Opinions

Geweldige wraakfilm van Refn, extreem gestileerd en gewelddadig, met een schaapachtige Gosling die een kunst maakt van lege blikken en onderkoeld acteren. De "cop", een soort wraakengel (of God zelf zoals ik las), beslist over leven en dood, vergeeft degenen die schuldbewust zijn en eerlijk, en vermoordt de leugenaars en verraders. Die scenes zijn vrij heftig-zoals ook in Drive uit het niets extreem geweld werd gebruikt zo is dat ook nu het geval.

De acteurs zijn verder ook prima, met een redelijk bizarre rol van Kristin Scott Thomas, en de soundtrack die hier niet door iedereen wordt gewaardeerd vond ik juist geweldig- super sfeervol, duister, en dan soms met die cheesy karaoke-liedjes tussendoor. Maar vooral visueel is het indrukwekkend wat Refn laat zien. Misschien kun je hem met Noë vergelijken -overigens bevestigd door Refn zelf, Noë stond in de eind-credits- en een beetje met Kubrick. en ik moet Animosh wel gelijk geven dat de droom-sequence (rode gordijnen, tsja) wel erg Lynchiaans was. Maar Refn geeft er een typische draai aan en weet op deze abstracte thriller zijn stempel te drukken.

Begin Naruse steeds meer te waarderen, ook deze niet zo bekende A Woman's Place is weer zo'n fijne Japanse familiekroniek. Je zou Naruse kunnen verwijten te veel personages op te voeren, want in het begin worden continu nieuwe familieleden geïntroduceerd, toch slaagt hij er wonderwel in om ze allemaal een eigen verhaal te geven binnen de krap twee uur die de film duurt. De spil van het verhaal is het buitenbeentje Yoshiko maar zij heeft zeker niet de enige hoofdrol, wellicht niet eens de meeste screentime. Elk familielid heeft wel een verhaal, natuurlijk krijgen de ongehuwde dochters - een bron van vele kopzorgen in Japanse films- de meeste aandacht maar het was ook leuk het wel en wee te volgen van de ramen-shop eigenaar en de opdringerige zus en haar echtgenoot uit het zuiden. Naruse weet er een coherent geheel van te maken, hoewel het drama op het eind misschien wat te veel was, Naruse wilde kennelijk toch iets met de kennelijk ook toen al enorme druk op jongeren om te studeren. Cast vol bekende acteurs doet het uitstekend.

Aardige film met Magnani, in niet haar beste rol- maar ik heb haar nog niet op slecht acteerwerk kunnen betrappen. In deze film zijn met name de discussies met manlief goed getroffen, de plot met de projectontwikkelaar was wat al te simplistisch. Een vrij opzichtige poging de beroemde scène uit Roma, Citta Aperta te kopiëren als Magnani vastberaden op gewapende carabinieri afstapt faalt, het drama was over de hele linie sowieso wat minder geslaagd.

Overigens was de door pippo aangehaalde romance weliswaar vrij ongeloofwaardig, geheel overbodig kan ik hem niet noemen omdat het deel uitmaakt van de plot.

Verfilming van toch wel hét Nederlandse jeugdboek over de Tweede Wereldoorlog, met Oorlog zonder Vrienden dan, en het beroemde dagboek even buiten beschouwing latend. Vond het vreemd dat Evert Hartman's klassieker nog geen film heeft opgeleverd maar ik lees net dat Johan Nijenhuis de rechten heeft dus laat alsjeblieft maar.

Vond Oorlogswinter zeker geslaagd, met over de hele linie prima acteerwerk en veel leuke details, zoals het geloofwaardige steenkoolengels ("tomorrow or overtomorrow") en de kleine irritaties tussen broer en zus. Het blijft ook gewoon een goed verhaal dat tot het einde spannend blijft. Vraag me trouwens af of deze film nu nog makkelijk gemaakt zou kunnen worden want er zijn toch wel behoorlijk wat draaidagen met sneeuw nodig.

