Opinions

Eigenlijk wel met de meeste reacties hierboven eens. Het verhaal dient gewoon als een kapstokje om zoveel mogelijk mensen op rucksichtloze manier een kopje kleiner te maken. Daar slecht de film bijzonder goed in. Neeson is voor zijn leeftijd nog zeer wendbaar en ik vond voor de geweerschoten in deze film op de een of andere manier echter en voller klinken. Deed de film ook wel goed. Ook wel weer wat minpuntjes. wordt die gepakt komt die binnen een paar seconden op wel weer zeer ongeloofwaardige wijze vrij. vraag me af waarom dat altijd in films moet. Laat die man toch gewoon alles wat die tegenkomt vermorzelen.[spoiler/] En einde was ook weer wat te. Al met al blijft het toch anderhalf uur bijzonder goed vermaak. Daarom een kleine 4 sterren.

Prima voorbeeld van een remake die mij vooraf nogal overbodig leek maar die achteraf toch een welkome aanvulling op het origineel genoemd mag worden. Allereerst is de film er qua acteerwerk zeker niet op achteruit gegaan. Denzel Washington is lekker op dreef en John Travolta vind het overduidelijk bijzonder leuk om weer eens een prettig gestoorde bad guy te spelen.

Verder blijft ook het basisverhaal van een metrokaping en de daaropvolgende verbale confrontatie tussen de overvaller en de toezichthouder van de New Yorkse metro meer dan de moeite waard. Enige minpuntje blijft wat mij betreft dat de film richting einde enigzins uit de bocht vliegt en het daardoor bij lange na niet haalt bij de ontknoping uit het origineel. Toch een hele dikke voldoende voor The Taking of Pelham 1 2 3.

Kleine 4 sterren

Het eerste uur waarin vooral de voorbereiding en het opzetten van het Woodstock festival een belangrijke rol spelen, is alleraardigst. De kleurrijke personages blijven nog net binnen de perken van het acceptabele en de film kabbelt op een aangenaam tempo prima voort.

Vanaf het moment dat het festival dan daadwerkelijk begint wordt het minder interessant. De film wordt een herhaling van vooral oninteressante zetten en de cliché's worden met bakken tegelijk op de kijker afgevuurd. Het maakt van Taking Woodstock een tussendoortje dat gemakkelijk wegkijkt maar dat je de dag erna alweer totaal vergeten bent.

3*

Het beroemde verhaal van Rapunzel in een nieuw Disney jasje. En dat jasje past prima. Wat een enorm leuke en hartverwarmende film is Tangled geworden. Allereerst complimenten voor de animatie. Disney heeft hierin duidelijk stappen gemaakt want de film ziet er bij vlagen prachtig uit (met name de lampion scéne is erg geslaagd). Het allerleukste blijven echter personage. Rapunzel en Flynn zijn absoluut de moeite waard. Maar paard Maximus en kameleon Pascal zijn natuurlijk de echte sterren van de film. Wat mij betreft nu alweer twee personages die in een illuster rijtje van klassieke Disney bijpersonages thuishoren. Een schot in de roos en één van de leukste Disney films sinds jaren.

Enorm sterke film. Acteerprestaties zijn echt goed vooral Maassen is ijzersterk. Ook het mysterie wat er de hele film omheen hangt is bijzonder knap gedaan. Je hebt de hele tijd wel een gevoel welke kant de film zal opgaan maar zeker weten deed ik het nooit. Hangt ook een geweldige sfeer over de film.

dikke 4 sterren

Na You don't Know Jack over de beroemde euthanasiedokter Jack 'Dr. Death' Kevorkian is dit de tweede HBO biopic die ik zie dit jaar. En wat levert de zender toch structureel kwaliteit af. Want ook Temple Grandin is weer zeer de moeite waard. Het levensverhaal van de autistische Temple Grandin die ondanks haar beperkingen uitgroeit tot een vooraanstaande zoölooge en hoogleraar is fascinerend en Claire Danes vertolkt de rol op grandioze wijze. Dat Temple Grandin op safe speelt en ieder scherp randje vermijdt, zorgt er uiteindelijk voor dat de film geen onuitwisbare indruk achterlaat en 'slechts' blijft steken op een dikke voldoende.

Bijzonder vermakelijk filmpje. Vooral dankzij Saša Petrović. Hij is de ideale vertolker van het de kleine crimineelFedo en hij zorgt ervoor dat je vanaf het begin grote symphatie voor het wat nieve hoofdpersonage voelt. Vooral de luchtigheid die Fedo uitstraalt maakt dat de film geen zware zit wordt. It's Hard to be Nice weet drama en humor namelijk op een voortreffelijke wijze te combineren. Tel daarbij op het uitstekende verhaal en een goed uitgewerkte plotwending die ik totaal niet had zien aankomen en het is niet moeilijk om te concluderen dat It's Hard to be Nice eigenlijk gewoon een goede film is.

dikke 3,5*

Horrorfilmpje dat nog wel aardig begint maar binnen no time een ware freakshow is en daardoor kansloos ten onder gaat. Acteerwerk is echt abominabel en dan vooral de rol van Sally en de gestoorde familie zijn diep triest.

