Opinions

Een typische Zanussi, durf ik na 5 films van hem gezien te hebben wel te zeggen. Jonge intellectueel worstelt met het thema dat zijn leven domineert: de dood, het noodlot. Intussen moet hij zich als rechtschapen burger staande zien te houden in een wereld van corruptie en vriendjespolitiek, waarbij Zanussi overigens niet met een beschuldigende vinger wijst. Ook Witold komt via een connectie aan zijn baan, al maakt hij daar haast verontschuldigend gebruik van. Corruptie en nepotisme vormden onderdeel van de maatschappij en het was moeilijker je ervan af te wenden dan om mee te doen.

Het zal geen toeval zijn dat Zanussi een ongeluk in de Himalaya opvoert: vijf jaar voor de opnamen kwam de acteur die de protagonist in zijn (beste) film Iluminacja vertolkte om in de Himalaya.

Heerlijke zomerse Rohmer, mijn woordspelerige kant zou het een genre op zich willen noemen, de Zohmerfilm.
Er is misschien niet nieuws onder de Franse zon, maar van mij had Rohmer nog wel 20 van zulke films mogen maken met zon, strand, en studenten vol existentiële twijfel en gierende hormonen. Prima hoofdrollen van Poupaud en Langlet, maar ook de andere twee dames mogen worden genoemd. Typisch dat hij zo verliefd is op degene met het vervelendste karakter. Fijne scène op het bootje, als Gaspard zich jovialer voordoet dan hij in werkelijkheid is maar dat er niet te dik bovenop legt (zijn onhandigheid verbeeld door lucht te klappen) zodat het licht ongemakkelijk, maar ook erg voorstelbaar wordt. Aan het einde komt het misschien iets te mooi samen met vier telefoontjes binnen 5 minuten, maar ik vond het ook wel grappig hoe hij opgelucht aftaait om een recorder te kopen. Saved by the bell.

Desplechin houdt kennelijk wel van lange films, bijna al zijn films duren dik 2 uur. Het was bij deze Conte de Noël geen straf, want hoewel het vooral een 'praatfilm' is verveelt het geen moment, en ondanks de weinig sympathieke familieleden (of misschien dankzij?) is het verloop al even onvoorspelbaar als de genezingskansen van Junon.

Het is allesbehalve een typische Kerstfilm, werkelijk alle gezinsleden zijn beschadigd, op de allerjongste telgen na dan, maar hun tijd zal ook nog wel komen. De pater familias is de enige stabiele factor, maar zijn vrouw en kinderen, en zijn oudste kleinkind, kampen allemaal met hun demonen. Daarbij wordt de onderlinge antipathie of desinteresse nauwelijks verzwegen- al lijkt er er ondanks alles ook wel wat saamhorigheid her en der, al er is altijd wel weer een vileine opmerking die de boel weer op scherp zet.

Amalric is geweldig als het wispeltruige zwarte schaap, maar alle acteurs zijn voortreffelijk. Speciale vermedling toch voor Deneuve, die haar koele schoonheid combineert met al even ijzige moederliefde, of liever, het gebrek daaraan. Maar óók het gebrek aan hypocrisie, doodleuk verkondigend dat ze niet veel van haar kind houdt, waardoor ze ook een beetje bewondering oproept.

Degelijke thriller die meer belooft dan hij waar kan maken. Los van de hele premisse: een ongeluk niet doorgeven maar proberen te verdoezelen, met alle risico's van dien- OK, in paniek kunnen mensen soms rare dingen doen. Maar ik vond het er toch wel veel te dik bovenop liggen, eigenlijk vanaf het begin, dat Virginia en de moeder een en dezelfde persoon waren. Dan helpen een pruik en een maskertje toch niet echt. Neemt niet weg dat het verder wel aardig wegkeek, en dat ik ook een aantal keer op het verkeerde been werd gezet. Maar jammer dus dat de eindtwist, het wtf-moment in het water viel.

