Opinions

Tot mijn eigen verrassing pas mijn eerste kennismaking met Roger Corman, toch een gekende naam. Ik had er eigenlijk niet al te veel van verwacht want Corman staat toch vooral bekend als regisseur van de betere pulp. Dat is op basis van deze film niet terecht want het is bepaald niet sleazy of goedkoop ogend te noemen. Behalve Vincent Price valt de aanwezigheid van Patrick Magee op. Er waren trouwens wel een aantal lachwekkend slechte scenes zoals het ritueel waarbij Juliana Satan huwt en wordt afgeranseld door allerlei exotische krijgers, maar het merendeel van de film ziet er toch redelijk verzorgd uit, met beelden die ergens tussen kunst en kitsch meanderen. Het eindigt voorspelbaar en die epiloog met allerlei in gewaden gehulde figuren had beter weggelaten kunnen worden maar al met al niet viel het me niet tegen.

Blijft toch wel met gemak overeind zoveel jaar na dato. Weir blijft een enigszins verrassende keus als regisseur, maar die is toch redelijk veelzijdig en heeft met Gallipoli natuurlijk wel eerder oorlogsgeweld goed weten over te brengen. Bettany en Crowe zijn allebei prima in de belangrijkste rollen, en ze worden ook niet als overdreven tegenpolen getoond. Hun vriendschap moest wel geloofwaardig blijven. De rest van de cast is degelijk maar ook nogal forgettable, alleen Threlfall als de bloedchagrijnige steward Killick springt er een beetje uit.

Master & Commander moet het vooral hebben van het knappe camerawerk, waar ook een Oscar voor werd binnengesleept. Jammer dat de actiescenes zo rommelig waren, wat voornamelijk te wijten is aan de nerveuze editing. Het wordt er misschien dynamischer van, erg overzichtelijk is het niet. In rust vond ik de film beter, zoals op de Galapagos eilanden of tijdens de gesprekken tussen Jack en Maturin. Het best geslaagd vond ik nog de sfeer op het schip, waar als in een mierenkolonie iedereen continue druk in de weer is.

Het eindigt nogal vreemd, en dat voelde onnodig. Hoezo noemt de Franse kapitein de naam van een overleden dokter en verzint hij niet gewoon iets, aan de andere kant, hoe wist Maturin dat de bewuste Franse arts was overleden? Het lijkt er op dat ze aan een vervolg dachten dat er nooit kwam, al zijn er nu wel geruchten over een prequel.

Beter dan het pijnlijk slechte Matrix Reloaded maar veel zegt dat ook weer niet. Het begint waar deel 2 ophoudt, en dat betekent weer wat vervelende allegorische figuren (na de architect, het orakel etc nu de "treinman"), saaie quasi-diepzinnige dialogen en er moet weer om de zo veel tijd uitgelegd worden dat Neo en Trinity zo veel van elkaar houden. Dat uitleggen moet ook wel want te zien is het niet, dit moet wel het minst sprankelende liefdeskoppel zijn in de lange geschiedenis van de cinema. Monica Bellucci mag weer even mooi wezen om, jawel, nog maar eens te verkondigen dat Neo een ontzettend verliefd man is- ik snap dat ze een jaar na Irreversible een iets ander soort film zocht, maar dit is wel weer het andere uiterste.

Is het gedeelte in de matrix saai en traag, het deel in de echte wereld is ditmaal beter geslaagd- de lange battle zat goed in elkaar en hoewel het vechten tegen machines eigenlijk volslagen zinloos is was het bij tijd en wijle best meeslepend. Eigenlijk waren de gedeeltes zonder Neo en Trinity veruit het beste. De laatste heeft overigens nog een sterfscene van LOTR-achtige proporties (in de zin dat het te lang doorging). Revolutions eindigt zoals al aangegeven als een Bijbelverhaal, de titel van deel 4 zal wel Resurrection worden.

