Opinions

Op voorhand best een interessant thema, al vond ik het jammer dat er weer een blanke heldin aan te pas moet komen. Niets ten nadele van Stone maar haar karakter past niet in de setting van the deep south.

Verder komt subtiliteit duidelijk niet voor in het woordenboek van regisseur Taylor. Eendimensionale personages alom, de enige die een soort van groei doormaakt is de moeder van Skeeter, maar dat gebeurt in zo’n lachwekkend slecht geschreven scène dat het totaal niet landt.

Ik hou niet van films die het de kijker te makkelijk maken, soms wordt dat deels goedgemaakt door andere kwaliteiten maar ondanks enkele goede acteurs slaagt The Help daar niet in.

Geen beste kennismaking met Aoyama. De vreemde vergissing met het Nirvana shirt die McSavah al noemde zat mij ook dwars- ik ga er althans niet van uit dat het zo bedoeld was. Nogal slordig.

Verder een vrij rustig meanderend filmpje met wat vreemde maar niet geweldig geacteerde geweldsuitbarstingen. Sowieso was het acteerwerk niet om over naar huis te schrijven (maar wel op MM) en de muziek die zo lees ik hier blijkbaar door Aoyama zelf is gecomponeerd is ook behoorlijk underwhelming.

Slecht is het echter niet en ik wil zeker nog wel later werk proberen van deze regisseur maar dit is me eigenlijk in alle opzichten matig bevallen. De korte lengte is wel een groot voordeel.

Aangename verrassing deze vroege prent van de maker van Haxan. Het begint wat traag, maar al snel wordt het interessanter met een plot over overspel, spionage, verraad. Erg geloofwaardig is het allemaal niet, het zoontje die de gevangenis insluipt of de echtgenote die het slagveld oprent terwijl de kogels om haar oren vliegen, maar het is best vermakelijk en het tempo ligt hoger dan ik gewend ben van zeer vroege films. Ook zijn er regelmatig leuke shots, zoals van de oude molen, of het zoontje die onder de brug doorkruipt, er is een leuk trucje met de telefoonlijn die middenin een gesprek wordt gebombardeerd en er is zelfs wat spanning als de graaf zichzelf opsluit en er niet meer uit kan komen.

Aardige film van Jonze die er vooral erg mooi uitziet, en Her heeft een lekker rustig tempo. Iets te rustig soms, want soms werd het een beetje eentonig. Maar stijl, visuals, muziek, en ook het acteren, daar valt weinig op aan te merken.

Ik vond de stem van Johansson eigenlijk het grootste minpunt. Niet dat ze geen fijne stem heeft, maar ik zag haar steeds voor me, en zo werd het moeilijk te geloven in een operating system, het leek er meer op dat hij met Johansson aan de lijn zat te kletsen. Een onbekendere stem was wat dat betreft veel beter geweest.

Vermakelijke film over een letterlijke antiheld, die als een teruggetrokken, groot kind in zijn eigen wereldje leeft. Hij heeft een fenomenale bewijsdrang en droomt van heldendaden, alleen gaat dat niet gepaard met ook maar een beetje durf. Gelukkig heeft hij een goed geheugen en kan hij goed liegen en daar kom je ook ver mee, heel ver zelfs. Dat maar een van zijn ondergeschikten hardop twijfelt aan zijn heldenverleden is wat ongeloofwaardig, aan de andere kant zijn er wel vreemdere zaken echt gebeurd (denk aan deze man). Mensen laten zich graag bedonderen.

Kassovitz is perfect als de protagonist, geweldig soms in zijn onhandigheid- van dat potje tennis kreeg ik al bijna plaatsvervangende schaamte, en bijna meelijwekkend in zijn besluiteloosheid, denk bv aan de scène waarin zijn moeder wordt geschoren en hij erbij staat als een verschrikt konijntje. Later kan hij als "officier" overigens wel moeilijke beslissingen nemen, zoals blijkt uit zijn bevel om zeven Franse nazi's te fusilleren, en als hij zich kort daarna aangeeft bij de politie.

Audiard levert vrij consistent sterke films af, en daar schaar ik deze ook weer onder. Hij blijft een van Frankrijks meest interessante regisseurs van de laatste 25 jaar.

