Opinions

Prachtige trage western over de beroemde confrontatie tussen de twee oude vrienden. Het broeierige sfeertje vol onderhuidse spanning en de geweldige acteerprestaties van James Coburn (Pat Garrett) en Kris Kristofferson (Billy the Kid) zorgen ervoor dat deze film met recht in het rijtje klassieke westerns mag. Ook legendarisch is de fantastische soundtrack van Bob Dylan voor deze film die en passant ook nog laat zien heel aardig te kunnen acteren.

Overdonderd door het prachtige The Perks of Being a Wallflower. Een zeldzaam mooi drama over het eerste highschool jaar van Charlie. Logan Lerman vertolkt de rol van Charlie en doet dat met verve. Toch wordt Lerman zelfs nog overtroffen door de twee andere hoofdrolspelers. Emma Watson en Ezra Miller maken grote indruk en het moet gek lopen willen we niet nog heel veel van deze twee talenten gaan horen.

Toch is The Perks of Being a Wallflower meer dan goed acteerwerk. Zo is er de heerlijke soundtrack maar ook het ijzersterke scenario mag er zijn. Regisseur en schrijver Stephen Chbosky forceert bovendien nergens en maakt daardoor van The Perks of Being a Wallflower een film die varieert tussen aangrijpend en grappig en tussen lief en ongemakkelijk.

Dat ongemakkelijke zit hem vooral in de ondertoon die de film bevat. Steeds voel je dat er ergens iets niet helemaal pluis is, maar je vinger er op leggen lukt steeds net niet. Het is de combinatie tussen dat ongemakkelijke gevoel, het bij vlagen aangrijpende verhaal en de heerlijke humor die van The Perks of Being a Wallflower een van de mooiste en beste films van 2012 maken.

Veel positiefs over deze dansfilm gehoord en daarom zonder verdere voorkennis aan deze film begonnen. En ik moet zeggen Pina is zware kost. Nu ligt dat vermoedelijk vooral aan mijzelf. De moderne danskunst is een kunstvorm die niet zo aan mij besteed is en aangezien Pina voor 90% uit dans bestaat lag verveling bij momenten op de loer. Die momenten waren er ook absoluut. Veel stukken dans duren me te lang en weten niets anders dan vervreemding in me op te roepen. Ik zie het verhaal of de gedachte achter de diverse choreografieën niet en het raakt me simpelweg niet.

Dat ik desondanks zonder tegenzin de film heb afgekeken zegt ook wel iets. Want hoewel Pina veel in zich heeft dat met niet bevalt, heb ik toch regelmatig met bewondering zitten kijken naar dit dansfestijn. De vormgeving, locaties en geslaagde visuele vondsten voegen bovendien echt iets toe. Pina bleek uiteindelijk niet voor mij weggelegd als geheel, maar desondanks is Pina een eerbetoon geworden aan de inmiddels overleden Pina Bausch dat er zijn mag. Haar dansgezelschap weet op mooie wijze duidelijk te maken wat haar zo bijzonder maakte en vooral de dansscènes buiten het theater wisten zelfs mij met enige regelmaat te raken. En dat is een prestatie op zich. Ik kom uiteindelijk uit op een nipte voldoende maar liefhebbers van moderne dans kunnen er moeiteloos twee punten bij optellen.

Door een top 10 notering in een jaarlijstje van iemand die ik hoog heb zitten toch maar even dit horrorfilmpje over wraatzuchtige Piranha’s gekeken. Piranha is geen meesterwerk en komt bij mij bij lange na niet in de beurt van een top 10 notering. Maar slecht was het ook weer niet. Alexandre Aja geeft de kijker wat hij wil met veel schaarsgeklede dames en het één voor één laten sneuvelen van zijn onsympathieke castleden. Qua gore stelt het minder voor maar dat neemt niet weg dat Piranha een tussendoortje is dat aardig wegkijkt maar ook zeker niet meer dan dat.

Aardig filmpje maar mist ook wel veel. Vooral het verhaal laat de film een beetje in de steek. De vierhoeksverhouding wordt erg lang op een laag pitje gehouden. Eigenlijk is enkel de confrontatie Jean-Paul Harry het eerste uur echt de moeite waard. Marianne en Penelope zijn slechts vulling en eigenlijk bijzonder niet boeiende personages. Ook de uiteindelijke confrontatie is niet heel sterk en het laatste half uur past uiteindelijk zelfs totaal niet in de film.

