Opinions

Heel vermakelijk filmpje dat richting einde toch net een beetje te wordt. Eerste anderhalfuur is het echter een lekker feel good filmpje met ook heel behoorlijke acteerprestaties. De cliche's zijn ook in die periode niet van de lucht maar echt storend werkt het niet. Helaas richting einde dus wel en daarom komt As it is in Heaven niet boven de 3,5 ster uit.

Jason Statham doet zijn jaarlijkse kunstje. Dit keer gaat het de vechtmachine genadeloos confrontatie aan met zowel de Chinesen, Russen als de politie. Zoals bijna altijd bij Statham levert dat gewelddadige en vermakelijke taferelen op, al moet gezegd dat de films van Statham inmiddels wel een heel hoog herhalingsgehalte beginnen te krijgen.

Lang geleden dat ik me zo vermaakt heb met een echte actiefilm. Denzel Washington laat nog maar eens zien dat hij in de rol van (sympathieke) bad guy of actieheld het best tot zijn recht komt. Als de manipulatieve ex-CIA agent Tobin Frost domineert hij met zijn persoonlijkheid en uitstraling praktisch iedere scene. Ryan Reynolds geeft hem bovendien prima tegenspel en tel daar de flitsende montage, het mooie Kaapstad en geslaagde actiescènes bij op en Safe House is twee uur topentertainment.

Bijzonder ongemakkelijk filmpje. Denis zet het gebrek aan informatie al snel om in haar voordeel met haar sfeervolle aanpak. Dat neemt niet weg dat Les Salauds ook regelmatig afstandelijk is. Wat onze hoofdrolspeler nu precies meemaakt, eigenlijk kon het me niet eens zo heel veel schelen. Waarom Les Salauds dan toch werkt. Vanwege die sfeer. Het unheimische, ongemakkelijke soms zelfs gevaarlijke gevoel. Omdat ik het meisje lopend door de regen voorlopig niet meer zal vergeten en vanwege die heerlijke soundtrack. Meer dan genoeg voor een ruime voldoende dacht ik zo.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Les Salauds (Bastards) (24 april)

Wat een onbegrijpelijk gemiddelde. Ik weet niet of Zuid-Koreanen zo'n laag zelfbeeld hebben maar ze komen er wel erg slecht vanaf in deze film. Ik heb echt nog nooit een film gezien waarin zoveel domme mensen rondliepen. Het ene personage is nog stommer dan het andere. Een film over corruptie en een falend politieapparaat: prima. Maar op deze manier haak ik af. Gelukkig herbergt de film nog een aantal prachtig geschoten scenes, want anders was deze van toevalligheden en domme personages aan elkaar hangende film zonder pardon op de 0,5 stapel beland.

Mocht je een mannelijke actieheld nodig hebben dan zijn er tientallen gegadigden. Moet je echter een vrouw hebben dan blijft er eigenlijk maar één over: Angelina Jolie. Jolie heeft zich de laatste jaren opgewerkt tot de enige actieheldin van importantie in Hollywood en laat ook in Salt weer zien dat die rol haar prima past. Ze weet perfect de balans tussen verleideljke vamp en moordmachine te bewaken en slaagt er bovendien ook nog in om haar personage sympathiek te houden.

Het is bovendien de laatste van de drie recente actieblockbusters uit 2010 (The Expendables, Machete) die ik zie, en het moet gezegd het valt niet tegen dit jaar. De spanningsbouw in Salt is ijzersterk en dat de verwachte ontknoping zich al halverwege de film aandient werkt ook uitstekend. Het maakt van Salt een vakkundig gemaakte actiefilm die anderhalf uur puur entertainment belooft en die belofte ook nog eens waarmaakt.

