Opinions

Muziek uit Lola zou ook in Demy's musicals terugkeren, ik begon soms de zanglijn al bijna in te zetten, en ook op andere vlakken is dit een soort prequel op zijn beroemdere werk. Als musical Demy-stilo had Lola niet misstaan denk ik, het luchtige verhaaltje leent zich daar prima voor. Narratief is het even wennen, als halverwege de nogal zwaarmoedige Marc Michel een beetje losgelaten wordt als protagonist en de expressieve Aimée het stokje overneemt. Het doet de film goed. De scenes met de frenglish (of is het framerican) pratende matroos waren helaas niet zo best, toen hij ook nog op tienertoer ging met een jong meisje leek het ook nog even wat ongemakkelijk te worden. Dat viel alleszins mee, al was die sigaret aan tafel nog wel bevreemdend. Prima debuut die al zwaar leunt op de muziek maar dat is geen straf.

Ook hier een herziening na dik 20 jaar, ik had eigenlijk gerekend op een film die destijds 'hip' was maar nu toch gedateerd, maar dat viel ontzettend mee. Een film met bravoure, low-budget maar vol vaart, met leuke visuele trucjes- het was natuurlijk niet meer nieuw, animatie in een live action-film, maar het voelt hier nog wel fris- en een fijne soundtrack, die dan wel wat gedateerd is maar ook wel heel erg die 90s vibe geeft.

Tykwer zou nog Perfume maken, die ik wel goed vond, en het rommelige Cloud Atlas, verder zag ik weinig van hem. Het oudere werk spreekt me op het eerste gezicht meer aan dan zijn meest recente titels. Hij lijkt nu ook een beetje uit beeld, het laatste decennium zie ik vooral TV-werk (wel met hoge gemiddelden).

De bekendste film van Tarr die ik nog moest zien, en na zijn recente overlijden leek het me een gepast moment. Maar helaas vond ik het behoorlijk teleurstellend. Natuurlijk zitten de bekende ingrediënten er wel in: lange takes, prachtige cinematografie, een langzame plotontwikkeling, zelfs een dronken dansje op accordeon-muziek- maar het deed me dit keer allemaal weinig.

Het is me vooral een raadsel waarom Tarr en Krasznahorkai dit verhaal van Simenon kozen voor een bewerking, ik haalde er in ieder geval maar bar weinig uit. Nog vreemder is de keus om te werken met een internationaal gezelschap waarbij niemand in zijn eigen taal lijkt te spreken en vervolgens idereen te dubben. Waarom Tilda Swinton casten voor een niet bijster belangrijke rol met een Franse dub? Het leidt vooral af. Zelfs de score van Vig viel enigszins tegen, sfeervol dat wel, maar ook een beetje generiek. Vanwege het camerawerk nog wel de moeite waard, maar geen film die ik anderen zou aanraden.

Goede rauwe oorlogsfilm, gebaseerd op ware gebeurtenissen (de echte Marcus speelt een klein rolletje).

Vreemde keuze van Berg om te beginnen met de reddingsoperatie waardoor je vanaf de eerste minuten al weet hoe het afloopt. Ook is de waarheid wat geweld aangedaan las ik, de laatste confrontatie in het dorpheeft nooit plaatsgevonden.

Maar de actie is behoorlijk indringend zij het wat overdreven -de afghanen lijken dodelijk getroffen te zijn bij elk schot terwijl de amerikanen hooguit fuck roepen. Maar dat soort heroiek lijkt nou eenmaal onvermijdelijk in amerikaanse oorlogsfilms (al zijn er uitzonderingen).

Uit zijn rijke oeuvre noemde Kirk Douglas dit zijn favoriet, dus dat maakte me wel nieuwsgierig. Zo goed als bijvoorbeeld Paths of Glory of Ace in the Hole vond ik Lonely Are the Brave niet, maar het is wel zeker een goede film, zoals hierboven al genoemd valt met name de mooie zwart-wit fotografie op.

Het is nogal een vrij rechtoe rechtaan verhaal dat met nostalgische blik de cowboy romantiseert, het type man die niet in hekken en grenzen gelooft, in de jaren 60 al een uitstervend ras, denk ook aan The Misfits dat rond dezelfde tijd uitkwam.