Nogal vlakke film die het niet bijster interessante levensverhaal van Ian Curtis toont. Muziek is natuurlijk goed, en Sam Riley is prima als Curtis, en natuurlijk weet Corbijn mooie plaatjes te schieten, maar als film boeide het me niet.

Op Riley na vond ik de acteurs slecht gecast (Morton) of gewoon ronduit slecht (de Belgische maitresse) en de meesten waren nauwelijks meer dan beeldvulling- de rest van de band bijvoorbeeld. En hoewel er heel veel aandacht geschonken is aan de aankleding ademde de film helemaal geen eind jaren 70/ begin jaren 80-sfeer. Het magere verhaaltje had weinig om het lijf en na een tijdje geloofde ik het wel met alle huwelijksperikelen.

Vanwege muziek en Riley krappe 3 sterren.

Een koppeltje afluisteren: tegenwoordig stelt dat niks meer voor, wat kijken naar the Conversation haast een geschiedenisles maakt: wees zuinig op privacy, een waarschuwing die, zoals iedereen weet, in de wind is geslagen.

Hackman is uitstekend als paranoïde specialist, die zelfs geen telefoon heeft, zijn hospita niet vertrouwt en niks over zichzelf prijsgeeft. Cazale is altijd goed maar heeft maar een kleine bijrol. De hele cast doet het goed, al vond ik Ford niet zo goed gecast, er ging maar weinig dreiging van hem uit.

Acteerwerk, score, montage, camerawerk, het is allemaal van hoog niveau en typerend voor Hollywood uit de jaren 70, toen studio's hun films nog maakten voor een volwassen publiek, lef en visie hadden, en talentvolle jonge regisseurs nog de ruimte kregen.

Deze film heb ik ooit -ergens in de mist van de jaren 90- al eens gezien, en ik kon me er vooral van herinneren dat ik het een vage film vond. Ik keek niet eens erg uit naar een herziening, ook al omdat de films van Greenaway me niet zo aanspreken. Een andere film van hem (ik meen Drowning by Numbers) had ik ooit eens opgezet maar na een half uur weer uitgezet.

Maarrrrr het voorgaande blijkt dus zwaar onterecht want The Cook, The Thief, His Wife & Her Lover blijkt supergenietbaar. De film ziet er allereerst prachtig uit, veel mensen noemen het lijken op een theaterstuk maar ik vond het eerder een bewegend schilderij, met stillevens van kippen en hamlappen, een secuur kleurgebruik en een van links naar rechts pannende camera- heel erg geconstrueerd maar het werkt als een tierelier. Verder zijn de acteurs erg goed. Vrijwel alles wordt op enige afstand gefilmd, wat voor acteurs niet makkelijk is, maar zowel Gambon als Mirren zijn voortreffelijk- met name Gambon speelt toch wel ontzettend geloofwaardig een botte hork, die moet toch veel lol hebben beleefd. De Franse kok was wat karikaturaal maar ook prima, en de minnaar houdt zich ook staande in de enige wat ingetogen rol. Ook een niet onverdienstelijke bijrol voor Tim Roth. Dan de barokke sets en aankleding die, met de uitzinnige kostuums van Gaultier, voor een unieke sfeer zorgen die ik nog het best kan omschrijven als burlesque. En dan nog de muziek van Nyman die zeker niet onvermeld mag blijven.

Een van de meest verrassende filmervaringen van de laatste tijd. Toch maar meer gaan kijken van Greenaway.

Newman is uitstekend, de scène met de eieren en de zijige stem van Strother Martin zijn legendarisch, maar verder vond ik Cool Hand Luke toch een beetje tegenvallen. Dat heeft te maken met het verhaal dat nooit echt leek los te komen, en de tot mijn verbazing met een Oscar bekroonde rol van George Kennedy die behoorlijk overacteerde, hij leek af en toe wel een kwispelend hondje.

