) de vorm van hun borsten vergelijken terwijl de buurjongen hen kan horen vond ik opmerkelijk. Er is tegen het einde van de film dan wel wat drama als de oudere zus verdwijnt, maar toch is dit een film die voornamelijk voortkabbelt. Niet onaangenaam, maar ook wel iets te eenvoudig om echt indruk te maken.

Zo, dat was redelijk anders dan ik had verwacht. En dat is niet negatief bedoeld. Een komedie vond ik het nauwelijks, eerder een drama met wat momenten die grappig zijn omdat ze zo ongemakkelijk zijn, maar zonder dat geheel duidelijk is dat het ook bedoeld grappig is. Ergens tussen The Office en Festen in, vergeef me de vage omschrijving. De vele awkward moments laten dan ook duidelijk zien dat Winfried (of zijn alter ego) niet grappig gevonden wordt door wie hij ontmoet, vermakelijk misschien, maar vooral erg onalledaags en daarom interessant- voor even. Hij is ook geen komisch talent, eerder een wat onhandige man die op zijn eigen, onconventionele wijze probeert om zijn dochter te helpen die niet gelukkig is. De speelduur is erg lang maar levert een aantal memorabele scenes op, mijn favoriet was de Whitney Houston cover, vooral die schreeuw leek echt van diep te komen.

Ik kan me er trouwens totaal geen Amerikaanse remake van voorstellen.

Vroege Cassavetes mist wel wat van de kenmerkende elementen, maar wel is daar de lome sfeer, en in de persoon van Seymour Cassel zowaar toch een van zijn vaste acteurs. Het is geen geweldige film, maar de moeite zeker waard. Bobby Darin stelt het point of view van de regisseur voor, met zijn hang naar authenticiteit en vrijheid, wars van commercie, met een zekere ironie neerkijkend op de mensen in het vak die het voor het geld doen. Beelden en muziek zijn prima, en zelf kan ik ook wel erg genieten van de taal van die tijd, waarin de ander een baby dan wel een freak was, of erger, een phony. Los van het fijne tijdsbeeld zitten er ook gewoon een aantal sterke scenes in, zoals de oplopende spanning met die lompe Ier in de pool hall, maar ook de vrolijke scenes in het park en in de kroeg.

Alleen zijn twee laatste films moet ik nu nog zien, waarbij de verwachtingen over Big Trouble wel erg laag gespannen zijn.

Door alle jubelverhalen, ook van users wiens smaak doorgaans redelijk overeenkomt met die van mij, me toch maar aan deze opvolger van Top Gun gewaagd. Ik moet zeggen dat ik het origineel al weinig aan vond, dus achteraf is het ook niet zo verwonderlijk dat deze film ongeveer dezelfde gevoelens oproept.

Want er wordt veel aan fan service gedaan. Van identieke scenes tot flashbacks en natuurlijk Iceman, het is duidelijk waar ze voor gaan met deze sequel: herkenbaarheid en nostalgie. Maar als je weinig met het bronmateriaal hebt blijft er een zwak verhaaltje met wat knappe actiescenes over. En actiescenes kunnen een goede film wel naar een hoger plan tillen, ze maken van een slechte film nooit een goede film. Een lange zit dus vol vervelende karakters en saaie romantiek met Connelly, en dan eindelijk wat aardige vliegscenes die natuurlijk wel voorspelbaar verlopen. Want op een verrassend verloop zit het publiek natuurlijk niet te wachten op zo'n trip down memory lane.

Aardige comedy of errors heeft enkele knappe dans-scenes en ook best een paar aardige liedjes, al zal ik het niet snel zelf opzetten. Het is trouwens pas de eerste film die ik zie met Astaire, Rogers kende ik al wel van enkele grappige bijrolletjes. Eigenlijk passen ze niet eens bij elkaar, de blijmoedige Astaire en ietwat cynische Rogers, maar ze hebben op de dansvloer een geweldige chemie. Het verhaal houdt verder niet over maar is best amusant, met leuke bijrollen van Edward Everett Horton en Helen Broderick als Mr & Mrs Hardwick.

