Opinions

Ja wat moet je ervan zeggen. Eerste uur vond ik echt briljant. Beste stuk film in lange tijd. De prachtige eenzaamheid de creepy sfeer en de fantastische spanning die de film opbouwt. Dan het zo bekritiseerde stuk na de pauze. Ik vind de wezens ook helemaal niet slecht ofzo. Alleen de laatste tien minuten verpesten heel veel. Heb er al veel over nagedacht wat een regisseur nu bezielt om zo te eindigen. Kreeg die een bepaald aantal minuten en was die er doorheen. Is er een stuk film beschadigt en hadden ze geen tijd meer het opnieuw op te nemen? Ik weet het niet maar het is bijzonder jammer. Ik ga er ook niet heel veel aftrek voor geven. Zou anders een hele dikke 4,5 * zijn geweest nu een kleine 4,5*.

Erg leuk werkje dat hier dan als horror mag staan maar het toch vooral een komedie is en het derhalve van zijn humor moet hebben. Arthur Blake en Willie Grimes zijn bijzonder grappig als twee grafdelvers die langzamerhand ook te stellen krijgen met minder doden doden. De situaties waarin zij verzeild raken zijn op zijn zachtst gezegd apart te noemen en de chemie tussen beide is uitstekend. De film ziet er ook best leuk uit al had ik het stilzetten van het beeld in tekenvorm na een tijdje wel gezien. Ook de rol van Perlman voegt weinig toe en lijkt vooral ingegeven om de film commercieel wat interessanter te maken.

Al met al een hele aardige komedie die voor de horrorliefhebbers onders ons misschien een beetje zal tegenvallen.

3,5*

Met afstand het minste deel uit deze (tot nu toe) trilogie. De introductie van onze vrienden de dinosaurussen is mij in ieder geval erg slecht bevallen. Ook het enorm hoge tempo en de constante achtervolgingen werkte me na een tijdje behoorlijk op de zenuwen. Wat overigens niet wegneemt dat het allemaal erg makkelijk wegkijkt en ook zelden verveelt. Toch blijkt maar weer zo vlak na Up dat het verschil tussen Dreamworks en Pixar nog schrikbarend groot is. Nu maar hopen dat het simpele cashen het op den duur aflegt tegen de kwaliteit en originaliteit.

2,5 ster

Begin George Clooney steeds meer te waarderen als regisseur van poltieke thrillers. Na het meesterlijke Good Night and Good Luck schiet hij met The Ides of March weer raak. Clooney zelf speelt de rol van één van de kandidaten maar de hoofdrol in The Ides of March is, alweer, weggelegd voor Ryan Gosling. Toch wel één van de absolute sterren van 2011. The Ides of March weet een fascinerend politiek spel, grandioos acteerwerk over de gehele linie met glansrollen voor Phillip Seymour Hoffman en Paul Giamatti en een minder geslaagd subplot tot een uitstekend geheel te maken. Helaas wordt dit subplot alsmaar belangrijker naarmate de film vordert waardoor het geweldige eerste (politieke) uur het hoogtepunt van de film blijft.

Nu heeft Terry Gilliam buiten zijn Monty Python werk en Twelve Monkeys nooit heel veel indruk op mij gemaakt maar The Imaginarium of Doctor Parnassus is zelfs voor zijn doen nog dramatisch. Vooral het oersaaie eerste uur is dankzij het zwakke verhaal en ronduit slechte acteerwerk van vrijwel de complete cast praktisch niet door te komen. Het tweede uur waarin Gilliam meer de fantasie kant op gaat, en vier verschillende acteurs de rol die slechts ten dele door Heath Ledger kon worden voltooid vertolken, is iets beter vol te houden maar imponeert ook nergens.

Doodzonde dat dit uiteindelijk Heath Ledgers laatste films is gebleken en niet zijn meesterlijke rol in The Dark Knight. Ik heb me in ieder geval kapot verveeld en The Imaginarium of Doctor Parnassus is dan ook op I Love You Phillip Morris na de slechtste film die ik dit jaar zag.

