Opinions

Parijs zoals Amerikanen het graag zien: romantisch en niet al te veel Fransen. Deze kinderlijke voorstelling van de complexe stad die Parijs toch is viel me wat tegen van Allen die ik best hoog heb zitten. Het verhaal heeft een zekere charme en Owen speelt een goede Woody Allen maar het kwam toch te veel neer op namedropping, veel historische figuren voegen niet al te veel toe. Hedendaags Parijs had nog wat humor maar als geheel overtuigt het niet, en het voorspelbare einde kwam niets te vroeg.

Overgewaardeerd, zelfs genomineerd voor een Oscar, geeft nog maar eens aan wat voor mager filmjaar 2011 was. En nostalgiefilms doen het natuurlijk goed in Hollywood.

Loretta Young is inderdaad prachtig hier en -niet onbelangrijk- acteert ook prima. Ook Cortez overtuigt nog wel als Don Draper-achtige gangster, over de rest van de cast ben ik een stuk minder enthousiast. Van Franchot Tone ben ik niet zo'n fan en Andy Devine was totaal niet op zijn plek, die dacht wellicht in een komedie te spelen. Het voelt ook een beetje als een tussendoortje van Wellman, begin jaren 30 was een bijzonder productieve periode maar zijn beste films zijn toch van daarvoor of van daarna. Het begin van Midnight Mary deed het ergste vrezen met die jaarboeken en de vertelling over Mary's leven in de goot in korte fragmenten, maar gelukkig wordt dat concept steeds meer losgelaten en is het uiteindelijk een vrij vlotte, vermakelijke misdaadfilm. Maar het komt niet in de buurt van Wellman's beste werk.

Begon best leuk, met Rush als eenzame superster onder de veilingmeesters. Maar tijdens de film verloor de film steeds meer geloofwaardigheid- niet zo erg bij een lompe blockbuster, wel bij een mysterieuze thriller.

Dat begint al een beetje bij de casting. Want best leuk hoor, een Nederlandse actrice in een internationale productie, het is Sylvia Hoeks gegund, maar ze was overduidelijk niet Brits. Het leidt toch een beetje af dat je het Nederlandse accent door haar (overigens prima) Engels kunt horen. Meer problemen heb ik met de ongeloofwaardige vriendschap tussen Oldman en Robert. Die laatste ontpopt zich tot een soort Cyrano om het seksloze leven van Oldman wat op te zomeren, het voelde allemaal nogal out of character. De grote twist is helaas voorspelbaar maar tegelijk nogal onlogisch. Hoe wist Robert (ervan uitgaande dat die de kwade genius was) van Oldman's geheime schatten? Als er iemand was die een dergelijk kunststukje kon plannen was dat eerder Oldman's partner in crime, Billy (een wat merkwaardige rol van Sutherland). Ik weet trouwens niet hoe dat gaat op veilingen, maar volgens mij zou een dergelijk patroon van bedrog best opvallen bij kunstdetectives, maar goed.

Dat Robert niet alleen het ingenieuze, en goedbeschouwd tot mislukken gedoemde plannetje heeft gesmeed maar kennelijk ook het geld had om een villa 2 jaar te huren, vervolgens een handlanger te laten acteren dat zij de dochter is, ook de klusjesman kennelijk mee weet te nemen (al blijft diens rol onderbelicht), dit alles onder de neus van de ware dochter die alles van een afstandje beschouwt en dan ook nog slaagt in zijn opzet? Vergezocht is een understatement.

Tel daarbij nog de matig geschreven, plot-driven dialogen (wie vraagt in vredesnaam "Has there ever been an open space where you weren't overcome by anxiety?" en een warrig gemonteerd einde en mijn 2,5 ster voelt nog ruimhartig.

Bij vlagen indrukwekkend epos over prins van Wallachië die het opneemt tegen de Ottomanen en daarna tegen de prins van Transsylvanië. Militair ongenaakbaar maar politiek te naief- en hij wordt uiteindelijk vermoord door een bondgenoot.

Interessant gegeven en er wordt groots uitgepakt: enorme veldslagen die meer dan de helft van de film vullen- indrukwekkend met name door het gebruik van duizelingwekkende aantallen figuranten, soldaten uit het Roemeense leger van Ceausescu.

