Opinions

Genoeg vaart in deze knap gemaakte film met enkele knappe shots, waarbij vooral die met het ongeluk opvalt - het leek alsof die vrachtwagen echt recht op het kind afstormde, mag toch hopen dat het trucage was en geen stunt.

De film wisselt grappige en ontroerende scenes af, al neemt het drama wel steeds meer de overhand. Veel mooie beelden van New York, en ook de scenes op kantoor zullen me wel bijblijven. Grappig ook om te zien wat voor attracties ze hadden op de kermis vroeger, en dat Niagara Falls toen al de cliché honeymoon was.

Ik zag de versie met de (niet-originele) muziek van Carl Davis en vond dat wel een passende score.

Redelijk ondergewaardeerd hier, deze rauwe, grimmige film van de onlangs overleden Friedkin. Friedkin was niet bepaald een crowdpleaser, en ook hier is er geen sprake van een mooi afgerond verhaal.

Cruising is een nachtmerrieachtige trip in de krochten van een subcultuur binnen de gay-scene van New York. Dat de gay community hier zoveel moeite mee had kan ik ergens wel begrijpen, maar dan niet zozeer vanwege het uitbeelden van de subcultuur van leernichten e.d., maar meer omdat de daders van de moorden uit die eigen community kwamen. Ik vond het ook wel sterk eigenlijk, dat er niet één moordenaar on the loose was, sterker nog, degene die de eerste moord pleegt wordt later zelf in het park vermoord. Intussen heeft het personage van Al Pacino het er maar moeilijk mee, en zijn relatie met zijn vriendin lijdt er onder- de suggestie dat hijzelf nog uit de kast moest komen is overduidelijk. Het is ook niet uitgesloten dat hij de laatste moord op zijn geweten heeft.

Sfeervol, ook dankzij de soundtrack, en sterk geacteerd door Pacino en Sorvino, met kleine rolletjes voor nogal wat bekende koppen (o.a. Powers Boothe, James Remar, Mike Starr). Een aantal WTF momenten maken de cult die om deze film hangt dan af.

Vermakelijke en intieme docu over Crumb en zijn broers, alledrie begenadigde tekenaars, maar van wie alleen Robert weet te slagen. Charles lijkt het hele comic-gebeuren in gang te hebben gezet, en blijkt tijdens de gesprekken excentriek maar ook intelligent en erg laconiek over zijn leven. "Why not a lobotomy?" Hij en Robert hebben met name leuke een-tweetjes als ze herinneringen ophalen, en alle pijnlijke momenten en herinneringen worden op aanstekelijke wijze weggelachen.

De andere broer Max is ook welbespraakt en getalenteerd, maar leek me minstens even getroubleerd als Charles, al woonde hij wel zelfstandig. Verder komen wat kenners aan het woord om Crumb te duiden, en een aantal vrouwen uit Crumb's leven, en ook wordt zijn vrouwonvriendelijkheid, of zelfs vrouwenhaat geanalyseerd, waar -zo leek het- Crumb zich zelf ook over verbaasde. Maar hij komt door een bepaalde argeloosheid overal wel mee weg.

Ten slotte ook een fijne soundtrack, met name Last Kind Words is een juweeltje.

De eerste scenes met barbaarse Saracenen die kruizen en iconen verbranden en christenen verhandelen voorspellen een nogal eenzijdige kijk op de kruistochten, en gezien de regisseur Cecil B DeMille heet lag dat ook enigszins in de lijn der verwachting, toch blijkt The Crusades een verrassend genuanceerd beeld te geven over de tijden van Richard Lionheart en Saladin.

Aan Christelijke symboliek valt natuurlijk niet te ontkomen gezien het thema, maar gelukkig is daar Henry Wilcoxon die het grootste deel van de film weinig religieuze gevoelens lijkt te koesteren, wat leidt tot enkele komische momenten: als de schildknaap Alan op sterven ligt en met een gelukzalige glimlach verzoekt het Kruis te mogen aanraken is Richard nogal ongeduldig, om die missie helemaal te laten varen als hij nieuws hoort over zijn verdwenen eega- en hij heeft meer van dat soort nuchtere momenten.