Kan me ook levendig voorstellen dat hier meerdere remakes van gemaakt zijn want met dit uitgangspunt kan het tien keer beter. De klassiekersstatus van deze film ontgaat me dan ook volledig en ik ben eigenlijk toch wel enorm teleurgesteld in deze slecht geacteerde freakshow.

2 sterren

Wat me meteen opviel was de grote gelijkenis met The Treasure of the Sierra Madre. Heb het idee dat Anderson veel naar deze film heeft gekeken want hij lijkt er erg veel op, al is goud dan ingewisseld voor olie en Bogart voor Day-Lewis. Aangezien Magnolia zo ongeveer mijn favoriete film aller tijden is enorm hoge verwachtingen van There Will be Blood. Ze worden helaas niet waargemaakt. Ten eerste duurt de film simpelweg te lang. Voornamelijk omdat het redelijk standaard rise and fall verhaal erg voorspelbaar is. Bovendien is de hand van Anderson nauwelijks te herkennen. Daar waar Boogie Nights en Magnolia hem nog ruimte boden om zijn creativiteit te tonen zit hij hier duidelijk vast in het verhaal. Toch zijn er wel een aantal grote pluspunten. Allereerst de soundtrack maar nog belangrijker Day-Lewis. Hij is bijzonder sterk en zorgt er eigenlijk praktisch in zijn eentje voor dat de film nog op een dikke voldoende eindigt. Ondanks dat het een fikse tegenvaller was eindigt de film toch nog op 3,5 * maar hopelijk laat Anderson in zijn toekomstige films weer wat van zijn creatieve geest zien.

Sinds ik brodre en daarna Open Hearts en After the Wedding zag ben ik een groot Susanne Bier fan. Ik vond en vind het dan ook bijzonder jammer dat Bier de overstap naar Amerika heeft gemaakt. Toch heeft het uiteindelijke resultaat me alles behalve teleurgesteld. Things We Lost in the Fire is een film die prima in het rijtje Bier films past. Hij is zeker minder dan haar laatste drie films en je ziet er ook minder aan af dat het een echte Bier film is. Wel is het weer een echte film geworden die drijft op het acteerwerk. Dat Berry en zeker Del Toro goed op dreef zijn is dan ook al een zeer groot pluspunt. De film balanceert ook weer net als zo vaak in Bier films op het randje van opgeklopt sentiment. Maar hij gaat er wederom zelden over. De prachtige close ups van de ogen die we inmiddels gewend zijn zien er ook weer prachtig uit. Waarom deze film dan toch net iets minder is dan haar eerdere werk? Ik denk dat het vooral aan het verhaal ligt. De eerdergenoemde drie films zijn qua thema alledrie groter dan deze film. Het drama blijft ten opzichte van haar vorige films enigszins binnen de perken en dat komt door het voor mij belangrijkste verschil met haar eerdere werk. Van de personages in Things we lost in the Fire worden geen echte keuzes verlangd. Dit was iets wat in de vorige films juist zo sterk was uitgewerkt en er ook voor zorgde dat je zo meeleefde. Ook worden de kinderen in de film iets te nadrukkelijk gebruikt. Zeker in de cliché scene waarin het kind toch nog achter Del Toro aangaat. Maar dat was dan ook de enige keer dat de film echt uit de bocht vloog. Al met al blijf ik het toch jammer vinden dat Bier de overstap naar Hollywood heeft gemaakt maar het resultaat blijft toch een zeer dikke voldoende die nog ver boven de middelmaat ligt.

Dikke 3,5 ster

Een aardig inkijkje achter de schermen. Maar meer is het ook zeker niet. Je krijgt tijdens het zien van This is It toch regelmatig het gevoel dat het waarschijnlijk maar erg goed is geweest dat al die optredens niet door zijn gegaan. De reden ervoor is natuurlijk tragisch maar op basis wat ik in deze docu gezien heb had het alleen maar kunnen eindigen in een groot fiasco.

Het is dan ook stuitend die verheerlijking van Jackson tijdens al die repetities. Vooral Kenny Ortega is totaal niet serieus te nemen als regisseur van de show. Hij vindt werkelijk alles fantastisch (dieptepunt is Billie Jean: Komaan de kerk van rock 'n roll wat een onzin) wat Jackson doet zelfs al is het van een bedroevend niveau. Het enige punt waarop hij eigenlijk nog wel overtuigd zijn de danskwaliteiten. Hij beweegt nog makkelijk en soepel en het ziet er bijna altijd stijlvol uit. Zingend komt hij echter zwaar tekort. Tenminste dat gevoel krijg ik omdat ik het idee heb dat 80% geplaybackd is en Jackson wel erg zwaar leunt op zijn achtergrondkoor.

Nee hoe flauw het ook mag zijn maar mijn eerste reacties na This is It was toch echt was dit het?

2*

Heerlijk filmpje weer. Sorrentino is een geweldenaar die iedere keer weer laat zien wat een geweldige cineast hij is. Visueel is This Must Be the Place vooral in de beginfase iets minder bijzonder maar het blijft een lust voor het oog om te zien hoe Sorrentino alledaagse zo wonderschoon in beeld weet te brengen.