Dikke 3,5 ster

Gemengde gevoelens bij deze film. Het verhaal op zich is interessant genoeg maar de film is wel erg vorm boven inhoud. Doodnormale gebeurtenissen worden zo groots, bombastisch en melodramatisch gepresenteerd dat het gaat tegenstaan. Na een tijdje went dit wel en ging ik zelfs bij vlagen genieten van de vele slowmotions en overdreven soundtrack. Al met al toch prima vermaakt en dus een dikke voldoende.

3,5*

Wat een tegenvaller. was deel 1 nog wel aardig bij deel twee gaat het al helemaal mis. Zelden een film gezien waarbij ik me zo stoorde aan de acteurs. Ook mist de film de sfeer die deel 1 wel had zijn de opdrachten veel minder orgineel en is het eigenlijk niks meer dan een standaard horror filmpje geworden. De laatste 10 minuutjes wordt het weer wat interessanter maar na het redelijke deel 1 en dit gewoonweg slechte deel 2 laat ik het derde deel mooi aan mij voorbijgaan.

1,5 *

Schemer laat zien dat we ons in Nederland maar weinig zorgen hoeven te maken over de toekomst. Deze film bulkt namelijk van het Nederlandse acteertalent. Dat is maar goed ook want scripttechnisch is Schemer niet altijd even geslaagd. Een aantal plotwendingen gaan simpelweg te snel en niet alle personages worden voldoende uitgewerkt. De cast compenseert dit echter met verve en ook de keuze om het verhaal in delen te vertellen werkt uitstekend.

Erg goede en mooie film. Vond hem overigens in het begin helemaal niet zo mysterieus en onvoorspelbaar als ik hier wel eens lees. Volgens mij was dat op dat moment ook helemaal niet de bedoeling. Vond hem dan ook pas in het tweede deel onvoorspelbaar worden. Toch was ook het eerste deel al erg sterk. Film ziet er erg mooi uit en de vrouw die de hoofdrol speelt doet dat met overtuiging. De flashback waren af en toe een beetje over the top maar echt ongeloofwaardig vond ik het eigenlijk nergens worden. Het tweede deel vind ik echter toch het sterkste. Hier vallen steeds meer puzzelstukjes op de plaats en ondanks de film meer plotgericht wordt verliest de film niks van zijn sfeer of stijl. Tot slot dan nog de soundtrack. Normaal gesproken hoor je aan een soundtrack wel dat hij van de hand van Ennio Morricone is. Had dat hier totaal niet. De muziek had dan ook niet zo duidelijk de overhand als in veel films waar Morricone de muziek doet. Uiteindelijk heeft Giuseppe Tornatore een prachtig filmpje af geleverd en dat smaakt naar meer.

4 sterren.

In Amerika een gigantische flop deze mix tussen een comic, computergame, musical en film. En ook ik kon er niet zo veel mee. De opzwepende montage, pop-culture referenties, ultrahippe look en talloze visuele grapjes, het is simpelweg too much. (Iedere dertigplusser kan deze film het beste mijden)

Ook het verhaal, over de vreemde ietwat nerderige Scott Pilgrim die om Ramona V. Flowers definitief voor zicht te winnen, eerst moet afrekenen met zeven exen, blijft niet de hele film boeien. Dat wil overigens niet zeggen dat Scott Pilgrim vs. the World een vervelende film is geworden. Ondanks dat de film al snel een herhaling van zetten wordt en er moeiteloos een half uur uit had gekund, krijg je nauwelijks de tijd om je te vervelen. De talloze (de ene meer geslaagd dan de anderen) one-liners die in sneltreinvaart op de kijker worden afgevuurd en de duizelingwekkend snelle montage maken wegdoezelen praktisch onmogelijk.

Daarnaast heeft de film ook nog enkele aanwijsbare pluspunten. Zo ziet de film er bij vlagen prachtig uit en is de soundtrack dik in orde. Al met al maakt het van Scott Pilgrim vs. the World een aardig tussendoortje, maar meer ook zeker niet.