Dit subplot had of meer ruimte moeten krijgen of had slechts een voetnoot horen zijn. Nu zweeft het er enigzins tussenin en dat werkt voor beide kanten niet. Uiteindelijk dan ook een lichte tegenvaller. Toch is acteerwerk dik in orde en vergoedt de onderhuidse spanning die er bij vlagen hangt redelijk veel.

Twijfel dan ook tussen een 3 of 3,5. Voorlopig blijf ik bij een 3.

Ik ga er vanuit dat Only God Forgives de beste Ryan Gosling film van dit jaar gaat worden, maar tot die tijd is The Place beyond the Pines een prima alternatief. Want regisseur Derek Cianfrance komt na Blue Valentine wederom met een intiem drama dat indruk maakt. Vanwege het acteerwerk van Gosling, Bradley Cooper en ook Eva Mendes, maar zeker ook vanwege de atypische uitwerking.

Cianfrance maakt een paar gewaagde keuzes en deelt zijn film als het ware op in drie afzonderlijke delen. Vooral in de eerste twee delen pakt dat goed uit, maar het derde en laatste deel gooit uiteindelijk roet in het eten. De focus verschuift, de plot is minder sterk en ook het acteerwerk spreekt minder tot de verbeelding. Het houdt de The Place beyond the Pines van een echte topscore af, maar dat neemt niet weg dat Cianfrance wederom een film aflevert die het verdient om gezien te worden.

Zo mooi als de schilderijen van Jackson Pollock zijn, zo saai is deze film over zijn leven. Ed Harris doet het op zich prima als de schilder die vecht met zijn innerlijke demonen, maar daarmee is al het positieve wel gezegd. Pollock is vooral traag en niet boeiend. Met name het ritueel van de zuiplap die bij iedere tegenslag naar de fles grijpt, wordt al snel een herhaling van zetten. Een herhaling die weinig indruk maakt en eigenlijk vooral verveelt.

Stuitte op deze film dankzij de remake die er aan zit te komen. Aangezien het origineel praktisch altijd beter is dus maar eens op zoek gegaan naar Pour Elle. En één ding is zeker. De remake zal het knap lastig krijgen om deze film te evenaren. Het is namelijk lang geleden dat ik zo intens mee heb geleefd met een film als bij Pour Elle. Het verhaal over een man die een ontsnappingspoging op touw zet om zijn (onschuldig?) tot 20 jaar veroordeelde vrouw vrij te krijgen is niet eens is zo orgineel. Maar de uitwerking oogt op enkele toevalligheden in het script realistisch en is bovendien ijzingwekkend spannend. Vooral tijdens de langgerekte finale is er menig nagel gesneuveld in de hoop (Bij Europese films weet je dat gelukkig vooraf nooit) dat het masterplan zou slagen.

Pour Elle is dan ook een knap staaltje vakmanschap dat ik zonder het aankomende The Next Three Days waarschijnlijk voorlopig nog niet ontdekt zou hebben. Zijn die remakes toch nog ergens goed voor!

4,5*

Wat mij betreft de feelgood film van het jaar. En het is geen toeval dat die uit Groot-Brittannië komt. Blijft opvallend hoe goed die Britten een serieus verhaal in een innemende film weten te verpakken. Bij Philomena was de glimlach al nooit ver weg en hier is het nog duidelijker. Wat mij betreft komt Pride door die aanpak ook nog extra hard binnen. De strijd van de homoseksuele en lesbische activisten, de vriendschap met de mijnwerkers, het werkt allemaal even goed.

Tel daar die geweldige cast en de heerlijke foute soundtrack bij op en je hebt een film die zomaar ineens mijn eindejaars top 10 kan gaan halen.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: Pride (16 oktober)

Sinds het meesterwerk The Lion King is mijn zwak voor Disney tekenfilms groot. Ik was dan ook zeer nieuwsgierig naar The Princess and the Frog. En gelukkig zijn alle Disney facetten weer aanwezig. Een hartverwarmend verhaal, leuke liedjes, kleurrijke personages en een moraal van heb ik jou daar. The Princess and the Frog is kortom weer ouderwets topvermaak.