De dynamiek in de groep was ook niet echt heel spannend, het waren bijna allemaal kameraden en de sfeer leek soms meer op die in een voetbalteam of in militaire dienst (stel ik me zo voor), met Newman - na zijn ”ontgroening”- als natuurlijke leider. Iets meer geharde criminelen die voor wat weerwerk zorgen had wel gemogen. Maar dan was de religieuze connotatie wellicht verloren gegaan, en de boodschap is belangrijker dan een realistische weergave moeten de makers hebben gedacht.

Prima, degelijke film maar zie er bepaald geen meesterwerk in.

Amusante film van Clouzot, een regisseur die ik toch wel zeer kan waarderen, ik moet er nodig meer van zien. Ook in deze film zijn mensen feilbaar, en loopt de grens tussen goed en kwaad behoorlijk grillig- de breinchirurg die ongediplomeerd abortussen uitvoert omdat hij zelf wat psychische bagage heeft op dat vlak is nog de meest sympathieke dorpsbewoner.

De film heeft een sinistere ondertoon, net als Les Diaboliques, en zakt eigenlijk geen moment in. Maar het einde klopt volgens mij niet. Immers, als Le Corbeau zijn vrouw Laura wilde laten opdraaien voor de brieven, waarom schrijft hij dan nog een laatste brief waarin hij meedeelt dat de vloek is verbroken? Daarmee bewijst hij juist haar onschuld?

Curieuze film is een mix van Nibelungen, Lord of the Rings, Robin Hood en nog wat legendes met een held die weggelopen lijkt te zijn van de set van Tarzan. Het is met een flink budget gemaakt zo te zien, toch ziet het er vaak redelijk knullig uit. Het acteerwerk houdt niet over en het verhaal boeide me maar weinig, te wijten aan een onsamenhangend script waarbij spanning ontbreekt en personages nauwelijks tot leven komen. Echt indrukwekkend wil het ook maar niet worden, de vele figuranten en exotische sets ten spijt, dat zou Blasetti een paar jaar later met Fabiola iets beter doen.

Blasetti heeft van wat ik gezien heb één erg goede film op zijn naam, 4 Passi fra le Nuvole, de rest zijn halfgeslaagde historische spektakelfilms of sprookjes. Ben benieuwd of hij nog echte aanraders in zijn oeuvre heeft, meer in de lijn met het eerder genoemde 4 Passi.

Wel leuk deze giallo, beetje in de stijl van de vroege Argento's, dus zonder bovennatuurlijk gedoe. Ik zat te twijfelen in welke audio ik hem zou zien, uiteindelijk voor de Italiaanse gekozen omdat er anders weinig overblijft van het giallo-sfeertje- maar de dialogen zijn in het Engels gesproken dus er valt ook wel wat voor te zeggen hem in het Engels te bekijken.

Acteerwerk is goed, camerawerk idem dito, de plot viel me toch wat tegen. Ik verwachtte een whodunit waarin de verschillende leraren een voor een in het verdachtenbankje zouden komen inclusief de hierboven treffend omschreven Teutoonse kenau, maar dat liep dus anders. Eigenlijk is er nauwelijks sprake van speurwerk. Nog even over de kenau gesproken, best bizar hoe zij van attitude verandert als blijkt dat de mooie Elizabeth nog maagd was...alles vergeven en vergeten zo lijkt het. Soundtrack vond ik wat gemakzuchtig, ik dacht bij de eerste tonen, hé een componist die opzichtig Morricone kopieert, maar dat was hij dus zelf.

Wat een absurde hoeveelheid alternatieve titels trouwens, van sommigen vraag je je af of de bedenker de film heeft gezien (Who Killed Solange...?)

