Opinions

De rol van Isaiah was wel heel pijnlijk, ook de ouderdom van de film in acht nemend is het bijna niet om aan te zien. Sowieso was elke poging tot humor mislukt, of je moet dubbel liggen om een stotterende man. Cimarron is verder erg onevenwichtig, waarbij de hoofdrol van Dix zeker de aandacht opeist. Hij is een man uit één stuk, en van alle markten thuis - kloek avonturier, onbevreesd revolverheld, rechtschapen advocaat- maar blijft toch de hele film vooral merkwaardig en onwennig. Irene Dunne zag ik onlangs in Show Boat -toevallig ook naar een roman van Edna Ferber- en daar was ik ook al niet kapot van haar spel. In Cimarron is ze iets beter maar nog altijd weinig overtuigend. Ook van Stanley Fields heb ik beter werk gezien- die hele subplot over de ontmaskering van de moordenaar van de vorige editor was sowieso erg matig, zoals ook de overige westernelementen, op de al genoemde land rush na, misplaatst voelden.

In elk geval kan ook deze Oscarwinnaar weggestreept worden. Of het de slechtste is durf ik niet te zeggen (ik moet o.a. The Broadway Melody nog zien), hij duurde in ieder geval wel minder lang dan een andere mispeer: Around the World in Eighty Days (1956)

Overigens komt als alles goed is volgend jaar Scorsese's film uit over de moorden op de Osage indianen, rijk geworden dankzij olie en slachtoffer van vuile politiek, iets dat ook heel even wordt aangestipt in de film in de persoon van Leary (uiteraard om de deugdzaamheid van Cravat weer eens te tonen): Killers of the Flower Moon (2021) - IMDb

Leuke Chaplin, maar had er toch iets meer van verwacht. Het begon nochthans erg aardig met die zakkenroller. Die shot dat Chaplin en de zakkenroller naast elkaar renden, achtervolgd door twee agenten vond ik zelfs vrij briljant.

Eenmaal in het circus ontvouwt zich een wat simpel verhaaltje, waarbij er nog genoeg komische momenten zijn, maar echt geweldig wordt het niet meer. Alhoewel, tegen het einde komt het wel in de buurt. Raak wel meer en meer benieuwd naar zijn meestgeprezen films City Lights en Modern Times die ik nog altijd moet zien.

Prima verfilming van het Amsterdamse straatschoffie met een mooi beeld van het oude Amsterdam- grappig dat de film opent met een rondvaartboot, om maar aan te geven dat het toerisme ook toen al flink aanwezig was. Dick van der Velde is prima in de hoofdrol, hij speelde een personage dat niet heel ver van hemzelf stond, en zou al snel na het enorme succes van deze film zijn acteercarriere opgeven. Brusse is ook goed als idealistische leraar, en dat geldt ook wel voor dat sekreet van een moeder en de meeste andere rollen. Viel me op dat het ABN dat o.a. door de leraar en kinderrechter wordt gesproken ouderwets aandoet, maar het plat Amsterdams nog best eigentijds klinkt.

Ook het camerawerk ziet er verzorgd uit, en hoewel het verhaal op zichzelf eigenlijk bar weinig voorstelt bleef het vermakelijk genoeg. De versie van 1984 ken ik ook wel, niet op gestemd zie (te lang geleden), maar daar heb ik toch als hindernis dat ik niet helemaal onbevangen naar Danny de Munk kan kijken. Ik zou het toch nog eens een kans moeten geven.

Het is natuurlijk nogal een etiket, de "beste film aller tijden", al lijkt het stokje overgenomen door Vertigo. Ik had Citizen Kane jaren geleden al gezien en vond hem toen goed maar niet overweldigend, en dat blijft eigenlijk zo na deze herziening, al valt het technische vernuft me wat meer op. Het opent mooi met beelden van "Xanadu" en Kane die zijn laatste adem uitblaast, waarna tien redelijk hectische minuten volgen met een information overload als de news reel een overzicht geeft van Kane's leven. Echt rust wordt je als kijker niet gegund want ook daarna volgen de scenes elkaar in rap tempo op- mensen die klagen over trage oude films kunnen niet Citizen Kane bedoelen want het tempo zit er goed in.

