Opinions

Even het stuk wat ik op mijn blog schreef over deze film:

Serge Gainsbourg, Vie Heroïque is zware kost. In het begin lijkt dat overigens nog wel mee te vallen. Als de focus op de jonge en onuitstaanbaar bijdehante Joods-Russische Gainsbourg ligt, die zich bluffend een weg door de oorlog baant. Bovendien laat de striktekenaar en debuterend regisseur Joann Sfar zijn afkomst in deze fase duidelijk laat blijken. De toon van de film slaat echter al snel om als we de Franse zanger en dichter als volwassene volgen. Het is ook meteen het sterkste stuk uit de film. De womanizer en provocateur weet ondanks zijn tekortkomingen onherroepelijk de sympathie van de kijker te winnen en dat ligt voor een groot deel aan het briljante acteerwerk van Eric Elmosnino.

Een ander sterk punt van de film is de hoeveelheid vrouwelijk schoon dat Vie Heroïque herbergt. Laetitia Casta is indrukwekkend als Brigitte Bardot en de scéne waarin je als kijker eindelijk de eerste tonen van Je t’aime… mon non plus hoort is prachtig. De vrouwelijke hoofdrol is echter niet weggelegd voor Bardot maar voor die andere vriendin van de hoofdrolspeler, Jane Birkin. Lucy Gordon, de 29-jarige actrice die vlak na de opnames op 29-jarige leeftijd zelfmoord pleegde, vertolkt haar fantastisch. Je gelooft meteen dat dit deze vrouw met het Amerikaanse accent de vrouw is die Gainsbourgs demonen eronder krijgt.

Kortom heel veel lof voor Serge Gainsbourg Vie Heroïque. Maar toch ook hier wat puntjes van kritiek. Allereerst had het wat korter gemogen. Met twee uur en tien minuten is de ‘biopic’ eigenlijk een half uur te lang. Bovendien is het laatste half uur ondanks de meesterlijke Le Marseillaise scéne het minste deel uit de film. Het afglijden van Gainsbourg is een noodzakelijk kwaad maar maakt toch minder indruk dan de periodes waarin hij sprankelt. Uiteindelijk wegen deze punten van kritiek echter niet op tegen de talrijke memorabele momenten die de day after nog zeer regelmatig naar boven komen.

dikke 4 sterren.

Zoveelste erg leuke film van regisseur Miyazaki en zijn Studio Ghibli. Alle facetten die we inmiddels al gewend zijn uit onder meer Spirited Away, My Neighbour Totoro en Laputa: Castle in the Sky zijn dan ook weer aanwezig. Van de grappige en lieve kinderhoofdrollen tot de grote ontdekkingsreis die zij doormaken. Dat alles overgoten met de vrolijke muziek en de met veel gevoel voor fantasie gemaakte animaties zorgt voor wederom anderhalf uur een grote glimlach op je gezicht.

4*

Aangezien The Running Man een van mijn guilty pleasures is en deze film qua verhaal wel wat overeenkomsten toont, was ik toch wel erg benieuwd. Helaas bleek dat een fikse misrekening. Want Gamer is met afstand de meest bespottelijke en stompzinnige film die ik ooit zag. Vooral het eerste uur behoort tot het allerslechtste wat ik ooit op een tv, in een bioscoop of op een computerscherm heb mogen aanschouwen. Het absolute dieptepunt zijn de scénes in de society wereld. Wat een waanzin. Hoe krijg je zoiets slechts verzonnen. Nee Gamer was niet voor mij weggelegd en daar kon zelfs het dan wel weer vermakelijke laatste half uur niet aan veranderen.

Ik behoor tot de kleine groep Nederlanders die niet structureel wegloopt met Carice van Houten. Weliswaar haalt ze altijd een dikke voldoende, maar wat mij betreft is het niet altijd zo overdonderend als ik overal hoor en lees. Na de Gelukkige Huisvrouw ben echter ook ik (voorlopig) overtuigd. De balans die zij weet te vinden tussen intens drama en humor is magistraal en maakt (Waldemar Torenstra doet de rest) van de Gelukkige Huisvrouw één van de beste Nederlandse films ooit. Met afstand haar beste rol in een verder ook op alle andere denkbare vlakken uitstekende film.