Het personage van Douglas is dus een echte rebel, die zijn eigen weg gaat en zich weinig aantrekt van de moderniteit met zijn wetten en regels. Als hij op nogal naieve wijze een in moeilijkheden geraakte vriend een dienst wil bewijzen, beginnen zijn problemen. De gevangenis is een niet al te groot obstakel, een helicopter evenmin, het is de snelweg, het symbool van de moderne tijd, die hem de das omdoet.

Toch wel een leuk filmpje, al moet je de gevechten niet door een moderne bril bekijken want die zijn niet zo gelikt als in latere martial arts films. Toch vond ik het juist ook wel wat hebben, die net-niet perfectie. Het sfeertje is wel fijn, en de eerste helft vond ik met name vermakelijk. Wel jammer dat de context in sneltreinvaart wordt uitgelegd in een intro van krap 2 minuten, hierdoor komen al die verschillende personages niet helemaal uit de verf. Mooie, haast epische locaties en de eenzame herberg is natuurlijk een geweldige setting. Laatste stuk is soms een beetje rommelig waarbij iedereen een beetje in het rond lijkt te rennen maar heeft wel een aantal leuke gevechten.

Verder een hoop bekende elementen zoals de eenzame reiziger die een superkrijger blijkt te zijn en de vrouw die duidelijk een vrouw is maar door iedereen voor man wordt aangezien omdat ze kennelijk een mannengewaad aanheeft.

Vroeger een aantal keer gezien en veel scenes kende ik nog wel (Pluskat, de verwarrende dubbele klik, de paratrooper die hangt aan aan de kerktoren- al hing hij in mijn herinnering aan de wijzerplaat, in mijn brein kennelijk gemorpht met de beroemde scene met Harold Lloyd), het was een aangenaam weerzien maar voor nieuwe kijkers die films als Saving Private Ryan als referentie hebben kan ik me voorstellen dat het wat ouderwets aandoet allemaal.

Groot pluspunt is dat de invasie vanuit verschillende perspectieven wordt getoond, waarbij iedereen in zijn eigen taal praat. Het geeft de film zoveel meer realisme. Naast de soms spectaculaire gevechtsbeelden., met Ouistreham als onbetwist hoogtepunt met die geweldige longtake, ook erg interessant hoe de communicatie verliep. Vind het verder opvallend dat Eisenhower verzucht dat er niets anders opzit dan de invasie op 6 juni te doen terwijl von Rumstedt tot een heel andere conclusie komt. De Duitsers hadden minder oog voor de getijden of dachten ze dat die miljoenen Geallieerden nog wel een maandje zouden wachten?

Natuurlijk zijn er ook wel minpunten- zo zijn er wel erg veel personages en soms zag het er opzichtig nep uit- maar vond het wel een geslaagde reconstructie van de roemruchte D-Day waarbij zowel de legertop als Jan Soldaat gevolgd wordt.

Leuk concept, aardig begin, maar al snel zakt het allemaal als een pudding in elkaar.
Bruce Willis speelt een dramatische rol, met een onnodige en eerlijk gezegd wat lachwekkende actiescene (waarbij hij eigenhandig de Loopers uitmoordt) als dieptepunt.

Nee het interessante (zij het wat vergezochte) gegeven en de sombere toekomstvisie die het eerste half uur nog wel boeiend maken, worden in de kast gezet en daarvoor in de plaats komt dus wat hersenloze actie met wat halfslachtige romantiek en ellenlange saaie scenes op een boerderij. Wel intens kereltje, die Cid, niet slecht geacteerd.

Onlangs de trilogie weer eens herzien en viel me niet mee. Nog steeds wel goed, maar het geweldige was er wel af. Houterige dialogen, te veel sentimenteel gedoe, en één battle te veel- om maar te zwijgen van dat vermaledijde groene dodenleger- maken dat 3 sterren toch wel het maximum zijn. Ben overigens wel benieuwd naar de hobbit, vond ik eigenlijk leuker verhaal dan Lord of the rings.

Meestal daal ik in punten na herziening van een film uit mn jeugd, maar in dit geval doe ik er een halfje bij- erg leuke film met ook erg leuke soundtrack. Ik zie dat vooral People are strange wordt genoemd hier maar ik vind hét nummer van The Lost Boys toch Cry Little Sister, heerlijk nummer en bovendien voor deze film geschreven.