1*

Toch wel heel erg aangenaam verrast. De al geroemde beelden van de tsunami zijn werkelijk overdonderend, maar ook op andere vlakken kon de film bekoren. Naomi Watts en Tom Holland zijn grootst tijdens hun overlevingstocht. Steunend en vertrouwend op elkaar maken zij grote indruk.

Inderdaad kiest de film in het tweede deel meer voor de aanzwellende violen en komt de nadruk meer op de emotie en het sentiment te liggen. Vond dat alleen nauwelijks een probleem. Het wordt op een integere manier gedaan. Vooral blij dat The Impossible geen heldenepos is geworden maar een keiharde overlevingstocht waarbij het toch vooral draait om geluk. Doordat de film het hart op de juiste plaats heeft en integer is, blijft er van die kritiek op de Westerse aanpak voor mij ook maar weinig over.

Nee, The Impossible is ronduit indrukwekkend en er zijn voldoende redenen te bedenken om deze film zo snel mogelijk te gaan zien. Maar eigenlijk is die ene scene van een minuut of tien al meer dan voldoende.

Voor een uitgebreide recensie zie: http://www.filmmad.nl/

Klassieker die al lang stof lag te happen deze film-noir over scriptschrijver Dixon Steele. Een glansrol van Humphrey Bogart die zijn bekende trucje doet maar tegelijkertijd laat zien dat niemand beter in staat is om een nukkig en vervelend persoon toch enigszins sympathiek te maken.

Ook Gloria Grahame laat zich van haar beste kant zien, al is het jammer dat zij gedurende de film verandert van een sterke vrouw in een bang vogeltje. Neemt niet weg dat In a Lonely Place een prima zij het weinig verrassende film-noir is.

Ondanks het wat lage gemiddelde toch gehuurd. Verhaal en uiterlijk van dvd spraken me aan en was toch wel beniewd. Toen ik het gemiddelde op IMDB daarna zag kreeg ik er zelfs nog meer zin in (8,0). En geen spijt van gehad. Prachtig verhaal met een erg sterk spelende Matthew MacFadyen. Overigens doe ik de rest hiermee tekort want het acteerwerk was toch al erg dik in orde in deze film. De film ontwikkeld zich zoals titan zegt inderdaad niet al te snel maar in tegenstelling tot hem vind ik dit juist een groot pluspunt. Verder ziet de film er ook nog eens prachtig uit. De prachtige beelden van Nieuw Zeeland werken hier zeker in mee. Dat het verhaal het niveau niet ontstijgt van een middelmatige detective vind ik ook onzin. Mijn inziens is de hoofdlijn van de film helemaal geen detective maar is het veel meer een man die het verleden onder ogen moet zien en hiermee moet leren leven. Ten slotte dan nog even mijn lof voor de fantastische soundtrack. Wat een prachtige muziek een paar nummers die ik zeker nog eens vaker ga beluisteren. Helemaal geen minpuntjes dan? Jawel eentje maar dat kan ik de film niet aanrekenen. Ik had af en toe moeite met australische accent waardoor ik regelmatig even terug moest luisteren omdat er geen ondertiteling op de dvd zit. Maar al met al een prachtige film die veel meer hoge stemmen verdiend dan dat die nu heeft.

kleine 4,5*

Zie de gelijkenis met Before Sunrise ook wel. In Search of a Midnight Kiss is er tot op zekere hoogte wel een veramerikaniseerde versie van die film maar eigenlijk totaal onvergelijkbaar. Alleen het verhaal van twee mensen die elkaar min of meer bij toeval ontmoeten en daarna met zijn tween door een grote stad rondzwerven komt overeen. In Search of a Midnight Kiss is namelijk veel toegankelijker wat verhaal betreft en minder zwaar en serieus wat dialogen betreft. De personages zijn ook wat eendimensionaler maar storend is dit totaal niet. Zowel hoofdrolspeler Wilson als zijn tegenspeelster Vivian zijn erg overtuigend en zorgen ervoor dat je meegaat in hun ontdekkingstocht. Dan het het zwart witte uiterlijk van de film. Het geeft de film zeker iets extra's en zorgt voor een ongewone sfeer voor dit soort films. Er zitten ook wel wat minpuntjes aan de film de opzienbarend snelle verandering die Vivian doormaakt in het begin van de film. Binnen vijf minuten verandert ze van een onuitstaanbaar wicht in een bijzonder leuk en aardig meisje. En ook de zwangerschap had van mij achterwege mogen blijven Uiteindelijk is het echter gewoon een enorm leuke romantische film met een sterk einde.

dikke 4 sterren.