Cassavetes, ik vind zijn films altijd goed maar op een of andere manier zet ik ze niet snel op, ik moet er echt voor in de stemming zijn. Dat was ik gisteren gelukkig en ik was na afloop echt onder de indruk. Wat een fantastische rol van Gena Rowlands -ten tijde van Opening Night overigens 47, haar leeftijd is nogal een dingetje in de film. Ze staat in het middelpunt, maar krijgt gelukkig goed weerwerk van de rest van de cast. Opvallende bijrol van Joan Blondell, een actrice die ik alleen kende uit films van voor de oorlog.

Opening Night is vanaf het begin intrigerend en blijft de volle speelduur, toch een kleine tweeënhalf uur, boeien. Vind het altijd wel leuk zo'n kijkje achter de schermen, en met zo'n menselijk wrak in de lead en de op handen zijnde voorstelling in New York kon het alleen maar leiden tot een grandioze finale. Die is pijnlijk, absurd, meedogenloos, een triomf? Cassavetes doet er bovendien nog een scheut occultisme bij, een wat eigenaardig uitstapje maar zeker smakend- die scène dat Myrtle zichzelf een hersenschudding bezorgt was nog best freaky. Inhoudelijk sterk, ogenschijnlijk bij elkaar geïmproviseerd en mooi gefilmd bovendien, waarbij veel gebruik wordt gemaakt van spiegels, en de setting ook buiten de scenes op het podium toneelachtig blijft.

Na het niet onaardige Ivan Vasilevich nog maar eens een Sovjet-komedie van Leonid Gayday opgezet. Operatsiya Y ziet er niet slecht uit, je ziet de 50+ jaar er niet aan af, maar de humor is niet aan mij besteed. Het Benny Hill-muziekje dat de beelden begeleidt werkt ook niet echt mee.

De film bestaat uit drie losstaande verhalen met als rode draad Shurik, wel vaker de protagonist in Gayday's films, een beleefde, hardwerkende en eerlijke model-burger die nogal verstrooid is. Daarmee is hij best een sympathiek figuur, maar de situaties waarin hij belandt zijn helaas niet altijd even boeiend. Het eerste deel over het corrigeren van een aso is matig, het tweede deel over het examen is door de ver doorgevoerde absurditeit nog het leukst, maar het laatste deel over de in scène gezette inbraak is dan weer erg saai. Onevenwichtig filmpje kortom, ik kom aan een krappe 2,5 *

Murphy speelt prima in dit zwaar aangezette drie uur durende bio-drama over de uitvinder(s) van de atoombom. Het zwaartepunt van de film is de geslaagde Trinity-test, maar het zijn de hoorzittingen die het verhaal voortstuwen, en dat pakt niet heel goed uit.

Het tempo van de film is dan weer langzaam, dan weer te snel, vloeiend was het allerminst. Personages komen en gaan, veel informatie komt voort uit de dialogen waarin ook veel namen werden gedropt, maar het was allemaal wat veel. De bewust verwarrende editing waarbij de verschillende episodes in Oppenheimer's leven worden afgewisseld met de hoorzittingen moest wellicht wat spanning opleveren, maar wie boeit het nu of Downey Jr's personage een ministerpost in de wacht sleept, en wat er voor Oppenheimer precies op het spel stond werd me ook niet helemaal duidelijk.

Het is natuurlijk wel een boeiende periode geweest in de geschiedenis, en daarom bleef ik ook wel geïnteresseerd in het verloop, maar echt gegrepen werd ik niet, ondanks Murphy en andere goede acteurs. Grootste verrassing was voor mij Tom Conti als Einstein. Die had ik niet herkend.

Nogal aparte en niet al te toegankelijke film over een op handen zijnde heiligverklaring van een vrouw, bij leven en welzijn geminacht en gehaat door haar eigen zoons.

Wat Bellocchio precies wil zeggen is me niet duidelijk geworden, behalve dat het maar weer eens de dubbele moraal en het opportunisme van de katholieke kerk toont- misschien in Italië nog een heftig onderwerp maar toch ook een beetje schoppen tegen een dood paard. Mij kon het eigenlijk nauwelijks boeien, een flinke tegenvaller van de man van het veel betere I Pugni in Tasca.