Gouden Leeuw-winnaar maar vond het ook maar een matige film. Net als in Amelio's Il Ladro di Bambini een hoofdrol van Lo Verso maar hier is hij toch een stuk minder overtuigend. Dat geldt ook voor zijn filmbroer die de hele film een beetje chagrijnig/ hulpeloos voor zich uit kijkt (de acteur gebruikt voor beide gemoedstoestanden dezelfde blik, vandaar de verwarring). Van enige broederliefde lijkt ook geen moment sprake. Als de een toenadering zoekt hult de ander zich in mokkig zwijgen en vice versa. Misschien is het iets Siciliaans.

Het opdelen van de film in hoofdstukken met titels heeft nul meerwaarde, hooguit zorgt het voor een weinig vloeiend verloop. De gebeurtenissen, steeds plaatsvindend in een ander jaar, lijken ook volkomen los te staan van elkaar. De student lijkt te gaan sjezen terwijl zijn naïeve broer voorbestemd lijkt voor de goot, maar de laatste heeft opeens een imperiummetje opgebouwd terwijl de broer dan weer gedichten citeert tijdens een examen. Daarvoor lijkt het nog even de tragikomische kant op te gaan als beide broers iemand inhuren voor een oudergesprek op school, om daar vervolgens niks meer van te zien. De weinig boeiende gebeurtenissen volgen elkaar op om vrij lukraak te culmineren in een warrige moordpartij waarbij de onschuldige broer de schuld op zich neemt terwijl de ander zijn leventje op orde lijkt te krijgen en dan is het afgelopen. Ik heb het idee dat een aantal hoofdstukken aan de snijtafel zijn verdwenen want erg veel sense maakt het allemaal niet.

En hoe je nu vier olifanten in een Fiat krijgt?

Nu dacht ik toch al aardig wat silents te kennen, maar deze was mij tot voor kort volledig onbekend- ik had zelfs nog nooit van de regisseur gehoord. A Cottage on Dartmoor blijkt een uiterst sfeervolle silent uit de tijd toen het genre zo ongeveer op zijn hoogtepunt was.

De internationale cast is prima, met o.a. Nora Banning als Sally- die ik geheel toevallig gisteren zag in Hitchcock's Murder! maar dat terzijde.
Ik zal A Cottage on Dartmoor vooral onthouden om de editing en het camerawerk. De film is visueel fraai, waarbij de steeds gekwelder wordende blik van de jonge kapper resoneert in de beelden en de jachtige montage. De bioscoop-scène halverwege is erg vermakelijk en kan bijna als losse short in de film worden gezien.

Dat Sally op het eind Joe helpt te ontsnappen was nog tot daar aan toe, maar dat ze hem haar foto meegeeft kwam toch over als het wrijven van zout in de wonde- zo bezien zou je het als haar zoete wraak kunnen zien, vermomd als een goede daad. Maar dat was vast niet de bedoeling.

Bij lange na niet zo slecht als sommige commentaren doen vermoeden, maar er had zeker meer in gezeten. Ik heb zowel Ridley Scott als Cormac McCarthy (wanneer wordt nu eindelijk zijn meesterwerk Blood Meridian verfilmd) hoog zitten en deze samenwerking is niet legendarisch, maar het is ook weer geen mislukking geworden.

Fassbender is een prima acteur en ook hier doet hij het naar behoren. Ook Cruz als zijn vriendin is goed, al heeft ze niet bar veel te doen. Ik vond Bardem die weer eens een over the top crimineel speelt en met name Diaz als soort van femme fatale wat minder te pruimen, terwijl Pitt het zich er makkelijk vanaf maakt met de zoveelste weinigzeggende rol.

Het scenario is soms wat warrig, maar zit toch wel goed in elkaar, en de extreem gewelddadige parallelle wereld van de Mexicaanse kartels wordt goed getroffen. De scene dat Fassbender de dvd ontvangt met het macabere Hola spreekt boekdelen- de suggestie is al genoeg, zeker na Bardem's uitleg over snuff-films; je hoeft niet eens meer te zien wat erop staat. De shot van het lijk van Cruz dat gedumpt werd was dan ook onnodig. De filosofische gesprekken waren vaak interessant, soms wat te veel van het goede, met name het gesprek tussen Fassbender en el Jefe (Rubén Blades) vond ik niet erg geloofwaardig.