De bijzondere, niet-chronologische montage springt in het oog, net als het camerawerk- goed gevonden al die gezichten in de schaduw. Ook: de overtuigende grime. Alleen als grote kale tycoon zag Kane er geschminkt uit, maar verder was hij heel overtuigend als man van middelbare leeftijd, ook geholpen door zijn stramme bewegingen. Verder is er de nodige zwarte humor, met name omtrent de twee mislukte huwelijken, en natuurlijk kan het acteergeweld niet onvermeld blijven, niet alleen van Welles zelf, ook bescheiden bijrollen zoals die van Agnes Moorhead en Everett Sloane komen prima uit de verf. Wat me nu trouwens opviel: het ongeluk waarbij Kane's eerste vrouw en zijn zoon omkomen is een korte voetnoot in de newsreel maar komt daarna niet meer terug, beetje vreemd vond ik dat.

Het Freudiaanse einde is ook het beginshot, dat dus meteen de toon zet voor deze losse variant van Alice in Wonderland, met Mastroianni oftewel Snàporaz in de rol van de dromer, die down the rabbithole de vrouwen van zijn leven, zijn fantasieën en ook nog zijn niet zo geslaagde huwelijk ontleedt. Het 'witte konijn' leidt hem eerst naar een feministische conventie, en dat deel is erg grappig, waarbij Snàporaz al snel van toeschouwer tot indringer wordt beschouwd.

Na zijn ontsnapping wordt het nog surrealistischer, en eerlijk gezegd ook niet altijd even boeiend, maar Fellini's barokke ideeën kennen geen maat. Zo krijgt de kijker nog tal van geestige, wonderlijke beelden voorgeschoteld, van een vrouwenvideotheek tot een ballon in de vorm van zijn droomvrouw, gelijkend op het meisje die je met enige fantasie de rol van The Cheshire Cat zou kunnen toebedelen, om in Alice-termen te blijven. Het eindigt (natuurlijk) met "het was maar een droom", maar de blikken verraden toch enige ondeugd van deze en gene.

Vaste Fellini-componist Nino Rota was ons een jaar eerder ontvallen, maar Luis Bacalov, vooral gekend van westerns, kwijt zich aardig van zijn taak. Fellini zal echter niet heel tevreden zijn geweest want hij werd niet voor zijn volgende films gevraagd.

Prachtige film van Murnau die zich kan meten met zijn beste werk. Alle acteurs vond ik goed tot zeer goed, maar Mary Duncan springt er wel uit als stadsmeisje. Zij steelt elke scène met gemak.

Het verhaal is wellicht eenvoudig, het wordt feilloos verteld, met scenes die helemaal kloppen, waarbij de aankomst bij de boerderij met name prachtig gefilmd was: het rennen door de korenvelden, schitterend. Ook de scenes in het cafetaria vond ik erg goed, ik ging er helemaal in mee. Je zou City Girl zelfs een vroeg-feministische film kunnen noemen, Kate is zonder twijfel het sterkste personage uit de film- eigenlijk had ze op het eind iedereen de vinger moeten geven, maar stiekem was ik ook wel blij met happy end.

Prima vroege misdaadfilm, die zeer veelbelovend van start ging met vaak ingenieuze en originele shots en dito montage (denk alleen aan de conversatie tussen Pop en Gemma als ze Blackie's voortijdige verscheiden bespreken en de camera kattenbeeldjes in close-up toont). Sowieso was die Pop een intrigerend figuur met die valse grijns en eeuwige sigaar.

Sylvia Sidney heeft die typische klassieke actrice looks, inclusief melancholische oogopslag. Zij deed het overigens best aardig. Ik zie dat ze nog tot op hoge leeftijd acteerde, haar laatste film was nota bene Mars Attacks! Gary Cooper is niet mijn favoriete klassieke Hollywoodacteur maar deed het toch niet zo slecht, beetje laconiek. Dat hij plotseling zo hoog opgeklommen is in de organisatie tijdens Nan's gevangenisstraf is dan wel een beetje ongeloofwaardig en de opperschurk Big Fellow die zijn eigen mannen laat afschieten zodra hij valt voor de charmes van hun vriendin was een matige bad guy. Daarmee is de tweede helft een stuk minder sterk en eindigt het ook een beetje met een anticlimax, al was de discussie na Big Fellow's dood tussen al die boeventronies wel weer grappig gedaan.

Mamoulians stijl bevalt me in ieder geval wel, viel me ook al op in zijn debuut Applause. Hij heeft jammer genoeg een vrij klein oeuvre, hoewel hij toch de gezegende leeftijd van 90 heeft bereikt.