4 sterren

Niet veel van verwacht maar wat een heerlijk filmpje. Je kunt ook duidelijk aan de film zien dat hij gemaakt is voor betaal-tv en niet de bioscoop. Get the Gringo is veelvuldig politiek incorrect en ook vrouwen en kinderen worden niet gespaard als het gaat om geweld en erger.

Mel Gibson heeft kortom alle ruimte gekregen om zijn acteercarriere nog één keer nieuw leven in te blazen en dat doet hij dan ook met verve. Vloekend, tierend en rokend tot hij er bij neervalt, ondertussen de ene rake oneliner na de andere afvurend op een ieder die hem dwarszit. Nee, ik kon er erg van genieten. Mel Gibson is voorlopig weer back.

Voor een uitgebreide recensie zie: Recensie: Get the Gringo (How I Spent My Summer Vacation) (12 juli) « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Met enige verwachting begon ik aan deze nieuwe Polanski. Helaas werden die zeker niet allemaal ingelost. Vooral het plot van de film is simpelweg niet sterk genoeg.

Het uitgangspunt is nochtans heel redelijk en het volgen van de man die de biografie van de voormalig premier schrijft lijkt een goede basis voor een uitstekende film. Helaas maakt Polanski zich er te makkelijk vanaf. De weg die hij wil inslaan wordt al veel te snel en op weinige originele wijze onthuld en ook de uiteindelijk ontknoping is bij lange na niet de gehoopte climax.

Gelukkig is er nog wel de uitstekende soundtrack en het degelijke acteerwerk waardoor The Ghost Writer uiteindelijk een prima film is geworden die geen seconde verveelt maar die tegelijkertijd niet lang bij zal blijven.

3,5*

Kan me wel vinden in de meeste meningen hier met dien verstande dat het einde me alleen niet zo stoorde. Natuurlijk is het moralistisch maar maakt dat nu echt een verschil? Ik vind het eigenlijk wel meevallen.

De essentie blijft ook richting einde de relatie tussen Lawrence en Gina en de keuze die Lawrence daar in moet maken. Dat dit wordt overgoten met een (eigenlijk slechts de laatste 10 minuten echt een beetje storend) moralistisch sausje maakt de film er dan ook nauwelijks slechter op voor mij.

Dit komt vooral door de goede rol van Macdonald en de nog sterkere vertolking door Nighy. The Girl in the Cafe was een zeer welkome verassing wat mij betreft die de volledige speelduur weet te boeien. Normaal gesproken zou ik voor de laatste tien minuutjes er nog een halfje aftrekken maar toen de tonen van Sigur Ros klonken was dat alweer vergeven.

4*

Tweede Charlie Chaplin film in korte tijd (5 in totaal gezien) die me uitstekend bevalt en langzamerhand word ik gedwongen mijn mening over Chaplijn te herzien. Ook in The Gold Rush wisselt de tragische komiek weer op razend knappe wijze slapstick scénes af met ontroerende en meelijkwekkende momenten. The Gold Rush mag het dan niet halen bij The Kid, het is toch een Chaplin film die wat mij betreft behoort tot zijn beste werk.

4 *

De openingsscene verraste me nochtans in positieve zin de rest van de film was echter een flinke teleurstelling. Niet dat Gomorra zo slechts is hoor maar had er gewoon meer van verwacht. Probleem van de film zit hem wat mij betreft vooral in de structuur van de film. Ik vind het eigenlijk een beetje los zand. Allemaal afzonderlijke verhalen die weliswaar door elkaar heen lopen maar elkaar zelden raken.

Gevolg is dat het grotere geheel ontbreekt en dat de verschillende verhalen ook echt afzonderlijke verhalen worden. Aangezien die lang niet allemaal even sterk zijn zorgt dit voor flinke kwaliteitsverschillen gedurende de film. Zelf vond ik vooral het gedeelte met de twee jonge jongens bijzonder teleurstellend en bij vlagen zelfs enorm gekunsteld. Het uitproberen van de wapens waarbij er een boot ontploft als negatief hoogtepunt.