Samenvattend een interessante film met manco's, maar wat mij betreft niet slechter dan het thematisch verwante Sicario.

Redelijk Space Race drama over de eerste man op de maan, zo'n twee jaar voor Armstrong zijn grote stap voor de mensheid in werkelijkheid neerplantte. Een pure prestigestrijd die miljarden verslond, en goede PR was van groter belang dan enige wetenschappelijke factor. Het is natuurlijk nooit te bewijzen maar mocht de VS nog steeds in een ideële concurrentiestrijd met de Sovjet-Unie verwikkeld zijn dan was de eerste small step/ giant leap wellicht ook al op Mars gezet.

Hoewel Countdown over de bemande ruimtevaart gaat komt de film nauwelijks van de grond. Het wil maar niet spannend worden, op het relationele vlak blijft het steken op wat voorspelbare ruzietjes en verschil van inzicht, de potentiële spanning omtrent het verbroken radiocontact en de oprakende zuurstof wordt onvoldoende uitgebuit. Het meest positieve aan de film is naast de degelijke acteerprestaties nog het frisse gebrek aan patriottisme, waar een dergelijke film zich natuurlijk al snel voor leent. Er is dan ook geen animositeit jegens de Sovjets, die net als Caan's personage opgeofferd worden alleen wat minder mazzel hebben gehad. Want het welslagen van Caan is natuurlijk puur geluk geweest.

Overigens vraag ik me af of Chiz gebaseerd is op Buzz Aldrin, en niet alleen vanwege de bijnaam. Aldrin was ook een militair en werd net als Chiz gepasseerd ten faveure van Armstrong. Alleen gebeurde dat dus twee jaar later. Speelde die kosmische strijd al eerder of is hier sprake van een gelukkig toeval? Altman werd overigens ontslagen net voor de film af was vanwege incompetence.

Geslaagde satire met een vrij geniaal uitgangspunt, dat nu ook eens fijn wordt uitgewerkt. José Garcia is perfect in de hoofdrol, weet zijn personage een bepaalde intensiteit mee te geven die wel past. Want hij moordt dan -zogenaamd- uit noodzaak, hij lijkt er ook een bepaald genoegen uit te scheppen. Los van een origineel en spannend verhaal is er ook de nodige maatschappijkritiek op wat hier het 'turbo-kapitalisme- wordt genoemd, en ook opvallend vond ik de enorme reclame-uitingen die steeds voorbij komen. Had ondanks dat scherpe randje niet verwacht dat deze van Costa-Gavras was, deze film was toch een stuk luchtiger dan die paar andere films die ik van zijn hand zag.

Aardige klassieke musical heeft niet zoveel om het lijf, behalve dan de aanwezigheid van Rita Hayworth en Gene Kelly. Sidekick Phil Silvers speelt een vrij vervelend personage maar doet dat zo consequent dat het -af en toe- wel weer grappig werd. Op het scenario valt wel het een en ander aan te merken. Zo wordt er weinig gedaan met de rivaliteit met de vileine Maurine, is de verhaallijn met de grootmoeder nogal overbodig en is het blijkbaar een gegeven voor Hayworth en Kelly dat Hayworth's carrière-boost niet alleen het einde van hun samenwerking maar het einde van hun relatie betekent- waarom in vredesnaam wordt niet uitgelegd.

Liedjes zijn niet zo bijzonder, de dansnummers zijn wel erg goed uitgevoerd, musicalartiesten van toen waren wel echt multitalenten. Het maakt dat die oude musicals vaak veel beter te verteren zijn. Het meest spectaculaire dansnummer is wel dat waarin Gene Kelly danst met...Gene Kelly.