Na een zeer geslaagd debuut viel Garland daarna behoorlijk terug, maar met Civil War heeft hij eindelijk zijn vorm weer te pakken. Civil War is een spannende oorlogsfilm vanuit het perspectief van een groepje journalisten. De omstandigheid dat het een burgeroorlog op Amerikaans grondgebied betreft geeft de film een extra dimensie- was dit een aantal jaar geleden pure SF geweest, het is nu bijna voorstelbaar. Wat dat betreft een film die bij onze tijden past.

Dunst, Moura, McKinley Henderson en relatieve nieuwkomer Spaeny vormen een fijn groepje met leuke dynamiek. En speciale vermelding voor Jesse Plemons, die als geen ander een gestoorde redneck kan spelen. Hij weet vaak een bepaalde intensiteit in zijn rol te leggen en dat is hier niet anders. De actiescènes zijn afwisselend en goed gedoseerd, vond het best realistisch ogen, behalve dan dat de fotografen zo’n beetje vooraan in de vuurlinie mee aan het rennen waren bij de laatste aanval.

Fijne film, kijk weer uit naar Garland’s volgende project (dit jaar al zo te zien).

Cynische kijk op de vakbonden en uitbuiting van fabrieksarbeiders heeft zijn momenten maar wist me niet de hele speelduur te boeien. Daarvoor is het verhaal te simpel en te eendimensionaal, na een half uur was al wel duidelijk waar het heenging. Petri bespot meer nog dan het kapitalisme de intellectuele marxistische studenten die een revolutie hopen te ontketenen, maar zich niet bekommeren om individuen en eigenlijk net zo neerkijken op de arbeiders als de heersende klasse (grappig is de scene dat de studenten bij Lulu thuis zitten en het materialisme van zijn vrouw becommentariëren). Leuk detail dat ook eigenlijk niemand precies wist wat ze nou produceerden.

Erg fijn filmpje, met die typisch Parijse lichtheid in combinatie met de doodvoorspelling die als een grauwsluier over de zomerse dag valt, met allerlei verwijzingen naar de diagnose later die dag. Mooie performance van Marchand, die van Cleo een geloofwaardig personage maakt, kwetsbaar en ijdel maar toch ook krachtig. De scene dat ze wat loopt te dollen en jammen met haar componist en tekstschrijver was m'n favoriete deel, en als daarna Sans Toi klinkt, met steeds meer pathos en begeleid door een orkest, bijna in vervoering, een indrukwekkende scene- zo'n liedje kan ook alleen maar in het Frans volgens mij.

Claudette Colbert is misschien qua uiterlijk niet de ideale Cleopatra, maar ze slaat zich er toch goed doorheen. Henry Wilcoxon was ook prima als Marcus Antonius. Verhaaltechnisch is Cleopatra enigszins belemmerd omdat DeMille te veel wil vertellen, maar de weelderige sets en al even weelderige hofdames maken er toch wel een behoorlijk spektakel van.

Al genoemd is de verleidingsscène, dat vond ik ook het absolute hoogtepunt, bizar en groots tegelijk, die bovendien eindigt met een spectaculaire zoom-out. De oorlogsscènes waren helaas wat minder indrukwekkend, was een beetje vlees noch vis, en een paar scènes (die met de Egyptische strijdwagens) leken te komen uit DeMilles Ten Commandments uit 1923.

Nogal gedateerde film die trouwens niks met mystery te maken heeft - dat hele lijk was nou een typische McGuffin en weinig boeiend- naar een boek van de in de jaren 90 gevierde misdaadauteur Grisham. Nou heb ik die boeken van hem nooit gelezen, maar de verfilmingen van zijn werk zijn toch verre van indrukwekkend.

The Client leidt onder het naargeestige white trash sfeertje, een oubollige aanpak en een hoop onwaarschijnlijkheden in het matige scenario. De rechtszaakscene was een ware anti-climax. Renfro zat de hele film tussen irritant wijsneuzerig en vervelend rotkereltje in. Sarandon en Jones maakten er het beste van maar hadden weinig om handen. Daarnaast waren de bad guys karikaturen en totaal niet serieus te nemen, en deed de cheesy soundtrack denken aan de mainstream filmmuziek van medio jaren 80- geen compliment.