Mooie opnames op locatie. in o.a. Praag en Istanbul, en sowieso veel zorg besteed aan details. Acteerwerk is OK maar het is allemaal nogal droog. Mihai wordt geportretteerd als zwijgzame, moedige en ernstige man en zijn manschappen zijn al even zwijgzaam, moedig, en ernstig. en trots niet te vergeten. Mannen uit een stuk, waar je er niet genoeg van kan hebben als land in tijden van nood. Veel heroiek dus, en er zit ook uiteraard een nationalistisch sausje overheen maar ik vond het niet al te storend.

Niet echt een film die ik nog snel zal kijken maar de moeite waard voor wie van Middeleeuwse veldslagen houdt.

Fraai geschoten drama over ontluikende seksualiteit in het Oude Griekenland - het had overigens net zo goed 1960 kunnen zijn, verwacht geen historisch drama.

Het verhaal is simpel: een variant, of liever, twee varianten op het aloude thema boy meets girl, boy loses girl. Dialogen zijn spaarzaam, de regisseur is meer geïnteresseerd in het tonen van kinderlijke onschuld gekoppeld aan zinnelijkheid. Het is een spel van aantrekking en afstoting, met een nogal deprimerend einde als de jonge herder er getuige van is dat zijn vriendinnetje verkracht wordt door een andere herder- al snel wordt de verkrachting een liefdesspel en gedesillusioneerd verdwijnt de herder in de golven. Een tweede vertelling, over een mede-herder die in de ban raakt van een jonge getrouwde vrouw, loopt beter af (al hangt dat ook van je POV af).

Mikres Afrodites heeft een aangename soundtrack, toont fraaie zwart-wit beelden van een uitgedroogd Rhodos, met acteerwerk dat wat wisselvallig is (het jongetje overtuigde niet echt). Conclusie: een aardige kennismaking met het werk van Koundouros.

Prima vermaak dankzij alle onnozelheden, waarschijnlijk allemaal al genoemd maar toch nog even een kleine greep: de tenniswedstrijd, "Basterrrrrd!!!!", alles met de tuinman (die ondanks zijn gebalde vuisten en vuile blikken de onschuld zelve blijft), alle conversaties van de politie ("he's a good kid and we might need him"), de kung fu leraar, het uit het zwembad vissen van een slachtoffer met een schepnetje, het absurde einde niet te vergeten, waarbij de fun vergroot wordt door de talentloze acteurs en de maffe dialogen. Ook vermeldenswaardig: het gebrek aan geloofwaardige verdachten, waardoor je al vanaf het begin weet wie de dader is. De kills zijn in hun belachelijkheid nog vrij creatief maar de gore is net als alles aan deze film vooral grappig.

Eigenlijk zou dit hooguit één ster verdienen, maar ik heb toch eigenlijk een prima filmavondje gehad, dus verdubbel het toch maar naar een ruime 2.

Mildred Pierce, de naam ken ik al van voordat ik serieus films ging kijken dankzij het gelijknamige liedje van Sonic Youth (tip: kan je baby de slaap niet vatten, zet het gerust op). Ik heb de film ook al eens gezien, volgens mijn stemgeschiedenis ergens in 2011, maar ik kon me er eigenlijk niks van herinneren. Het zal uit mijn periode van na-het-uitgaan-nog-even-een-film-aanzetten dateren.

Ik had hem wel goed op waarde geschat want 4 sterren blijven wel staan, vooral dankzij de sterke vrouwenrollen met voorop natuurlijk Joan Crawford, maar ook Eve Arden met haar geestige oneliners doet het meer dan prima en Ann Blyth, 94 inmiddels, speelt een heerlijke rol als vals kreng. De mannen blijven wat achter, al kon ik ook wel lachen om de immer opgeruimde Jack Carson die zelf ook wel weet dat hij een foute gast is en daar prima mee kan leven. Er zitten ook best een aantal memorabele scenes in, sowieso de eerste 15 minuten, maar ook de confrontaties tussen moeder en dochter en alle scenes met Arden.

Overigens is mijn theorie dat de dochter een ondode vampier was, want zij was de hele film, die toch een half decennium beslaat, sweet seventeen, terwijl ze later zelfs 16 kaarsjes mocht uitblazen- alleen mogelijk voor degenen die zich voeden met maagdelijk bloed.

Variant op het noir-genre van de Coen brothers levert een mindere film op dan ik van ze gewend ben. Het verhaal is net niet interessant genoeg- de hoeveelheid twists en turns werden op een gegeven moment wat saai- en het maakte me ook weinig uit wie wie nou precies vermoord had.