Aangenaam verrast door The Cowboys, waarin Wayne een erg goede rol neerzet, maar vooral Dern indrukwekkend is als de gluiperige "Long Hair" (verwijzing naar de hippies?) Maar de cowboys - knulletjes van een jaar of 13- doen het ook boven verwachting goed, waar ik altijd een beetje bang ben voor Goonies-achtige ongein als er kinderen zo nadrukkelijk meedoen viel dat alleszins mee.

Natuurlijk is realisme ver te zoeken, en je zou kunnen stellen dat de jochies gespaard werden door hun vijanden, om ze vervolgens af te knallen- daarmee een wat dubieuze moraal propagerend, en er was dan ook de nodige kritiek op de film toen die uitkwam: hij zou geweld verheerlijken en in de tijd dat veel 18- en 19-jarigen gedraft werden voor Vietnam lag de jeugdige leeftijd van de acteurs ook nogal gevoelig. Maar als film staat The Cowboys als een huis.

Naast Dern en Wayne ook prima bijrol van Roscoe lee Brown en aantal kleine rolletjes van bekende acteurs: o.a. Robert Carradine, Slim Pickens, en ook Richard Farnsworth uit the Straight Story heeft een piepkleine rol.

Valt in de herziening toch een beetje tegen. Het begint zonder meer intrigerend, en ik had nog wel wat meer van die groep achter die enactment van beroemde ongelukken willen zien. Helaas wordt het na het sterke eerste uur een beetje een herhaling van zetten. Het helpt ook niet mee dat ik James Spader nogal een irritante acteur vind en in dit geval ook nog eens slecht gecast. Holly Hunter verdween halverwege opeens helemaal uit beeld, om alleen nog even terug te komen in een romantisch onderonsje met Rosanne Arquette (die van haar kleine bijrol nog iets memorabels weet te maken, de scène in de showroom is een van de hoogtepunten).
Origineel, gewaagd, maar helaas maar half geslaagd in de uitvoering. Wel sterke score van Howard Shore.

Ik had nog nooit iets van Honigmann gezien maar van deze docu had ik al wel eens gehoord, en beschikbaarheid en het hoge gemiddelde deden me besluiten deze op te zetten in het kader van de 'Nederlandse maand'. Ik vond het een indrukwekkend portret, metr een goed gekozen thema ook: muziek en verwerking van oorlogstrauma's. Een aantal muzikale stukken verwacht je wel een beetje (U2, Guns'n Roses, klassiek) maar moest wel even opkijken bij Vlieg Met Me Mee Naar De Regenboog. Maar ik koester ook nog steeds warme gevoelens bij behoorlijk matige eurohouse liedjes omdat ze me vergezelden op bijzondere momenten in mijn leven, dus zo raar is het ook weer niet. Muziek is iets raars, zoals die ene soldaat al zei.

Knap van Honigmann dat ze de soldaten zo openhartig aan de praat krijgt. Ik vond elk verhaal meerwaarde hebben, van het Arirang tot de soldaat die stug volhoudt dat hij er niks aan overhield, terwijl zijn eigen vriendin daar toch anders over lijkt te denken. Maar de verhalen over Bosnië vond ik toch het meest aangrijpend, misschien omdat ik die periode bewust mee heb gemaakt. Erg bizar dat nummer van Seal over die beelden van de kapotgeschoten markt in Sarajevo.

Heeft verder niks met de film te maken, maar toch opmerkelijk dat nog in 1997 soldaten op uitzending een Bijbel meekregen.

Aardige formulefilm, die nauwelijks verrast maar wel lekker wegkijkt. Jordan en Stallone doen het goed, de gevechten zien er redelijk uit al zijn ze nogal onrealistisch (in de meeste bokswedstrijden valt nog geen 10 % van de klappen die de boksers in de Rocky films te verduren krijgen), maar verder toch weinig bijzonder. Lijkt me sterk dat Stallone hier een Oscar voor krijgt maar hij is wel serieuze kanshebber. Het einde lijkt sterk op het einde van Rocky (1976) dus we zullen wel de nodige vervolgen krijgen.