Heftige trip, misschien niet de klap in het gezicht die Noe altijd wel lijkt te beloven maar wel weer veel beter dan zijn voorlaatste Love. Ik had gezien het thema wel een audiovisueel spektakel verwacht en dat kwam ook uit , al was ik niet bepaald gelukkig toen de film opende met weer eens Satie (in een ander jasje, dat wel). Maar de take van bovenaf die de muziek vergezelde, was meteen wel raak, die lugubere variant op een sneeuwengel.

Als de dansers eenmaal zijn voorgesteld begint het eigenlijk pas echt, met fijne opzwepende muziek en energieke dansers die elkaar proberen af te bluffen als in het bekende clipje van It's Like That van Run DMC - over 90s gesproken. Het kon me niet lang genoeg duren, een toffe soundtrack gecombineerd met de haast hallucinerende beelden, vooral het deel dat van bovenaf is gefilmd. Gaandeweg wordt het een bad trip to hell en wordt je als kijker meegevoerd, waarbij geweldig gebruik wordt gemaakt van de locatie. Perfect gruwelijk einde ook, als iedereen als op een slagveld verspreid over de zaal ligt out te gaan, te slapen, of dood te wezen.

Wel jammer dat het geluid zo zacht stond afgestemd, dit is een film waarbij het volume echt wel voluit mag. Ik had de muziek echt willen voelen, nu hoorde ik af en toe medebezoekers boven de muziek uit, al dachten ze fluisterend commentaar te leveren.

Gisteren herzien en wat blijft het toch een fascinerende film. Malcolm McDowell is echt geniaal als Alex, alle lof voor de casting. Het begin van de film, de scene dat de droogies in de Korova milkbar zitten, is toch wel een van de, zoniet de beste opening ooit in een film, met die muziek en die bizarre inrichting, en Alex die de kijker aanstaart...geweldig.

Geweldige art direction ook (niet eens genomineerd voor een Oscar, bewijst maar weer eens de irrelevantie van de Academy awards)

Tweede deel zakt soms wat in en enkele rollen vond ik minder geslaagd maar toch kan ik het niet over mn hart verkrijgen hier minder dan de volle mep voor geven. 5 blijft dus staan.

Aardige film die af en toe ontaardt in een verkleedfeestje. Ik begrijp dat dat lachen gieren brullen is voor de cast (Hale Barry is een oud gerimpeld mannetje, Hugo Weaving is een zuster !) maar het werkt eerder afleidend in de film.

De film is behoorlijk onevenwichtig, met wat humor hier en daar, en donker drama. Van de 6 episodes beviel die van New Seoul me het best, een beetje een Philip K Dick achtig verhaal, maar ook hier vond ik de verkleedlust vervelend en onnodig. Omdat je de hele tijd Hugo Weaving ziet als Koreaan. De episode met de ontsnapte slaaf was dan weer weinigzeggend- ik snap de moraal ervan natuurlijk wel, maar het was een beetje saai verfilmd met holle dialogen en een beetje suf subplotje met dokter Hanks.

De verbanden zijn volgens mij niet al te moeilijk te leggen: je kunt de wereld veranderen door een revolutionair te zijn, door af te stappen van conventies, je angsten te overwinnen, door moedig te zijn en de waarheid te onderzoeken, maar ook door inspirerende muziek te maken of een boek te schrijven, dat is volgens mij wel zo'n beetje waar het over gaat.

Fellini staat bekend om zijn weemoedige films, veelal gebaseerd op zijn eigen ervaringen, maar met I Clowns heeft hij toch vooral een merkwaardige film gemaakt, een mockumentary die zowel als een hommage en als een afrekening blijkt te worden gezien. In elk geval is er duidelijk sprake van fascinatie van Fellini voor zijn onderwerp, voor zover dat al niet uit andere films was gebleken. Dat veel clowns hier aanstoot aan namen neem ik meteen aan, maar vind ik toch ook een beetje gek. OK, de vergelijking met de dorpsgekken is niet echt heel vleiend, maar er wordt toch vooral met respect gesproken over het vak, en de oude, ongeschminkte clowns die aan het woord komen lijken oprecht mistroostig, met één buitenproportioneel grote voet in het graf en de andere in het verleden. Ik had tijdens het kijken niet het idee dat ze met spot of minachting werden benaderd. Fellini toont wel zelfspot, bv als hij Mr Bellini wordt genoemd, of tijdens een serieus interview een emmer op zijn hoofd krijgt.

