Opinions

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaah!!!
...
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaah!!!

Sommige scenes vond ik heel grappig, maar als geheel toch wat minder leuk dan deel 1. Probleem met deze sequel is dat na het vermakelijke deel in de Hel, de film steeds minder leuk wordt om nogal vervelend te eindigen. Magere Hein krijgt na de zeer geslaagde spelletjes challenge een te grote rol, er is gedoe met Marsmannetjes, de afrekening met de evil robots is een anticlimax, en het eindigt allemaal nogal meh. Wel leuk en onverwacht om opeens een flard van Tommy The Cat voorbij te horen komen met zowaar even een shot van Les Claypool.

Courtenay is erg goed als Billy, een jongeman die zich met zijn leugentjes en levendige fantasie voortdurend in de nesten werkt. Ik vond zijn dagdromen met militaire parades en overwinningsspeeches trouwens veel minder leuk dan zijn gedraai en gebekvecht met zijn familie, werkgevers en verloofdes. Die dagdromen zullen in het boek denk ik beter tot hun recht komen. Het leukst vond ik de stukjes met de volkse Rita en tuttige Barbara. Maar de scene dat hij zijn baas belachelijk maakt was ook erg fijn. En dat onhandige gedoe met die kalenders, dat zijn aardige details. Julie Christie valt echt op met haar frisse verschijning. Was nou maar met haar mee gegaan Billy.

Heb de film in twee delen gezien vanwege een moeheidsaanval op dag 1, misschien doe ik de film nu iets tekort en moet ik hem nog eens herzien maar ik hou het voorlopig bij 3,5 sterren.

Mooie film, waarbij het gebrek aan dialoog soms iets te veel een gimmick is, maar Bin Jip komt ermee weg. De hoofdpersoon is een soort geest, die niemand opmerkt- hij rijdt wat rond op zijn motor in een opmerkelijk lege stad, heeft geen vaste woonplaats maar breekt in daar waar hij vermoedt dat de bewoners niet thuis zijn, om na een tijdje weer te verkassen. Hij wordt door niemand opgemerkt, totdat hij een vrouw tegenkomt, een zielsverwant, die met hem meegaat. Samen zijn ze minder onzichtbaar, wat er uiteindelijk toe leidt dat hij in de gevangenis belandt, waar hij zijn gave van onzichtbaarheid perfectioneert.

Wat Kim Ki-duk met Bin Jip wil zeggen, daar kan over gediscussieerd worden. Maar de quote op het eind doet vermoeden dat je de film niet te letterljk moet nemen: het is wellicht een droom waarin de ongelukkig getrouwde vrouw zich verliest.

Na Winter Sleep de tweede van Ceylan en opnieuw onder de indruk. OUATIA begint meteen intrigerend als twee verdachten worden rondgereden in het uitgestrekte Anatolische binnenland. Wie dan op een spannende policier rekent komt bedrogen uit want het doelloze rondrijden blijkt de hoofdmoot van de film te vormen. En hoewel het niet lang duurt voordat duidelijk is wat er aan de hand is, duurt het een goede anderhalf uur voordat dat wordt bevestigd met de vondst van het lijk.

De film wordt in rustig tempo verteld, aan de hand van serene beelden in lange shots. Om die betovering enigszins te doorbreken hebben de mannen onderling banale gesprekken over zaken als prostaat-problemen en yoghurt. Als rode draad loopt een op het eerste gezicht terloops verteld verhaal over een plotseling sterfgeval dat de procureur deelt met de patholoog-anatoom, waarbij steeds duidelijker wordt hoe de vork in de steel zit. Knap gedaan en goed geacteerd. Het laconieke ouwejongens krentenbrood sfeertje wordt even onderbroken door een bezoek aan een dorpje in de buurt waar de mannen worden geserveerd door de knappe dochter van de burgemeester. Iedereen lijkt danig onder de indruk van de schone deerne, het leidt mogelijk zelfs tot het aanwijzen van de plek waar het slachtoffer ligt. Wordt de verdachte bij de blik op het meisje herinnerd aan de vrouw van zijn broer? Zoals zoveel wordt het aan de kijker overgelaten conclusies te trekken. Denk ook aan het moment dat de medeverdachte bijna onhoorbaar een bekentenis prevelt- maar wat er precies gebeurd is die dronkemansnacht komen we niet te weten.

Na de lange nacht volgt de ochtend in het ziekenhuis, waar de autopsie volgt, en waarbij de on-ceremoniële gesprekken voor een glimlach zorgen. De dokter mijmert over zijn ex-vrouw, die wel wat wegheeft van de knappe weduwe. Zal hij daarom verzwijgen dat het slachtoffer levend is begraven? Of heeft hij simpelweg te doen met de vrouw en haar kind, wiens levens al genoeg overhoop liggen? Ceylan geeft geen pasklare antwoorden. Hij toont, leeft mee, maar lost het uiteindelijk niet op. Een prettige eigenschap voor een regisseur imho.