In the Loop werd vorige week genomineerd voor een Oscar vanwege haar script. En dat was een allesbehalve onterechte nominatie. In the Loop is namelijk een fantastisch politieke satire. De onnozele hielenlikkende werknemers, de droge en villeine humor en de voor plaatsvervangende schaamte zorgende situaties zijn werkelijk hilarisch en fans van The Officie mogen In the Loop dan ook zeker niet missen. Éen van de grappigste films die ik in tijden zag.

4*

Deze voor een Oscar voor Beste Buitenlandse Film genomineerde film komt aan als een mokerslag en blijft nog uren in je hoofd rondspoken. De tocht door het Midden-Oosten waarbij Jeanne op zoek gaat naar de roots van haar moeder is indrukwekkend, ontroerend en gruwelijk tegelijkertijd. Regisseur Dennis Villeneuve laat het leven van moeder en kinderen op magistrale wijze in elkaar overvloeien en blijft spaarzaam met het geven van informatie.

Hij spaart de kijker daarbij niet. De ontberingen en traumatische gebeurtenissen die de personages doormaken gaan door merg en been en ook de ontknoping blijft nog lang bij. Het maakt van Incendies een meesterwerkje dat nu al tot de beste film van het IFFR 2011 gekroond kan worden. En op basis van wat ik inmiddels heb gezien (Dogtooth, Biutuful), mag Incendies wat mij betreft op 28 februari ook het felbegeerde gouden Oscarbeeldje ophalen.

Meteen de eerste gelegenheid te baat genomen om de nieuwe Christopher Nolan te bekijken. Want lang, heel lang had ik uitgekeken naar deze film. En om maar meteen met de deur in huis te vallen ik was toch een klein beetje teleurgesteld. Want Inception mag dan ver boven de grijze middelmaat uitsteken een meesterwerk is het niet geworden.

Hoewel de film werkelijk subliem in elkaar zit en het ingenieze plot geen moment ongeloofwaardig wordt heeft de film toch een paar kleine tekortkomingen. Allereerst is er de love interest die niet helemaal tot zijn recht komt. De romance tussen DiCaprio en Cottillard spat niet van het scherm en zorgt daardoor voor enkele minder boeiende passages. De grootste fout die Nolan echter maakt is dat hij te veel actie in zijn film stopt.

Na een uitstekend eerste uur verandert de film namelijk langzamerhand in een actiespektakel waarbij Nolan iedere keer de vorige scéne probeert te overtreffen. Hoewel hij daar in slaagt raak je als kijker toch murw gebeukt richting einde waardoor de allesverpletterende climax niet de gewenste impact heeft. Inception is al met al een gedurfde film die met recht de zomerhit van dit jaar zal worden maar waarbij echte kippenvelmomenten jammer genoeg uitblijven.

4*

Begint goed met een sterke Norton omdat hij de ruimte krijgt om zijn frustraties te tonen. Ook Tyler is degelijk en de King Kong knipoog is zelfs bijzonder mooi. Daarna wordt het echter iets minder. Onze groene vriend ontbeert eigenlijk lange tijd een waardige tegenstander en dat zorgt voor een niet al te sterke spanningsboog. Bovendien is het Blonsky karakter zo eendimensionaal dat bijna alle scene's waarin hij opduikt karikaturaal aandoen. Als dan de Abomination opduikt wordt het standaard actie formulewerkje dat zeker in de eindscene veel te veel wordt gedragen door CGI. The Incredible Hulk is uiteindelijk gewoon een degelijk actiespektakel dat echter in het eerste uur bij vlagen nog wat extra's heeft dankzij Norton.