Niet altijd even boeiend en soms ook wat te simplistisch als Richard en Saladin toch vooral rivalen lijken te zijn die dingen om de hand van Berengaria in plaats van opperbevelhebbers. Ook minder spectaculair dan andere films van DeMille, al komt de belegering van Acre daar toch wel bij in de buurt, hooguit jammer van het vele versneld afspelen van de beelden. Leuke acteurs waaronder DeMille’s dochter als rancuneuze verloofde, maar de al genoemde Wilcoxon steelt wel de show.

Leuke double bill wellicht met Robin Hood (1938).

Inmiddels de vierde van Jancsó die ik zag, en ook de minste.
Nu zijn zijn andere films ook niet erg duidelijk, en is er vaak nauwelijks iets van een plot te ontwaren, in Silence and Cry wordt het narratief wel heel erg losgelaten, te veel naar mijn smaak. Je moet sowieso van tevoren even lezen dat het 1919 is, en dat na een kortstondige communistische heerschappij de macht is overgenomen door de nationalisten. De film zelf laat dergelijke details volledig achterwege, waardoor je zomaar zou kunnen denken dat je ergens in WO2 beland bent.

Vervolgens zie je eigenlijk voortdurend een klein groepje mensen -boeren en soldaten- binnen en buiten beeld lopen. Vaak een beetje sloffend. Men komt elkaar steeds tegen, ook al zijn ze net vertrokken, alsof ze continu kleine rondjes aan het lopen zijn rond de boerderij. De immer draaiende camera lijkt volstrekt toevallig staccato gesprekjes op te vangen, vooral bevelen, en pas helemaal tegen het einde komt er iets van duiding. Ik houd best van cinema waarin weinig gebeurt en/of weinig wordt uitgelegd, maar hier was het frustrerend omdat er kennlijk van alles aan de hand was onder het oppervlak wat maar niet naar boven wilde komen. Na afloop bleef ik vooral met vragen achter- wat wil Jancsó nu zeggen? Dat mensen elkaar de vernieling in helpen? Of wil hij iets kwijt over de wrede macht van het uniform? Of vertelt hij iets over zijn eigen tijd- dat de politieke gezindte uiteindelijk niet uitmaakt, onderdrukt wordt je toch? Of doet de context er niet toe en wilde hij een poëtisch beeldverhaal vertellen over lijden, apathie en de dood?

Er zitten zeker een paar sterke scenes in, de bruuske executie op de zandheuvel bv, en visueel is het best mooi met János Kendes zoekende, of beter, spiedende camera die Jancsó's films zo kenmerkt, maar ik kon hier verder weinig mee.

Redelijke King-verfilming die het midden houdt tussen een moralistische RTL-film die waarschuwt tegen vreemdgaan en een thriller. Beide delen zijn niet slecht uitgevoerd, maar wie denkt een flink spannende film te zien komt toch enigszins bedrogen uit. Het acteerwerk is behoorlijk, en camerawerk van jan de Bont erg goed, zonder chauvinistisch te willen zijn. Ook de hondentrainers verdienen een pluim want de scenes met de hond zagen er overtuigend uit. Alleen de make-up ging een beetje los op die arme lobbes, op een gegeven moment had hij hele pakken vla en een halve kersenvlaai aan zn kop hangen.

Polanski is zo'n regisseur die bij mij altijd wel een ruime voldoende scoort en hij stelt wederom niet teleur. Ik had geen idee wat ik van Cul-de-Sac moest verwachten -ik verwachtte Polanski goes Nouvelle Vague- en het blijkt een erg aangename film te zijn, vooral dankzij de acteurs, het goed gebruik van de fraaie locatie en een minimalistische maar effectieve plot.

Pleasance is op dreef als de enigszins neurotische kasteelbewoner, en ook Dorléac had meer in haar mars dan alleen maar mooi wezen. Leuk hoe zij de boel steeds probeert te laten escaleren onder de ongeruste blik van Pleasance. Lionel Stander heeft echt zo'n markante kop alsof hij 30 jaar in de boksring heeft gestaan, doet het ook prima, en het onderlinge gebekvecht tussen de drie, met korte tussenpozen van verbroedering, is grappig om te volgen. Ik vond de film eigenlijk ook niet echt inzakken, steeds als dat dreigde te gebeuren kwam er wel weer een leuke wending. En op het einde dan toch nog de geweldsuitbarsting die al lang aangekondigd was maar ik in dit geval wel had kunnen missen. Maar ja, hoe had dit dan moeten eindigen. Grappigste shot was wel die van de geschminkte kop van Pleasance terwijl de gewonde gangster "Doris" uitroept.