Ik kan me voorstellen dat first time viewers The Matrix overroepen vinden want er valt best wel wat op aan te merken. Ik had bij herziening eigenlijk ook wel een mindere waardering verwacht, maar ik ben toch weer aangenaam verrast. Het concept blijft namelijk ijzersterk, de keus tussen de rode en de blauwe pil en het beeld van de onafzienbare rijen menselijke batterijen iconisch en Reeves is voor de verandering prima gecast in de hoofdrol, wat ook gezegd mag worden van Fishburne en met name Weaving- de laatste zal waarschijnlijk eeuwig geassocieerd worden met agent Smith. De special effects ogen nu wat gedateerd maar vond ik nog meer dan acceptabel- al is de overdreven voorliefde van de Wachowski's voor rondvliegend gruis en vallende patroonhulzen evident. De gevechten zijn verder vlot gemonteerd en prima uitgevoerd (zeker voor niet-martial arts specialisten) en hoewel de bullet time momenten nu niet meer dezelfde impact hebben is het niet moeilijk voorstelbaar waarom men er destijds zo enthousiast over was.

De regisseurs hebben er duidelijk voor gekozen de nadruk op actie te leggen, een keuze die niet eens zo verkeerd uitpakt, toch had er m.i. nog wel wat meer gedaan kunnen worden met het concept van de matrix. Dat Neo na de waarheid te hebben geleerd ontkennend reageert en later nog even mompelt dat zijn hele leven tot nu toe een leugen was lijkt me geen recht doen aan de impact die een dergelijke eyeopener zou hebben. Je zou toch op zijn minst verwachten dat hij daarna zijn familie, vrienden, een collega desnoods ervan probeert te overtuigen ook zo'n rood pilletje te nemen, al dan niet onbewust- met alle gevolgen van dien. Het had een iets diepere discussie opgeleverd dan de nu terloopse opmerking van Cypher dat hij achteraf liever de blauwe pil had genomen. Een wat zwaarder punt van kritiek is dat de wereld anno 2199 er erg nep en lelijk uitziet, dat had toch wel veel toffer verbeeld kunnen worden- maar misschien was het geld op en moesten er keuzes gemaakt worden.

Hoewel gevoelsmatig niet eens zo oud, is The Matrix inmiddels wel een klassieker te noemen. De kenmerkende stijl, de big beat-klanken, de toen spectaculaire SFX en het verontrustende verhaal maken van de film een icoon van de jaren 90. Het is grappig de comments van bijna 20 jaar terug op bladzijde 1 even terug te lezen: deze film deed echt wel iets bij veel mensen.

Ingetogen portret van een ex-gedetineerde die terugkeert in de maatschappij. Film drijft vrijwel volledig op het talent van Dewaere en het vakmanschap van Sautet, en het tijdsbeeld is ook fijn. Er ontbreekt een echte spanningsboog, en het drama wordt er niet met grote scheppen bij gesmeten. Ik verwachtte bijvoorbeeld dat de X-rays iets heel anders aan het licht zouden brengen dan een gebroken heup (zonder dat laatste te willen bagatelliseren), en ook de verhaallijn met de niet zo ex-verslaafde loopt anders dan ik had gedacht. Maar dat sobere is eerder verfrissend dan een gemis.

Ik sluit me aan bij het bericht boven, Mauvais Sang voelt erg fris en modern aan. De scenes tussen Levant en Binoche zijn het mooist, met als hoogtepunt hun eerste ontmoeting in de bus, maar Carax schotelt de kijker meer fraais voor- denk aan het telefoongesprek tussen Lavant en Delpy dat opeens, zonder een cut, overloopt in een ander gesprek, of de al aangehaalde Modern Love dans, of de laatste scene als Binoche wegrent, ontsnapt eigenlijk, wanhopig en vrij. Zij is duidelijk de ster van de film, wie zou niet verliefd op haar worden?

Jammer dat de plot met de heist zo matig was, en het thema sex zonder liefde er maar een beetje aanhing, alsof Carax te veel ideeën in de film wilde stoppen maar in tijdsnood kwam, of gaandeweg zijn interesse verloor. Het beste werkt de film dan ook als liefdesdrama.

Schreef ik vorige week dat er alleen Italiaanse ondertitels beschikbaar waren op Prime, vandaag kon ik hem toch zien met Nederlandse subs. Snel gefixed, of ik was de forumvariant van een 'verwarde man', dat kan ook. Zonder ondertitels sowieso niet te kijken, zal ik mezelf maar antwoord geven.