De humor werkte soms wel maar niet altijd (de onbetrouwbare burgemeester en politiecommisaris, de te aanwezige Polito, de kluchtige shootouts), een serieuzere toon had niet misstaan.

Grootste minpunt vond ik Marcia Gay Harden, bepaald geen femme fatale en de scenes tussen haar en Byrne waren passieloos en ronduit vervelend.

Pluspunten: de verveelde wisecracks van Byrne, de mooie shots en stijlvolle aankleding.

Knap drama uit Zuid-Korea, inmiddels toch wel een topland te noemen op cinemagebied. Dat ontzettend dramatische dat altijd enigszins onderkoeld blijft en ook wel het lugubere dat veel Koreaanse films kenmerkt trek ik op een of andere manier erg goed. Voeg daarbij de altijd wel aanwezige zwarte humor (in deze film dan wat minder aanwezig) en een aantal fijne acteurs.

Secret Sunshine is een nogal cynische titel want wat de hoofdpersoon overkomt is kil en duister waar nog geen lichtpuntje te bekennen valt. Daar kan de grenzeloos optimistische Koreaanse kerk ook weinig aan veranderen. Ik moet zeggen dat ik ook even klaar was met die blijmoedige kerkgangers, al was het moment dat June van haar geloof viel natuurlijk nooit zo ingrijpend geweest zonder die lange inleiding vol blakend geloof en vertrouwen.

Do-yeon Jeon is fantastisch als June, een door verdriet en schuldgevoel verteerde vrouw, en hoewel het schuldgevoel niet expliciet genoemd wordt is dat toch een leidend thema. Zij had haar zoon immers mee naar deze plek genomen omdat, parafraserend, kinderen op echte grond moeten spelen- het laatste shot van de onbewogen dode aarde deed mij aan die uitspraak denken. En zij liet hem natuurlijk alleen thuis, sterker nog zij sprak haar zoon en zei dat hij een man moest zijn toen hij haar belde- omdat hij vreemde geluiden hoorde? Zij speelt erg overtuigend, en krijgt goed tegenspel van Kang-ho Song, die laatst ook weer schitterde in Parasite en hier een wat sneue goedzak speelt.

Zwart-komische film met vertrouwde gezichten Giannini en Melato uit Swept Away, die ook in Mimi weer een leuke chemie hebben. Giannini is vooral goed op dreef als in zijn kuif gepikt alfa-mannetje. Hij speelt weer een nogal hypocriete en lompe gast, je zou het Siciliaans temperament kunnen noemen maar dan met zo'n geslagen hondenblik, die wel op mijn sympathie kon rekenen. Hij komt tot een bizarre wraak, waarin een belangrijke bijrol is weggelegd voor Elena Fiore- een actrice met een nogal onconventioneel uiterlijk om het maar netjes te zeggen (die ook vaker opduikt in Wertmüller's films). De naaktscène waarop de kijker wordt "getrakteerd" is wel duidelijk met een stand-in, maar hoe dan ook: de wraak smaakt allesbehalve zoet.

My Name is Nobody kent twee grote problemen: het verhaal en het ontbreken van een aansprekende tegenstander.
Het verhaal is redelijk stompzinnig. Een jonge revolverheld met de naam Nobody wil dat zijn held zich onsterfelijk maakt door het op te nemen tegen een mythische bende van 150 bandieten. Nobody wordt gespeeld door Terence Hill, de helft van de Vier Vuisten, en hij gaat dan ook vooral de komische toer op. Dat werkt een enkele keer zoals de bierglazenwedstrijd, maar meestal niet, met name die scenes in de kermissetting waren vermoeiend. Henry Fonda speelt de oude revolverheld, maar die lijkt niet erg geïnspireerd. Als je zijn rol vergelijkt met die in OATITW is dat ook niet zo verwonderlijk.

Het tweede punt gaat weer naar die bende van 150 man. Ze worden vooral galopperend in beeld gebracht, en dat zijn op zichzelf best aardige scenes, maar ze doen verder eigenlijk niet zo veel. En dat de revolverheld ze afschiet zonder ander motief dan zich onsterfelijk maken is nogal twijfelachtig. Sullivan die even de rol van nemesis lijkt te spelen is uiteindelijk niet veel meer dan een voetnoot.