Na My Darling Clementine eigenlijk toch wel een tegenvaller. Ik vind het eigenlijk maar een bijzonder standaard werkje. Visueel helemaal niet zo bijzonder en ook qua plot bijzonder standaard. Verder vond ik de personages ook niet echt interessant. Wayne is wel goed op dreef als de racistische good guy en op zich is dat wel leuk bedacht maar veel meer dan dat halen ze er ook niet uit. Nergens wordt eigenlijk ingegaan op die gevoelens en de twist die hij aan het einde maakt komt eigenlijk volledig uit de lucht vallen. Ik vond zijn plotselinge 180 graden draai in ieder geval bijzonder ongeloofwaardig en matig uitgewerkt Verder is die Mose voornamelijk irritant. Martin Fawley is grotendeels nog wel pruimen maar op de momenten dat hij groter moet acteren vervalt hij enkel in theatraal geblaat.
Kortom eigenlijk een standaard western die niet verveelt maar wat mij betreft nergens zijn klassiekerstatus waar maakt.

3*

Na het zien van El Secreto de Sus Ojos kan ik prima vrede hebben met de Oscar voor beste buitenlandse film die El Secreto de sus ojos won. De film ziet er prima uit, loopt lekker en het acteerwerk is buitengewoon goed.

Dat de film mij toch niet heel lang bij zal blijven komt vooral door het hoge, been there done that gehalte. Het klassieke whodunit verhaal biedt weinig nieuws en ook de (wel erg indrukwekkende) ontknoping zie je al vroeg aankomen. Het zorgt er voor dat El Secreto de Sus Ojos een film is geworden waarop weinig valt aan te merken maar die ook niet echt beklijft.

Op de grens tussen 3,5 en 4 sterren. Voorlopig toch maar dat eerste.

Vergeet Ken Loach en Mike Leigh gerust. The Selfish Giant laat zien dat er een nieuwe generatie klaarstaat. Want was is dit een pareltje. De armoede, uitzichtloosheid en droevig stemmende Britse achterstandwijken zijn er nog altijd, maar regisseur Clio Barnard voegt daar eindelijk eens wat aan toe. Humor en een meeslepend verhaal bijvoorbeeld.

Het zorgt voor een film over vriendschap, jaloezie en verraad die aankomt als een mokerslag en waarin de twee jonge hoofdrolspelers schitteren. Gaat dat zien.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Selfish Giant (30 januari)

Na Ali: Through the Eyes of the World eindelijk weer een meesterlijke sportdocu. Vooral de eerste twee uur zijn uitzonderlijk sterk. De strijd tussen Prost en Senna wordt in al zijn facetten blootgelegd en de ruime aanwezigheid van Prost in de docu maakt dat boeiende gegeven alleen maar sterker. Het zijn echter vooral de bijzondere racebeelden die, samen met de persoonlijkheid Senna, deze docu tot een bijzondere maken.

Mooiste moment is wat mij betreft zonder twijfel de winst van Senna in Brazilie. Wat een explosie van vreugde en ontroering: kippenvel. Ook mooi dat Senna gedurende zijn leven zijn steun aan goede doelen grotendeels verzweeg. Zegt wel wat over een persoon want normaal is het eerder andersom.

Nee al met al een meesterlijke docu die in het laatste half uur wat doorschiet in zijn verheerlijking maar dat kan een fantastische kijkervaring al lang niet meer verpesten.

4,5

Te lang. Dat is eigenlijk mijn grootste bezwaar. Het geknok en geschiet ziet er allemaal prima uit en is het eerste half uur na de inval ook nog zeker de moeite waard. Daarna beginnen de gevechten en rake klappen toch wat te vervelen. Het is ook allemaal wel erg veel van hetzelfde. Eigenlijk biedt alleen een gevecht aan het einde nog echt wat nieuws.