Het zijn ook dat soort scenes waardoor ik het neo-neo realisme (leuk gevonden) van Mug niet echt herken in de film. Gomorra is wat mij betreft een zeer wisselend werkje dat bij vlagen bijzonder goed te doen is maar bij vlagen ook ondermaats is. Toch een hele kleine voldoende.

3*

Film viel me een beetje tegen. Er zitten ook weer van die plotwendingen in die me mateloos irriteren. Hoeveel potentiele goede films zijn er de afgelopen jaren al verknald door een overdaad aan plotwendingen. (The Prestige en The Illusionist bijvoorbeeld) Het acteerwerk was wel aardig en ook het einde was op zich wel aardig bedacht. Alleen is de uitwerking dan weer bijzonder raar. Al met al wel een redelijke film die ergens tussen de 3 sterren en de 3,5 ster inzit.

Heerlijk filmpje. Al is het maar omdat er weer eindelijk eens een keer simpelweg een verhaal wordt verteld. Geen schokkerige beelden, geforceerd snelle montage of korzelige beelden, maar een film die de tijd neemt en scenes de tijd geeft. Een verademing.

Dat er dan wat plotwendingen inzitten die de geloofwaardigheid niet vergroten, vergeef ik Gone Girl dan ook met plezier. Daarvoor is de film te goed. Het verhaal boeit bijna 2,5 uur en het acteerwerk is ronduit goed. Affleck is prima, maar Pike is ronduit geweldig. Wat mij betreft één van de meest memorabele vrouwenrollen van de laatste jaren.

Het moge duidelijk zijn. Zo mag Fincher er van mij nog een paar maken.

Lees hier een uitgebreide recensie: Filmmad.nl » Recensie: Gone Girl (2 oktober)

Deze film destijds laten lopen vanwege de minder goede reacties. Toch maar gehuurd nadat ik afgelopen week een stukje op tv meekreeg wat me wel aanstond. Absoluut geen spijt van gehad. Geweldige film die een zeer boeiend en indrukwekkend kijkje in de wereld van de spionage geeft.

Essentieel in dit verhaal is de rol van Matt Damon. Hij is ijzersterk als de emotieloze en rationele hoofdrolspeler. Het getuigt ook van lef vind ik om iemand die dermate weinig doet om je als kijker sympathie voor hem te laten voelen toch de hoofdrol te laten vertolken. Bovendien verspeelt hij ook nog eens iedere sympathie die hij nog enigzins had tijdens de ondervragingsscene. Zeer confroterende scene die mij in ieder geval wel duidelijk maakte waarom ze waterboarding (neem tenminste aan dat dit deze vorm van martelen was) nu verbieden.

Het verhaal zelf is wat mij betreft ook meer dan interessant genoeg. 160 minuten mag dan lang zijn ik heb het niet gemerkt tijdens het kijken van de film. Het spionagewerk vooral tijdens de koude oorlog heeft me altijd wel aangetrokken en het wordt hier op uiterst interessante wijze vertaald naar film. De spanning en het wantrouwen voel je zelf ook constant en de ontmoetingen met Ulysses hebben iets intrigerends. Ook de vertelstructuur die constant schakelt tussen heden en verleden zorgt ervoor dat de vaart en spanning erin blijven.

The Good Sheperd is wat mij betreft dus een veel betere film dan ik na de berichten destijds en het gemiddelde hier had verwacht.