Mooie film die vooral in de laatste akte indruk maakt. Vóór dat moment toont Dreyer ons een variant op de eeuwige strijd tussen de lowheels en de highheels, en tovert een nogal fletse verliefdheid op het scherm die de gemoederen toch flink bezighoudt. Maar dan het einde- de glimlach van het kind als ze ziet dat haar oom woord hield- alles komt hier perfect samen en zorgt voor een hoogst bevredigend slot.

Bitterzoete ode aan Napels raakt eigenlijk elke episode de juiste snaar. Het varieert van grappig naar melodrama, met als vreemde eend in de bijt de ingetogen episode met de begrafenisstoet. Moeilijk een favoriet aan te wijzen, er zit eigenlijk geen mindere episode tussen. De Sica presenteert het ook steeds als een slice of life waarbij de climax eigenlijk steeds uitblijft. Subtiel en vermakelijk, één van De Sica's beste films, deze film verdient dan ook een groter publiek.

Vooraf was nogal wat protest tegen deze film van welzijnsorganisaties en politici, bang dat de film een negatief effect zou hebben op de adoptiebereidheid van Amerikaanse stelletjes. Het weesmeisje is dan ook behoorlijk creepy, zeker vanaf het moment dat je er achter komt dat ze eigenlijk een volwassen vrouw is, komt alles opeens in een ander daglicht te staan. Heel overtuigend geacteerd trouwens van Isabelle Furman.

Ook de andere acteurs waren goed, Sarsgaard als wat suffige vader en Vera Farmiga als radeloze moeder spelen hun rol allebei prima.
Minpunten vond ik een aantal flauwe schrikmomenten die behoorlijk clichématig waren (manlief staat opeens naast haar in de spiegel; daar kun je toch niet meer mee aankomen). Als horror werkte de film dan ook minder dan als psychologische thriller/ drama.

Uiteindelijk werd overigens geen negatief effect gemeten bij adopties in de VS- als je je keus om een kind te adopteren laat afhangen van een film ben je sowieso niet erg geschikt als adoptie-ouder lijkt me.

Indrukwekkend epos van Griffith, die toch wel echt een uitstekende verhalenverteller was. Historisch misschien niet erg correct, zo wordt Danton wel een erg grote heldenrol toegedicht en wordt de dood van Robespierre wel genoemd maar niet de eerdere terechtstelling van Danton. Griffith waarschuwt aan het begin van de film voor het bolsjewisme, en stelt zijn Amerikaanse publiek voor niet het voorbeeld van Danton en consorten te volgen.

Anyway, dankzij de knappe montage weet Griffith van de verschillende verhaallijnen een vloeiend geheel te maken, zonder al te veel tekstblokken tussendoor. Ook in technisch opzicht laat hij zich gelden met voor die tijd heel knappe opnames van o.a. galopperende paarden en de nodige massascènes. Ziet er ook allemaal erg verzorgd uit, het Franse gepeupel (waaronder een vrouw op wiens snor Ted de Braak nog jaloers zou zijn) lijkt zo uit 18e-eeuws Parijs te komen, en ook de setting overtuigt, kosten noch moeite lijken te zijn gespaard om de Franse Revolutie tot leven te wekken. Het duurt wel even voor het op gang komt: het eerste deel met name is af en toe wat sloom. De tweede helft echter is een aaneenschakeling van hoogtepunten, waaronder de nodige gevechten, een chaotische rechtszaak en mijn favoriete scène, de Carmagnole, de revolutionaire dans. Maar ook de sentimentele gedeeltes werken, dat kun je wel aan Lilian Gish overlaten. De score van Louis Gottschalk en William Peters mag er trouwens ook zijn.

Ten slotte erg apart dat Griffith twee zusjes, die ook nog eens sprekend op elkaar lijken, gecast heeft voor de twee stiefzusjes die toch geen bloedverwanten zijn.

Mooie film van Cocteau, waarbij de scenes in de "spiegelwereld" het meest opvallend waren. Goed gebruik van eenvoudige special effects geven die scenes een nachtmerrie-achtige sfeer, terwijl de scenes in de bovenwereld zonovergoten zijn, en redelijk luchtig- inclusief een massale knokpartij in het deftige Cafe des Poetes.