Kan hier ook niet erg enthousiast van worden. Het begin is best leuk, al is het verre van origineel, het al genoemde The Happening lijkt inderdaad als inspiratie te hebben gediend. Maar het ziet er niet slecht uit en de scenes in het huis zijn nog wel goed gedaan, als er ook sprake is van psychische spanning tussen de verschillende overlevenden. Eenmaal op de rivier ebt de spanning grotendeels weg, een enkele scène daargelaten. De demonen of wat het ook zijn beperken zich tot wat geruis in het struikgewas en het noemen van je naam.

Malkovich speelt de grumpy old man op routine, verder vond ik het acteerwerk best aardig, vooral Bullock in de hoofdrol viel me mee- ik heb niet zo veel films met haar gezien maar ze stond me niet bij als een fijne actrice.

Los van het gebrek aan spanning een groot deel van de film kent de plot te veel losse eindjes en worden er rare keuzes gemaakt. Het einde vond ik ronduit zwak, waardoor ik met een onbevredigd gevoel achter bleef.

Geweldige film met Keaton die uitstekend op dreef is als uigebluste acteur die nog één keer wil vlammen. Ook Emma Stone, Naomi Watts en vooral Edward Norton zijn erg goed. De illusie van één lange shot is knap maar de film is meer dan alleen deze gimmick. Het is een film over ouder worden, teleurstelling, hoop, vader-dochter relatie, Broadway, het maken van een productie- in dat laatste opzicht deed de film me wel denken aan het eveneens geweldige Living in Oblivion.

De nodige humor en leuke dialogen, camerawerk en montage zoals gezegd erg knap, en ook nog een heerlijke lome drum soundtrack. Ik moet de meeste andere Oscar-kandidaten nog zien maar kan in elk geval stellen dat de nominaties voor Birdman meer dan verdiend zijn.

Niet onaardig maar nogal onevenwichtig drama. Modine doet het goed in de titelrol, als zwijgende vogelmens en als onhandige eenling. Kompaan Cage tast af en toe flink mis, zijn acteerstijl werkt eigenlijk uitsluitend in ironische rollen. Hij leek trouwens op David Schwimmer met dat verband om z’n hoofd.
Muziek van Peter Gabriel viel positief op. Vietnamscenes hadden ze beter achterwege gelaten.

Wel jammer dat men in de laatste minuten besloot een ommezwaai te maken en de film afsluit met een grappig, komisch bedoeld einde dat eerder past bij een buddy komedie. Ik moest ook wel even lachen maar het past natuurlijk totaal niet, zeker ook omdat de film dan direct afloopt.

Sterke Polanski met een paar schoonheidsfoutjes. Het verhaal bestaat grotendeels uit een terugblik op het leven van Oscar en Mimi, verteld door Oscar (Peter Coyote in een van zijn betere rollen) en aangehoord door Hugh Grant die vastzit in een wat uitgebluste relatie met Kirstin Scott Thomas. De intrige over seks en macht die een relatie langzaam vergiftigen blijft boeien, en lijkt vooral te willen tonen dat een relatie die alleen maar gebaseerd is op fysieke aantrekkingskracht gedoemd is te mislukken.

Emanuelle Seigner is geloofwaardig als zowel zwoele vamp als als breekbaar muurbloempje -wat een slecht kapsel en dito kleding al niet kan doen- ze heeft wel altijd een licht-waanzinnige uitstraling.
Wat de foutjes betreft: de scène dat Mimi van Oscar een kreupele maakt vond ik niet zo sterk, wat er nou precies gebeurde of de bedoeling was? Nog vreemder dat Oscar haar dan maar accepteert als verzorger en later echtgenote, als bemiddeld man had hij ook een privé-nurse kunnen betalen lijkt me. En hoewel hij fysiek hulpeloos was, hij had die literaire agent toch wel kunnen terugbellen?

Het zijn niet heel belangrijke details, Bitter Moon is sterk geacteerd en ondanks de lange speelduur blijft het tot het sterke slot boeiend. Af en toe ook erg grappig trouwens.

Na de ode van Film Pegasus aan de Vlaamse film, waar deze film op een eervolle vierde plaats prijkt, toch maar eens op zoek gegaan naar Black. En zowaar zag ik hem staan tussen de films in het door mij nauwelijks aangeroerde Pluspakket van KPN dus dat was een mooie meevaller.

Echt Vlaams komt de film niet over trouwens, er wordt vooral Frans en in mindere mate Marokkaans Arabisch gesproken, met wat flarden Vlaams (die niet werden ondertiteld). Het verhaal is simpel maar doeltreffend uitgevoerd. Zo krijgt het bekende Romeo & Juliet verhaal een modern, grootstedelijk en behoorlijk rauw randje, met onervaren acteurs. Die doen het prima, de jonge Martha Canga Antonio voorop. De relatie met Marwan vond ik vooral geloofwaardig als vriendschap, niet zozeer als een heftige verliefdheid. Dat onderling dollen kwam heel naturel over en leek grotendeels geïmproviseerd.