Hm nee, deze kluchtige film kon me niet overtuigen. Het verhaal was wat mager, de idioterie van opa/ de echtgenoot te ongeloofwaardig. Zowel Jannings als Rosa Valetti zijn best op dreef, maar ze leggen het er zo dik bovenop dat het nogal grotesk wordt- hypocrisie is zelden zo zichtbaar als in de vette grijns van Jannings of de smerige blik van Valetti. Niet verbazingwekkend dat het gebaseerd is op een middeleeuws toneelstuk.

Er zit toch wel lichtjaren verschil tussen Pabst's stomme films en zijn vroege talkies. L'Atlantide is vaardig gemaakt maar de plot is mager en het acteerwerk houdt ook niet over. Dan blijven mooie beelden uit de Sahara en af en toe knap camerawerk over, en dat is niet genoeg. Het begin en einde zijn nog het best, het lange middenstuk is op een enkele bijzondere scene (de schaakscène en het verdwalen in een kashba-achtig labyrint) na nogal saai en rommelig, en ik verloor gaandeweg mijn interesse, tot het lot van beide Franse militairen me weinig meer kon schelen.

Lege film over een leeg onderwerp.

Het zag er best mooi uit hoor (al werd ik niet van mn stoel geblazen) maar daarvoor kijk ik geen film, althans niet alléén voor de mooie plaatjes. Naast genieten van visuele vondsten wil ik ook - en vooral - meegevoerd worden door sterke dialogen, een goede plot, een mooie soundtrack en goed acteerwerk. Ik vond deze film op het visuele na op eigenlijk alle andere fronten te kort schieten. Het leek alsof de regisseur alleen maar bezig was met het schieten van plaatjes, en daarbij de rest vergat, of overliet aan niet bijster getalenteerde kennissen.

Ondanks dat het laatste bericht van bijna 10 jaar geleden is: dit is toch beduidend minder dan Bergman's drama's. Niet dat Hets erg vrolijk is trouwens, het is maar een ongezellige boel. Wel mooi geschoten. Het probleem is dat ik niet erg veel met het verhaal kon. De leraar is namelijk wel érg apart (net als de doodsoorzaak van Bertha trouwens), en staat daarmee toch te ver van de alledaagse realiteit. Onnodig, want het type strenge haast sadistische leraar kent is natuurlijk niet onbekend, iets wat de rector ook al aangeeft in een wat pathetische uitval. Maar door er een voorspelbaar moordmysterie van te maken valt het met de herkenning (gelukkig) reuze mee.

Tweede Chan die me nog wat beter beviel dan Dumplings. Misschien verhalend niet bijster origineel, de uitwerking is fijn met een vlotte editing, leuke locaties en een aantal knappe shots. Hoewel het even inzakt ergens in het midden eindigt het weer sterk met de wraakacties en de afscheidsbrief. De protagonist is een maf maar geslaagd figuur, de andere personages zijn net wat minder en ook hun acteerprestaties waren soms niet even sterk. De film heeft humor maar chaotische gekte blijft gelukkig uit. Fijne soundtrack ook, met name als hij met de koptelefoon luistert terwijl een vriend van hem op de deur staat te bonken -een verwijzing naar Scarface?- maar ook op andere momenten valt de muziek positief op.

Het is trouwens in relatief korte tijd al de derde of vierde film die ik zie waar dat enorme kerkhof in de heuvels een rol speelt. Het is natuurlijk ook een fotogenieke locatie, maar het valt nu wel op.

Onconventionele film waarvan ik om een of andere reden dacht dat het De Palma's debuut was, maar hij had al wat op zijn naam staan. Het blijkt zelfs een sequel te zijn van zijn werkelijke debuut. Ook met een jonge Robert de Niro. Die werd in zijn beginjaren vaak gecast als sociaal onhandige knakker met een bijzondere moraal, en ook in deze film is hij weer lekker op dreef.

Hi Mom is een wat rommelige satire, waarbij het komische aspect het toch wel moet afleggen tegen de maatschappijkritiek, ondanks de komische gesprekken tussen De Niro en Salt. Dat is vooral te danken aan het sterke en nogal ongemakkelijke deel Be Black Baby, eigenlijk een op zichzelf staande korte film, dat een nogal radicaal theaterstuk vastlegt waarbij het publiek een ongewilde hoofdrol opgedrongen krijgt. Geweldig hoe zij tijdens de performance doodsangsten uitstaan om na afloop vol lof te spreken over het stuk, wat dan weer tot smalende reacties leidt van de acteurs. Nog steeds behoorlijk actueel, in de VS dan toch.