De film staat bol van de symboliek, waarvan het meerendeel waarschijnlijk langs me heen ging- duidelijk lijkt me wel dat het niet zozeer om het liefdsverhaal tussen Orpheus en Eurydice gaat, maar eerder over de liefde van de Dood voor Orpheus. Zozeer dat ze zichzelf opoffert- wat er precies met de Dood gebeurt wordt niet helemaal duidelijk, maar de fantasievolle straffen van de Griekse goden voor andere mythische figuren indachtig zal dat niet erg aangenaam zijn.

Ben wat minder enthousiast over Ossessione- ik zag de film wel met de nodige hindernissen waardoor ik er nooit lekker in kwam, maar ik ben toch licht teleurgesteld over deze debuutfilm, zeker na het zien van Le Notti Bianchi vorige maand (waarin Clara Calamai overigens ook een rolletje had), en het andere werk van Visconti dat ik tot nu toe zag.

De film miste het broeierige sfeertje dat bij het thema past, de hoofdrolspelers waren opportunisten die maar weinig chemie hadden. Na de intrigerende opening leek het nog wel wat te worden maar het kwam er niet echt uit. Filmisch vond ik het ook niet interessant genoeg, wat op zich niet onoverkomelijk is als het verhaal je meezuigt, maar dat gebeurde niet. Misschien nog een keer herzien over een tijdje en dan in alle rust.

Aardige, nogal droge film over een paar antihelden die werken op een onaanzienlijk treinstationnetje. De hoofdpersoon is wel heel argeloos en lijkt alles maar over zich heen te laten komen- of het nou een sexuele ervaring is of een verzetsdaad.

Het verhaal kabbelt wat voort zonder opzienbarende gebeurtenissen, maar er zijn genoeg aardige scenes om de aandacht erbij te houden.

PS mooie poster wel.

Na de tegenvallende herziening van Black Cat, White Cat viel ook deze vroege Kusturica me nogal zwaar op de maag. Het idee is nog wel aardig, doet nogal denken aan De Grap van Milan Kundera, maar de beslommeringen worden niet erg mooi in beeld gebracht, wat ook aan de opname kwaliteit ligt. Visueel is het dus niet erg fraai, jammerlijker is dat ook de humor ontbreekt, evenals het typische rommelige Balkansfeertje. Gelukkig zitten er wel wat aardige scenes tussen, maar lang niet genoeg om de aandacht 136 minuten vast te houden.

Aardige film met een leuke omgedraaide moraal: niet het frivole meisje met tientallen aanbidders, nee, het schijnheilige golddiggertje is de bad girl. Spil waar het allemaal om draait is een bleue miljonair, die kennelijk geen weet heeft van de vuile spelletjes en zich nogal argeloos van de een naar de ander laat duwen- om natuurlijk voor de verkeerde te kiezen. De film lijkt even richting een unhappy end af te stevenen, maar een dronken val van de trap biedt gelukkig soelaas.

Het eenvoudige verhaaltje wordt soms door de editing nodeloos verwarrend -zoals het feest waar ook de moeder van Ann blijkt te zijn en waar Ann en Ben worden 'betrapt'- maar is redelijk geslaagd als inkijkje in de levens van Amerika's elite in de roaring 20s. Niet dat het aan films over die groep ontbreekt maar dat terzijde. Verder is het een film waar actrices mogen schitteren, zowel Crawford als Page zijn een stuk interessanter dan de mannelijke hoofdrolspeler(s). Je merkt overigens dat Our Dancing Daughters (wat een titel btw) een relatief late stomme film is, zo wordt er al wat geëxperimenteerd met geluid.

Leuke komedie van Keaton, met veel visuele vondsten (het paard met de jurk!) en een aantal halsbrekende stunts. Het vuurwerk bewaart hij voor het laatst, de eerste pakweg drie kwartier waren, op de treinreis na (die vol grappige vondsten zit), wat minder boeiend, al heb ik me geen moment verveeld. Maar tijdens de achtervolgingsscène haalt Keaton alles uit de kast.