Hij maakt misschien wel wat rare keuzes, zoals dat kapotte filmpje van de Fratellini broers of de nietszeggende 5 seconden beeld van de kennelijk legendarische Rhum. Om nog maar te zwijgen van de zinloze cameo van Anita Ekberg. Maar de lange eindscène waarin de clown ten grave wordt gedragen vond ik wel treffend.

I like your mother too, once or twice I thought she was going to smile at me.

Onbekend maakt onbemind? Wat mij betreft hoort Lubitsch laatste film (het half afgemaakte That Lady in Ermine even buiten beschouwing latend) tot zijn beste werk. Cluny Brown is een heerlijke scherpe komedie waarin de verschillende karakters perfect zijn uitgewerkt, hoe klein hun rol ook is. De stijve Mr Wilson, het niet onsympathieke maar leeghoofdige echtpaar Carmel, de degelijke Mr Ames en natuurlijk ook protagonisten Cluny en Mr Belinski, ze zijn stuk voor stuk geweldig gecast en brengen hun teksten overtuigend zonder al te veel te vervallen tot karikaturen. De in de quote genoemde moeder (Una O'Connor uit o.a. Bride of Frankenstein) heeft zelfs geen enkele tekst maar speelt hier misschien wel haar leukste rol- toegegeven ik ben wel een beetje allergisch voor haar stem.

De klassenmaatschappij wordt flink op de hak genomen: van de adel tot de burgerij en het 'gewone' volk, allen zijn vastgeroest in hun denkpatronen. Misschien is het thema niet meer zo relevant, al bestaat de klassenmaatschappij natuurlijk nog steeds wel, de film is van begin tot eind vermakelijk en als de meeste Lubitsch talkies erg quotable.

Het is een vlotte docu waarin met nauwelijks verholen trots wordt verhaald over het criminele verleden. De twee Amerikaanse smokkelaars (type 'vrije jongen' en type gladjakker) vonden het toch wel mooi, die tijd. Elke week een nieuwe Mercedes, miljoenen in je tuin begraven, je moet wat. De Columbiaanse/Cubaanse kant van het verhaal vond ik interessanter, ook al omdat de War on drugs (althans de war on cocaine) nu toch vooral in Latijns Amerika wordt uitgevochten maar het bleef net wat te veel aan de oppervlakte.

Bij nader inzien 3,5 ster.

Duistere film over een onmogelijke liefde. Erg goed spel van Stamp en vooral Eggar, die steeds meer groeit in haar rol. De beurtelings naïeve en koude blik van Stamp versus de varianten van wanhoop, boosheid, opluchting en charme van Eggar leveren een boeiende psychologische thriller op- horror is het zeker niet, apart label weer. Er zit weinig échte spanning in de film, behalve misschien het bezoekje van de buurman, waarbij in hetzelfde shot het overstromende water steeds dichter richting trap komt- waarbij de afloop van die scène dan wat tegenviel. De meeste spanning zit hem in de onvoorspelbaarheid van Stamp's personage, waardoor de acties van Eggar niet alleen voorstelbaar zijn, maar ook enigszins voorspelbaar- en dat bedoel ik positief. Ze reageert zoals ik me voorstel dat een slachtoffer van ontvoering reageert. Ze viel met haar rol terecht in de prijzen. Bijzondere soundtrack ook van Jarre, al zouden sommige stukken niet misstaan in een western.

Geïnspireerd door Harold Lloyd’s The Freshman, zo lijkt het, vond ik dit best een aardige Keaton, al kan hij zich niet meten met zijn beste werk. Keaton op de sportbaan levert een hoop voorspelbare grappen op al zitten er ook geslaagde momenten tussen. Einde is wel grappig als hij zijn meisje moet redden uit handen van zijn rivaal (wat dacht die kerel trouwens, ik gijzel m’n vriendin zodat ze wordt geschorst en dan trouwt ze met mij...? ?).

Knap debuut van Amelio, die me beter beviel dan zijn bekendere films uit de jaren 90. De film draait om het wantrouwen tussen een vader en zijn zoon na een terroristische aanslag, waarbij de zoon als een soort privé-detective achter de waarheid tracht te komen. Wat vooral opvalt is dat het erg subtiel verteld wordt, en dat eigenlijk tot het laatst blijft onduidelijk wat er nou precies speelde- het lijkt het er in elk geval op dat de vader een verhouding had met de vrouw van de dode terrorist, een knappe rol van de ijzig mooie Laura Morante, en dat beiden niets met het terrorisme van doen hadden, maar dat kan ook zomaar anders liggen. Wat deden de studenten in het huis van de oma, waar gingen de professor en de echtgenoot heen met zijn tweeën? Een uitleg blijft de kijker bespaard, veel blijft onuitgesproken en de "waarheid" blijft ergens in het midden liggen. Dat botst met het wereldbeeld van de zoon, die een duidelijke opdeling maakt tussen goed en slecht, zoals kinderen ook eigen is. En dat leidt uiteindelijk tot het dramatische einde, waarbij het drama niet zozeer de arrestatie is (beiden waren toch waarschijnlijk onschuldig) maar het verraad van de zoon.