Malick maakt films met een christelijk-spirituele inslag, om het zacht uit te drukken. Ik kan me voorstellen dat gelovigen daar inspiratie uit putten, maar ik kon me er maar moeilijk in verplaatsen, in Franz. Waar ik eerst bewondering had voor zijn standvastigheid en het tegen de stroom inzwemmen, met alle nare consequenties van dien, sloeg hij wel erg door, door liever te sterven dan een eed af te leggen waar hij niet achter stond. Hij doet me daarom denken aan gevangen genomen christenen uit vroeger tijden, die liever stierven dan hun geloof af te zweren- en tegenwoordig als martelaar te boek staan. Ik kan me dan toch meer vinden in de priester- het zijn niet de woorden, maar je hart dat de waarheid spreekt, of iets van die strekking. Want hoe moest het nou verder met zijn weduwe en drie piepjonge kinderen? Hoe langer ik er over nadenk hoe minder begrip ik heb, en ik zou ook niet graag een religie aanhangen waarin je wordt geacht zo makkelijk afstand te doen van het leven. En al is "geacht" dan misschien niet het goede woord, het wordt wel nadrukkelijk in de schijnwerpers gezet.

Een ander kenmerk van Malick, een beeldenpracht ondersteund door stemmige muziek, beviel uiteraard wel en maken veel goed. Verder sluit ik me aan bij anderen die de mix van Engels en Duits een rare keus vonden- zeker gezien de vrijwel volledig Duitstalige cast had Malick er toch voor kunnen kiezen de hele film Duitstalig te houden. Zou ook geen unicum zijn voor een Amerikaanse film, een andere voertaal dan Engels, denk aan Apocalypto of Letters from Iwo Jima, en het had hier echt beter gepast.

Leuke film over volwassenwording, iets wat een beetje vreemd is misschien met een 30-jarige hoofdpersoon, maar anders kan ik het toch niet zien. Zoals wel vaker in Amerikaanse films wordt een betrekkelijk succesvolle ondernemer -eigenaar van een alternatieve platenzaak met ruim appartement in Chicago- een beetje als loser gekenmerkt. Zijn rivaal is gelukkig geen snelle advocaat of zo maar een soort ademcoach-achtige goeroe, een leuk rolletje van Robbins.

Aardige grappen in de platenzaak, waarbij “Dick” de beste momenten had, en geinige top 5 lijstjes, omlijst door een leuke maar ook weer niet briljante soundtrack (het eindconcert is wel een anticlimax) maken dit een genietbaar filmpje. Cusack is wel een beetje een irritante gast door die combinatie van zelfmedelijden en egoïsme, maar ook wel weer herkenbaar.

Interessante docu over de Norteast High School in Philadelphia. De school kreeg n.a.v. deze film nogal wat kritiek te verduren maar ik vond het nog wel meevallen. Veel zaken waren gewoon herkenbaar: de discussie tussen de jongen die vond dat hij niks verkeerd had gedaan en de leraar die hem bestraffend toespreekt wordt waarschijnlijk overal ter wereld dagelijk gevoerd. Wel wat zaken die nu erg ouderwets overkomen: de meisjes die gracieus leren te lopen, de rok onder de knie. Verder valt op hoe slank de meeste leerlingen waren, tegenwoordig kampt een op de drie Amerikaanse tieners met overgewicht. Het is 1968, en zaken als de moord op Martin Luther King, Vietnam en de Space Race worden aangestipt, maar aan flower power deed men kennelijk niet- of dat was meer iets van de universiteiten.

In 1994 kwam Wiseman overigens met een deel 2, die film duurt wel drie keer zo lang en gaat over een andere school.

Deed me in het begin denken aan The Bothersome Man, vooral qua setting en sfeer. Maar deze vliegt, nog meer dan die film, volledig uit de bocht na een intrigerend eerste 3 kwartier. Ik ben niet bekend met het werk van Ballard, maar afgaande op deze verfilming valt hij onder de categorie “moeilijk verfilmbare auteurs”, net als bijvoorbeeld Kurt Vonnegut en Douglas Adams.