Muziek speelt een grote rol, Morricone schiet eigenlijk altijd wel raak met zijn scores, vooral het vrolijke en herkenbare nummer van Nobody vond ik geslaagd. Voor de andere thema's citeert Morricone toch wel flink uit eigen werk. Soms wordt de juiste snaar geraakt, maar over de hele linie toch een flinke tegenvaller deze film. Was in mijn herinnering een stuk beter.

Dit schreef ik bijna op de kop af 11 jaar geleden bij A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (1995):

"Binnenkort in ieder geval "Il mio viaggio in Italia" kijken

Het heeft dus wat langer geduurd, maar heel fijn deze documentaire van de cinefiele regisseur over de Italiaanse cinema. Scorsese is duidelijk wat hij ermee beoogt: mensen (vooral jongeren) enthousiasmeren voor, in dit geval Italiaanse, klassiekers. Zijn keus is wellicht wat conservatief in de zin dat hij alleen de grootste namen behandelt, maar hij spreekt vanuit zijn persoonlijke ervaring over film en zo gek is het ook niet als je de geschiedenis van de cinema van een land in een paar uur moet vertellen dat de grote namen aan bod komen. Ik zou oprecht verbaasd zijn geweest als hij op de proppen was gekomen met Bava of Argento, had eerder gerekend op Pasolini en Rosi.

Scorsese geeft wel heel veel weg, en het is daarom af te raden deze docu te kijken als je de meeste films die hij bespreekt nog niet hebt gezien- dat is een beetje paradoxaal want hij wil dus juist mensen die niet bekend zijn met Italiaanse klassiekers ertoe bewegen die te gaan zien. Met name Europa '51, Stromboli, I Vitteloni, Senso en Voyage in Italy worden bijna volledig uit de doeken gedaan, dat had wel wat minder gemogen. Maar verder een boeiend en persoonlijk verhaal, en wat is Italië toch een rijk filmland als je na afloop even de films nagaat die nog niet eens genoemd zijn. Kreeg tijdens het kijken veel zin om films als l'Avventura, La Dolce Vita en 8 1/2 weer te kijken, en ook films waar ik niet zo enthousiast over was zoals Paisa toch weer eens een kans te gunnen.

Tussen zijn twee bekendste films maakte De Sica Miracolo a Milano, en dat is even andere koek. Geen neorealistisch melodrama, maar een optimistisch, blijmoedig, magisch-realistisch sprookje.

Hoewel de film best aardig is vond ik het wat al te zoet en naief, deze poor man's Mary Poppins. Effecten op het eind als het leger havelozen zingend opstijgt (waarheen eigenlijk? Het paradijs?) helpen ook niet echt mee.

Vermakelijk maar kan bij lange na niet op tegen De Sica's meesterwerken Ladri di Biciclette en Umberto D.

Behoorlijk intens. Film begint prima, met de drie agenten die door hun wijk rijden. De nieuweling die uit de provincie komt en verbaal nog niet helemaal opgewassen lijkt tegenover de grappenmakende maar onsympathieke Chris en diens kompaan. Ik dacht eerlijk gezegd dat het de nieuweling zou zijn die alles verprutst (ik las eens dat het een probleem is in de banlieus dat de agenten vaak niet uit Parijs komen en vaak geen weet hebben van de grotestadsproblematiek of culturele verschillen), maar die blijkt juist de enige met een beetje karakter te zijn. Het dreigt halverwege de verkeerde kant op te gaan met een niet helemaal overtuigende zoektocht naar een circusleeuw en daarna naar een drone. Maar gelukkig is de laatste akte erg sterk, beklemmend, waardoor ik uiteindelijk toch tot **** kom.

Film die qua structuur en plot nogal lijkt op de serials van Feuillade een decennium eerder. Met als twist dat een groep kwaadaardige kapitalisten moet worden bestreden die de communistische heilstaat bedreigen met biologische oorlogsvoering. En dat de helden Amerikaans zijn, toch best bijzonder voor een Sovjet-propagandafilm maar geheel in lijn met de internationale aspiraties. De film duurt behoorlijk lang en het was soms wat onduidelijk wie nu weer precies achter wie aan reed/ rende/ galoppeerde, maar er zitten leuke scenes in met voldoende afwisseling en af en toe knappe stunts. Favoriete scene is denk ik de paniek op het pestschip in deel 2, met het kroeggevecht in het eerste deel als goede tweede.