Mooie en ontroerende film die heel geloofwaardig de belevingswereld van een getraumatiseerd meisje laat zien aan de hand van herinneringen, meestal ernstig, soms luchtig. Realiteit en verleden/ dromen lopen soms in elkaar over, wat de film een magisch-realistisch tintje geeft. Knap geacteerd van de kinderen, maar ook van Chaplin en de actrice die haar zus speelt.

Sluit me wel aan bij de positieve commentaren. Een lekker sfeertje in deze vlotte thriller zonder opsmuk waarin ook de kleine rollen goed zijn ingevuld, zoals de dokter en de maniakaal grijnzende Johnny. Vond ook Hayden erg goed als ruwe cop. Alleen de hoofdrolspeler Nelson (die me een beetje deed denken aan William H. Macy) vond ik niet helemaal overtuigen. Klein minpuntje vond ik de wat afgeraffelde heist-scène, terwijl de opbouw, met de tergend traag tikkende secondewijzers, juist zo spannend was. Leuk om Bronson in een vroege rol te zien.

Overigens wordt Gat niet vermoord door de dokter zoals hier wordt gesuggereerd maar was hij net overleden toen de dokter aankwam. Niet dat het verder veel uitmaakt.

Zeer stijlvolle noir, met een prachtige femme fatale en een prima Lancaster, mooie shots uit vreemde hoeken, af en toe heerlijke muziek (de al vaker genoemde scene met die Braziliaanse dans), een intelligente plot en een rauw einde- zeker een van de beste in zijn genre. Net iets beter dan The Killers, al moet ik die nodig herzien.

Mooie ingetogen film van Rosi, met Volontè als verbannen arts/artiest Carlo Levi- aangezien de film gebaseerd is op zijn memoires lijkt me dat wel een beetje een selfkicker want Levi is de edelmoedigheid zelve zonder ook maar een spoortje zelfkritiek, het zit een beetje tegen het zelfgenoegzame aan. Laat onverlet dat hij kennelijk een positieve bijdrage geleverd heeft aan de lokale omstandigheden, zij het een tijdelijke.

De film heeft een heel rustig verloop maar de ontmoetingen, gebeurtenissen zijn interessant genoeg, soms best gruwelijk (de castratie van de varkens, uitgevoerd met de nonchalance van iemand die zoiets al duizenden keren heeft gedaan), en ook af en toe dubbelzinnig- wat ik nou van die pastoor moest denken? Prima hoofdrol van Volontè maar ook de iets te kleine rol van Irene Pappas mag hier wel genoemd worden. Mooie omgeving ook, hoewel die in de film troosteloos genoemd wordt vond ik het eerder schilderachtig, maar goed ik hoef er ook geen graan te verbouwen. Muziek wat al te melodramatisch naar mijn smaak, qua sfeer deed het me meer denken aan het werk van de Taviani broers dan aan de hier aangehaalde Klompenboom.

Het was al lang geleden dat ik deze gezien had, vond het altijd een van de mindere Kusturica's. Herziening bevestigt dat, Black Cat, White Cat begint wel goed, met het gekonkel van Matko en zijn cunning plan, maar de tweede helft wordt het wat te veel van het goede, met de ellenlange bruiloft en de climax die je al van een kilometer aan ziet komen, om nog maar te zwijgen van de uberflauwe wc-grap.

Jammer, want de eerste helft was wel leuk. Kusturica weet als geen ander met kleine, op het eerste oog nietszeggende details, een typisch sfeertje neer te zetten, gesteund door aanstekelijke zigeunermuziek. Een varken die de roest van een auto eet, een jongetje die een kale schaker uit het niets op z'n hoofd slaat, een rat die een waaier aandrijft: Black Cat, White Cat, met name het eerste deel, zit vol met dat soort korte scenes. Het acteerwerk hield niet over maar Matko en "Pitbull...Terrier!" Dadan waren geslaagde karakters, als tegenpolen. De meeste andere acteurs deden het redelijk, al was het alleen maar door hun bijzondere koppen met grote snorren en gouden tanden. De enige die uit de toon viel was de blonde love interest, iets met haar stem en gedrag dat me tegenstond.