Top Hat moet het niet hebben van bijzondere choreografieën. De enige groepsdans, na Rogers' gezongen liedje The Piccolino, valt echt in het niet tegenover Busbyfilms als 42nd Street of Gold Diggers of 1933.

Zeker geen instant favorite maar beter dan verwacht.

Jodorowsky is een regisseur met een behoorlijke reputatie, en het werd hoog tijd eens iets van hem te zien. Ik vond deze vreemde mix van allerlei genres met een hoop christelijke symboliek geen geweldige film, maar bleef toch wel geboeid kijken. Het gaat alle kanten op, van slapstickachtige scenes naar grof (maar in zijn excessiviteit toch vrij onschuldig) geweld, van ongemakkelijke beelden van uit elkaar gereten dierenlijken naar oudere vrouwen in weinig flatteuze lingerie, en alles wat daartussen zit. Jodorowsky heeft blijkbaar ook een voorkeur voor personages met een gebrek of onduidelijk geslacht (vrouwen worden nogal eens gedubt met mannenstemmen en vice versa). Dit alles maakt van El Topo een bevreemdende, niet altijd even prettige filmervaring, die af en toe deed denken aan de meest groteske films van Fellini of de niet altijd even subtiele cinema van Pasolini.

Ben nog wel nieuwsgierig naar The Holy Mountain maar vermoed dat Jodorowsky er geen nieuwe fan bij krijgt.

Fraaie zwanenzang van Tarr, nog een stuk trager en plotlozer dan zijn eerdere films. Beelden van een hut ergens in een leeg, desolaat landschap waar een storm woedt -nergens waait het zo mooi als in de films van Tarr- en waar een vader en dochter hun dagelijkse routine ondergaan terwijl het leven hun steeds zwaarder valt, daarmee heb je de plot wel gevangen. De lange shots van de dochter die de vader helpt aankleden en de dagelijkse maaltijd -bestaande uit een uit de kluiten gewassen gekookte aardappel- op tafel zet, dat alles onder de melancholieke klanken van Vig, het is zwaarmoedige maar mooie cinema waarin het geduld soms wel aardig op de proef wordt gesteld.

In A Torinói Ló verschillen het eenzijdige leven van de vreugdeloze hoofdfiguren en hun naderende einde nauwelijks van elkaar. Het leven gaat namelijk langzaam "uit" in de hut: de houtwormen houden op met knagen, het paard wil niet meer eten, de put valt droog, de lampen willen niet branden. En uiteindelijk gaat de storm liggen en vervallen ook de vader en dochter tot lethargie, gevolgd door een trage fade-out. Een prachtig maar weinig hoopgevend eindshot. Het eindshot van een carrière...of zou Tarr nog terugkomen op zijn beslissing? Hij is nog altijd maar 65...

Nogal merkwaardige Hitchcock uit de herfst van zijn carrière. Hoewel van de hand van de Master of Suspense ontbeert de film voor het grootste deel spanning, al zijn er enkele mooie scenes die niet misstaan in zijn oeuvre, met name het gevecht met Gromek, het enige personage dat enige dreiging uitstraalde. Die scène was erg goed, ondanks de wat vreemde beslissing om hem te vergassen. Helaas was dat ook meteen het enige hoogtepunt.