Prima spel van de acteurs, een aantal mooie scenes- het gesprekje in de auto tussen Morante (in prachtig profiel) en de verlegen zoon blijft om een of andere manier het meest hangen.

Geen western die me lang bij zal blijven. Het begint nog wel veelbelovend met een drijfjacht op een gevangene, al lijken de honden onderweg af en toe een plaspauze te nemen want elk shot hebben ze de ongelukkige bijna te pakken om in het volgende shot opeens weer op honderden meters achterstand te staan. Na deze intro volgt een vlot verteld maar weinig beklijvend avontuur waarin de westernclichés je om de oren vliegen, van de sadistische maar muzikaal niet onbegaafde Junior tot de handenwrijvende doodgraver- en vrijwel elk schot dat de bijna blind geranselde held dan wel zijn stomdronken broer afvuurt is natuurlijk raak. Visueel is het ook niet de mooiste western, locaties worden vaak hergebruikt en vrouwelijk schoon is in deze film non-existent. De muzikale score vond ik nog wel OK.

Er zijn enkele brute scenes maar omdat het zo razendsnel gaat wordt je weinig tijd gegund mee te leven. Wie was die Carradine eigenlijk en waarom moest zijn gezin dood? En moet ik rouwig zijn dat de zojuist bekend gemaakte vader sterft in de armen van zijn nog nauwelijks van alle openbaringen bekomen zoon? Het is nogal wat informatie die hij in een paar minuten te verwerken krijgt. Het eindigt ook nog teleurstellend met een wat dwaze shootout met stunts die in een circus niet zouden misstaan en waarbij het steeds herhaalde "hello gentlemen" wat flauw begon te worden.

Overigens mijn allereerste Fulci pas, ik begrijp dat deze atypisch is voor zijn oeuvre dus ga binnenkort maar eens aan zijn horrors beginnen.

Degelijke western heeft de klassieke ingredienten: indianen, damsel in distress, prairie, verraad...maar na de lovende berichten vond ik hem wel tegenvallen- de film ziet er mooi uit, het beperkte budget in aanmerking genomen, maar verrast werkelijk nergens. En hoewel clichés in de western bijna onvermijdelijk zijn, was dit verhaal me te voorspelbaar. Bovendien deden Randolph Scott en Nancy Gates het niet voor mij.

Niks mis mee, maar heb betere westerns gezien.

Interessant tijdsbeeld maar na een uur is alles wel zo'n beetje ter sprake gekomen. De meerwaarde van het interviewen van bekende Italianen is klein, op Moravia na die als een van de weinigen iets verder komt dan gemeenplaatsen. Het levert weinig nieuwe inzichten op, de bekende tegenstellingen tussen man en vrouw en tussen noord en zuid worden bevestigd, en bescheidenheid is geen Italiaanse deugd.

Pasolini zal wellicht nog eens hebben teruggedacht aan de brave Italianen die hun afkeer van afwijkend gedrag met passie tentoonspreidden toen hij Salo draaide.

Ik heb deze film ooit vast wel gezien, want deze kwam volgens mij geregeld voorbij op Veronica of zo. Maar ik kon me er eigenlijk niks van herinneren, en in mijn herinnering was hij ook best slecht, terwijl ik hem nu af en toe hilarisch vond. Het is duidelijk dat de makers alles met een dikke vette knipoog bedoelen, van de idyllische momentjes tussen Arnie en Alyssa in het begin (samen vissen, het ijsje op z'n neus) tot de "coole" oneliners, Rae Dawn Chong die uitgebreid commentaar geeft tijdens de dodemansrit en natuurlijk het hele revolutionaire leger dat door Arnie wordt afgeslacht, gebruik makend van allerlei soorten wapens, een hark incluis. Dat stukje bij die schuur wanneer Arnie ook nog even iemand scalpeert was wel het grappigste stukje. Jammer dat de leukste bad guys (Kelly en Duke) al vrij in het begin worden gemold, want de generaal en eindbaas "Bennett" met zijn dikke pens waren beduidend minder. Af en toe werd ik licht gestoord van de repeterende score van Horner. Al hoort die kazige muziek er natuurlijk wel bij.