4*

Het is natuurlijk geen meesterwerk maar moet toch zeggen dat de film me aangenaam veraste. Dat komt dan door fantastische locatie. Die alleen al zorgt ervoor dat de film net wat extra's heeft. Verder vind ik Crowe totaal niet miscast. (Moet er niet aan denken dat Grant dit had gespeeld.) Ook de rest doet aardig zijn best en Finney is natuurlijk altijd cool. Daarom toch een dikke voldoende voor A good Year.

kleine 4*

Door het hoge gemiddelde toch wel benieuwd geraakt maar vond het niet de top film die vele ervan maken. Grootste probleem is dat ik de film in tegenstelling tot JJ-D veel te snel vond. Vooral de veranderingen in gedrag en emoties bij de jonge william zijn veel te abrupt. Daardoor en door de elkaars veel te snel opvolgende plotontwikkelingen krijg ik de indruk dat Goodnight Mister Tom wel eens een boekverfilming kon zijn waarbij de regisseur geen duidelijk keuzes heeft durven maken tussen wat wel en wat niet mee te nemen. Verder wil ik ook het genre drama wel enigzins ter discussie stellen. Natuurlijk bevat de film drama elementen maar voor een echt drama is die veels te zoetsappig en gebeurt er simpelweg te weinig dramatisch. Ik vond Mr. Tom in ieder geval bij uitstek een feel good movie en dan ook nog een die net iets te feel good aandoet.
Al met al heb ik me echter niet echt verveeld ofzo. Het acteerwerk was niets mis mee en de tijd gin redelijk snel om. Dat maakt de film echter nog geen topper. Daarom een dikke 3 sterren.

Een kleine tegenvaller. De film duurt wat mij betreft vooral gewoon iets te lang. De dialogen worden af en toe wat te ver doorgevoerd en zeker als er veel mensen bij betrokken zijn worden ze wat chaotisch. Als het verhaal meer over Slimane en Rym gaat wordt dat echter steeds beter. Het is echt bijzonder oprecht en goed wat zij laten zien. Vooral de actrice die Rym speelt is ijzersterk. In tegenstelling tot wat ik hier boven lees vond ik het tempo juist omhoog gaan richting einde. De montage wordt sneller en er wordt meer geschakeld tussen verschillende locaties. Hierdoor vond ik de eindscene dan ook helemaal niet traag of lang uitgesponnen maar juist erg sterk. Eigenlijk wordt de film naarmate hij vordert dus steeds beter. Echt bijzonder wordt het echter nooit en het trage eerste uur doet toch wat afbreuk aan het geheel.

3*

Eastwood schuwt het moralisme de laatste jaren niet in zijn films en ook hier doet hij dat weer niet. Is dat erg? Nee verre van zou ik in het geval van Gran Torino willen zeggen. Hetzelfde geldt voor de karrevracht aan cliche's die in de film worden opgevoerd. Ze zijn er zeker maar storend wordt het eigenlijk nergens. De reden ervoor is de geweldige rol van Eastwood zelf. Hij is geniaal als de conservatieve Kowalsky die niets liever wil dan gewoon met rust gelaten worden. Naast conservatief is hij dan ook nog eens enorm koppig en vooral ook bijzonder nukkig. Nu zijn vrouw is overleden doet hij geen enkele reden meer om dit te verbloemen en als dan ook nog eens een Aziatisch gezin naast hem intrekt blijkt hij ook nog eens een rasechte racist. De dialogen maar ook de monologen komen volledig overeen met deze karaktertrekken en dat alleen zorgt al voor genoeg lol en is bovendien een genot om naar te kijken. Natuurlijk wordt de band tussen het Aziatische gezin en hem hechter dan iedereen had kunnen vermoeden en natuurlijk stuiten ze ook op de nodige problemen. De vorm waarin verpakt wordt is echter zeer smaakvol en de one man show van Eastwood is dan ook een genot. Gran Torino is gewoon erg goed vermaak dat me het eerste uur meermaals deed denken aan Scent of a Women. Het sterke einde doet me zelfs nog een klein halfje extra geven.

kleine 4,5*

Drie versies zijn er van deze film zie ik en helaas zag ik de versie die 168 minuten duurde. Helaas, omdat ik denk dat Le Grand Bleu in een kortere versie veel beter tot zijn recht komt. De film heeft vooral in het middenstuk te veel passages die het verhaal onnodig ophouden. Tel daarbij op dat ook het acteerwerk wat subtieler had gekund en het moge duidelijk zijn dat Le Grand Bleu niet op alle vlakken evengoed presteert. De prachtige oceaanbeelden in combinatie met de vervreemdende muziek en het prachtige einde maken echter heel veel goed.