Verder faalt de film volledig als het gaat om het toevoegen van drama. Een aantal subplotjes worden opgezet die totaal niet uit de verf komen en die er vooral in deel twee voor zorgen dat The Raid een mix wordt tussen een zoetsappig drama en een keiharde actiefilm. Jammer want het uitgangspunt was nog best aardig. Blijft zonde dat makers het toch nooit aan zullen durven om gewoon eens een film van een uur te maken. Had The Raid absoluut geholpen.

Voor een uitgebreide recensie zie: Recensie: The Raid: Redemption (Serbuan Maut) (5 juli) « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Dubbel gevoel. Evans heeft duidelijk geprobeerd er een schepje bovenop te doen. The Raid is vooral stijlvoller dan het eerste deel. Ook qua vechtscenes doet hij er een schepje bovenop in de vorm van Hammer Girl en Bat Boy. Wat mij betreft toch wel de twee personages die de show stelen in die paar scenes waarin ze de kans krijgen om te schitteren.

Tot zover de pluspunten. Kritiek is er namelijk ook. Bovenal duurt de film veel en veel te lang. Had echt met gemak een uur uitgekund. Gevolg; je wordt murw gebeukt en blijft naarmate de film vordert zelfs regelmatig verveeld achter. Tel daar het oninteressante gewauwel dat door moet gaan voor de plot bij op en je houdt ondanks een aantal meer dan memorabele scenes toch met een kleine voldoende zitten.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: The Raid 2 (Berandal) (3 juli)

Verassend leuk werkje. Film ziet er vooral heel aardig uit en het sfeertje dat de film daardoor uitstraalt is toch wel erg sterk neergezet. De voogden zijn nogal van wisselende kwaliteit met als dieptepunt het stuk met Streep. De rest vond ik eigenlijk best goed te doen. Carrey was ook perfect voor deze rol. Het is mij af en toe wat te ver over de top maar bij iedere andere acteur had ik me er waarschijnlijk meer aan gestoord. Gewoon een leuk werkje voor een maandagavond ergens tussen kerst en oud en nieuw.

3 *

Zware tegenvaller. John Hawkes en Helen Hunt werden al vroeg getipt als mogelijke Oscarwinnaars en ook de film werd tussen de genomineerde titel verwacht. Van dat rijtje bleef alleen Hunt over en dat is ook meer dan genoeg. Want The Sessions kan geen moment beklijven. Het voornemen van de tot aan zijn nek verlamde Mark O' Brien om niet als maagd te sterven, had nog best een leuke film op kunnen leveren, maar op de een of andere manier blijft het uitgangspunt ook het meest interessante.

Zelfs de droge humor van Hawkes komt geforceerd over en de relatie met Hunt is lange tijd vooral veel van hetzelfde. Daarmee blijkt The Sessions in plaats van een Oscarfavoriet een vervelende en bij momenten zelfs saaie film. Knap voor een film die slechts 90 minuten duurt.

Als niet boksliefhebber is The Set-Up ondanks een speelduur van slechts 72 minuten toch een lange zit. De film speelt zich namelijk voor meer meer dan de helft af in de boksring. Nu is daar wel een goede reden voor aangezien de film in real-time speelt. Dat maakt van The Set-Up een bijzondere film maar jammer genoeg geen hele goede. Het real-time element voegt buiten realisme namelijk ook veel lang uitgesponnen stukken op, die de vaart flink uit de film halen. Het maakt van The Set-Up een aardig maar niet helemaal geslaagd filmexperiment. Een experiment dat ruim 60 jaar later al vaak is gekopieerd maar nog steeds geen echt goede film heeft opgeleverd.