De aankleding was ook prima, en acteren bovenmaats ook van de jonge cast- of misschien wel juist van de jonge cast. Rollen die in veel andere films op de irritatie zouden werken, zoals het bijdehante mannetje, de argeloze moeder en de hippie-opa, weten in deze film precies de goede toon te vinden. Vooral Wiest als moeder weet haar ietwat ondankbare rol geloofwaardig neer te zetten.

Als ik dan toch wat kritiek moet geven: de vampiers leggen uiteindelijk stuk voor stuk toch wel erg makkelijk het loodje- hun bravoure is niet echt gebaseerd op onaantastbaarheid, en dat Live forever valt dus ook wel mee. Maar goed, het doet weinig af aan deze klassieker, die ik toch wel een van de leukste jaren 80 films vind.

Het is een beetje de rode draad door de recensies hier, en ik kan het daar wel mee eens zijn: goed eerste deel, meeslepend laatste deel, en dan een lang middenstuk wat minder boeiend is. Dat komt grotendeels omdat Capra daar maar weinig drama toelaat: het is een en al harmonie wat de klok slaat. De skeptici raken al snel overtuigd dat het best goed toeven is in Shangri-La (bedankt nog Gerard Joling voor het bezoedelen van die naam) en hoewel dat weliswaar niet voor de jongere broer geldt vormt die toch nooit een serieuze bedreiging.

Technisch vaardig gemaakt, ook zeker de vliegtuigscènes, en een stel prima acteurs bij elkaar, toch wat bedenkingen/ muggenzifterij van mijn kant wat betreft het script: de plotseling ouder wordende Maria die in 1888 arriveerde in het oosterse Hof van Eden ziet er ongeveer even oud uit als de paardrijdende jongedame die zegt dat ze dertig is: something's fishy there- die dame is dus ook stiekem hoogbejaard. Maar zijn de kinderen dan ook allemaal al 30-ers en 40-ers? Verder is het natuurlijk best makkelijk in een paradijselijk oord te leven als je op een gouden berg zit. Zie ook Noorwegen. Dat verhoudt zich natuurlijk niet tot de vroeg-hippiese boodschap dat bezit en jaloezie geen rol van betekenis spelen. In dat opzicht lijken de lama en zijn volgelingen eerder op welgestelde miljonairs die ook wat aan yoga doen dan aan ascetische Franciscanen. Maar goed, daarmee doe ik de film ook wel weer tekort, het verhaal sprak me best aan en de gesprekjes tussen Chang en Mr Conway waren leuk uit de losse pols geacteerd. Als de stokoude monnik aan het woord was dwaalden m'n gedachten dan weer wat af.

Ik zag overigens de gerestaureerde versie waarin verloren gegane stukken werden opgevuld met stills. Dat werkte prima al was het jammer dat het moment van ontdooien van "Lovey" niet bewaard is gebleven, de geluidsband -en de gebruikte still- beloofden in ieder geval een leuke scène.

Herziening. The Lost Weekend volgt in enkele scenes (en niet de minsten) het handboek van de thriller, maar het is toch vooral een volbloed drama. De toon is vrijwel constant serieus, wat ongebruikelijk is voor Wilder maar het onderwerp was misschien te zwaar om het af en toe te verlichten met humor. De film heeft een aantal zeer geslaagde scenes, maar soms gaat het net wat over het randje zoals met die hallucinaties- al is een plastic vleermuis wellicht realistischer dan een roze olifant.

Zeker niet de beste Wilder maar een prima film. Milland en Wyman zijn ijzersterk, ook Nat de barman speelde fijn. Dissonant was de broer, maar die keert na het begin van de film gelukkig niet meer terug, een enkele flashback daargelaten.

Onderhoudend maar bij tijd en wijle redelijk belachelijk. Niet bijster goed geacteerd ook, acteurs lijken ongeïnspireerd, en er zijn veel te veel bad guys die, op Stormare na, ook nog vrij anoniem aan hun einde komen.

The Lost World heeft echter één zeer goede scène, namelijk als de trailers boven de klif hangen. De spanning wordt als een soort drietrapsraket opgevoerd: de losschietende touwen, de slippende auto die de zware trailers probeert tegen te houden, en de barstende ruit waar Moore op terechtkomt. En dan heb je ook nog de dino’s die zich er mee gaan bemoeien. Dat was Spielberg op zijn best, had graag wat meer van zulke scenes gezien.