Van een gelijk speelveld is niet echt sprake, het is toch een beetje de straatjochies en kruimeldieven tegen zware criminelen die ook onderling niet bepaald relaxed zijn. Dat wringt ergens wel, maar het is de vraag of een subtielere benadering de film goed had gedaan. Het is nu in your face, gestileerd met nogal wat grof geweld, ondersteund door een energieke soundtrack. Een andere toon zou een andere film opleveren.

Wat me vooral opviel was dat eindelijk een keer wordt getoond hoe zo’n telefoontje tracen nou precies in z’n werk gaat. Verder is het atypisch voor een slasher dat er geen sprake is van promiscue stelletjes en een overlevende maagd maar van drankmisbruik (maar liefst twee van de vier slachtoffers waren zuiplappen, of de overlevende geheelonthouder was kan ik me niet herinneren).

Verder degelijke horror met wat weinig schrikmomenten. Einde was nog wel leuk, al verwacht je als doorgewinterde kijker misschien nog een eindtwist, iets in de trant van “de dader was de burgerlijke vader!” of iets dergelijks, maar het was eigenlijk wel prima zo.

Degelijk drama biedt vooral mooie natuuropnamen en een (voor zover ik dat kan beoordelen) authentieke weergave van de natives, maar schiet tekort in de karakters die ik niet bijster interessant vond. Met name de jezuïet kwam niet helemaal uit de verf, waarbij diens flashbacks me maar matig boeiden. De verhaallijn tussen de jonge Fransman en het mooie native meisje was dan weer vrij standaard. De vader van het meisje vond ik eigenlijk het meest interessant maar die had niet zoveel screentijd.

Het zag er soms ook wat goedkoop/ nep uit, iets wat me niet altijd stoort, maar de spaarzame bloederige scenes hadden hierdoor wel minder impact.

Laatste echt goede film van Aronofsky, die hierna toch wat serieuze steken liet vallen, of laat ik het anders zeggen: hij ging hierna een richting op die mij een stuk minder bevalt. Werd ook een stuk minder productief trouwens. Black Swan is misschien wel zijn beste film, een boeiend kijkje in het getroebleerde leven van een balletdanseres die de rol van haar leven mag spelen/dansen.

Visueel erg mooi, en hoewel niet direct spannend is het geregeld ongemakkelijk, met vrij veel verwijzingen naar een psychotische stoornis. Ik vraag me trouwens wel waarom de aanval (moord?) op Beth niet werd besproken- ik stel me zo voor dat Nina haar gezicht aan flarden had gestoken, iets wat toch als een lopend vuurtje zou moeten rondgaan in het balletgezelschap. Of het is niet echt gebeurd dat kan ook nog natuurlijk, maar verklaart de bebloede nagelvijl niet.

Portman is fantastisch, haar mimiek en oogopslag zo timide en onzeker, zo van het padje af ook. Ook de andere acteurs doen het trouwens goed. Na Portman's Oscaroverwinning was er nog een relletje omdat ze veel minder gedanst zou hebben dan werd gesuggereerd, en dat het vooral haar dance double was geweest die we zien dansen. Een relletje om niks, want niemand verwacht van een actrice zonder noemenswaardige balletervaring dat ze de moeilijkste bewegingen kan uitvoeren lijkt me, en haar acteerprestatie blijft ook zonder het dansen fier overeind. Terechte Oscar dus.

Dit soort activistische docu's zijn volledig afhankelijk van het onderwerp, stijl en vakmanschap komen op de tweede plaats. Maar het onderwerp (discutabele praktijken van Seaworld en soortgelijke bedrijven) is sympathiek. Het onrecht dat mensen dieren aandoen is natuurlijk niets nieuws, maar het is extra pijnlijk als het om zulke bijzondere en intelligente dieren gaat.

Dat de makers aan de goede kant staan maakt het echter nog geen goede documentaire. Het ontbreken van weerwoord is volgens de makers aan Seaworld te wijten, maar opvallend genoeg geeft Seaworld wel weerwoord op deze site: https://seaworldcares.com/the-facts/truth-about-blackfish/#1

Waarschijnlijk deden ze dat pas nadat duidelijk werd hoe groot de impact was van de documentaire op de bezoekersaantallen, en niet dat ik nou alles geloof wat zij hier claimen (en ook al zouden sommige punten in de documentaire niet kloppen, nog steeds geloof ik dat orca's niet in gevangenschap thuishoren) maar Blackfish geeft wel degelijk een eenzijdig beeld. En een ander geluid was welkom geweest.