Rademakers, Soeteman, De Bont, het zijn niet de minste namen die aan dit project meewerkten. Het is een verdienstelijke poging geworden de klassieke roman op het witte doek te brengen. Daarbij zijn natuurlijk wel wat concessies gedaan, zo is de rol van Droogstoppel erg klein, en het verhaal van Saïdjah en Adinda wordt verweven met de belevenissen van Max Havelaar. De ironie die het boek kenmerkt is wel een beetje verdwenen, en het is soms redelijk taai, maar uiteindelijk zou ik het toch wel redelijk geslaagd willen noemen. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan Faber, die de rol van Max Havelaar met verve speelt.

Heel fijn dat Netflix dergelijke klassiekers toont inderdaad. Bijzonder stijlvol drama dat wat aarzelend begint maar steeds meer ging boeien. De groothertog wordt voorgesteld als een dramatische figuur in een gouden kooi, het hof als een onuitstaanbare plek vol roddels en gekonkel. Hoogtepunt was wel de prachtige dronkenmansscène met opzwepende muziek en dans halverwege de film, maar ook het einde mocht er zijn. Intens spel van Boyer, die qua uiterlijk hier enigszins doet denken aan Jude Law, en toch ook wel opvallende rol van zijn jonge tegenspeler Danielle Darrieux, pas 5 jaar geleden overleden op 100-jarige leeftijd.

Ik vond vooral het eerste uur erg goed, als de grotestadsellende in al haar vormen op Julio wordt uitgestort. Uitbuiting, mensenhandel, prostitutie, dakloosheid, eenzaamheid, het kan niet op. Maar ook kameraadschap, waarbij collega's elkaar hun laatste peso's geven als het nodig is, of je een slaapplaats aanbieden. Later wordt Maynila wat meer plotdriven en zakt het even iets in, om sterk te eindigen.

De stad is zelf prominent aanwezig, zoals het hoort in dergelijke films. Krioelende markten, sloppenwijken, prestigieuze nieuwbouw. Omdat de personages alles te voet lijken te doen wordt de indruk gewekt dat alles zich in een en dezelfde wijk afspeelt- wat me overigens niet onlogisch lijkt. Overigens is Manilla niet zo'n grote stad als ik dacht, met nog geen 2 miljoen inwoners is het, zeker voor Aziatische begrippen, een vrij kleine hoofdstad.

Fijne kennismaking met Brocka. Met name Insiang en Orapronobis komen op de kijklijst.

Aardige Carey-klucht die gelukkig vermakelijker is dan The Mask. Het begin doet nog wel het ergste vrezen met foeilelijke begintitels, een ongelofelijk zeiknummer en even later tot overmaat van ramp een knauwende voice-over, maar gelukkig is dat geen opmaat tot een verloren avond, al blijft de voice-over gruwelijk irritant en volkomen overbodig.

De zoons hebben eigenlijk een comedy act binnen de film, en dat is best geslaagd, terwijl Carey vooral teert op gekkebekkentrekkerij en acrobatische toeren. Vooral geinig waren de discussies tussen 'Hank' en Charlie en de humor verlaat gelukkig ook geregeld de veilige paadjes. Zellweger doet het ook niet slecht maar goede acteurs als Forster en Cooper lopen er een beetje verloren bij.

Het verhaal dat als kapstok dient is dan ook bijzonder lomp en flauw, bij dergelijke komedies is dat kennelijk een vereiste, soit.

Laatste Pythonfilm is bepaald niet hun beste. Het begint zelfs strontvervelend met de Crimson Permanent Insurance, waarbij een enkele (niet eens bijzonder geslaagde) grap volledig wordt uitgemolken. De heren van MP zelf hebben maar een klein rolletje in deze nogal lange ouverture die weinig goeds belooft voor de rest. Gelukkig wordt het daarna wel beter, al zijn er te weinig geniale momenten en ook wel wat mindere stukken. Leuk is wel de Oliver!-parodie Every Sperm is Sacred en Mr. Creosote blijft een klassieke scene. Ook opvallend, de heel vroege gender-joke ("Is it a boy or a girl?" "Isn't it a bit early to impose roles?") en hoewel niet erg origineel blijven Palin als drill-majoor en Cleese als botte hork altijd wel grappig. Ook gelukkig niet al te veel Gilliam-animaties.