Heel behoorlijk oorlogsdrama van Wajda, nog niet zo goed als Kanal, wat ik tot nu toe zijn beste film vind, maar wel stukken beter dan zijn latere epos Katyn. Het (overigens verzonnen) verhaal van de Poolse cavalerie die met paard en sabel Duitse tankeenheden aanviel kende ik al wel, en dat komt hier ook wel even terug, maar (uiteraard) wordt die slachting niet zo bruut in beeld gebracht als je dat van een meer recente verfilming zou verwachten. Toch maakt het nog steeds wel indruk, sowieso is met het camerawerk weinig mis. Dat het paard het noodlot verbeeldt vond ik daarom een mooie, zij het wel vrij letterlijke metafoor van de ongelijke strijd die de Polen leverden met de Duitsers. Pas toen zij afstapten van het paard , zoals Lotna wordt gedood in de film, kwamen ze los van hun 19e-eeuwse manier van oorlog voeren, en de Polen speelden daarna nog een belangrijke rol bij de bevrijding van Europa.

Het paard Lotna speelt eigenlijk de hoofdrol, met name in het begin is hij indrukwekkend, galopperend tussen de bominslagen. Verder overigens ook prima acteurs, vooral Adam Pawlikowski vond ik sterk met zijn ingehouden spel. De knappe Bożena Kurowska die de rol van Ewa vertolkt overleed helaas al in 1969, op slechts 32-jarige leeftijd.

Aangename verrassing, waarin de jonge Druid vooral opvalt met zijn geloofwaardige acteren. Maar ook Eisenberg en Byrne zijn erg goed. De rol van Huppert ligt wat moeilijker, vooral omdat ze alleen in fragmenten en flarden van herinneringen langskomt- niet de makkelijkste rol. Verder kent de film een mooie opbouw, en zijn er tal van mooie scenes, waarbij de verbeelding van de brief van Conrad wel een hoogtepunt was. Ook af en toe wat humor, bijvoorbeeld als Byrne in de game-wereld van zijn zoon duikt om na een lullige begroeting met één houw te worden neergemaaid. Maar niet alleen grappig, ook ontroerend dat een vader zoiets doet om maar dichterbij zijn zoon te komen.

Dikke 3,5 ster, zit wel tegen de 4 aan.

Aangenaam filmpje, met leuke hoofdrollen voor Huppert en Depardieu. Soms liet de regisseur te lang doordraaien, wat resulteert in uitgesponnen scenes met zo op het oog de nodige improvisaties (de hond en de kip), maar het schetst een aardig beeld.

Ik kan me voorstellen dat sommige mensen het saai vonden, veel gebeurt er ook niet. Maar er zijn ook best grappige momenten, dat halfslachtige vechtpartijtje dat onderbroken wordt omdat André een knoop verliest en een flatbewoner klaagt over een kapotte brievenbus, Huppert die tegen een plant oploopt of dronken omvalt, Loulou die een gedroomd avontuurtje ziet stranden- verhalend is het weinig speciaal maar het soms gezapige sfeertje vond ik wel prima, heb me er goed mee vermaakt.

Love is toch een stapje terug voor Noé. Audiovisueel is hij nog altijd sterk, maar een goed verhaal ontbreekt. Nou is dat niet altijd belangrijk, maar Love wordt wat repetitief en op driekwart van de film was me niet duidelijk wat Noé nog wilde zeggen wat hij nog niet na anderhalf uur had gezegd.

Acteurs had ik eigenlijk niet eens zo veel op aan te merken maar de dialogen zijn hier en daar wel erg corny ("What is the meaning of life?")

Gelukkig maken de beelden wel een hoop goed, zeker in combinatie met de soundtrack (erg tof, o.a. Frusciante, Death in Vegas, alleen wat te veel Satie naar mijn smaak, hoe mooi ik de Gnossienes ook vind). Al met al redelijk, maar ik had toch op iets meer vuurwerk gehoopt, de dunne verhaallijn wordt niet genoeg gecompenseerd.