De spionageplot viel nogal tegen. Het was sowieso een vrij waanzinnig idee, de uitvoering is ook niet bepaald je-van-het. Dat het uiteindelijk toch werkte is meer te danken aan de fantasie van de schrijver dan aan enige intelligente planning. Bovendien is er een spoor van vernieling aangebracht in de geheime Pi-organisatie. De spion/keuterboer en zijn vrouw, Dr Koska, Albert van het postkantoor, de buslijn van Mr Jacobi, het zal niet goed met ze zijn afgelopen. Het was allemaal ook zo doorzichtig: het gesprekje waarbij Armstrong de waarheid opbiecht en nog net niet om zijn hals wordt gevallen door zijn verrukte verloofde, de dans met Koska waarbij zij hem inlichtingen verstrekt onder de aandachtige blik van de Duitse professor, het uithoren van Lindt. Op het eind schiet het al helemaal de bocht uit. Nou wil ik wel geloven dat "Vuur!" roepen in een volgepakte concertzaal tot enige paniek leidt, dat ze daarna ook nog kunnen ontsnappen in een koffer overschrijdt toch echt de grenzen van de geloofwaardigheid. Overigens, die scène had naar mijn bescheiden mening veel beter gekund- Armstrong heeft de aansteker van Gromek meegenomen na diens verscheiden, vindt die in zijn zak en speelt daar wat nerveus mee terwijl van alle kanten de politie aan komt lopen. Plotseling schiet de zippo aan en dan roept hij pas "Vuur!"

De oude Hitch was ook een beetje gemakzuchtig met zijn karakteristieke cameo, nog nooit was die zo pontificaal in beeld.

Oudste Bergman die ik tot nu toe zag. Ik vond Törst een redelijk geslaagde film maar wel met wat gebreken. Zo werkt de verstrengeling van verschillende verhalen niet zo goed en had ik liever de focus gezien op Ruth (een prima Eva Henning, ze deed me denken aan Rachel Weisz). Ook was de scène met Viola en de dokter vooral merkwaardig. Maar de tot mislukken gedoemde relatie tussen Ruth en Bertil kwam wel uit de verf, net als de achtergrond van verwoeste Duitse steden.

PS Apart eigenlijk dat er maar zo weinig films gaan over het Europa van net ná de oorlog - Germania anno zero en The Third Man komen naar boven en er zullen er nog wel wat zijn, maar het houdt niet over.

Jaaaaren geleden gezien en toen vond ik hem best tof, maar na herziening moet ik toch zeggen dat het behoorlijk tegenviel.

Het begint nog wel aardig, en het zou best interessant kunnen zijn die theorie over het implanteren van herinneringen, maar dat houdt Verhoeven niet lang vol. Al snel wordt Arnie, die toch lachwekkend blijft met zijn accent en gebrek aan talent, achtervolgd door een paar idioten. 3 of 4 keer een achtervolging, telkens volgens hetzelfde stramien, de scenarioschrijver zat zeker tegen de deadline aan. Daarna volgt een mager uitgewerkte plot over de strijd op Mars met wat freaks hier en daar en een eind dat een absolute mindfuck zou moeten zijn maar het wordt er natuurlijk weer zo dik bovenop gelegd dat het me niks meer deed. De hulkachtige ontsnapping uit de Rekall-stoel was ook een veel te makkelijke oplossing. Ook zag de film er niet uit, het was echt lelijk, jammer dat Verhoeven zijn hele budget gebruikte voor wat special effects, die inmiddels ook gedateerd zijn.

Nee, met een andere hoofdrolspeler, een andere scenarist en een andere regisseur zou dit wel wat kunnen zijn, misschien idee voor een remake. Het verhaal is namelijk prima.

Edit: er komt dus een remake, van een regisseur die mij niks zegt.

Toch wel teleurgesteld in dit mysterie-drama van Kadár en Klos, de mensen achter Obchod na Korze. De film heeft zeker wel wat, maar ondanks dat de hoofdrolspeler goed speelt en de mooie Pritchett met haar koele mysterieuze uitstraling perfect gecast is als Adana, ontbreekt er toch iets. Misschien kabbelt het iets te veel voort, miste ik iets meer spanning? De structuur van de film, die begint en eindigt op zo'n beetje hetzelfde punt, is aardig gedaan maar ook wel enigszins verwarrend qua tijdslijn.