Matige film die in 1992 o.a. Raise The Red Lantern aftroefde bij de Oscars. De karakters zijn eigenlijk best vervelend, en grappig vond ik het zelden. Het thema van de film was ook een beetje vreemd: het waren kennelijk toch vooral aardige jongens die Italianen, die Griekenland binnenvielen en bezetten. Beetje voetballen en flirten met de meisjes- de Grieken vonden het best want liever de Italianen dan de Duitsers over de vloer. Ik ben niet zo op de hoogte van Grieks-Italiaanse sentimenten maar ik vond het maar vaag.

Redelijke film over de trek naar het westen. Ik vond de insteek wel aardig- je krijgt eigenlijk alleen maar een episode van hun reis te zien, weet verder weinig van de karakters, en je bent voortdurend in onzekerheid, net als de pioniers zelf- gesprekken op fluistertoon zijn maar half hoorbaar, de rol van de native blijft ongewis (was dat nu een licht-triomfantelijk lachje als de huifkar de heuvel afdondert?), er komt ook geen closure op het eind- vinden ze nog meer leegte en komen ze om van de dorst, worden ze in de val gelokt of komen ze bij een rivier uit? Je weet het niet, en komt het ook niet te weten.

Hoewel de beelden soms redelijk mooi waren, de dames in hun kleurige jurken die voortploeteren in het gele landschap, was het verre van indrukwekkend- al zijn we de laatste jaren misschien ook wel verwend. Er is bewust voor het kleine formaat gekozen zo lees ik. Michelle Williams steekt er qua cast wel bovenuit, de rest acteert goed genoeg, maar krijgen ook niet echt de kans te schitteren. Ik vond alleen Greenwood niet zo sterk, hij had wel de beste teksten, maar ik vond hem totaal niet geloofwaardig als geharde gids, hij deed me te veel aan een typetje denken. Minimalistische score past prima bij de film.

Ik was wat huiverig- 3,5 uur Angelopoulos aanschouwen op mijn vrije dag- maar was hier toch best van onder de indruk. Angelopoulos is een afstandelijk filmer, letterlijk: de afstand tussen de camera en zijn subject is groot, we leren de personages nauwelijks beter kennen. Hij filmt, vaak van boven en dus op gepaste afstand, de groepsdynamiek, soms nogal repeterend (dorpelingen die één voor één hun wapen inleveren, dorpelingen die demonstratief hun eten weggooien), alsof de dorpelingen één en hetzelfde personage zijn. Ze vormen dan ook een vrij anonieme massa, op een paar uitzonderingen na, zoals de stiefdochter van Alexander, de leraar en de jonge naamgenoot van de tiran- want zo ontpopt hij zich toch wel.

Het is een mooi geschoten film, maar dus wel wat kaal. Geen close-ups uiteraard en nauwelijks muziek- de soundtrack bestaat voor een deel uit een soort gezoem door de menigte voortgebracht, wat een surrealistisch, licht dreigend effect geeft. De film kent veel mooie scenes, en al maakt Angelopoulos misschien iets te veel gebruik van 360 graden shots worden die zo goed uitgevoerd dat ik het hem makkelijk vergeef. Ook een mooie scène in het begin, als Alexander zijn paard voor het eerst bestijgt is dat de aankondiging van de komst van een legendarische held. De sterfscene, of liever gezegd verdwijning van Alexander doet een beetje denken aan het einde van das Parfum- wie weet had de schrijver van dat boek deze film ook gezien.

Dat het om vluchtelingen uit Oost-Pakistan was mij niet duidelijk tijdens het kijken van de film. Niet dat nou zo veel uitmaakt, ik von het een erg mooie film, met de charmante Supriya Choudhury als het tragische middelpunt.

Aparte geluidseffecten die eerder doen denken aan low budget sciencefiction films dan aan een sociaal drama, zorgen voor een onheilspellende sfeer, met name als Neeta een zoveelste tegenslag te verwerken krijgt. Uitstekende Choudhury dus, de overige bijrollen waren niet allemaal even goed ingevuld. Rare casting van de moeder, gespeeld door een actrice die even oud was als het “jonge” zusje. Op zich maakt me dat niet zo veel uit als het niet opvalt. Dat deed het nu wel en dat leidt af.