Binnen het genre ongetwijfeld een topper, en best een aangenaam filmpje die alleen wel erg lang duurt. Niet alle verhaallijnen zijn even geslaagd, maar de sterrencast van vrijwel louter topacteurs maakt er iets moois van. Vond vooral de lijn van Thompson-Rickman goed en, ondanks dat het wellicht de meest onrealistische liefde was, toch ook wel die van Colin Firth. Bill Nighy was goed op dreef als rocker. Leuk bijrolletje van Atkinson.

Vond het wel verfrissend dat niet alles goed afloopt. Niet alleen de verhaallijn van Rickman-Thompson maar ook die van Laura Linney natuurlijk.

Soundtrack vond ik nogal wisselvallig, van matige dansliedjes tot mooie popsongs, een weinig verrassende collectie.

Fijne pre-Code film van Wellman, ten onrechte in de vergetelheid geraakt. Aan Love is a Racket is te zien dat de acteurs er zin in hadden. Van Fairbanks jr. heb ik nog maar weinig gezien, maar hij is hier prima in de hoofdrol. Ik vind hem overigens meer op Chaplin lijken dan op zijn eigen vader (en zijn moeder en Chaplin kenden elkaar...het zou toch niet?). Junior krijgt goed weerwerk van Lee Tracy als trouwe kompaan en Ann Dvorak als bewonderaar en ook Frances Dee valt positief op als opportunistisch starletje. De bad guy valt iets uit de toon maar zijn lijfwacht is dan weer een voltreffer, best komisch hoe die allerlei flauwiteiten uithaalt.

Het verhaal is misschien niet heel bijzonder, eerder nogal banaal, maar door de snelle pacing en de acteurs was het zeker genietbaar. Leuke eindspeech over de liefde ook.

Kristen Stewart toont na Spencer opnieuw haar veelzijdigheid, ze kiest een nadrukkelijk eigenzinnig carrierepad en ga haar steeds meer waarderen. Seberg ook maar eens opsnorren.

Love Lies Bleeding is een originele vertelling, een soort mash-up van Thelma & Louise en At Close Range maar dan in een pulpy noir-toon, beïnvloed misschien door Windig Refn. Audiovisueel dan ook erg fijn. Naast Stewart ook prima acteurs, O'Brian kende ik niet maar toont zich talentvol, al zal het aantal interessante rollen voor haar vanwege haar physique niet overhouden vrees ik, en Harris verdient alleen al voor zijn hair-do alle lof.

Aangename verrassing dit!

Ik ben niet zo kapot van de combinatie Lubitsch-Chevalier, na The Merry Widow was dit opnieuw een wat vermoeiende zit. Ook dit verhaal speelt zich weer af in een verzonnen Europees landje, een soort Engelssprekend Liechtenstein (niet dat ik er ooit geweest ben). Het is duidelijk een vroege talkie, en Lubitsch toont nog niet zijn talent voor het vastleggen van fijne dialogen. De immer zwierige, zelf-parodiërende stijl van Chevalier staat me verder ook wat tegen. Er zitten best wat leuke momenten in maar too few and far between om het in goed Nederlands te zeggen.

De scène waarin de koningin en de graaf samen zingen deed me trouwens denken aan dit duet.

Een film met een behoorlijk slechte reputatie dus ik was op het ergste voorbereid, maar wat blijkt? Helemaal niet zo zoet, en ook eigenlijk geen sprake van Bouquetreeksromantiek of gekunsteld melodrama. Vond het allemaal redelijk binnen de perken. De dialogen vond ik best te pruimen, Ali McGraw best een leuke chick, de romance geloofwaardig. En in tegenstelling tot wat ik had verwacht wordt de dodelijke ziekte niet in je gezicht gesmeten maar heel subtiel gebracht. Alleen dat bekende deuntje, daar word ik nou niet warm of koud van. De soundtrack keert zich uiteindelijk ook tegen de film want als iemand ironisch een chick flick na wil doen hoeft hij maar dat deuntje te fluiten en in slowmotion naar zijn vriendin te rennen en je denkt aan deze film. Maar zo'n scène zit helemaal niet in deze film. Overigens nog een heel klein rolletje van Tommy Lee Jones (in zijn jonge dagen kennelijk nog gewoon Tom Lee Jones genoemd).