Met acteurs en cinematografie is niet zo veel mis. Iemand vergeleek het spel van Hiddleston al met Fassbinder, daar moest ik ook aan denken, fijne onderkoelde stijl. Grappig om Jeremy Irons weer eens tegen te komen, al kon hij niet veel met zijn rol. En het is allemaal stijlvol gefilmd, wel wat veel slowmo te pas en te onpas, maar High-Rise heeft zeker kwaliteiten. Erg fijne soundtrack ook. Maar ja, het verhaal- een vage dystopie met een flat als metafoor voor de maatschappij die gaandeweg verandert in totale anarchie- dat klinkt op papier leuker dan wat er uitkwam. Ook totaal onvergelijkbaar met A Clockwork Orange, een vergelijking die ik hier en daar tegen kom, een boekverfilming die trouwens wél goed uitpakte.

Een film met een gestage opbouw waarbij het me de bedoeling lijkt dat de kijker gaat twijfelen aan Lorenzo’s geestelijke gesteldheid, en net als de advocate geschokt of op zijn minst verrast is als hij toch gelijk bleek te hebben. Daarin is El Hijo niet geslaagd vind ik, bijna alle gebeurtenissen bezien we vanuit zijn oogpunt en dat zijn vrouw issues had is al snel duidelijk. Bovendien zijn de gebeurtenissen ondubbelzinnig, er was eigenlijk geen enkele twijfel, de onnodig warrige vertelstructuur ten spijt. De kijker is dus al vanaf het begin zwaar op de hand van Lorenzo, en ik verwachtte toch een soort geniale twist tegen het einde die dus uitbleef.

Wat dan overblijft is een thriller zonder poespas die aandacht schenkt aan de onmacht van vaders met een labiele echtgenote: de mannen die in Batman kostuum de Dom beklimmen enzo. En Argentijnse mannen waarschuwt tegen exotische (zij het nogal kleurloze) Scandinaviërs.

Wat er gebeurt er als je een sadist macht geeft- het is een dankbaar thema in nogal wat films. En het leger is natuurlijk bij uitstek een geschikte plek voor gemankeerde figuren om hun frustraties te botvieren op ondergeschikten. The Hill is een pakkend drama met sterk spel van de hele cast. Ian Hendry speelt een voortreffelijke gluiperd, dat soort rollen moet toch wel het leukst zijn om te spelen lijkt me. Leuke bijrollen ook van o.a. Ossie Davis als de donkere soldaat die met onverbloemd racisme te maken krijgt (en dan te bedenken dat Caribische strijdkrachten in het Britse leger over het algemeen vrijwilligers waren) en Roy Kinnear als de egoïstische Monty. Ook mooi, het felle meningsverschil tussen Wilson en Harris ten overstaan van al het personeel en alle gevangenen, vermomd als gekscherend geplaag. Ander opvallend moment: het grapje over de douche ("It's gas!"). Dat de Britse regering ervan wist is bekend, maar zouden Britse soldaten zo tegen het einde van WO2 al volledig op de hoogte zijn van het bestaan van de gaskamers?

Smetteloze zwartwit fotografie, en de camera zit er dicht op en zorgt voor een claustrofobisch sfeertje.
Het einde is wrang, maar in mijn ogen perfect, ik zou in ieder geval geen beter einde kunnen bedenken.

Sterke film wel met overtuigende rol van de Filipijnse ster Nora Aunor. Een film over massahysterie, prostitutie (in de meest ruime zin), devotie en (bij)geloof. Nogal wat mensen in beeld die daadwerkelijk wel hulp, al dan niet in de vorm van een wonder, nodig leken te hebben. De vrome Elsa krijgt wat tegenwicht van de meer wereldse Nimia, maar die verhaallijn komt nooit helemaal tot ontwikkeling. De rol van de regisseur als toeschouwer en buitenstaander kwam ook niet helemaal uit de verf. Film had dus wel iets bondiger gemogen, maar het sterke einde vergoedt wel het soms al te kabbelende tempo. Muziek, vooral ijl vrouwengezang, past wel bij het thema.

Wie mooie plaatjes van het Filipijnse landschap verwacht komt bedrogen uit, het stadje waar de handeling plaatsvindt nodigt niet bepaald uit tot een bezoek.

Leuk om Bruno Ganz in een wat oudere rol te zien en Peter Falk speelt zichzelf naar behoren, maar ik vond het verder maar een gekunstelde film die me weinig tot niets deed. Een taaie zit ook door de lange speelduur en veel scenes die volledig langs me heen gingen of de verkeerde snaar raakten. Ik veerde alleen even op bij de optredens.