Muziek wordt al vaker genoemd hier, de score is zeker opvallend, net als de shots van pleziervaartuigen die voorbij varen met dansende mensen, het versterkt de droomachtige sfeer die over de hele film hangt, en die eindigt in een nachtmerrie.

Van Dormael maakt geen alledaagse films, zo veel is wel duidelijk na het zien Mr Nobody en deze prent. Hij bruist van de ideeën, leent ook wel hier en daar, en heeft een typische barokke stijl die regelmatig overhelt naar kitsch.

De film begint goed met God die nu eens niet als wijze Morgan Freeman wordt verbeeld, maar als cynische boze witte man, kinderachtig bovendien. Een aardige rol van Poelvoorde, al heeft hij zijn kruit wel halverwege verschoten en resten hem weinig goede scenes als hij eenmaal uit de wasmachine kruipt. De opening is zonder meer intrigerend als alle mensen (met mobieltje dan) te weten komen hoelang ze nog te leven hebben. Een leuk gegeven waar nog wat meer mee gedaan had kunnen worden.

De zoektocht naar de nieuwe apostelen begint goed maar de meeste episodes zijn niet erg geslaagd tot ronduit belachelijk: van Dormael heeft wellicht belastend materiaal van Deneuve dat ze ja zei tegen haar rol als Bokito-lover.

Zo verliest de film steeds meer vaart en eindigt het flauw. Maar voor de originaliteit pakt hij toch genoeg punten om op een voldoende uit te komen.

Aardige film met wat goeie shootouts die nogal schatplichtig is aan Heat. Acteerwerk is o.h.a. prima, zelfs van 'Pancake Head' al had Pete Postlewaite wel iets meer screentime mogen hebben. Maar misschien was hij al te ziek.

Wel wat minpunten: de soundtrack (viel me op dat de Band of Brothers tune werd gebruikt, beetje vreemde keus). En het einde vond ik ook wat flauw.

Aardig vervolg waarin de animatie er t.o.v. deel één een stuk op vooruit gegaan is, en dan met name van de mensen en omgevingen. Maar qua verhaal vond ik het wel minder, die chickengast vond ik nogal vervelend, en de nieuwe westernvriendjes van Woody vond ik ook minder geslaagd- zo'n schattig paardje is al snel een Disney-lieveling maar doet feitelijk weinig anders dan grappig uit zn ogen kijken. Ik vind de toys uit het orineel, die gelukkig ook in dit deel van de partij zijn, een stuk grappiger.

Ook is deel 2 (uiteraard) minder origineel. Een aantal verwijzingen naar bekende films waarbij sommigen beter uit de verf komen dan anderen- de Buzz vs Zurg scene was wel heel erg een open deur en daardoor ook té makkelijk scoren. Ook nogal gemakzuchtig om het liedje uit deel 1 te recyclen op het eind.

Film wil dus soms te veel pleasen, wat natuurlijk Disney eigen is, maar kent gelukkig nog genoeg leuke en scherpere momenten- waaronder ook zeker de 'bloopers' op het eind.

Geslaagd derde deel dat wel een aantal situaties uit de voorgaande delen herkauwt (ze moeten weer eens de weg terug naar huis vinden, en Buzz denkt nu al voor de derde film op rij dat hij een echte space ranger is), maar door de leuke dialogen en geslaagde visuele gags is het nog altijd genietbaar. Toch was alle drie de delen kijken in een tijdbestek van 3 weken iets teveel gevraagd misschien. Mooie afsluiter, en ook zo bedoeld lijkt me- maar lees dat er plannen zijn voor deel 4. Dat lijkt me niet echt nodig maar goed, het zal wel, originalititeit is de laatste jaren sowieso ver te zoeken bij de grote studio's met de eindeloze reeks sequels, prequels en remakes.