3,5*

Heel mooie film over een broer die alles wil doen voor zijn andere broer. David Morse en vooral Viggo Mortenson zijn fantastisch als die beide broers en dat maakt dan ook de hele film. Verder valt er ook niet zo heel veel te melden.

Het verhaal is oerdegelijk en indrukwekkend maar ook weinig verassend. Visueel laat Penn in zijn latere films ook meer zien dus perfect is dit allemaal niet. Toch doen deze minpunten weinig af aan de kwaliteit van de film. The Indian Runner is kortom een indrukwekkende film met een geweldige cast.

kleine 4*

Eindelijk weer eens een echt goede Tarantino. Vooral dankzij de fantastische dialogen maar meer nog door enkele meesterlijke lang uitgerekte scénes. Ik denk hierbij vooral aan de openingsscéne en de beste passage uit de film in het café Enige minpuntje dat de film heeft is dat sommige personages iets te karikaturaal worden gepresenteerd. Vooral enkele van de Bastard die gelukkig ook niet zo heel veel screen time krijgen en richting einde vliegt zelfs de, de rest van de film, geniale Landa een beetje uit de bocht.

Kan alleen maar concluderen dat Inglourious Bastards samen met Reservoir Dogs Tarantino's beste film is.

Kleine 4,5*

Gisteren in de sneak gezien. Waar de andere Lynch films nog in grote lijnen te volgen zijn was ik bij deze de draad al snel kwijt. Toch weet de film weer te fascineren. Het eerste half uur was enorm sterk. Hierna zakt de film een half uurtje in. Ook had ik wat moeite met het andere uiterlijk van zijn films. Zeker de scenes die bij daglicht zijn geschoten zijn af en toe zelfs lelijk. De scenes daarentegen die in het donker spelen ademen weer de echte lynch sfeer uit. Ook de heerlijke soundtrack versterkt deze sfeer weer enorm. Al met al een erg sterke film die echter ook zijn enorm saaie stukken bevat. Toch een dikke 4 *.

Wat een fantastisch eerste deel van dit tweeluik. Vincent Cassel is echt geniaal als Jacques Mesrine en weet ervoor te zorgen dat je hem leuk, aardig, symphatiek, gestoord en afschuwelijk vindt. De langzame rise van Mesrine die in dit eerste deel vooral aan bod komt is alleen daardoor al bijzonder interessant. Dat de beste man ook nog eens een geweldig interessant verhaal doormaakt helpt daar ook nog eens bij.

Ik kan dan ook niet wachten op deel twee en hoop enorm dat ik ook daar weer kan genieten van enkele fenomenale scenes. Prachtig split screens gebruik en het belangrijkste een film die er niet zo gelikt en gemaakt uitzet als de twee andere films die ik de laatste tijd over historische gebeurtenissen en personen zag.

4,5 *

Het was redelijk lang geleden maar eindelijk weer eens een echte topper. Ten eerste is het misschien wel de mooist gefotografeerde film die ik ken. Ten tweede is er de goede soundtrackt maar het belangrijkste is het geweldige acteerwerk. De mensen die Álexander' ontmoet zijn stuk voor stuk boeiend en apart zonder echt raar of ongeloofwaardig te worden. Groot compliment voor de regisseur is dat. Verder gewoon een heerlijke film die je moet ondergaan en waar je niet in teleurgesteld zult raken.

5*

Uitstekende film maar net niet de gedroomde echte topper. Daarvoor speelt de film toch wat teveel of safe. Vooral de manier waarop de verschillen qua karakter steeds na verloop van tijd weer wegvallen is iets teveel een trucje. Overigens wel een trucje dat werkt. Mede door het prima acteerwerk maar zeker ook door het prachtige uitgangspunt.

Overigens zie ik er niet de baanbrekende film in die vele anderen er blijkbaar wel in zien. De verhalen over hoe om te gaan met een handicap en het leven aan de randen van de Franse samenleving zijn voor mijn gevoel slechts subplotjes die volledig in dienst staan van de vriendschap tussen de twee en vooral gebruikt worden voor de lach en nauwelijks om mensen iets bij te brengen.