Wat de film ook zo genietbaar maakt is de gespeelde gelatenheid, Buster Keaton ondergaat alles zo stoïcijns, niets brengt hem van zijn stuk. Daar is hij natuurlijk ook beroemd mee geworden, maar het werkt ook zo goed- hoe hij altijd zijn gezicht in de plooi weet te houden terwijl hem de meest absurde dingen overkomen.

Met frisse tegenzin aan begonnen, want een film zonder al te aansprekende acteurs, in een setting die me ook al weinig doet en dat dan bijna 3 uur lang, dat is niet echt iets om naar uit te kijken. Maar ja, ik heb me nou eenmaal voorgenomen alle Oscarwinnaars te bekijken. Meryl Streep -hier ook weer met een mal accent- doet het best OK hoor, maar ik blijf het apart vinden dat ze zo vaak gelauwerd is als actrice- zo bijzonder is het toch allemaal niet wat ze doet. Moet wel zeggen dat ze er als brunette beter uitziet dan als vaalblonde. Redford speelt een beetje laconiek als altijd, en om nou te zeggen dat de romance van het scherm spatte, nou nee.

Verder zijn er wel de nodige mooie plaatjes, vooral vanuit het vliegtuigje, maar Out of Africa blijft toch vooral underwhelmen. Karen wordt als een onafhankelijke vrouw gepresenteerd die Afrikanen menselijker behandelt dan haar tijdgenoten, maar de natives blijven op de achtergrond en dienen vooral om Karen's vooruitstrevendheid te tonen: ze helpt een jongen met zijn been en laat een stam wonen in hun eigen dorp, en een bediende mag haar zowaar bij haar voornaam noemen, maar om nou te zeggen dat haar Afrikaanse beslommeringen een epische film verdienen, nee. Een episode die me nog wel interessant leek, hoe de Eerste Wereldoorlog werd beleefd in koloniaal Afrika, kwam maar zijdelings aan bod.

De Overval heeft een aparte opening door een oud-verzetsman, die hoopt dat de jeugd geïnspireerd zou raken door het verhaal. Het was pas 17 jaar na de oorlog, maar voor degenen die na '45 geboren waren misschien al ancient history. De Overval geeft kennelijk een redelijk waarheidsgetrouw beeld van een van de meest spectaculaire verzetsdaden in Nederland tijdens de bezetting. Viel me op dat mensen toch vrij snel in vertrouwen werden genomen, denk aan de dokter of aan de verschillende agenten die werden gepolsd- maar tijd was natuurlijk ook een factor.

Acteurs zijn prima, met een aantal bekende namen, en het ontbreken van muziek geeft de film haast iets plechtigs. Ik vond de sobere, documentaire aanpak eigenlijk wel geslaagd, het deed me zelfs een beetje aan Melville denken. Ik ben dan ook blij dat Haanstra niet zijn zin kreeg er romantiek in te verwerken, al was het daarmee misschien filmischer geworden. Nadeel vond ik dat niet alle dialogen goed verstaanbaar zijn, ondanks dat er vrij goed gearticuleerd werd en men ABN spreekt. Te gewend aan ondertiteling wellicht.

Grapppig hoe mensen een film zo anders kunnen ervaren. Ik vond het juist een overdaad aan drama, bovendien kon ik maar moeilijk vat krijgen op de personages. De oudere zus (prima gespeeld door Tanaka, maar ze moet voor een grote schoonheid doorgaan- en schoonheid is uiteraard subjectief en wellicht is er ook sprake van cultuurverschillen, maar ik zie het totaal niet) die met haar duidelijke geflirt haar zusje in ernstige verlegenheid brengt, het zusje die zichzelf helemaal wegcijfert, zozeer dat het bijna een parodie leek, en dan die slappe Shinnosuke die geen beslissing durft te nemen. Ze leken op een ongelukkig drietal dat recht op de afgrond afgaat.

Ik heb wel vaker moeite met Mizoguchi, zijn personages zijn zo ernstig en gevangen in conventies, dan heb ik toch veel meer met de meer down-to-earth Ozu.