Beetje gemengde gevoelens. Het begin is zonder meer het best, als Winthorpe en Valentine worden geïntroduceerd -met de klassieke scène "I can see! I've got legs!"- en als langzaam het duivelse plannetje van de twee oude heren vorm begint te krijgen is het zowel komisch als bijtend. Ook vond ik Aykroyd echt geweldig als grommende kerstman. Vanaf het moment dat Valentine achter de waarheid komt zakt het helaas in, met als dieptepunt die verkleedpartij in de trein en dat gedoe met die aap. Ook de finale op de beurs werkte niet, eigenlijk had de film toen ook al lang afgelopen moeten zijn-een dergelijk verhaaltje moet toch in 90 minuten verteld kunnen worden?

Een film met twee gezichten dus, waarbij ook weer eens opvalt hoe politiek incorrect Hollywood destijds nog mocht zijn.

Behoorlijk goed misdaaddrama van Bellocchio over de open wond die de Maffia heet. Prima rol van Favino als spijtoptant Buscetta die de val van de Siciliaanse maffia inluidde, na een golf van geweld met als dieptepunt de moorden op de onderzoekrechters Falcone en Borsellino en hun gevolg. In het begin krijgt de kijker een hoop namen voor zijn kiezen, als waren het belangrijke pionnen, maar een paar scenes verder zijn de meesten al dood, in een Godfather-achtige sequentie.

Het loopt daarna een stuk vloeiender, want waar dergelijke films die een verhaal goed willen vertellen nogal eens fragmentarisch verlopen, waarbij ook de nodige voorkennis wordt verwacht, is dat hier ondanks de nodige tijdsprongen toch veel minder het geval, en dat is een knappe prestatie van Bellocchio. De portrettering van Buscetta als een soort Tony Soprano die geen andere uitweg meer ziet dan mee te werken met justitie omdat vrijwel al zijn oude kompanen en zijn zonen zijn vermoord, en de families bovendien een afslag hebben genomen die hem niet zint (heroïne) vond ik behoorlijk sterk. Alleen was Favino niet helemaal geloofwaardig als een jaren 60 versie van zichzelf, maar soit. Vond het camerawerk ook prima, soms misschien wat kaal en droog, om dan opeens een opvallend perspectief te kiezen, zoals vanuit de auto van Falcone op het moment dat de auto voor hem explodeert.

Wel wat aan de lange kant maar Il Traditore bleef boeien, met wat rauwe scenes en ook de nodige humor, Bellocchio op zijn oude dag kan het nog steeds.

Te lang vond ik hem niet, wel wat simplistisch. Sommige personages maakten wel erg drastische ontwikkelingen door, met name Zeta-Jones die van keurige hogere middenklasse dame die geen weet had van de criminele activiteiten van haar man transformeert tot de Godmother die een huurmoordenaar beveelt iemand door z'n kop te schieten. Ook die rijkeluisdochter ging wel erg snel bergafwaarts. Dat die rich kids zelf de achterbuurten ingaan om te scoren leek me niet echt geloofwaardig, elke middelbare school heeft toch wel z'n eigen dealertjes?

De verhaallijn in Mexico vond ik dan wat beter uitgebalanceerd, Del Toro is ook echt perfect voor dit soort rollen. De onderonsjes tussen Guzman en Cheadle waren vermakelijk. Geen topper maar degelijke Hollywoodproductie met mozaiekstructuur in de lijn van Crash, Magnolia en Babel, maar afgekeken van Altman.

Weinig waardering voor Shakespeare hier. Terwijl ik het ongelooflijk vind dat zoveel van zijn teksten zo bekend zijn geworden, niet zelden gevleugelde uitspraken. Ook al heb ik Macbeth nooit gelezen toch was er steeds die herkenning: daggers in men's smiles, all my pretty ones, she should have died hereafter (die laatste passage komt vrij prominent voor in een boek dat ik toevallig aan het lezen ben). En dat voor een schrijver van vier eeuwen geleden. Overigens snap ik wel dat scholieren die deze film verplicht hebben moeten zien tijdens Engelse les hier weinig aan vonden, ik had deze waarschijnlijk ook niet moeten zien toen ik 16 was.