Wenders is een van die hooggewaardeerde regisseurs waarbij ik "het" kennelijk niet zie of voel. Zijn beeldpoëzie is me te lyrisch vermoed ik, te clean ook. Zijn docu Salt of the Earth vond ik ook verre van briljant maar wel te genieten, maar zijn films vallen tot nu toe ronduit tegen. Ik zet ze ook misschien niet op het goede moment op want ik word tijdens het kijken altijd overvallen door een slaapaanval- of zou het aan zijn films liggen? Ik zal Der Amerikanischen Freund nog wel een keer willen herzien, volgens een gewaardeerde kennis zijn allerbeste, en ik ben nog steeds wel benieuwd naar ander (oud) werk als Die Angst des Tormanns beim Elfmeter, Alice in den Städten en Im Lauf der Zeit, maar vooralsnog blijft het bij magere zesjes.

Er zijn best wat foto's bewaard gebleven van Adèle H. en ze was toch bepaald niet foeilelijk zoals pippo opmerkt. En als het súperbetrouwbare Wikipedia opmerkt "Adèle ... was known for her beauty and long dark hair" dan lijkt me Adjani een prima keuze voor de rol, zij het wel erg jong. Zij doet het trouwens meer dan goed in de rol van deerne met mentale problemen. Je ziet die Pinson ook denken "wat heb ik nu weer aan mijn broek hangen"

Zo is L'Histoire d'Adèle H. best intrigerend, maar het tragische verhaal is aan de magere kant -Victor Hugo is natuurlijk ook niet meer de ster van weleer, hij zal niet veel meer gelezen worden, dus als de identiteit van Adèle dan eindelijk wordt onthuld zal menigeen dat met een schouderophalen aanzien. Het constante geswitch tussen Engels en Frans is niet helemaal consequent.

Na een interview met Serra te hebben gezien was ik wel benieuwd naar deze film, maar hoewel het niet tegen viel had ik toch op iets meer gehoopt. Mooie scenes (het bos, het kampvuur) worden afgewisseld met wat saaie stukken en nauwelijks te volgen nachtsequenties. Het lijkt er op dat er alleen met natuurlijk licht is gewerkt en dat geeft de film een mooie warme sfeer, maar als het donker is moet je maar raden wat er gebeurt.

Casanova is een manisch-depressieve figuur die zijn knecht, een soort Sancho Panza, als klankbord gebruikt en tot allerlei inzichten komt, zoals dat het schemerlicht in een bos doet denken aan ondergoed. Best amusant, maar ook nogal gekunsteld. Overigens nemen de dialogen tussen hen in de tweede helft af, waarschijnlijk afgeleid door de jonge vrouwen die op de boerderij rondlopen waar ze te gast zijn. Daar doet dan ook graaf Dracula zijn intrede, maar diens inbreng moet niet overschat worden. Vond het overigens wel leuk om eens een film geheel in het Catalaans te zien/horen, dat een beetje klinkt als een vreemde kruising tussen Spaans, Italiaans en Portugees.

Na recentelijk veel vroeg werk van Cronenberg te hebben (her)zien, was ik wel benieuwd hoe A History of Violence me nu zou bevallen. Ik zag de film 15 jaar terug en was toen wel onder de indruk, maar helaas blijft er nu niet veel van over. Het begint nog steeds prima, intrigerend zelfs, ondanks het wat voorspelbare zijplotje met de gepeste zoon van Tom, maar het tweede deel is weinig overtuigend. Eigenlijk zakt het in vanaf de dood van Harris. De veelgeprezen Hurt vond ik vooral merkwaardig in zijn rol als Richie, hij deed me nogal denken aan Will Ferrell. Leuk dat hij eens een totaal ander personage speelt maar een Oscarnominatie...?

Slecht is het zeker niet, er is de nodige actie en Mortensen doet het aardig in de hoofdrol, en met anderhalf uur duurt het allemaal ook niet te lang. Maar herziening heeft de film, althans voor mij, geen goed gedaan.

Zeer fijne film inderdaad, met een leuke, atypische rol van John Hurt en een grappige vroege rol van Mr Orange. Maar Stamp was met name fantastisch als boeddhistische ex-crimineel die zijn noodlot met een ergerniswekkende glimlach tegemoet gaat. Tot hij daadwerkelijk een pistool op zich gericht weet, dan neemt overlevingsdrift het toch over. Geweldige scène. Mooi geschoten film ook, en leuke situaties en dialogen die doen denken aan de jaren 90 misdaadkomedies waar Tarantino groot mee werd. Het is niet voor niets dat deze film in diens Coolest Movies of All Time lijstje staat. Mooie score mag ook nog wel vermeld worden.