Dat was m dan, de laatste van Cassavetes, ook de laatste die ik zag- ik wilde niet eindigen met Big Trouble. Wederom een fascinerende film, met Gena Rowlands als labiele vrouw in scheiding en Cassavetes zelf als haar eeuwig onvolwassen broer. Er zitten elementen in van eerder werk, van Killing of a Chinese Bookie tot Gloria en natuurlijk A Woman under the Influence, maar Cassavetes staat zeker niet op de automatische piloot. Een leuke toevoeging zijn de drie droomscenes, iemand noemde al Lynch, daar deed die laatste droom me ook aan denken. Een geweldige scène trouwens, een soort mini-opera. Ook de hond die opeens een mensengedaante heeft is behoorlijk Lynchiaans. Soundtrack is ook zeer OK.

Het stemt een beetje weemoedig, het oeuvre gezien te hebben, dat is bij Cassavetes ook wel iets makkelijker dan bij bv Hitchcock, maar zijn films nodigen allemaal wel uit tot een herziening. Gloria was de eerste die ik zag, en die beviel destijds matig- misschien moet ik die snel maar eens opzetten.

Verfilmde jongvolwassenen-literatuur, ik verwacht er doorgaans weinig van, en dat kwam weer aardig uit. Het begint nog wel OK, Saoirse Ronan doet het (als levend meisje) niet slecht, en dat gedeelte met haar moordenaar was vrij intens en gruwelijk. Maar vanaf het moment dat ze in een soort vagevuur terecht komt verflauwde mijn interesse. Die tussenwereld werd spuuglelijk vorm gegeven, en de gebeurtenissen daar boeiden voor geen meter. De plot rond de rouw om Susie's dood en de zoektocht naar de moordenaar was interessanter, alleen waren de acteerprestaties van Weisz en Wahlberg vrij ondermaats en waren hun personages oninteressant. Blijft over het perspectief van de moordenaar zelf, eigenlijk het enige gedeelte dat redelijk geslaagd was, al zijn over dat perspectief veel betere films gemaakt.

Nogal mwah dus al met al, en dan wordt je ook nog opgezadeld met ongeloofwaardige bakvissenromantiek als Susie via Ruth dan toch haar eerste kus krijgt, en een stupide einde als de zus loopt te twijfelen of ze de identiteit van de moordenaar wel moet prijsgeven omdat papa en mama net weer bij elkaar zijn. Afronden naar beneden dus.

Wel aardige giallo maar ook deze Fulci valt uiteindelijk weer tegen. Een pluspunt is het scenario, dat zit redelijk in elkaar. Verder doet Bolkan het wel goed in de hoofdrol en zat er een gedenkwaardige, maar uiteindelijk niet terzake doende scène in met die opengereten honden. Voornaamste minpunten: de jongen met het zakmes is wellicht de minst angstaanjagende killer ooit, en de lelijke implantaten van Anita Strindberg.

Prima debuut van Fellini, ik vind het zelfs een van zijn leukste films. Er zitten al veel van die typisch Fellini-elementen in (alleen het thema al schreeuwt zijn naam) maar het is luchtiger dan zijn latere werk, de melancholie speelt nog maar een bijrol. Maar dat geldt ook voor de platheid en groteske figuren die je in latere films nogal eens tegen komt.

De Filippo en Masina doen het prima, ik vond del Poggio niet zo bijzonder. Haar dansjes en gezang, zonder al te veel talent maar met een hoop zelfvertrouwen uitgevoerd, zijn wel vermakelijk. Het zijn de bijrollen die echt schitteren in kleine rolletjes: de zangeres op leeftijd, de magiër, en de gladde advocaat niet te vergeten.

Zeker geen debuut waar Fellini zich voor moet schamen.

Aangenaam verrast door deze Cubaanse film van epische proporties. Dat geldt niet alleen de speelduur maar ook zeker de ambitie- het is een fraaie geschiedenis van een kleine eeuw aan revoluties en de daaruit volgende verheffing van het volk. De drie delen zijn zeer wisselend van toon, waarbij in het eerste deel (zoals pippo al opmerkte) de veldslag vooral indruk maakt. Ook valt het gebruik van de camera in dit deel op, wat af en toe leidt tot een impressionistisch effect- als die term op film toegepast mag worden. Helaas zijn de twee leads in dit deel niet al te best, met name de Spaanse verrader maakt er een beetje een potje van, met zijn stuiptrekkende sterfscène als dieptepunt.