Indiase muziek begin ik wel steeds meer te waarderen en is hier toch minder prominent aanwezig dan verwacht, zeker gezien de genre-aanduiding. Het door Ramon aangehaalde nummer was inderdaad een hoogtepunt, nog een mooie muzikale scène had niet misstaan.

Aardige film van Allen, waarin hij zelf vertolkt wordt door Ferrell. Was wel apart om die typische Allen-teksten uit zijn mond te horen, maar het werkte op zich wel. De film als geheel kon me niet heel erg bekoren, al zijn er best wel wat leuke momenten.

Het heen en weer schakelen tussen komedie en tragedie is op zich leuk gevonden maar komt af en toe geforceerd over. Dat, en het feit dat het een verhaal in een verhaal is, vrij geïnterpreteerd door de discussiërende regisseurs, schept een afstand, en zat het tempo in de weg.

Onderkoeld spel in het kwadraat van Mastroianni als de uitgebluste Spyro.

De onbeholpen pogingen van Spyros om zich te vergrijpen aan het meisje hadden iets ongemeens treurigs, de hele film is eigenlijk een grote afwijzing. En hoewel Spyros nou niet echt een sympathiek personage speelt is het wel een goedzak, die ergens in zijn leven verkeerde keuzes heeft gemaakt, en te laat probeert het tij te keren.

Erg somber allemaal maar wel fraai gemaakt.
Mooiste scene vond ik het langzaam inzoomen op het meisje die in Spyros' hand bijt en die daarna liefkoost.

Erg prima film met ouwe rot Gabin als crimineel die nog één klus wil doen om daarna zijn plek in de zon op te zoeken en Delon als jonge heethoofd en partner in crime. Dat klinkt niet bijster origineel maar de uitvoering mag er zijn. Het geduld van de kijker wordt wel enigszins op de proef gesteld: het duurt namelijk best lang voor er sprake is van enige spanning en mijn gedachten begonnen al een beetje af te dwalen. Gelukkig wordt het ruimschoots goedgemaakt door de gedetailleerde heist in real-time en -vooral- de afloop de volgende ochtend.

Erg slim was het natuurlijk niet om 50 meter van de crime scene de geldzakken te willen overhandigen maar het levert wel een meesterlijk slotstuk op waarbij ik al even nerveus het gesprek over de leren tas volgde als Delon zelf- de paniekactie de tassen dan maar in het zwembad te laten zinken vond ik dan ook volledig voorstelbaar. Mooi hoe tergend langzaam de francs boven komen drijven en de nonverbale communicatie tussen Delon en Gabin mag er ook zijn. De al eerder bekritiseerde soundtrack (en dan met name het terugkerende thema) was inderdaad wel een minpunt, alleen in de laatste scène pakte het aardig uit.

Cuba is een speelbal in een wereld op ramkoers, maar heeft zichzelf een te grote broek aangetrokken. Iedereen vlucht, vecht, of probeert er het beste van te maken, maar Sergio gaapt wat, verveelt zich, schrijft wat. Hij ziet zijn familie en vrienden vertrekken en komt steeds geïsoleerder te staan, vervreemd van het land waarin hij woont. Hij klaagt over Cuba en het volk, dat volgens hem inconsequent en onvolwassen is, maar ook van zichzelf heeft hij geen hoge dunk. Hij is op zijn 38e opgebrand, of eigenlijk uitgedoofd, en zakt steeds dieper weg in het moeras. Hij becommentarieert zijn leven en Cuba op vrij meedogenloze wijze, terwijl hij meisjes probeert te versieren. Het zijn best interessante bespiegelingen, o.a. over Hemingway.

Godzijdank was het pamflet-achtige maar kort en leek dat niet op Godard. Memorias is voor het grootste deel een coherent verhaal, en heeft best wat humor. Ik vond het bv wel grappig hoe de doop in de rivier zich in zijn fantasie afspeelt vs hoe het werkelijk ging. Ook het einde vond ik leuk, hoe de familie van het meisje zich opeens mengt in het verhaal, waardoor die hele 'romance' allemaal nog wat treuriger wordt.