De actrice die Miss Mend speelt maakt geen overweldigende indruk. Ook Barnet en Fogel als de twee helden zijn niet heel memorabel, al voldoen ze wel en is met name Barnet behoorlijk atletisch. Als ik dan toch een acteur moet noemen die er bovenuit stak is dat wel Sergey Komarov als de sinistere Chiche.

Overigens verbaas ik me over de titel. De Engelstalige dan. Want voor zover ik weet zijn het twee reporters en een kantoorklerk die Miss Mend bijstaan, waar die derde reporter vandaan komt is me een raadsel.

Een origineel idee, een zombie die als een soort slaaf annex huisdier wordt opgenomen door een gezin, die wordt vernederd, mishandeld en verkracht en dat alles gelaten ondergaat. Sterk ook hoe de soundtrack vooral bestaat uit het monotone, zinloze geschrob, en het zwart-wit heeft een meerwaarde alles er nog troostelozer uit te doen zien. Helaas werkt het drama niet voor mij. De dood van het jongetje die dan binnen een minuut in een zombiekind wordt getransformeerd wordt bijna schouderophalend geaccepteerd, en dat het ondode ventje vervolgens de zombie als zijn moeder beschouwt leidt vooral tot een hoop gekrijs van zijn hevig overacterende mensenmoeder. Ook wordt op het einde het rustige tempo volledig losgelaten en vliegt de film serieus uit de bocht.

Aardig inkijkje in de psyche van een steeds verder afglijdende, geradicaliseerde werkeloze arbeider en de reactie van moedertje staat. Knut heeft het marxisme omarmd om zijn woede op alles en iedereen, met name alles wat riekt naar burgerlijkheid, te ventileren. Daar waar zijn kameraad het marxisme toch vooral lijkt te zien om meisjes mee in bed te krijgen neemt Knut het allemaal een stuk serieuzer. Hij spreekt onbekende mensen op straat aan, is agressief en dominant, en gesprekspartners "uit het veld" krijgen steevast de wind van voren. Ik vond die gesprekjes met functionarissen en psychologen wel interessant, goed geacteerd dat ongemak waarbij je de ander ziet worstelen het gesprek richting de gebaande paden te leiden, terwijl Knut weer eens wat hoogdravende woorden gebruikt ten aanval op de maatschappij, en zichzelf bozer en bozer maakt. Acteurs gebruikten hun eigen teksten zo valt in het begin te lezen, wat doet vermoeden dat Knut Pettersen dichtbij zijn personage stond.

Mijn sympathie lag niet bepaald bij Knut, toch is het einde wrang: de maatschappij weet niet wat ze met hun Knuts en aanverwanten aanmoet, en dan stoppen ze hem dus maar weg in een gesloten afdeling. En dus komt Knut vanwege een welgemikte vuistslag, en (vooral) zijn onaangepaste gedrag daarna, in een inrichting terecht.
De mishandeling uit de titel slaat dan ook zowel op het geweld van Knut als op de reactie van de staat (het systeem). Benieuwd wat professionals in de psychiatrie van deze film vinden. Hij staat nog op Netflix.

Ik zal ook eens origineel uit de hoek komen en dit de beste van de trilogie noemen. Het eerste deel is duidelijk een inleiding, het tweede deel vond ik de minste, ook al omdat alle actie zich afspeelt in het pikkedonker (toen Musashi in deel 3 in het bootje aankwam in de schemering dacht ik "het zal toch niet", maar gelukkig, het zou niet. Een perfecte climax trouwens, erg mooi gefilmd ook).

Neemt niet weg dat ik over de hele linie wel wat teleurgesteld was.
Naast de veelgenoemde en zeer terechte klacht over de duisternis vond ik de karaktertekening aan de zwakke kant. Otsu maakte het wel het meest bont met haar wispelturigheid, beetje aan emotionele chantage doen en non dreigen te worden maar ultima hora snel terugkrabbelen. Om nog maar te zwijgen van haar te ver doorgedreven (maar uiteindelijk toch wel succesvolle) playing hard to get-tactiek. Ook van Akemi kon ik maar moeilijk hoogte krijgen, maar bij haar personage paste dat meer.