Het wat sentimentele gedoe met de ex-werknemers vond ik niet heel sterk. Een documentaire over dierenleed zou ook zonder die emotie moeten kunnen staan. Nu wordt er in documentaires altijd gemanipuleerd, maar het had wel iets minder gemogen. Bovendien wassen de trainers wel heel erg hun handen in onschuld: "We wisten het niet, we waren jong, naief", ik geloof best dat ze wroeging hebben maar ze mogen ook wel iets meer verantwoordelijkheid op zich nemen. Naiviteit of jeugd zijn niet per sé een excuus om deel uit te maken van een organisatie die dieren slecht behandelt.

Maar nou lijkt het alsof ik heel negatief ben- ik vond het vanwege het onderwerp toch wel heel boeiend, en het toont maar weer eens aan dat dit soort eye-openers wel degelijk nodig zijn om wantoestanden te stoppen. In die opzet zijn de makers dus geslaagd, en dat is waarschijnlijk ook het voornaamste doel geweest.

Een onderhoudende thriller van Mann, die net iets te lang duurt, maar die hier opvallend matig wordt gewaardeerd. Het scenario zat goed in elkaar, alleen de laatste akte vond ik dan wel iets te veel vragen van de kijker. Ten eerste was het een vreemde keuze om met een groepje schietgrage moordenaars af te spreken op een drukbevolkt plein, zeker omdat we duidelijk te maken hadden met een ethische hacker; ten tweede was genoemde hacker wel erg bedreven in martial arts en schieten. Nou hoeft een hacker niet meteen een bebrilde nerd te zijn, maar Hemsworth is toch wel een opvallende keuze voor de hoofdrol. Hij doet het best OK, daar niet van, maar hoe hij zonder blikken of blozen een schroevendraaier in iemands lichaam ramt, en gewond en gedesoriënteerd twee gangsters afknalt was wat veel van het goede.

Visueel vond ik het in orde, niet heel bijzonder, al vond ik de scenes waarin het hacken van de systemen werd gevisualiseerd wel leuk gedaan- dat blijft natuurlijk altijd wel een dingetje met dergelijke films hoe computercrime goed in beeld te brengen, en Mann heeft dat redelijk weten op te lossen.

Lee is terug zo lees ik her en der, maar deze film komt toch lang niet in de buurt van films als Do The Right Thing en 25th Hour. Acteerwerk is nog wel OK maar geen enkele rol vond ik er uit springen, ook niet die van Driver. Erg vreemd dat de Oscar voor beste scenario werd binnengehaald want dat vond ik de zwakste schakel, subtiliteit is niet te vinden, veel open deuren en er wordt te nadrukkelijk gesolliciteerd naar open doekjes. Het gegnuif bij de telefoon als een van die Klan-leden weer eens domme dingen verkondigt wekte op een gegeven moment vooral enige irritatie op, professioneel van de politie was het ook allerminst.

Al vanaf het begin verloopt BlacKKKlansman rommelig en onlogisch als Ron zichzelf aanbiedt als undercover cop, dan ergens een telefoonnummer van de KKK ziet staan en maar op goed geluk gaat bellen en zo "infiltreert"- goed beschouwd had het personage van Driver net zo goed zelf kunnen bellen, eventueel met Ron als souffleur, dat was een stuk minder risicovol geweest. Ook een misser was de ontmaskering van Driver. Zit je met de hele top van je clubje snode plannen te beramen, weet je dat er nota bene een undercover aan tafel zit, maar in plaats van je missie af te blazen en iedereen te waarschuwen zeg je doodleuk dat je er later op terugkomt en ga je op weg naar je tot mislukken gedoemde operatie. Dat die Klan-hillbillies niet overlopen van vernuft is genoegzaam bekend maar dit soort stupiditeit deed mij vooral denken aan lui schrijfwerk.

De originele Blade Runner is met recht een klassieker, een deel 2 hoefde van mij niet zo- maar ook Blade Runner moest er dus aan geloven. Hoewel hij niet zo goed is als deel 1 is dit toch wel een redelijk knap gemaakte, sfeervolle film, waarbij trouwens ook wat van Her wordt geleend, en met natuurlijk de nodige verwijzingen naar het origineel. Goed acteerwerk van Gosling en verrassend ook wel Hoeks, maar de terugkeer van Ford in de wereld van Blade Runner is niet erg geslaagd: in de vechtpartijen (je hoort als het ware Ford onderhandelen dat hij nog wel de nodige klappen mag uitdelen) maar ook als personage komt hij niet helemaal uit de verf. En die lengte: een film van bijna 3 uur voor een toch niet zo ingewikkelde plot, ik vind het maar overdreven.

Overigens vind ik Villeneuve altijd beduidend sterker als “starter” dan als “afmaker”- zijn films beginnen vaak sfeervol en mysterieus maar zodra hij er een eind aan moet breien komt hij met nogal simpele oplossingen. Zo ook hier: de dochter van Deckard is dezelfde bij wie K. zijn herinneringen liet toetsen- komt dat even goed uit. En dat rebellenzijplotje was ook behoorlijk fantasieloos en lijkt een opmaat naar een derde deel.