Dikke 3,5

Zojuist gezien en wat een enorme tegenvaller. De film ziet er prachtig uit en de muziek is ook erg goed. Dat wat betreft de positieve punten. Verder echt zo ongeloofelijk saai. Na het eerste uur ook maar een pauze ingelast omdat ik het niet meer kon opbrengen. Verder moet ik zeggen dat ik ook erg weinig begreep van de film wat mijn beleving ook niet ten goede kwam. Een film dus van uitersten. Ongeloofelijk mooi gemaakt maar daar heb je dan ook alles mee gehad.

2 *

Een complete film over een extreem uit de hand lopend feest. Ik had vooraf al mijn twijfels of dat me 90 minuten kon boeien en dat bleek inderdaad tegen te vallen. Project X heeft zeker zijn momenten maar vervalt uiteindelijk toch vooral in het proberen te overtreffen van de voorgaande scene. Een opzet die een aantal keren werkt, maar al snel vooral een steeds groter opgezette herhaling van zetten wordt.

Hoge verwachtingen met toch een lichte portie twijfel. Op die manier ging ik Prometheus in. Van die twijfel was na vijf minuten echter al niets meer over. Vooral visueel imponeert Prometheus vanaf de allereerste seconde. Ridley Scott laat zien dat goede 3D wel degelijk een meerwaarde heeft. De weide landschappen, de prachtige sets, een donkere futuristische wereld en enkele gruwelijke scenes, alles ziet er even goed uit.

Ook qua verhaal weet Prometheus te overtuigen. De ontdekkingsreis naar de oorsprong van de mens, is meer dan boeiend waardoor vooral het eerste uur zenuwslopend en fascinerend tegelijk is. Dat Scott richting einde kiest voor meer actie en geweld en minder voor de intelligente aanpak, is jammer maar niet zo vervelend dat het de film veel tekort doet. Bovendien zorgt Scott er daardoor wel vakkundig voor dat de overgang naar Alien vlekkeloos verloopt.

Ook veel lof voor het acteerwerk dat over de gehele linie gewoon ontzettend goed is en in Michael Fassbender een absolute uitblinker kent. Blijft enkel nog één kritiekpuntje over. De manier waarop Scott toewerkt na een Prometheus vervolg. Onnodig en vooral veel te geforceerd. Dat neemt echter niet weg dat Prometheus mij vooral zal bijblijven als een visueel spektakel dat zijn weerga niet. En dat is stiekem meer dan ik vooraf had durven hopen.

Michael Mann doet zijn meesterwerk Heat nog eens een keer over. Dat idee kreeg ik althans een beetje bij Public Enemies. Weer de confrontatie tussen de beste good en bad guy van hun tijd en wederom ligt de sympathie bij de laatste. Op zich niet erg ware het niet dat hij in alles net even iets minder is. De confrontatie tussen Depp en Bale is minder groots en dan de cameravoering. Wat een rare ontwikkeling is dat toch dat die camera niet meer stil mag staan en wat voor nare gevolgen levert het toch op.

Er zitten een aantal scénes in waarvan ik echt niet begrijp hoe een regisseur ze er nadat hij ze zelf heeft gezien toch in laat zitten. Enorm rare composities, mensen die van mond tot romp in beeld zijn enzo en soms gewoon echt lelijk. Verder natuurlijk de achtervolging waar geen touw aan vast te knopen is door de camera.

Gelukkig ook heel wat pluspunten. Als Mann namelijk wat afstand neemt levert dat regelmatig prachtige shots op. De confrontatie tussen Dillinger en Purvis is hoewel minder groots nog zeer de moeite waard. de ontsnapping uit het safe house net na zijn eerste optreden in de rechtbank en zijn ommetje door het politiebureau zijn briljant

Bovendien slaagt Depp erin Dillinger bijzonder sympathiek neer te zetten. Je krijgt tijdens het kijken de indruk te maken hebben met een man die exact weet hoe hij het wil en altijd de controle heeft. Iets wat als je er achteraf over nadenkt totaal niet klopt want Dillinger is eigenlijk maar een bijzonder matig crimineel die meerdere malen op zeer simpele wijze wordt ingerekend

Al met al dus een film die zeer de moeite waard was maar waar ik toch net iets meer van had verwacht. Gelukkig is er wel niemand die kogels zo mooi kan laten klinken en inslaan als Michael Mann. Nu nog hopen dat hij die hand-held camera snel weggooit.

Twijfel tussen 3,5 en 4. Voorlopig nog maar even een hele kleine 4*