Verhalend was de trilogie ook niet even sterk. Zo lijkt de trilogie aanvankelijk over de belevenissen van twee vrienden te gaan, Musashi en Matahachi, de tweede raakt echter steeds meer op de achtergrond en in deel 3 wordt hij niet eens meer genoemd? In deel 3 duikt dan wel ene Kohei op die kennelijk wraak wil nemen op Musashi omdat die zijn broer zou hebben gedood. Hij zou ook de moeder van Akemi hebben gedood. Beide broers waren bovendien verantwoordelijk voor de dood van de vader van Akemi. Best een belangrijk personage kortom, die Kohei, maar zo snel als zijn verhaallijn verscheen zo snel verdween ze weer.

Door de sterke laatste akte en de als altijd voortreffelijke Mifune (eervolle vermelding ook voor Koji Tsuruta) kom ik toch wel op een ruime voldoende uit, maar voor de trilogie als geheel zou ik een 6-je geven.

Mooie film over een onderwerp waar veel stervelingen ooit mee te maken krijgen- ziek worden en overgeleverd zijn aan de grillen en bureaucratie van het ziekenhuis. Ik vond de volkomen machteloosheid van Mr Lazarescu (what's in a name) mooi getroffen- hij probeert zijn waardigheid te behouden, maar verliest die gaandeweg steeds meer. Schrijnend en helaas ook realistisch.

Maar ondanks de kritiek op de Roemeense gezondheidszorg is er gelukkig ook ruimte voor menselijkheid, in de vorm van de de behulpzame buren, de eerste hulp, een meewerkende arts.

De nachtmerrie-achtige zaterdagavond wordt gefilmd in sobere, lange takes, waarbij ook verder niet ter zake doende gesprekjes tussen verplegend personeel, een-tweetjes tussen artsen, lange stiltes en wachttijd zonder onderbrekingen getoond worden, wat het realisme goed doet.

Knap geacteerd door met name Ion Fiscuteanu, die niet lang na deze film overleed - nota bene aan darmkanker.

Helemaal eens met de kritiek op de casting. Baseheart is te oud (en ook te vlak) en Peck te jong voor zijn rol. Al zegt leeftijd ook weer niet alles, Orson Welles was ook pas een jaar of 40 terwijl hij toch een aardige rol heeft als oude priester. Mooie scene was dat ook, in die als schip ingerichte kerk. Peck doet het ook weer niet zo slecht maar Ahab was toch een mysterieus, larger than life figuur, en van dat mysterie blijft net te weinig over. Al was zijn einde, vastgebonden aan Moby Dick, wel weer geslaagd.

Verder is Moby Dick een degelijke avonturenfilm met een religieuze en filosofische ondertoon. De jacht op de walvissen zag er wel erg realistisch uit en ik vroeg me tijdens het kijken regelmatig af of het geen beelden waren van echte walvissen. Het blijken bij nader inzien inderdaad geen special effects. Treurig maar ja, andere tijden...

Pabst's enige Hollywood film is best de moeite waard. Het is een vrij typisch rise & fall verhaaltje over een ambitieuze opportunist die zorgvuldig bouwt om binnen een paar uur vrijwel alles te verliezen. Zoiets verzandt al snel in een voorspelbaar en clichérijk geheel en helemaal gevrijwaard daarvan is A Modern Hero dan ook niet maar mede dankzij de snelle pacing en korte speelduur verveelt het geen moment. Pabst moest kennelijk een kort werkje afleveren want het verhaal wordt op sommige momenten in sneltreinvaart verteld.

Barthelmess is geen A-list acteur maar doet het toch best aardig, hij is niet heel sympathiek maar ook weer geen niemandontziende eikel, hij weet zijn personage een juiste dosering van tragiek en character flaws mee te geven. Hij krijgt goed tegenspel van de vrouwelijke leads waarbij Muir iets te heilig is misschien. Rambeau valt op als de door het leven getekende moeder.

Leuke klassieker waarbij geslaagde gags worden afgewisseld met melodrama en maatschappijkritiek. Chaplin stond natuurlijk bekend als rooie rakker, en ook hier laat hij zich zien als anti-autoritair en kritisch op het kapitalisme. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat de hele film zich in de fabriek afspeelde, maar dat besloeg maar een relatief klein deel. Niet erg, de rest van de film heeft gelukkig ook genoeg te bieden. Goddard is een charmante verschijning, en Chaplin is in vorm met zijn silly walks en quasi-onhandige charme. Zijn gestuntel, of het nou met een gebraden eend, een stel tangen of op rolschaatsen is, blijft aandoenlijk.