Philippe Nahon in optima forma als de immer pessimistische en nihilistische slager. Bijzonder kille, nare, grimmige en verontrustende film die zeker niet voor iedereen is weggelegd. Nog een extra pluspuntje voor de prima soundtrack.

kleine 4*

De meest serieuze Buster Keaton film die ik tot dusverre zag. Vooral het eerste half uur blinkt uit in eenvoud en bevat maar weinig van de voor Keaton kenmerkende stunts. Iets dat echter volledig goedgemaakt wordt in de langgerekte finale van film, waarin Keaton achtervolgd door duizenden potentiele bruiden, weer werkelijk de hele trukendoos opentrekt. Seven Chances is dan ook Keatons zoveelste pareltje. Op naar de volgende.

4*

Is misschien wel de grootste verassing van de laatste jaren voor mij. Had vooraf eigenlijk totaal niet het idee dat ik deze film zou kunnen waarderen (Pursuit of Happinnes vond ik ook met moeite een redelijke film te noemen) maar niets bleek minder waar. Allereerst compliment voor Smith. Eén zwaluw maakt nog geen zomer en ik vind hem nog steeds een middelmatig acteur maar hier was hij echt ijzersterk. Grote verschil met zijn andere rollen? Normaal heb ik altijd het idee dat ik naar Will Smith zit te kijken nu wist hij mij eindelijk eens een keer een personage te trekken.

Verder dan nog het verhaal. Ik wist er eigenlijk bijzonder weinig over voordat ik aan de film begon. En eerlijk gezegd is dat denk ik een enorm voordeel. Het sterkste punt van de film vind ik namelijk het onderhuidse en bruisende wat de film de complete speelduur heeft. Je hebt constant het gevoel dat je niet alles weet dat er nog iets moet komen. Met de bovenstaande tekst kon dat wel eens flink minder zijn. Het zorgde er in ieder geval voor dat ik volledig werd opgezogen door de film.

De uiteindelijke ontknoping die ik pas best laat en zelfs toen slechts ten dele zag aankomen vond ik bovendien ijzersterk. Prachtig ook het gebruik van die kwal

Tot slot dan nog Rosario Dawson en en mindere mate Woody Harrelson even benoemen want ook deze tillen de film naar een hoger niveau. Seven Pounds is kortom gewoon een enorm goede film die mij volkomen verrast heeft achtergelaten. Toch niet de volle score omdat het uitleggerige op het einde van mij niet had gehoeven.

4,5*

Ben in negen van de tien gevallen niet van dit soort films maar deze vond ik wonderwel bijzonder goed te doen. Erg leuke personages, bijzonder leuke grappen en het belangrijkste een goed evenwicht. Reden hiervoor is dat de regisseur heel goed door had welke personages maar tijdelijk werken. De grote broer en de twee buitenbeentjes zijn 1 of twee keer leuk maar daarna is het ook over. Gelukkig komen ze ook enkel aan het begin en eind aan bod. Er zitten natuurlijk ook een aantal erg flauwe grappen in de film maar al met al een bijzonder leuke film met als hoogtepunt een bijzonder leuk amish personage en een erg leuke Clarke Duke.

Beetje gemengde gevoelens. Sommige gedeeltes vond ik best goed te doen andere moest ik me echt doorheen slepen. Meeste plezier heb ik denk ik nog beleefd aan die filmdocent. Verder vond ik het verhaal met Jan Mulder redelijk sterk maar het stuk met die twee lesbische vrouwen had me dan weer gestolen kunnen worden. Kortom groot verschil van kwaliteit door de film heen maar over het algemeen best te doen.

3*

Alleraardigst gangsterfilmpje dat niet alleen qua script en uitwerking boven de middelmaat uitsteekt, maar vooral door het acteerwerk. Zo is Ray Winstone uitstekend al is absolute topattractie van de film Ben Kingsley. Hij speelt misschien wel de beste rol uit zijn leven als de hooggeplaatste Don Logan die geen nee accepteert. De verbale confrontaties tussen de twee zijn mede door het script een genot om naar te kijken. Doodzonde van de wat trage aanloop anders was Sexy Beast een echte topper geweest.