Sfeervol begin, mooie shots en goed acteerwerk, helaas krijgen het trage tempo en matige script uiteindelijk toch de overhand.

Rossellini wilde met zijn laatste films, gemaakt voor TV, zijn publiek kennelijk iets bij brengen. Film is daar natuurlijk een uiterst geschikt medium voor, je vraagt je af waarom het niet vaker wordt ingezet als educatiemiddel over wetenschap of geschiedenis, en Rossellini slaagt dan ook in zijn opzet. Blaise Pascal is een gedetailleerde beschrijving van de levensloop van de man die ons het bewijs voor het vacuüm bracht en kennelijk ook pionier was inzake het openbaar vervoer. Ik associeerde hem altijd vooral met de barometer trouwens maar die heeft hij dus niet bedacht. Het waren nog redelijk achterlijke tijden maar er liepen ook briljante geesten rond, heen en weer geslingerd tussen wetenschap en religie. Het contrast tussen die twee werelden wordt mooi naar voren gebracht tijdens het heksenproces- en je ziet maar weer hoe men ook een gevangene van de eigen tijdgeest is want ook de briljante Pascal geloofde in heksen.

Moderne biopics over wetenschappers zijn er niet veel en die er zijn tonen vooral randzaken- ik heb in The Theory of Everything tenminste nauwelijks iets van de ideeën van een van de meest bekende wetenschappers van onze tijd meegekregen- maar Rossellini toont Pascal's experimenten en discussies, en is daarbij niet bang dat de doorsnee filmconsument afhaakt vanwege de droge kost- of het kan hem niks schelen.

Beroemd maar niet helemaal overtuigend drama begint erg luchtig met schmierende Jannings als correcte maar sociaal onhandige professor. Het deel waarin hij steeds meer in de ban raakt van Dietrich duurt helaas vrij lang en is bij vlagen saai. Daar tegenover staan de soms prachtige shots, met name in de steegjes met schaduwen en scheve daken en muurtjes- zo uitzinnig als in bv Dr Caligari wordt het niet maar er is duidelijk veel aandacht aan de art direction besteed. En over stomme klassiekers gesproken, er zit ook een duidelijke verwijzing naar Nosferatu in.

Dietrich, die ik eigenlijk alleen kende als wat oudere vrouw in Amerikaanse films, is wel een genot om naar te kijken. Ze spat van het scherm ondanks haar onderkoelde acteren- en haar benen zijn niet voor niets legendarisch. Ook de zangnummers zijn leuk, met name het overbekende "Ich bin von Kopf bis Fuss". Lijkt me best leuk uitgaan trouwens, zoals ze dat deden in de jaren 20 en vroege jaren 30.

Jannings is ondanks zijn neiging tot overacting ook wel goed, met name in het laatste deel als de bitterheid vat op hem krijgt en hij steeds kwader wordt, wat leidt tot de onvermijdelijke uitbarsting.

Mel Brooks, vroeger kon ik nog wel lachen om zijn films, ik heb History of the World part 1 wel 3 x gezien, en ook deze Blazing Saddles vond ik ooit best geinig. Nu was laatst Young Frankenstein, vaak genoemd als een van de, zo niet dé beste Brooks, al danig tegengevallen, en ook Blazing Saddles was af en toe een beproeving.

Het is me allemaal veel te kluchtig, waarbij Brooks in een dubieuze bijrol als scheelziende gouverneur ook niet bepaald een lichtpuntje is. Die lichtpuntjes bestonden vooral uit Wilder en Kahn, terwijl ook de schmierende Gilliam het nog wel aardig deed. Maar Cleavon Little vond ik nogal vlak in de hoofdrol, en zijn meeste medespelers zijn vooral irritant.

Hoewel sommige grappen best scherp zijn zijn de meeste ongelooflijk flauw dan wel erg gedateerd, altijd het risico met verwijzingen naar pop culture- denk bv aan de running gag met Hedley Lamarr (overigens las ik op Wikipedia een leuk detail, Hedy Lamarr sleepte de filmstudio voor de rechter en uiteindelijk kwamen ze met een excuus voor het "bijna parodiëren" van haar naam).

Blazing Saddles eindigt bovendien in een bedenkelijke, schreeuwerige finale met o.a. die vervelende Dom DeLuise, toen was ik ook al aan het vechten tegen de slaap. Hele kleine 2,5 ster kan ik er voor geven.