Garland heeft talent, dat zeker, maar hij heeft een vervelende neiging tot het groteske, zoals in Annihilation al bleek, en dat maakt van Men wederom een teleurstellende ervaring. Het begin was zonder meer intrigerend, en griezelig zonder te leunen op makkelijke scares- die scène in de tunnel was prachtig. Maar dan de tweede helft; hij gooit alle remmen los en verandert het in een grote puinhoop. Ongetwijfeld open voor allerlei interpretaties, maar ik ga er niet in mee, vond het daarvoor te plat en gekunsteld. Films hoeven echt niet altijd subtiel te zijn- maar ik hoop dat Garland zich volgende keer een beetje kan inhouden, of dat hij zich met een crew omringt die hem een beetje kan temperen. Het is dat hij toch wel visuele flair heeft, en dat ik zijn debuut Ex Machina wél over de hele linie sterk vond, dat ik ondanks die twee mislukkelingen benieuwd blijf naar zijn werk.

Leuke film, prima voor een luie zondagmiddag, over vier zorgeloze tieners/twintigers die een zondag met elkaar doorbrengen. Het is leuk om te zien hoe mensen toen hun vrije dag doorbrachten- een dagje naar het strand, beetje waterfietsen, wandelen in het bos, het is kennelijk van alle tijden. Mooie beelden van het vroegere Berlijn, dat 15 jaar later in puin zou liggen, en een flink aantal close-ups van mensen die voor een fotograaf poseren: een regelmatig gebit was in die tijd niet vanzelfsprekend. Een opmerkelijk losse structuur, veel geëxperimenteer met de camera, de film is met kennelijk plezier gemaakt.

Leuke komedie die wel in het rijtje past van o.a. Triangle of Sadness en de serie The White Lotus: het aanpakken van mensen met te veel geld. Het zal een teken van onze tijd zijn dat dat thema nu al meerdere keren wordt verfilmd, met steeds ook eenzelfde, ongenadige toon. The Menu laat zich wel iets te snel in de kaarten kijken, het is geen verrassingsmenu wat de kijker krijgt voorgeschoteld als al tijdens een voorgerecht duidelijk wordt dat er iets staat te gebeuren.

De opbouw had wat beter gekund, de toon is ook over de hele film wat onevenwichtig. Zo voelde de slimme ontsnapping van Margot op het eind te gekunsteld. Je moet dan wel echt meegaan in het redeneertrucje dat ze gebruikt (en dat dus ook nog werkt), terwijl er eigenlijk helemaal geen reden was om aan te nemen dat Slowik zijn regels zo strikt zou volgen. Hier neemt het absurde het opeens te veel over.

Tegenover de tekortkomingen staat een aangenaam zwartkomisch sfeertje met leuke acteurs, en het afzeiken van decadentie gaat nog niet vervelen. Een vermakelijke film dus, die alleen niet zo slim in elkaar zit als gehoopt.

Wat beter dan de versie van Lubitsch uit 1934 -overigens wel een heel andere film- maar ik ben nog steeds niet dol op het verhaal rond het jolige weeuwtje. Mae Murray is weinig overtuigend en ook niet bepaald charmant in de titelrol en hoewel Gilbert een verbetering is ten opzichte van Chevalier kon ik ook niet al te veel met zijn personage. De al genoemde Darcy heeft verreweg de leukste rol al vraag ik me af hoe hij toch steeds in die sardonische grijns wist te vervallen zonder kramp-aanvallen. Voor een schurkachtige kroonprins bewaart hij overigens redelijk lang zijn geduld, pas na Danilo's derde of vierde lijfelijke aanval kan deze op enige wraakzucht rekenen.

Het is wel een hele zit en het tempo is soms tergend traag, en ik ben toch best wat gewend qua langzame stomme cinema. Op het eind komt er dan wat meer vaart in het verhaal en al met al is de film best de moeite waard, toch was ik wel blij dat het eindelijk gedaan was. Minste Stroheim tot nu toe.