Tegenvaller. Een hele fikse tegenvaller. Moonrise Kingdom en Fantastic Mr. Fox deden vermoeden dat Wes Anderson eindelijk had geleerd een verhaal te vertellen. Dat het niet bleef bij wat kleurrijke personages die in absurde situaties belanden, maar dat de film ook nog wat meer bevatte dan die felle kleuren en grappen en grollen.

In The Grand Budapest Hotel is Anderson echter weer terug bij af. Een verzameling overbodige topacteurs die duidelijk veel plezier hebben, maar het doel volledig voorbij schieten. Het ziet er cinematografisch nog wel uitstekend uit en de film heeft een paar aardige momenten, maar het kan niet verbloemen dat The Grand Budapest Hotel de minste Anderson in jaren is. Een film die ten onder gaat aan de excentrieke personages die zonder uitzondering uitgroeien tot karikaturen. Doodzonde dat Anderson in een film over verhalenvertellers, zo slecht uit zijn woorden komt.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Grand Budapest Hotel (13 maart)

Zo dat was even een klap in het gezicht. Had totaal niet gerekend op dit einde. Wel een bijzonder sterk einde. Snap ook totaal niet waarom juist mensen waar ik het totaal niet van verwacht had voor de standaard/makkelijke einde pleiten.
Ook opvallend vond ik het landschap. Wederom vooraf totaal niet verwacht. Ook het acteerwerk was zeker niet slecht en die snee in de hals zag er ook bijzonder echt uit. Tot slot dan nog de soundtrack. Het is toch ongeloofelijk hoeveel goede soundtracks Morricone in de loop der jaren heeft gemaakt. Praktisch iedere film wordt er gewoonweg beter van. Kortom een bijzonder goede film die het genre op de koop toe dan ook nog een beetje verfrist.

Kleine 4,5 ster

Wonderschoon. Anders valt Gravity niet te omschrijven. Wat een enorme pracht en praal. De ruimte, het heelal, nog nooit werd het zo mooi getoond. De aanblikken van de aarde, rondvliegend puin een satelliet die simpelweg rondzweeft. Het is allemaal even mooi.

Dat ik desondanks niet kapot ben van Gravity, ligt dan ook niet aan de puike soundtrack, de beeldenpracht of de 3D ervaring - eindelijk voegt het weer eens een keer wat toe aan een film -, maar simpelweg aan het verhaal. Clooney en Bullock blijven altijd op afstand en echt meeleven heb ik geen moment gedaan. Die prachtige audiovisuele ervaring maakt veel goed, maar voor een echt hoge score is simpelweg meer nodig.

Voor een uitgebreide recensie zie Filmmad.nl | Recensie: Rush (3 oktober)

Dankzij Romeo + Juliet en Moulin Rouge groot fan van Baz Luhrmann en vond zelfs Australia nog prima te doen. Des te pijnlijker dat zelfs ik moet concluderen dat Luhrmann met The Great Gatsby voor het eerst de mist ingaat. De film ziet er natuurlijk weer prachtig uit. Over praktisch ieder shot is nagedacht en niets is alledaags. Toch mist de film iets wat de twee eerder genoemde toppers wel hadden. Noem het zoals je wilt, maar The Great Gatsby mist een hart.

Het is mooifilmerij die dit keer niet die extra lading krijgt, omdat er niets is om met mee te leven. Eigenlijk komt de film pas tot leven als Gatsby en Daisy elkaar halverwege de film eindelijk treffen. Het is ook meteen de mooiste scene van de film omdat beeld, geluid en gevoel eindelijk samenkomen. Het is echter too little too late om nog echt wat van te maken.