Debuutfilm van Mike Leigh is een wat merkwaardig, maar boeiend portret van een aantal uiterst moeizaam communicerende mensen. Sylvia (waarom ze "gezet" wordt genoemd in de plotbeschrijving is me een raadsel) is een wat schuwe vrouw die in een heel klein wereldje zit door de zorg van haar gehandicapte zusje en haar saaie baan. Ze wil wat meer uit het leven halen maar lijkt ook te berusten in haar lot, en laat zich het hof maken door de extreem verlegen leraar Peter. Maar dan komt de al even onhandige Norman in haar leven, die ze misschien toch wat leuker vindt dan de degelijke Peter, hij tokkelt in elk geval wat op zijn gitaar wat al genoeg is om sommige vrouwenharten te doen smelten.

De titel is juist gekozen want het oogt behoorlijk grauw, en door de ongemakkelijke humor doet Bleak Moments wel denken aan Todd Solondz op zijn sociaal onhandigst.

Knappe hoofdrol van David Bennent als Oskar, die ik echter totaal niet herken in deze zin uit de plot:
Door zijn opengesperde angstige kinderogen volgen we de opkomst van het Nationaal Socialisme en de catastrofe van de oorlog.
Zijn ogen waren alles behalve angstig, eerder intens en onbuigzaam.

Oskarchen was uiteindelijk ook maar een opportunist, zoals zovelen in de oorlog. Hij zet de zaken naar zijn hand en maakt handig gebruik/ misbruik van zijn groeistoornis. Een naar kind eigenlijk, en dat maakt de film ook juist wel weer interessant. Der Blechtrommel levert echter nauwelijks commentaar op het nationaal-socialisme. Er valt natuurlijk wel enige symboliek te ontdekken in bijvoorbeeld het paardenhoofd met de palingen, en ik vond dat ook wel een gedenkwaardige scene, maar wat moet ik nou met die scene van de nazi-bijeenkomst? Dat hij met zijn getrommel de muziek in een wals verandert, en iedereen gaat dansen werd al niet geloofwaardig gebracht, maar de reden dat de bijeenkomst mislukt is toch vooral de stortregen.

Dat Oskar daarna zijn beide vaders min of meer de dood injaagt, een kind wel/niet verwekt, gaat optreden voor de nazi's, verliefd wordt op de Italiaanse Roswitha, het levert soms wel bijzondere scenes op maar het had steeds maar weinig impact, het voelt een beetje als los zand. Hij kijkt zeker niet met een onschuldige kinderblik, maar het laat hem ook weer niet allemaal koud. Hij is vooral bezig met zichzelf en zijn kijk op de wereld. Op zich houd ik wel van dubbelzinnige cinema, maar Der Blechtrommel voelt toch als een reeks losstaande gebeurtenissen met een vleugje magie, growing pains, wat oorlogshorror en een hoop gelonk en geflirt, en dat alles met een behoorlijk ironische ondertoon. Nou heb ik ooit wel het boek gelezen maar daar kan ik me weinig meer van herinneren (ik meen dat de rokken van oma een grotere rol speelden).

Het is zeker geen slechte film, maar een aangename kijkervaring is het ook niet bepaald. Een herlezing van het boek zit er eerder in dan een herziening van de film.

Tweede von Trotta die ik zie, die kwa thema behoorlijk lijkt op Katherine Blum, en wederom kan het me niet echt bekoren. De keus om het vanuit het perspectief van de zus te vertellen is gewaagd maar had best interessant uit kunnen pakken. Jammer genoeg komt de relatie tussen de zussen nooit van de grond, waarbij de flashbacks ook zeker niet helpen. Die missen hun doel volledig, en het helpt niet dat de jongere versies in de verste verte niet op hun volwassen counterparts lijken, minnetje voor de casting.

Vond de inbreuk van de RAF-zus op de relatie van Juliane en Wolfgang nog wel interessant maar dat komt ook niet helemaal uit de verf, en het einde met het verbrande jongetje, door de traumatische gebeurtenis getransformeerd in een soort Kevin/ Damien, had ook sterker gekund. Ik vermoed dat het moet tonen dat geweld tegen onschuldige familieleden van terroristen nieuwe terroristen kweekt. Maar ik vond het maar vreemd, het is ook nergens op gebaseerd voor zover ik kan vinden. Had liever gezien dat de film was gestopt bij de onwillige journalist die de dood van Marianne afdoet als oud nieuws.

Nogal zuinige score hier op MM voor dit toch prima debuut van von Stroheim. Hij heeft zijn officierenpak uiteraard weer uit de kast getrokken en stort zich vervolgens hoffelijk op de halve vrouwelijke cast inclusief figuranten, links en recht "ti amo's" dan wel "ich liebe dich's" uitdelend. Overigens is de benaming vamp waitress iets te veel eer voor de hoekige hotelvrouw, maar dat terzijde. Het verhaal is verder eenvoudig maar leuk om te volgen, een klassieke driehoeksverhouding die natuurlijk wel verkeerd af moet lopen. Maar een mooie tijd ook wel, toen toerisme nog een zegen was en je een onklimbare berg kon beklimmen zonder gids of ervaring. Ook blijkt maar weer eens dat je als arts nooit écht vakantie hebt.