Verder kleine rolletjes van o.a. Jack MacGowran uit The Fearless Vampire Killers (hij blijkt trouwens een stuk jonger te zijn dan ik had gedacht) en een piepjonge Jaqueline Bisset als saaie modesnob.

Derde die ik van deze regisseur zie en weer volledig anders dan de andere twee films die ik van hem zag. Lijkt me een filmmaker met veel ideeën. Hoewel iets ouder dan Pulse is Cure meer tijdloos- het zal met het thema te maken hebben. Het verhaal is intrigerend en mysterieus, en Kurosawa laat gelukkig veel over aan de kijker. Wat er nou precies gebeurt op het eind is onduidelijk, maar het heeft er alle schijn van dat Takabe (ongewild) het stokje heeft overgenomen van Mamiya. Dat Mamiya hem als geestverwant of zelfs opvolger zag leek me ook wel duidelijk, al worden dingen nooit expliciet benoemd. Yakusho is sterk in een dubbelzinnige rol van gestreste en ongelukkige agent en Masato Hagiwara speelt zijn bizarre personage met de juiste dosis apathie. Sfeervol geschoten beelden en de soms vervreemdende soundtrack (dat vrolijke melodietje in het begin) maken het dan helemaal af.

Wat een vreselijk tamme vertoning. In uiterst traag tempo worden de weinig bijzondere lotgevallen van Benjamin verteld, de man die als bejaarde ter wereld kwam en als baby stierf. Natuurlijk zit de film vol inconsequenties (dat kan ook niet anders met zo'n bizarre plot) maar goed, daar wil ik nog wel overheen kijken.

Wat de film de das omdeed was dat er gewoon nauwelijks iets te vertellen viel, behalve dan het steeds jonger worden. er was geen spanning, al helemaal niet tussen de hoofdpersonen, er was geen passie, geen avontuur, geen enkele scene die ook maar de minste rimpeling veroorzaakte. De ontmoeting met zn biologische vader was tam, de liefdessenes waren tam, zelfs de oorlog was tam. En zo kabbelt het na 3 uur (die wel 9 uur leken) naar de aftiteling.

Je zou zo 1,5 uur uit de film kunnen snijden zonder bijzonder veel te missen.

Andrzej Munk had veel talent, en was misschien wel op weg een van Polens grootste regisseurs te worden, als ik tenminste mag afgaan op de twee films van zijn kleine oeuvre die ik tot nu toe heb gezien. Man on the Tracks is een boeiend relaas over een koppige machinist, een oude rot, die weinig moet hebben van verandering. Hij is een vertegenwoordiger van het vooroorlogse Polen, die ondanks zijn vakmanschap maar moeilijk mee kan in de moderne tijd die om andere dingen vraagt. Conformisme aan de partij bijvoorbeeld, iets dat de jongere generatie machinisten, ambitieus en ongeduldig, wél heeft.

Hoewel niet direct sympathiek is de protagonist een persoonlijkheid, een wat tragisch figuur die bijna één is met zijn vak. Hij wordt buitengewoon goed vertolkt door Opalinski. Dankzij de slimme montage is Man on the Tracks niet alleen een sociaal commentaar maar ook een spannend mysterie met een bevredigende afloop. Nou ja bevredigend is misschien niet het goede woord, de reden van het ongeluk is namelijk van een ongekende lulligheid (dochter seinwachter verwisselt de kerosinelampjes).

Krystyna Janda is uitstekend als kettingrokende filmmaker die het leven probeert te reconstrueren van één van de vergeten helden uit de jaren 50. Historische beelden worden afgewisseld met de fictie rondom Birtuk, een passend argeloze Radziwilowicz, en het wordt overtuigend neergezet. Ook het hele proces van de film in de film is leuk gedaan en zal, zoals hierboven opgemerkt, ongetwijfeld de nodige autobiografische elementen kennen- tussen de credits van één de jaren 50 filmpjes staat Wajda niet voor niets als assistent.

Maar het duurde wel erg lang, moet zeggen dat ik ook erg moe was en niet voorbereid op 2,5 uur film, wat wellicht meespeelt in de lagere beoordeling. Het einde met de zoon vond ik ronduit teleurstellend. Vind het dan ook één van de mindere Wajda's.