Jammer van het einde, dat ik een beetje zwak vond, en een bijna beledigend klein rolletje van de grote acteur Fernando Rey.

Mooi klein filmpje over gesmoorde ambitie en zelfopoffering. Al in het begin zie je hoe de zoon wordt opgezadeld met een loden last; hij moet presteren, een groot man worden, om de offers van zijn moeder te kunnen verantwoorden. Japan was toen ook al een prestatiemaatschappij, en succes een must. Ozu oordeelt niet over deze prestatiedruk, maar lijkt wel te willen waarschuwen voor al te hoge verwachtingen van de trek naar de grote stad. Of de moeder uiteindelijk ontgoocheld is of niet blijft in het midden. Na het ongeluk lijkt ze eerst wel trots te zijn, haar zoon is misschien niet maatschappelijk geslaagd, hij is in elk geval een goed mens. Maar de laatste scene suggereert toch dat de teleurstelling overheerst.

Het wordt zoals Ozu eigen is heel subtiel gebracht, traag, met veel statische shots en lang uitgesponnen scenes (waaronder een aparte bioscoopscene waarin je meekijkt naar een Duitse operette- niet vertaald of nagesynchroniseerd) en in een rustig verteltempo, maar het is wel een stijl waar ik van houd.

Prachtige poster trouwens.

Pas de eerste keer dat ik een film in 3D zag en viel me niet tegen. Wel af en toe versnelde loopjes die niet leken te kloppen maar verder zag het er gelikt uit. Verhaal valt wel wat op aan te merken, maar dat komt waarschijnlijk omdat de bron een kinderboek is, dat soms toch als serieuze vertelling wordt gepresenteerd. Dan vallen de fratsen van o.a. Radagast en Bombur wat uit de toon. Hoogtepunten waren voor mij toch wel de scene met Gollem en de scenes in de Ork-grot. Begin en het stuk in Rivendel waren wat saai, en de Warg-rijders kwamen net wat te vaak in beeld.

@Pitakaas: Jackson heeft wel degelijk een ingetogen film gemaakt die zeer de moeite waard is nl Heavenly Creatures.

The Hobbit was zoals verwacht een mooie vormgegeven film, waarin Freeman weer laat zien dat hij de meest hobbit-achtige acteur van allemaal is, en waarin de actie verder de boventoon voert. Het begint waar deel 2 eindigt, dus je zit meteen in een spectaculaire scene. Ook de veldslag zag er mooi uit, en de gevechten, met name tussen de hoofd-Ork en Thorin op het ijs waren tof gedaan.

Toch ook wel veel mindere punten. Ten eerste het geluid, alles klinkt een beetje onecht, voetstappen klinken te helder, als een brug instort hoor je in plaats van oorverdovend lawaai een plofje, het geluid staat dan weer te hard dan weer te zacht. Kan aan de bioscoop hebben gelegen, maar het viel me bij eerdere delen ook al op. De soundtrack was volledig inwisselbaar.

Echt een fan van 3D zal ik nooit worden, ook nu weer zag het er vaak cartoonesk uit, en hoewel het soms wel spactaculair is vind ik de extreme details en effecten niet echt veel meerwaarde hebben.

Het scenario was onevenwichtig- de veldslag zag er goed uit maar opeens was die afgelopen, en ging het alleen nog om de man tegen man gevechten tussen de hoodrolspelers. Het gevreesde nieuw aangekomen leger werd binnen 1 minuut verslagen door een paar arenden en wat beren. De wat belachelijke love story tussen de elf en de dwerg bleef ook maar doormodderen. Ook werd er soms te geforceerd een link gelegd met LOTR, zoals die opmerking over Strider/ Aragorn tegen Legolas- was die uberhaupt al geboren tijdens The Hobbit? Ook de cameo van Saruman, Elrond en Sauron leek me er iets te veel met de haren bijgesleept.

Al met al, een redelijke afsluiter van de reeks maar overall is the Hobbit me toch wat tegengevallen.

Dat ze 3 delen maken van een klein boekje wreekt zich, dat was al zo in deel 1, en ook in dit deel weer. Het sleept zich voort- ze melken de formule tot de laatste druppel uit.