Voor een film uit 1919 behoorlijk vlot, ook knap gemaakt op locatie wat een hele toer moet zijn geweest. De film heeft een fijn tempo en kent een spannend slot, met natuurlijk een mooi eind goed (bijna) al goed moraaltje dat wel weer achterwege had mogen blijven.

Doorzichtige film die als boodschap heeft: je hebt als arme zwarte een rijke blanke (en christelijke) familie nodig wil je het maken, want van de zwarte gemeenschap valt niks te verwachten behalve drugs en geweld. De zwarte jongen is natuurlijk traag van begrip maar gelukkig wel goed in sport. Echte draak dus over een ´nobele wilde´ die door blank Republikeins Amerika ongetwijfeld als inspirerend wordt gezien.

Nu is de insteek al, laat ik me voorzichtig uitdrukken, bedenkelijk, de film is ook nog eens matig tot slecht op alle andere fronten. Bullock zet een irritante trut redelijk goed neer maar het acteren vond ik nou niet van een danig niveau dat je een Oscarnominatie zelfs maar overweegt. De zielloze soundtrack deed me denken aan liftmuziek in hotels, maar daar doe ik de liftmuziek eigenlijk mee te kort. Het kleffe scenario, de zwart wit stereotypering, het totale gebrek aan nuance, conflict, spanning etc etc, alles aan deze film straalde een totaal gebrek aan urgentie uit.

Veilige film in de categorie woensdagavondfilms bij RTL die op een waar verhaal is gebaseerd. Feit is trouwens dat de waarheid flink geweld is aangedaan en dat de rijke blanken de arme zwarte in huis haalden toen hij al op het punt stond door te breken in football, hij heeft het dus niet geleerd van zn stiefbroertje van 5. Goh.

Aangrijpend portret van een van Hollywood's meest iconische sterren. Ana de Armas is werkelijk fantastisch in de hoofdrol, je vergeet na een tijdje dat je niet naar MM kijkt. Dat is bij de meeste biopics (ahum, Bohemian Rhapsody iemand?) wel anders. Van de bijrollen valt vooral Julianne Nicholson op als de labiele moeder. De scène dat ze met Norma Jean richting de vuurzee rijdt was prachtig en griezelig.

Blonde is een prachtig vormgegeven film, dan weer ingetogen en van Malick-achtige schoonheid, om dan weer over te gaan in een groteske nachtmerrie met verwrongen koppen. Ook de muzikale omlijsting mag genoemd worden, een erg sterke, sfeervolle score.

Vergeleken met het boek valt wel op dat er wel heer erg veel wordt weggelaten, zo gaan we vanaf het moment dat de kleine Norma Jean wordt achtergelaten bij het weeshuis (een aangrijpende scène, de actrice die de jonge Norma Jean speelt vond ik heel goed) direct naar haar eerste stappen in het sterrendom, en worden belangrijke gebeurtenissen zoals haar tijd in het weeshuis en haar eerste huwelijk overgeslagen. Jammer maar begrijpelijk gezien de lengte van de film.

Over het einde: in het boek wordt duidelijk dat ze wordt vermoord vanwege haar affaire met de president. In de film is gekozen voor een zelfmoord na het lezen dat de brieven van haar vader nep waren. Ik ben er nog niet over uit welk einde me beter bevalt.

Niblo was bepaald geen liefhebber van stierengevechten, noemt het terecht wreed en bloeddorstig. Ik vind zijn standpunt toch best opvallend, denkend aan tijdgenoten als Hemingway. Helaas is Blood and Sand een vrij saai drama waarin de nadruk ligt op de liefdesperikelen van Valentino al zijn er ook wel een paar scenes in de arena. Nita Naldi, die ik toevallig vorige week ook al in een film zag, heeft de leukste rol als femme fatale, Lila Lee als echtgenote komt totaal niet uit de verf. Verder een groot aantal bijrollen, die ook nog eens allemaal geïntroduceerd worden, die weinig tot niets toevoegen. De filosoof bijvoorbeeld die wat wijsheden opschrijft had zonder problemen weggelaten kunnen worden, en dat geldt ook voor een hoop randfiguren uit Juan's entourage. Valentino in de hoofdrol is best OK. Verder ziet de aankleding er verzorgd uit en zijn er een paar mooie shots.

De versie die ik zag duurde overigens 108 minuten en werd begeleid door een jazz-score van Marco Tamburini. Muziek is wel relaxed al past het niet altijd even goed bij de beelden, en met name de zangnummers hadden achterwege mogen blijven (stel ik tijdens het kijken van een silent sowieso niet op prijs).