Zeer knap gemaakte film over de verschrikkingen van de oorlog. Geen valse romantiek: de oorlog was modder, luizen, en de altijd aanwezige dood en je moest soms nog banger zijn voor je meerderen dan voor de vijand.

De scenes op het slagveld zijn met name indrukwekkend en niet alleen voor die tijd. De camera zit in de deze scenes soms heel dicht op de huid, je hoort voortdurend de kanonnen, en links en rechts sneuvelen de soldaten, die in het begin weliswaar netjes voorgesteld worden maar op de kale kok en de hoofdpersoon Gilbert na moeilijk uit elkaar te houden zijn. Absoluut een aanrader, nogal ondergewaardeerd hier (of liever gezegd onbekend).

Interessante eersteling van Antonioni die de motieven onderzoekt van twee geliefden die een duister geheim met zich meedragen.

Antonioni experimenteert hier al met een vertelstructuur die hij later vaker zou toepassen: een mysterie of een moordzaak gebruiken als de trigger voor een zoektocht die uiteindelijk niet leidt tot een bevredigende afloop met closure; de externe zoektocht wordt een innerlijke (hier nog wel vertolkt door verschillende personages) en als er iets gevonden wordt is het vooral ontgoocheling. Antonioni was duidelijk geen crowdpleaser.

Hoewel de film sterke passages kent kan hij toch niet in de schaduw staan van latere films als La Notte of L'Avventura. Wel mooie fotografie van een regenachtig Milaan en de toen pas 19-jarige Bosé is een mooie verschijning.

Dmytryk is een regisseur van wie ik nog maar weinig gezien heb, tot nu toe eigenlijk alleen The Caine Mutiny. Daar ga ik de komende maanden hopelijk verandering in brengen, er liggen een aantal films klaar. Deze Crossfire viel alvast niet tegen, al was het ook geen meesterwerk. Robert Ryan is in goede vorm als closet-racist, en ook Gloria Grahame valt positief op. De andere rollen zijn wat simpel, met name de rol van Mitchum was vrij nietszeggend en voegde nauwelijks iets toe.

Veel wordt goedgemaakt door het camerawerk, waardoor de film eigenlijk de hele speelduur wel blijft boeien, al is het geen typische noir met fatale dames. Het is meer een Amerikaanse policier waarin de (pijprokende!) inspecteur een listig plannetje moet bedenken om de verdachte te ontmaskeren. Vond de truc (verkeerde adres doorgeven, de verdachte opwachten op het juiste adres) best aardig bedacht, al zal het voor de rechter geen stand houden denk ik. Maar dat was in dit geval ook niet nodig.

Ook apart is de structuur van de film, waarbij steeds iemand anders zijn versie van het gebeuren vertelt. Het geeft de film wel een eigen gezicht, en al is de toon wat moraliserend, gezien de tijd waarin het gedraaid is valt dat ook wel te begrijpen.

Had hem al eens gezien maar kon me er niks meer van herinneren dus maar even in de herziening. Toch wel tegenvaller, simpel verhaaltje, matige acteerprestaties (Brandon Lee was niet echt een groot acteur noch waren zijn moves legendarisch te noemen) en beetje lelijk in beeld gebracht, bv de herinneringen met de nogal cheesy mooie momenten-clichés.

Maar dat ik het lelijk vind had ik bij Dark City ook, die ook een flinke schare fans heeft. Proyas ligt me kennelijk niet zo. Ik vind zijn (vroege) films lijken op gameverfilmingen om een of andere reden.