Von Stroheim werd gevraagd om een script te schrijven over zijn geliefde Wenen en mocht het ook regisseren (maar niet de hoofdrol spelen). Beducht voor von Stroheim's lak aan aantal draaidagen en budget werd hij vanaf het begin kort gehouden, en na het onvermijdelijke conflict mocht Rupert Julian het werk afmaken. Merry-Go-Round is uiteindelijk een prima drama geworden, de echte von Stroheim touch ontbreekt misschien, maar het is geen film die misstaat in zijn oeuvre. Ik vermoed dat het vullen van de love-cup van zijn hand komt.

De militair is een von Stroheim-achtige militair, een flierefluiter en womanizer, maar hij komt wel berouwvol tot inkeer. De andere hoofdpersoon is zijn geliefde, gespeeld door de bevallige Mary Philbin, die ondanks een neiging tot overacteren best leuk haar rol speelt. De ster van de film is echter de orang oetan ("uit Afrika") die als een ninja een moordmissie tot in perfectie uitvoert. Zijn nemesis, de baas van de draaimolen, is een bijna Disney-achtige schurk die zo in-slecht is dat het bijna grappig werd.

Het is een subgenre op zich: de leraar die een moeilijke klas iets bij wil brengen, The Blackboard Jungle, To Sir, With Love, Dangerous Minds, School of Rock, en er zijn er waarschijnlijk nog wel 20 te noemen. Deze Mery Per Sempre, van de zoon van de befaamde Italiaanse regisseur Dino 'Il Sorpasso' Risi, is om een aantal redenen net wat anders en daarom het bekijken best waard, Zo speelt het zich af op Sicilië, de acteurs zijn grotendeels amateurs van het eiland zelf en praten in het Siciliaanse dialect, dat wel wat anders klinkt dan het zangerige standaard-Italiaans. Ook een bijzonder aspect is de Mery uit de titel, een jonge transgender in een tijd dat daar nog nauwelijks aandacht voor bestond. En dat in de setting van een tuchtschool. De acteur die Mery speelt doet dat heel overtuigend, het verbaast me niets dat hij inmiddels een zij is.

De enige bekende acteur is Michele Placido, die een ster was dankzij La Piovra, hij doet het op zich prima maar schiet af en toe uit de bocht. Die uitvallen waren nogal 'out of character' en kon ik niet helemaal plaatsen. Hoe hij die Pietro verdedigt nadat die een vrouwelijke medewerker heeft aangerand is iets wat waarschijnlijk in de context van de tijd en plaats moet worden gezien, ik vond het wel opmerkelijk. Hoe hij tegen het eind met een pistool de slaapzaal binnenstapt om een levensles hardhandig duidelijk te maken vond ik ook nogal gortig.

Nee het meest interessant waren toch de crimineeltjes, geen van allen erg sympathiek, maar op hun manier toch ook wel (soms) aandoenlijk, zoals King Kong die denkt dat hij nooit een meisje zal kunnen krijgen of de slungelachtige Claudio die tot zijn schrik romantische gevoelens opwekt bij een oudere sterkere jongen en sindsdien in permanente staat van lichte paniek lijkt te verkeren.

Er zou een jaar later een vervolg komen, met grotendeels dezelfde acteurs.

Fraai maar ook fragmentarisch, en daarmee enigszins warrig historisch drama. Met name in het begin komen nogal wat figuren voorbij (waarvan de meesten achteraf niet zo belangrijk bleken te zijn- althans, voor het verhaal).

De oorlogsscenes zijn erg kleinschalig en komen daardoor niet helemaal uit de verf. Een budget kwestie uiteraard, maar jammer blijft het. Verder best interessant, maar had op iets meer gehoopt van de maker van het briljante Il Posto.

Herzien in de gerestaureerde uitgave van 2,5 uur. Het blijft een bijzondere ervaring, deze Metropolis, maar ik moet toch de criticasters deels gelijk geven- de stijl en visie van Lang zijn groots en meeslepend, het scenario is dat bepaald niet. Troebele motieven van zowel Fredersen sr -wat wilde die nou eigenlijk?- en Rotwang en een wat flauw plotje rondom Fredersen jr en Maria maken dit toch niet het meesterwerk wat ik er wel in vermoedde. De mensenmassa die net zo makkelijk voor de ene als de andere agitator plunderend door de straten trekken vond ik -helaas- dan wel vrij realistisch.