Bloodsport blijkt dus (bijna) geheel uit de grote duim van Dux gezogen te zijn. Nou ja, op zich hoeft dat geen slechte film te betekenen, er zijn wel meer goede films of boeken ontsproten aan de iets te levendige fantasie van de auteur, denk aan Confessions of a Dangerous Mind of The Painted Bird. Maar goed, tot dat rijtje hoort Bloodsport niet, en het is typisch zo'n film die je niet zou mogen beoordelen op acteerprestaties, soundtrack, camerawerk etc omdat er in geknokt wordt, en dan gelden kennelijk andere filmregels.

Maar ik zie toch echt te veel tekortkomingen, het acteerwerk was zo bedroevend, het verhaaltje zo platgetreden (ja, ook in 1988- een potpourri van elementen uit Enter The Dragon, Karate Kid en Rocky, met elk denkbaar cliché erin verwoven) en de soundtrack zo slecht, dat de moves van Jean-Claude van Damme en zijn kompanen een beetje ondersneeuwen. Het kijkt allemaal best OK weg en ik kan me voorstellen dat dit een cult following heeft maar het is geen beste kennismaking met Van Damme.

PS Die Frank Dux toch

"“I sold my sword. I have no regrets for it. It went for a good cause. It went to buy kids out of slavery” who were on pirate ships. “What they do is, these local chiefs, if you would, on Mindanao, and stuff, take these kids who are orphans, and they put them on these ships and go out to the South China Sea"....So, Dux said he and some friends decided to help out. He said he gave the pirates money from the sale of the sword, but the pirates reneged at the last moment. "We took arms up and fought boat pirates and we got these kids free.” (LA Times)

Lois Weber is een wat in de vergetelheid geraakte regisseur, die ooit op gelijke voet stond met Griffith als we de bronnen mogen geloven, wiens werk voor het grootste deel verloren is gegaan. The Blot wordt als een van haar beste werken beschouwd, maar gold decennia als een verloren film, tot zij in de jaren 70 werd teruggevonden. Als zelfverklaard liefhebber van de zwijgende film was ik benieuwd. Nu is de vroege periode van de zwijgende film de pionierstijd, waarin volop werd geëxperimenteerd, maar de beste zwijgende films komen wat mij betreft toch voor het leeuwendeel uit de periode 1924-1929.

The Blot is een film met een boodschap, die bijna letterlijk wordt uitgesproken: de salarissen van de leraren in het hoger onderwijs moeten omhoog (en ook de arme dominees mogen er wat bij). Om deze boodschap kracht bij te zetten wordt de verarmde, maar intellectuele familie Grigg geplaatst tegenover dat van de nouveau riches Olsen, de familie van een schoenmaker. Schoenen worden de hele film ook getoond als iets waarmee onderscheid kan worden gemaakt: het elegante, goedgepoetste schoeisel van de haves versus de afgetrapte, kapotte schoenen van de have-nots. Een metafoor dei Weber al eerder gebruikte in Shoes (1916)

The Blot verraadt zijn ouderdom uiteraard door de wat statische beelden en nogal stichtelijke toon, toch heeft de film wel wat en onderscheidt de film zich van zijn tijdgenoten door een iets spannender montage dan gebruikelijk, inclusief close-ups, en naturel, bijna ingetogen spel van de cast.

Niet geweldig geacteerd, een teleurstellend scenario (dat nog wel zo veelbelovend begon), maar toch, toch is dit een geweldige film van De Palma. Het zal niet ieders smaak zijn, maar wát een geweldige shots en heerlijke montage. Geregeld maakte mijn hart een klein sprongetje als er weer eens een cinematografisch hoogstandje op het scherm werd gebracht. Puur visueel genot dat wel eens op de drempel tussen kunst en kitsch bivakkeert, en al kan ik een film helemaal afschrijven als die te duidelijk over het randje gaat, net daaronder of stiekem erboven heeft wel wat. Travolta is hier al succesvol aan het proberen van zijn dansfilm-imago af te komen en uiteindelijk kon ik de wat slome, slepende intonatie van Nancy Allen ook wel goed hebben. En Lithgow is natuurlijk de perfecte psychopaat.

The Blue Bird kende ik uit het liedje uit The Naked Kiss (1964) (een aanrader trouwens), maar ik wist niet dat het mysterieuze vogeltje uit een toneelstuk van de (volgens mij) nauwelijks nog gelezen Maeterlinck komt, de enige Nobelprijswinnaar Literatuur uit de Lage Landen. Het verhaaltje is best aardig, en de verfilming is een Peter Pan-achtig verhaal waarbij de kinderen avonturen beleven met tot leven gekomen elementen, huisdieren, en ook een pak melk is van de partij. Allemaal wonderlijk en met fantasie verbeeld, met voor die tijd toch best knappe special effects, maar de film verliest zich in een overdaad aan symboliek. Op het eind spreken de kinderen de hedendaagse kijker nog even toe, toch wel bijzonder gezien de ouderdom van de film.