Het tweede deel vond ik nog iets beter maar dat heeft vooral met de acteurs te maken, het is qua beeld dan wel iets minder avontuurlijk. Deel drie gooit het dan over een heel andere boeg en is ook prima te pruimen, mede dankzij het gebruik van het immer aanstekelijke Guantanamera en een geloofwaardige botsing tussen idealen en tradities.

De figuur Lucky Luciano leent zich natuurlijk prima voor een epische mafiafilm, maar dat is deze biografie zeker niet geworden. Ik vond het maar fragmentarisch en warrig, je komt nauwelijks iets over Luciano te weten. De film gaat vooral over de strijd van de Amerikaanse justitie hem ten val te brengen. Er komen nogal wat personages voorbij maar echt beklijven doet geen enkele, op misschien Rod Steiger na als informant. Er zitten verder wel knappe staaltjes in, zoals een montage van verschillende executies, maar als geheel kon ik hier niet zo veel mee. Het blijft een beetje hit & miss met Rosi.

Mooie film, waarbij de ontmoetingen tussen Tim en Mary het hoogtepunt vormen, een sympathieker stel kom je niet snel tegen. Helaas is het gedeelte met de antagonist een stuk minder geslaagd en het einde is zelfs vrij belachelijk. Niet alleen de wonderbaarlijke genezing maar ook dat Wrenn even op de trein gezet wordt na de knokpartij en zo gemakkelijk uit hun leven verdwijnt. Dat Mary vraagt of dit dan de speciale gelegenheid was waarvoor Tim zijn benen spaarde vond ik wel leuk maar dat zag je wel aankomen.

Farrell doet het leuk maar ik vond het toch vooral Janet Gaynor op haar best, wat is dat toch een leuke actrice. Ik ga me denk ik toch maar eens wagen aan A Star is Born uit 1937 - ik vind de beroemde remake uit 1954 niet veel aan maar misschien ligt de eerdere versie meer in mijn straatje. Gaynor in plaats van Garland kan sowieso alleen maar goed uitpakken.

Ik heb wel een zwak voor Visconti's kostuumfilms, misschien omdat die vooral gaan over het verval van oude adel, en hij geen wereld toont waar je als kijker deel van zou willen uitmaken. Ook in Ludwig is er weer volop en gekte, al die neven-en nichtenhuwelijken in de Europese koningshuizen eisen op een gegeven moment hun tol, iets wat overigens ook even wordt aangestipt. Koningshuizen interesseren me meestal maar matig, maar op film komen ze vaak wel goed tot hun recht. De decadentie, de intriges, de wellust, het is dankbaar materiaal voor cineasten.

Ludwig kende ik eerlijk gezegd niet zo, maar hij was er een van de oude stempel met megalomane geldverslindende projecten. Het is ook ergens weer ironisch want de decadentie van de koningshuizen (maar ook het Vaticaan) leverden natuurlijk wel tal van monumenten op die nu alsnog geld in het laatje brengen bij dat deel van het volk dat aan toerisme verdient. Ik lees in de commentaren dat de bouw van de kastelen te weinig aan bod komt maar dat wordt toch wel een aantal keer genoemd. Maar Visconti was kennelijk minder geïnteresseerd in de botsingen met Ludwig's kabinet over zijn geldverkwisting dan in zijn amoureuze avonturen met zijn lakeien. Dat Ludwig de mecenas was voor Richard Wagner wist ik ook niet, en dat wordt wel uitvoerig behandeld. Een aardige geschiedenisles wel. Ik hoorde ook wel mooie muziek, die zal wel op het conto van Schumann komen.

De film van Visconti duurt lang en ik zou liegen als ik zou schrijven dat de tijd voorbij vloog, maar het voelde zeker niet té lang. De stijl vond ik ook niet zo fragmentarisch, vond het allemaal vrij logisch opgebouwd en goed te volgen voor mij als Ludwig-leek. Helmut Berger doet het erg goed in de titelrol.

PS wel weer superirritant dat de Duitse blu-ray uitgave geen Engelse ondertitels heeft. Blijf me toch verbazen hoe weinig voor de Europese markt wordt gedaan bij veel Franse en Duitse uitgaven. Hoe veel moeite is het nou Engelse ondertitels toe te voegen en je vertienvoudigt meteen je markt.