Zo, even bijkomen...

Watkins heeft een aantal heel boeiende documentaires geleverd, waarbij hij in een cinema vérité stijl historische gebeurtenissen naspeelt, met camera's ongeacht de tijd waarin het zich afspeelt, en allerlei mensen die betrokken zijn bij de gebeurtenissen interviewt. In La Commune wordt die stijl verder doorgedreven, niet alleen door er een bijna 6 uur durend pamflet van te maken, maar ook door de (niet-professionele) acteurs uit hun rol te laten vallen en hen zelf ook commentaar te laten geven op de gebeurtenissen, en op hun eigen visie daarop. Zo kan het zijn dat een personage tijdens de bestorming van de barricade geïnterviewd wordt en gevraagd wordt of zij ook zelf zou vechten voor het ideaal van de Communards, zonder dat dat de film in de weg zit.

Nu vind ik de korte heerschappijn van de Communards in 1871 op zichzelf al erg interessant, maar om het tot leven te zien gewekt worden op deze manier maakt het een bijzondere ervaring. In het begin stoorde het me een beetje dat je steeds dezelfde gezichten zag, terwijl het toch om een massale revolte ging, maar logischerwijs liet het budget geen duizenden figuranten toe. En uiteindelijk maakte het niet uit omdat de film nadrukkelijk niet op zoek is naar een realistische weergave (nog even los van de anachronismen), eigenlijk wordt dat al meteen verklapt met een rondleiding van de bescheiden set. Watkins maakt ook duidelijk de val van de Commune niet als een geïsoleerde gebeurtenis te zien, door bijvoorbeeld ook een link te leggen met onze tijd, de illegale migranten, vrouwenrechten, en globalisme. De acteurs werd verzocht zich goed in te lezen in de historie en de val van de Communards, en zijn sterk betrokken bij de discussies die ze voeren. Het leidt soms tot herhaling van standpunten, en hoewel soms een punt van verzadiging bijna wordt bereikt, het boeit ook enorm

Watkins schopt tegen meer heilige huisjes. Niet alleen neemt hij de rol van de media op de hak, ook klaagt hij dat er geen financiële steun was van de Franse instanties en er wordt tevens gesuggereerd dat de geschiedenis van La Commune opzichtig genegeerd wordt in het Franse schoolsysteem. Arte die de film co-produceerde, zat kennelijk nogal in zijn maag met Watkins' magnum opus, en zond La Commune uiteindelijk ergens midden in de nacht een keer uit. De film werd in een verkorte versie in één Parijse bioscoop uitgebracht. Hoewel het ook begrijpelijk is dat Watkins' compromisloze en zeer politieke films maar een beperkt publiek vinden is het ook ontzettend jammer.

Niet echt een fan van biopics, al ligt dat vooral aan de slappe keuzes die doorgaans gemaakt worden. Want af en toe word ik aangenaam verrast zoals bij Blonde of onlangs bij Better Man, en soms kan een klassiekere opzet best werken zoals bij Elvis. Bij A Complete Unknown wordt gelukkig niet gekozen voor de doorsnee biopic die te veel wil vertellen. Er wordt gekozen voor een relatief korte periode, eigenlijk voor Dylan's echte doorbraak, en daardoor komen veel hoogte-en dieptepunten niet aan bod. Ik was op zich wel benieuwd naar de achtergronden van Dylan's korte acteercarriere, zijn wat merkwaardige bijdrage aan USA For Africa en natuurlijk die rare Nobelprijs maar dan kom je al snel in het stramien "en toen dit, en toen zo" en dat werkt dus niet.

A Complete Unknown is niet alleen dankzij de bescheiden opzet een geslaagde film, de acteurs zijn uitstekend. Chalamet is voortreffelijk in de hoofdrol, maar ook Barbaro is heel goed als Baez en Norton niet te vergeten, blijft een klasse-acteur. Over Dylan kom je nou niet heel veel meer te weten, hij blijft een beetje in nevelen gehuld, dus wie de mens achter de zonnebril wil leren kennen zal van een koude kermis thuiskomen. Hij heeft zoals zo veel artiesten een ego dat past bij zijn status, dat is wel duidelijk. Verder veel optredens, en geneuzel over wat folk nou eigenlijk is, het kwam af en toe wat koddig over, maar ik heb geboeid gekeken.