Overigens vond ik de geluidseffecten zoals bij de eetmachine, en ook de enkele gesproken zinnen in het begin, weinig toevoegen, maar gelukkig bleef dat binnen de perken. Modern Times werkt duidelijk beter als zwijgende film.

Een (prachtige) titel die ik een tijdje terug tegenkwam toen ik eens op zoek ging naar de beste Nederlandse films volgens TSPDT. En nu gratis te zien op de site van EYE!

De documentaire geeft een beeld van de koloniale tijd in Nederlands-Indië in de jaren 1912-1933. Veel beelden van productieprocessen (suiker, treinen, katoen, een hallucinant beeld van een gigantische villa in aanbouw), vaak onder toezicht van in koloniaal uniform gestoken Nederlanders. Maar ook zie je de kerstening van Indonesiërs door een zendeling, een groep lepra(?)-lijders (waaronder zeer jonge kinderen), en ook nogal wat dierenleed. Een beeld dat ook wel bijblijft is dat van een jong kind dat eerst aan de borst van zijn moeder lurkt en daarna aan een sigaret. Vrij bizar.

De geluidsband is ingetogen, soms wordt het geluid nagebootst van wat je te zien krijgt, soms is er muziek, en af en toe een stem die verhaalt over de Moeder Dao uit de titel of een gedicht voordraagt. Daardoor ontbreekt er wat context, maar veel beelden spreken voor zich. Een aanrader.

Het meest onverwachte overlijdensbericht dit jaar was waarschijnlijk dat van Ki-duk Kim enkele dagen geleden, als donderslag bij heldere hemel. Een eigenzinnig regisseur die altijd wel boeiende films maakte, en al vind ik lang niet alles even goed, ook een mindere Kim is de moeite waard.

Moebius is in meerdere opzichten een apart geval. Ten eerste natuurlijk het zwijgen- nou zijn de figuren in Kim's films vaak al geen praters, in Moebius wordt dat tot in het extreme doorgevoerd. Er wordt af en toe gegoogeld, waarbij de tekst op het beeldscherm (geschreven in de Koreaanse variant van steenkolen Engels) vreemd in beeld wordt gebracht.

Maar wat vooral opvalt is het vele seksuele geweld. Freud zou wel raad weten na het kijken van deze prent waarin onderwerpen als verkrachting, castratie en incest op de argeloze kijker worden afgevuurd. Om nog maar te zwijgen van de pijn-fetish. Nu had Kim ook in eerdere films al de nodige donkere randjes, maar zo bont als in Moebius had hij het nog niet gemaakt. De perversiteiten en het geweld zijn ongemakkelijk maar vooral bevreemdend, met trage afranselingen en haast gedweëe acceptatie. Moebius eindigt met een shot waarin de zoon de biddende man blijkt te zijn die zijn moeder achterna liep nadat ze hem had gecastreerd. Dat soort dingen deed Kim wel vaker, zo'n laatste shot waarin al het voorgaande in twijfel wordt getrokken, maar echt veel meerwaarde heeft het niet.

Leuk klein filmpje (die volgens mij grotendeels geënsceneerd was) over de beslommeringen van jeugdige migranten in Afrika. Daarmee is het niet alleen een bijzonder tijdsdocument over het leven in een non-descripte Afrikaanse miljoenenstad in de nadagen van het koloniale tijdperk, maar ook een nog altijd actueel inkijkje in de leefwereld van migranten. Allerlei inmiddels gekende clichés passeren de revue: de valse beloftes over het land van bestemming (in dit geval Ivoorkust), de onvrede, de ongelijkheid, de heimwee, maar ook de onderlinge kameraadschap. De film is opgenomen zonder geluid, en de gesprekken en het omgevingsgeluid zijn er later bij gemonteerd. Dat geeft een wat afstandelijk effect dat contrasteert met de vaak intieme beelden.

Knap geacteerd (en gezongen) van Cotillard, zonder meer, maar ik hou niet zo van dit soort biopics waarbij iemand helemaal in de huid kruipt van de geportretteerde, ik zie liever een wat vrijere interpretatie. Piaf's turbulente leven wordt enigszins warrig verteld, misschien was dat ook de bedoeling van de makers, met veel sprongen in de chronologie. Soms is dat met nette tijdsaanduiding, vaak moet je het schatten aan Cotillard's kromheidscurve of de miserabele staat van haar kapsel.