The Master of Suspense maakt zijn naam voor de zoveelste keer waar. Want ook Shadow of Doubt is weer een film die de spanning alsmaar verder opvoert. Vooral het kat en muis spel tussen moordenaar oom Charlie en zijn hem adorerende maar steeds argwanender wordend nichtje wordt geweldig uitgebuit. Niet Hitchcocks allerbeste zoals hijzelf schijnt te vinden want dat blijft North by Northwest maar zeker een film die in zijn top 5 hoort.

4*

Ik ben niet zo'n fan van Danny Boyle zijn vroegste werk. Trainspotting is wat mij betreft een draak van een film en ook The Beach kon ik nauwelijks waarderen. Slumdog Millionair, Sunshine en in mindere mate 28 Days Later maakte me toch benieuwd naar de rest van zijn ouevre. Daarom me vandaag aan Shallow Grave gewaagd. En net als in Trainspotting heeft Shallow Grave een aantal mankementen die ik in Boyles recentere films minder terugzie.

Het uitgangspunt van Shallow Grave heeft potentie maar de uitwerking is in de beginfase teleurstellend. Boyle maakt zich er te makkelijk, te flauw, te puberaal en vooral te cliché vanaf. De op papier interessante driehoeksverhouding komt daardoor het eerste half uur maar matig uit de verf.

Gelukkig wordt de relatie tussen de drie hoofdrolspelers naarmate de film vordert boeiender en neemt de spanning steeds verder toe. Ook de vraag of de drie wegkomen met hun misdaad blijft tot aan de laatste seconde zinderend spannend. Mede door de geweldige soundtrack is dat meer dan genoeg suspense voor een prima en bij vlagen zenuwslopende film, waarbij het wat mindere eerste half uur met gemak wordt goedgemaakt.

Wauw, wat een film. Nooit eerder heb ik zo briljant een verslaving naar film vertaald zien worden. Nu had ik wel al gerekend op geweldig acteerwerk wat ik niet had verwacht was dat Shame zoveel memorabele scenes zou bevatten. Het begint al met de fantastische openingsscene in de metro. Het spel van jager en prooi gespeeld wordt begeleid door de sublieme soundtrack of de New York New York scene met Mulligan. Pareltjes die van Shame cinema maken zoals cinema bedoeld is.

En wat is Fassbender goed zeg. Onbegrijpelijk dat hij niet genomineerd is voor de Oscar voor beste hoofdrol. Had hem van mij zelfs mogen winnen. Ook mooi het gebrek aan antwoorden. Veel vragen blijven over de film hangen en je mag zelf invullen hoe de twee zijn geworden zoals ze zijn geworden. Nee, ik kan nu al met zekerheid zeggen dat Shame mijn eindejaars top 10 zal halen.

Voor nog meer lof Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Er is meer dan genoeg positiefs over Sherlock Holmes te melden. Want al vanaf de heerlijke openingsscéne zit de vaart er goed in. Ook de wisselwerking tussen het duo Watson en Holmes is fantastisch. En tot slot mogen ook het prachtig nagebouwde Victoriaanse London en de soundtrack niet onvermeld blijven.

En toch is Sherlock Holmes geen film die lang bijblijft? Dat zit hem vooral in een paar ongelukkige keuzes. Belangrijkste is het zwarte magie element, dat de film geen goed doet. Sherlock Holmes krijgt er een wat groot hocus pocus gehalte door, waar uiteindelijk ook nog eens nauwelijks iets mee gedaan wordt. Sterker nog, Ritchie moet in de laatste tien minuten alles uit de kast halen om de eerste twee uur te verklaren. Dat hij een dergelijke monoloog van hoofdrolspeler Downey Jr. nog nodig heeft zegt eigenlijk al veel.

Sherlock Holmes is dan ook een vermakelijke film die een aantal bijzonder geslaagde momenten heeft maar die in zijn geheel redelijk snel vergeten zal worden.

3,5*