Doodzonde. Weer een regisseur die er een misser tussen heeft zitten.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Great Gatsby (16 mei)

Na de meesterlijke Jason Bourne trilogie keek ik reikhalzend uit naar de nieuwe samenwerking tussen Matt Damon en Paul Greengrass. Jammer genoeg kan Green Zone bij lange na niet tippen aan de belevenissen van Jason Bourne. De rode lijn over de Amerikaanse zoektocht naar massavernietigingswapens door de ogen van een twijfelende soldaat lijkt op het eerste oog nog wel de moeite waard, maar blijkt in de praktijk beduidend minder interessant.

Bovendien kunnen ook de oorlogsscénes de aandacht maar moeilijk vast houden. Iets dat vooral komt door het camerawerk. De massaal schokkende en zwiepende camera, waar de gemiddelde Amerikaanse film sinds de Bourne trilogie patent op lijkt te hebben, is namelijk ook hier weer nadrukkelijk aanwezig. Helaas is het resultaat beduidend minder geslaagd en zelfs grote delen van de film vreselijk storend. Na het zien van Green Zone overheerst dan ook vooral een been there, done that, seen it gevoel.

Dikke 3 sterren

Het begin is ijzersterk de fake trailers zijn stuk voor stuk erg cool en het daaropvolgende Planet Terror is ook geweldig. Hiena volgen weer enkele sterke trailers maar helaas komt dan Death Proof. Het is niet extreem slecht ofzo maar zoveel minder dan de rest van de film dat het wel erg zwak overkomt. Al met al toch een dikke vier voor de orginaliteit van de fake trailers en planet terror.

Wat een enorm goede Nederlandse film waar ik eigenlijk zelden tot nooit iemand over hoor. Bijzonder vreemd. Ik houd wel van films over mensen zoals Egon en Axel die door het noodlot aan elkaar verbonden lijken te zijn. Wat mij betreft is dat ook meteen de grootste kracht van de film. De ongelofelijk sterke chemie die er tussen beide hoofdrolspelers is zowel bij de jeugdigen als bij de oudere personages. Fedja van Huet mag dan trouwens veelal het meeste lof krijgen hier ik moet zeggen dat ik Marcel Hensema nog sterker vond. Een ander positief punt is de structuur. Het verhaal loopt prachtig door elkaar heen en de wisselingen zijn zelden storend of overbodig. De uitstapje naar de jeugd voegen iedere keer weer wat toe en geven steeds meer inzicht in de relatie tussen de twee ' vrienden'. Dan de ontknoping. Hierbij werd ik eigenlijk een beetje op het verkeerde been gezet door de achterkant van de dvd. Daarop lijkt het meer alsof er iets enorm schokkends in die grot gaat gebeuren. Dat valt uiteindelijk gelukkig allemaal enorm mee. Wel vond ik de overeenkomst tussen Marcie en Marjoke al snel erg duidelijk. Storend vond ik het echter niet en vraag me ook af of het nu echt de bedoeling was hier chaos in te scheppen. Uiteindelijk blijft er een film over die voor een groot deel dankzij zijn structuur en acteerwerk constant weet te boeien. Net als velen vond ik de film ook niet echt enorm spannend maar zou ik het meer nieuwsgierigheid noemen wat de film bij me opriep. Dat doet hij dan echter ook met verve waardoor ik toch naarmate de film vorderde steeds meer het puntje van mijn stoel opzocht. Ben erg benieuwd geworden naar Amnesia. Nog zo'n film die ik niet a; te vaak genoemd hoor worden maar waar ik nu nog benieuwder naar ben. Aangezien daar als genre zelfs nog mystery bijstaat en hier niet verwacht ik dat ik die maar niet op een stoel kijk .

dikke 4 sterren

Dit was mijn eerste film van het filmfestival en als ze allemaal zo sterk zijn wordt het een mooi jaar. Prachtig hoe de film constant weet te varieren tussen humor en zwaar drama. Betrapte mezelf er een groot aantal keer op dat ik met een smile zat te kijken terwijl ik een paar seconden ervoor nog flink ontdaan was. Erg knap hoe Balabanov dit in één film weet samen te voegen. Daarbij nog een compliment voor de geweldige soundtrack. Als ik dan toch één soundtrack van een film moest kopen zou het deze zijn. Bijzonder sterke film. dikke 4*