Met het bronmateriaal is weinig mis, en Polanski heeft het geweldig verfilmd, bruut zoals ik me de Middeleeuwen voorstel. De film ziet er schitterend uit, de gevechten vond ik juist realistisch en de mij onbekende cast deed het prima. Ik vond de heksenbijeenkomst ook wel cool. De meest opvallende naam in de credits vond ik trouwens die van Hugh Hefner als producent.

Sterke en originele oorlogsfilm die naast de nodige actie en spanning ook een interessante stelling op tafel legt: is het redden van kunst, of wat breder, nationaal erfgoed, mensenlevens waard?

De laatste scene, met de montage van vermoorde burgers afgewisseld met kisten met kunst, doet vermoeden dat de regisseur het daar in elk geval niet mee eens was, ik weet niet hoe het boek deze vraag behandelt.

En wat ik me later afvroeg: was het nou zo erg geweest als de trein Duitsland had gehaald? Duitsland had al verloren, en de werken zouden vroeger of later boven water komen, hetzij via illegale handel, hetzij via het overlijden van een kunstverzamelaar. Sommige werken zouden wellicht nooit meer terug gevonden worden, maar een hoop ook wel. Misschien zou het enkele decennia duren, onlangs nog werden vele geroofde schilderijen gevonden, dus misschien zouden enkele generaties Fransen hebben moeten opgroeien zonder Cezanne, Monet en Lautrec, maar wie zou schilderijen willen zien wetende dat daar 50 doden voor zijn gevallen? Is toch een beetje decadent.

Maar ook los van dit dilemma is het een prima film, met indrukwekkende effecten (of eigenlijk waren het geen effecten, het waren echte treinbotsingen en de ontploffingen waren met dynamiet) en mooie opbouw. Lancaster speelt goed als de verbeten verzetsstrijder die eigenlijk weinig ziet in het saboteren van de trein maar als er links en rechts kameraden sneuvelen ziet hij ook geen andere uitweg. Dat ze de trein een rondje laten rijden is wel leuk gevonden, toch vroeg ik me af of ze niet gewoon de trein konden stilzetten en het verzet de kunst terug konden laten stelen- de trein werd maar door één gewapende Duitser bewaakt.

Dat de cast grotendeels uit Fransen en Duitsers bestaat is wel een leuk detail, ik stoorde me niet zo aan het feit dat ze Engels spreken, dat is nou eenmaal een gegeven en gebeurt in vrijwel alle Hollywood-producties. Wel een wat aparte situatie als de Duitse bewaker een praatje wil maken met de als Duitsers vermomde soldaten- hij praat dan in het Engels (maar zogenaamd Duits) en de Fransen verstaan hem dan natuurlijk niet, terwijl ze even daarvoor Engels (zogenaamd Frans) met Labiche praatten.

Vlotte film heeft een aantal intense scenes, en prima acteerwerk van Washington en Hawke, al is het eerder oerdegelijk dan briljant. Bij Washington is het vooral opvallend dat hij zo'n ander personage speelt dan anders, maar vond hem lang niet in alle scenes overtuigend. Toch is de film vermakelijk, waarbij de meer ingetogen Hawke geloofwaardig steeds dieper het moeras wordt ingetrokken.

Het einde vond ik helaas wel erg matig. Ik hou er sowieso niet van als een film eindigt met een grote kring nieuwsgierigen die als niets anders dient dan om de val van het onaantastbare personage aan te tonen. Wat wegwerpgebaren, hoofdschuddend, maar verder geruisloos als een ninja-invasie. Het realisme is meteen volledig zoek, alleen om het punt maar even duidelijk te maken: "Deze man is diep gevallen hoor mensen, niemand steunt hem, kijk maar!"

Overigens te zien op HBO Max.