Neemt niet weg dat ik wel weer genoten heb van de film in algemene zin. Helms Machinen-Mensch is geweldig, dat dansje alleen al (ze speelt trouwens 11 rollen, de 7 hoofdzonden meegeteld) en ook Rasp als "der Schmale" viel op met zijn sinistere uitstraling. Maar het is vooral het design wat de aandacht trekt. En dacht ik dat Back to the Future een vooruitziende blik had met het eerste Skype-gesprek- Metropolis was dus nog wat eerder. Het ziet er dus fantastisch uit met meerdere shots die je zo kunt inlijsten, maar verhalend, mwah. Dus toch een halfje eraf. Nog steeds wel een film die ik graag op groot scherm zou willen zien.

Bij de eerste scène was ik verbaasd over hoe slecht het er uit zag, een nogal goedkoop ogende 'massa-scène'. Wat -zo bleek later- ook precies de kritiek was van de regisseur en protagoniste Margherita. Grappig gedaan om de kijker meteen op het verkeerde been te zetten. Dat doet de film vaker: herinneringen en dromen worden vrij lukraak tussen de gebeurtenissen geplaatst, en dan heb je ook te maken met de film in de film, een sociaal drama dat me overigens niet bijster boeiend leek maar wel zorgde voor wat luchtigheid in de vorm van John Turturro als acteur die zijn teksten niet kan onthouden. Jammer trouwens dat daar later een verklaring voor moest worden gegeven, het leek mij een terechte kritiek op de (vroegere) neiging van Italianen om buitenlandse acteurs voor de hoofdrol te strikken en ze later over te dubben. Vond Turturro trouwens erg leuk in zijn rol, zijn gedweep met Kubrick, zijn idee voor een film, telkens de zuchtende Marherita die zich nauwelijks kan inhouden- en dan de uitbarsting. Vaker gedaan natuurlijk in films over film, maar vond het hier ook geslaagd en zoals gezegd, het gaf wat lucht.

Moretti (die zelf een opvallend ingetogen bijrol als broer van Margherita heeft) snijdt naast het proces van film maken andere thema's aan, de rouw en verwerking van een stervende moeder, kritiek op de gezondheidszorg die het rekken van levens belangrijker lijkt te vinden dan de kwaliteit van leven. Ondanks de zware onderwerpen wordt het toch nergens zwaarmoedig, Moretti kan dat blijkbaar want dat lukte hem ook al met La Stanza del Figlio.

Degelijke biopic vertelt een interessante episode uit de Ierse geschiedenis, maar het wil toch nooit echt van de grond komen. Dat ligt niet aan Neeson, een ietwat beperkt acteur maar hier toch wel prima als titelheld. En de film doet zijn best meeslepend te zijn met een paar grote scenes. Maar het is jammer dat er gekozen is voor een vervelend romantisch subplotje, iets wat wel vaker een film ophoudt, en Julia Roberts is ook nog eens volledig miscast. Ook de vriendschap met Harry, en diens kennelijk grote belang voor de Ierse zaak vond ik maar matig uitgewerkt. En de normaal toch weergaloze Rickman zet bepaald niet zijn beste prestatie neer als De Varela, die hier wel heel zwak voor de dag komt.

Tel daarbij een wat rommelige uitwerking, wellicht omdat Jordan te veel in de film wil stoppen, en ik kom uit op een zesje.

Best verrassend dat deze niet heel opmerkelijke film de Gouden Leeuw heeft gewonnen.

Mooi drama over hoe een enkel moment van pech meerdere levens verwoest. Het trage tempo past ook bij de vertelling, waarbij de rouw maar langzaam plaatsmaakt voor een nieuw perspectief. Wel vond ik het enigszins vreemd dat de baby geruisloos uit het verhaal verdwijnt. Waarschijnlijk abortus, of toch een miskraam? Ik heb het niet meegekregen. De mooiste scenes zijn de korte terugblikken op momenten van geluk, als Yumiko in de bus zit en mijmert over vroeger. Maar ik vond ook het ongemak tussen de weduwe en de veroorzaker van het ongeluk mooi getroffen, zo ingetogen in nuchtere toestand, zo uitgesproken in dronkenschap. Elk ander einde dan hun uiteindelijke scheiding had gevloekt met de toon van de film.