De triestigheden rijgen zichzelf aaneen, en eenieder zal het Piaf wel vergeven dat ze het humeur had van een knorrige ouwe tante in de overgang, maar ik had toch ook wel te doen met haar entourage van vrienden en echtgenoten. Muziek is niet helemaal mijn smaak maar het laatste nummer is, na het zien van alle ellende, meer dan op zijn plaats.

Indrukwekkende film van veelbelovende regisseur Dolan, die hier het uiterste vraagt van zijn acteurs. Die doen het erg goed, met name Dorval is geloofwaardig als verre van perfecte moeder. Maar ook de jonge Pilon mag vermeld worden. Clément zet een aparte rol neer als breekbare vrouw die kennelijk net haar zoontje heeft verloren, dat maakte ik er althans van. De enige scenes die ik minder geslaagd vond waren enkele grote dramatische scenes, zoals in de karaoke-bar, die toch eindigde in een anti-climax. Ook beetje vreemd dat de dreigende lawsuit die alles op z'n kop zet, opeens uit beeld verdwijnt. De film ten slotte had 5 minuten eerder mogen ophouden, de scene dat Die meer zichzelf dan Kyla probeert te overtuigen dat wat ze had gedaan juist goed was, was erg goed en een perfect einde.

Muziek is fraai, en ook cinematografisch vond ik het best indrukwekkend. Het formaat was even wennen maar na 5 minuten viel het me niet eens meer op. Kan me op zich wel voorstellen dat als je dat heel storend vindt, je er de hele film bewust van bent en er niet in kunt komen. Met name de al vaker aangehaalde droomscene is prachtig, dat het beeld zich opent en erna weer sluit, daarvoor alleen al een half punt erbij.

Pas de eerste film van Tati die ik zag, en die is goed bevallen, al vond ik het wel wat te lang duren. Mon Oncle is een aparte mix van de stomme films van Chaplin en Keaton, en Frans absurdisme met een anarchistisch randje.

De setting is bijzonder: een hypermodern huis dat echter niet in alle gemakken voorziet, daarentegen eerder doorgeslagen is in de automatisering, die ook nog eens gepaard gaat met een potje teringherrie. Geluid is sowieso een belangrijke factor- het harde droge geluid van voetstappen, machines, de reutelende fontein, het heeft een vervreemdend effect. Op het typisch Franse dorpspleintje spelen zich typisch Franse taferelen af, maar omdat dat zich in een onverstaanbaar gemompel voltrekt is er nauwelijks chocola van te maken. Op een gegeven moment zat ik 5 minuten te kijken hoe Monsieur Hulot, de straatveger en nog wat figuren dan weer hier en dan weer daar heenlopen, zonder dat ik ook maar een idee had van wat er zich afspeelde.

Los van de originele stijl is Mon Oncle ook een vrolijke schets van kleinburgerlijkheid, met Hulot als antiheld die terugdeinst voor verantwoordelijkheid.

Matige film waarin aardige visuele vondsten niet kunnen verbloemen dat het maar een een mager verhaaltje is. Ook erg irritante overacting hoofdrolspeelster, die druk in de weer is met snel op en neer schietende ogen en een hoop theatrale gebaartjes om maar aan te geven dat ze psychisch niet helemaal jofel in haar vel steekt.

Mooie kleine film over de verwoestende gevolgen van pesten, vanuit het oogpunt van een jong kind. Zij is niet het kind dat zelf gepest wordt, wat de film een zekere afstand geeft tot het onderwerp, met Nora ben je als kijker toeschouwer. Een prima keus van de regisseur, want dat is uiteindelijk wat de meesten van ons zijn, niet de pester of gepeste, maar toeschouwer. Nora heeft zelf wel nadelige gevolgen omdat de gepeste (haar broer) haar reputatie beschadigt, wat er uiteindelijk toe leidt dat ze wordt buitengesloten.

De kindacteurs zijn heel goed, niet alleen de protagonisten maar zeker ook de jonge vriendinnetjes van het meisje: ik herkende die gemeenheid van meisjes onderling wel een beetje bij kinderen uit de klas van mijn dochter. Het pesten van het jongetje ging wel erg ver, het zal ongetwijfeld gebeuren dat een kind in een WC wordt ondergedompeld of wordt opgesloten in een vuilnisbak, maar ik had zelf toch liever een iets subtielere aanpak gezien. De laatste scène, niet veel minder dan een moordpoging, ging, ook binnen de context van deze film, erg ver, de film had een beter einde verdiend.