Vermakelijk dat wel, en 'natuurlijk' ziet het er allemaal best mooi uit. Maar de draak viel me tegen, en datzelfde geldt voor the Lonely Mountain en Woodland Realm- daar waar ik in de LOTR films het idee had dat ze steeds de juiste snaar raakten, heb ik dat met The Hobbit veel minder. misschien heeft dat te maken met de keus voor 3D en komt het wel over op het grote scherm (ik zag de film op dvd).

Ook een groot minpunt de introductie van Legolas en Tauriel- en de plot tussen Tauriel en Kili is volkomen overbodig. Maar ook Bard met z'n familie, Beorn in mensengedaante, Stephen Frye als de Master of Lake-Town- het is het allemaal net niet, IMHO.

Leuke film die natuurlijk volledig ongeloofwaardig is- het idee alleen al, dat een headhunter op deze manier wordt aangepakt door een GPS-bedrijf- erg professioneel was Greve trouwens ook niet om het even met de vrouw van zn doelwit te doen. Beetje onzinnig allemaal, met wat plotholes (of ik heb ook niet goed opgelet...)- maar hoe kon hij het bewijs verwijderen uit Ole´s huis, Ole was toch al geidentificeerd als verdachte dus zijn huis zou toch al wel doorzocht zijn. En hoe wist hij dat de camera´s weer draaiden- dat was toch alleen als Ole Natasja op bezoek had??

Maar ook zonder vermeende plotholes zit de film vol onwaarschijnlijkheden en met een al eerder aangehaalde dosis geluk (deur van de patholoog-anatoom gaat net open en hij glipt naar binnen, alle aanvallen op zn leven overleeft hij, en dan ook nog terugkeren in zn oude leventje na alle ellende). Maar de film verveelt geen moment en acteerwerk is goed, humor beviel me ook wel. Alleen het zoete einde was dan weer tenenkrommend met als uitsmijter dat hij nu wél blij was met zn 1 meter 68...ik neem aan dat het ironie was.

Niet zo bijzonder deze vroege Ozu, de oudste van zijn hand die ik heb gezien, maar waar andere vroege werken als I Was Born But... en Tokyo Chorus me erg bevielen was dit een moeizame zit. Het verhaal is erg simpel en rechttoe rechtaan, en niet erg sterk geschreven. Zo zien we alleen een handige zakkenrollertruc als bewijs van Kenji's criminele inborst maar gezien het respect dat hij ontvangt liet hij niet met zich sollen. De scenes met Yasua waren nogal saai en Chieko als kwade genius kwam ook totaal niet uit de verf. Ook een beetje al te toevallig dat ze Yesua's collega was én Kenji's partner in crime.

Wel af en toe heel aardig camerawerk en enkele vreemde maar grappige momenten als de gangsters een synchroon dansje uitvoeren ter begroeting. Ook een aantal aparte scenes tussen Kenji en zijn handlanger Senko waarbij me niet duidelijk was hoe serieus het was bedoeld. Verreweg de minste Ozu maar nog steeds wel aardig om gezien te hebben.

Een ode aan het alledaagse en de normale, verre van perfecte, familie.
Wie de buurman/ -vrouw van de Yamaha's eigenlijk is wordt niet duidelijk, maar het is een vrij normaal gezin, waarbij met name de oma voor wat geglimlach zorgt. In plaats van een film is het vooral een serie korte sketches, met een paar wat langere episodes, die doen denken aan de strips in de krant. Soms gaat wel iets lost in translation, vermoed ik althans, want was het nogal clouloos.

De tekenstijl is innovatief en werkt prima. Soms lijkt het alsof echte beelden zijn overgetekend, zoals bij de baseballwedstrijd op TV.

Sterkste stukken vond ik de langere sequenties: de scene in het begin als ze de bruidstaart opsleëen; als Nonoko kwijt raakt en ook wel het stuk met de motorbende (waarbij ik overigens pas na een minuut of wat merkte dat de tekenstijl volledig was veranderd), en verder met name oma's belevenissen. Maar de meeste stukjes hebben wel een zekere charme en herkenbaarheid.

Toch maar een magere 3 sterren, omdat het me als film te weinig boeide- zoals andere users al eerder opmerkten werkt dit beter als losse sketches van een paar minuten dan als film van anderhalf uur.