Braaf drama over de schok in de Amerikaanse sportwereld dat het vroegtijdig overlijden van NFL-helden wel eens te maken zou kunnen hebben met de vele klappen op het hoofd die ze te verwerken krijgen. Volgens mij speelde enige tijd terug een zelfde discussie in het Nederlandse voetbal, of koppen niet tot hersenbeschadiging kon leiden. Kennelijk niet (ahum) want nooit meer iets over gehoord.

Will Smith speelt een aimabele en rechtschapen wetenschapper, die het opneemt tegen de NFL. Mooie eigenschappen natuurlijk maar dat maakt hem wat eendimensionaal. Hij krijgt veel lof voor zijn Nigeriaanse accent dus hij heeft zich kennelijk gedegen voorbereid. Is hij overgeslagen bij de Oscars zoals her en der wordt beweerd? Ik heb pas twee andere Oscargenomineerden gezien in deze categorie, en hij is niet minder dan Matt Damon in The Martian, dus daar valt iets voor te zeggen. Maar het blijft appels met peren vergelijken eigenlijk.

Maar goed beschouwd is Concussion typisch Oscar-bait: op feiten gebaseerd, sympathieke hoofdpersoon die het opneemt tegen een overmacht- dus ik kan me de teleurstelling in huize Smith in elk geval wel voorstellen.

Jammer dat er relatief veel tijd verspild wordt aan de niet al te opzienbarende relatie met zijn vrouw- al past dat wel in de tendens in Hollywood ook het verhaal van "de vrouw achter de man" te tonen- wellicht na (op zich terechte) kritiek dat er zo weinig interessante vrouwenrollen zijn, maar dat betekent m.i. niet dat je nu in elke biopic een hoofdrol aan de partner moet geven, alleen maar omdat ze de partner is. Nu blijft er namelijk weinig tijd over om het conflict tussen de NFL en Omalu te tonen- gladkjakker Luke Wilson heeft nauwelijks screentime en ookf de NFL-bonzen moeten het met een minuutje doen.

Verder is de film vooral degelijk- weinig spannend in beeld gebracht, op een korte animatie hoe het er van binnen aan toe gaat als twee hoofden botsen op volle snelheid, na- maar het onderwerp leent zich ook niet echt voor flitsende montage, camerawendingen en originele editing. Ten slotte heb ik persoonlijk weinig met Football en ben daardoor ook niet echt betrokken, al die namen van gevallen helden zeiden me niets. Daardoor kon ik me wel wat beter inleven in Mister...eh sorry, Doctor Omalu die als buitenstaander ook nauwelijks bekend was met de sport.

Fragmentarisch epos van regisseur/acteur Trenker over de Italiaanse held Giovanni de Medici heeft genoeg vaart om niet te vervelen, maar het is wel duidelijk dat deze film gemaakt is met steun van de fascistische staat. Het leger genaamd "Bande Nere" met zwart uniform, ordelijk marcherend richting de zoveelste veldslag lijkt verdacht veel op de Italiaanse zwarthemden, en ook het verloop van de film, waarbij een rechtschapen patriot strijdt voor de eenwording van Italië zal Mussolini's goedkeuring wel hebben gedragen. Nationalistische propaganda dus, waarbij de grote veldslagen door de hoeveelheid figuranten en de sets nog wel indruk maken, maar verder nogal rommelig zijn gefilmd. De degenduels waren nogal pover, dat ging soms in slow motion. Trenker had dat wel een beetje beter mogen oefenen.

Redelijke horrorfilm die zoals zo vaak in dit genre wat ontspoort op het eind. Wat je niet ziet is vaak enger dan wat je wel ziet (de Japanners hebben dat beter begrepen) dus vanaf het moment dat de demon zichtbaar wordt was het wel gedaan met de echte spanning.

Neemt niet weg dat begin en middenstuk sfeervol zijn, en het oude huis (een replica kennelijk van het echte huis) is een toffe locatie die goed gebruikt wordt. Ook acteerwerk is in orde, evenals de soundtrack/ audio - spanning wordt toch wel voor minimaal 50 % gecreëerd door geluid.

Maar jammer dat het einde wat minder is, en ook de episode van de pop en de dochter van de Warrens leek niet echt in het verhaal te passen.