Gelukkig maar zou ik bijna zeggen. Het levert een prima film op die voor mij echter net te weinig verrassend was om echt een hele hoge score te verdienen.

Voor uitgebreide recensie zie: Recensie: Intouchables (22 maart) « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Malcolm X, Steve Biko en Gandhi. Over alledrie de idealisten is al eens een uitstekende biopic gemaakt. Des te vreemder is het dat een goede film over de Zuid-Afrikaanse leider Nelson Mandela volgens mij nog steeds ontbreekt. Dat moet ook Clint Eastwoord gedacht hebben toen hij met Invictus kwam. Helaas is Invictus lang niet Eastwoods beste film geworden, daarvoor is de film simpelweg een tikkeltje te sentimenteel en blijft het personage Mandela te eendimensionaal. Dat neemt echter niet weg dat Invictus een prima politieke sportfilm is en dat Morgan Freeman de strijder tegen de apartheid op indrukwekkende wijze neerzet en daarvoor volledig terecht een Oscarnominatie kreeg.

Tussen de 3,5 en 4 in. Voorlopig toch maar een kleine vier.

Ieder jaar wel een keer op tv en steevast vijf sterren in de Veronicagids. Dat maakt een mens toch nieuwsgierig. En hoewel vijf sterren te veel eer is mag The Iron Giant er absoluut zijn. De vriendschap tussen de negenjarige Hogart en de grote ijzeren reus (Deed me erg sterk denken aan E.T.) wordt uitstekend uitgewerkt. Dat de Koude Oorlog zo'n prominente rol speelt maakte het voor mij bij tijd en wijle wat moeilijker om mee te leven, maar doet niets af aan de kwaliteit van de film.

3,5 *

Aangezien ik de eerste Iron Man niet meer dan prima vermaak vond, dit tweede deel enige tijd voor me uit geschoven. Vandaag toch maar gegaan en viel me wonderwel niet tegen. Vooral de eerste drie kwartier waarin Robert Downey Jr. heerlijk op dreef is en de bad guy Mickey Rourke op fantastische wijze wordt geintroduceerd zijn ijzersterk.

In het tweede deel van de film, waarin vooral Rourke te weinig screentime krijgt, wordt dit niveau echter niet vastgehouden. Bij Downey Jr. gaan de scherpe kantjes er een beetje vanaf en ook de finale heeft een te hoog groot, groter, grootst gehalte. Dat laat echter niet onverlet dat Iron Man 2 een prima vervolg is dat nauwelijks onderdoet voor zijn voorganger.

3,5*

Ook ik wilde na The Return dolgraag The Banishment zien. Om maar meteen met de deur in huis te vallen The Banishment is niet zo goed als zijn voorganger. Belangrijkste reden hiervoor is dat de regisseur heeft besloten nog een stapje verder te willen gaan en de film dus nog meer van de kijker vergt dan The Return.

De film is traag en er wordt de tijd genomen om een verhaal te vertellen. Met dat verhaal is op zich niets mis. De reacties van de hoofdrolspelers zijn begrijpelijk en hoewel de inwendige emoties niet altijd even sterk overkomen vond ik het vooral het eerste anderhalf uur allemaal bijzonder sterk. Met het deel daarna heb ik wat meer moeite. Het einde waarin het kind toch van hem blijkt vind ik zelfs bijzonder onlogisch. Ik begrijp de actie die de vrouw onderneemt ook totaal niet en ik snap ook niet waarom zo er zo in blijf volharden.

Het laatste half uur kost de film dan ook een echt hoge klassering. The Banishment blijft namelijk vooral het eerste anderhalf uur een prachtige film die visueel bij vlagen verbluffend is, waarin degelijk geacteerd wordt en waarin je als kijker ondanks het trage tempo toch constant de spanning en intrige voelt. Hopelijk gaat Zvyagintsev volgende film weer iets meer de mainstreem kant op. Voor The Banishment:

kleine 4*