Extra attractie is bovendien het acteerwerk. Penn is prima maar vooral een aantal bijrollen blijven bij. Als dan ook de soundtrack weer meer dan goed is blijft er maar weinig te klagen over. Hooguit dat de film wat fragmentarisch is en focus mist waardoor niet iedereen er mee overweg zal kunnen. Ik heb me er echter niet aan gestoord.

De film met de coolste titel en de beste cast van 2011, dat stond vooraf al vast. Maar Tinker Tailor Soldier Spy blijkt daarnaast ook nog eens een geweldige film. Om maar met die cast te beginnen. Ongelofelijk hoeveel fantastische acteurs er in deze film meespelen. Iedere Britse acteur van naam speelt wel een rol in deze John le Carré verfilming. En waar een dergelijke cast met enkel grote namen vaak afleidt is dat hier totaal niet het geval. Gary Oldman is als hoofdrolspeler George Smiley de absolute topattractie van Tinker Tailor Soldier Spy maar ook Ciarán Hinds, Toby Jones, Colin Firth, David Dencik, Mark Strong, Tom Hardy en John Hurt maken indruk.

Daarnaast is het een verademing om te zien dat regisseur Tomas Alfredson vertrouwen toont in de kijker. Geen uitleggerige dialogen in Tinker Tailor Soldier Spy, maar een lastige puzzel, over de zoektocht naar een mol binnen de Britse geheime dienst, structureel 'The Circus' (een personage op zich) genoemd, die zich langzaam ontvouwt en waarbij opletten een absolute must is. Als Tinker Tailor Soldier Spy dan ook nog op weergaloze wijze het troosteloze Engeland van de Koude Oorlog op het scherm weet te toveren, blijft er werkelijk niets te klagen over.

Vakkundig gemaakte wraakfilm die helaas niet ontkomt aan wat ongeloofwaardige sprongen in het plot. Het acteerwerk van Catherine Frot en Deborah Prancois vergoedt echter veel. Geen meesterwerk maar wel een vermakelijk tussendoortjes.

3,5*

Eindelijk weer eens een echt goede misdaadfilm. Ben Affleck blijkt een meer dan gemiddeld regisseur de laatste jaren en ook als acteur stelt hij niet teleur in deze film. Rebecca Hall en Jeremy Renner zijn ook prima op dreef en voor Pete Postlethwaite heb ik altijd een zwak gehad. Plottechnisch valt er wel het een en ander op de film aan te merken maar door de spanning en de ijzersterke overval en achtervolgingsscénes zie je dat door de vingers. Ik zie de vergelijking met Heat regelmatig in langskomen en snap die wel. Met dien verstande dat The Town op alle vlakken net even iets minder is. Gelukkig blijft er dan nog een uitstekende film over.

Meer dan waardige afsluiter van de Toy Story reeks. Van de werkelijk verbluffend mooie openingscene tot het ontroerende einde heb ik me meer dan vermaakt met Toy Story 3. Vond het vooraf een zwaktebod dat Pixar met dit derde deel kwam maar ze hebben zichzelf overtreffen. De beste Toy Story uit de trilogie en het is bijna jammer dat er geen deel vier meer komt.

Kleine 4,5 ster.

Voor een uitgebreidere mening: Timbo’s Filmblog - filmmad.wordpress.com

Ik vond de serie vroeger heel aardig maar deze verfilming is echt erg matig. De autobots zien er bijzonder lelijk uit. Het acteerwerk is bij sommige personen dramatisch. Vooral bij diegene die er alleen inzitten omdat ze er goed uitzien is het echt tenenkrommend. Daarbovenop komt ook nog eens dat de actie gewoon bijzonder slecht is. Ten slotte duurt de film dan ook nog eens veel te lang. Kortom weinig positiefs te melden en snap werkelijk niet hoe deze film aan dit gemiddelde komt.

1*

Ik ben nooit zo’n fan geweest van Terence Mailick. Dat is ook één van de redenen waarom ik deze veelbesproken film nog steeds niet gezien had. The Tree of Life bleek uiteindelijk echter een zeer welkome verrassing. Cinematografisch is de film meesterlijk. Over ieder shot is nagedacht en of het nu gaat om een vrouw die de was op hangt of een veld zonnebloemen, alles ziet er even mooi uit.

En daar waar Malick me in het verleden nooit wist te raken met zijn personages, lukt dat nu wel. Brad Pitt is indrukwekkend als de vader die zijn zoons op harde wijze probeert voor te bereiden op het leven. Jessica Chastain doet niet onder als de liefdevolle moeder en ook de drie kinderen maken grote indruk. Er is nog meer dan genoeg wat ik niet begrijp na een eerste keer The Tree of Life, maar wat ik wel weet is dat zojuist een werkelijk adembenemend mooie film heb gezien over een opgroeiende jongen waarin zo ongeveer alle grote thema’s van het leven op natuurlijke wijze voorbijkomen. Pretentieus? Het zal best. Maar dit keer loop ook ik weg met Malick.

Pff wat een tegenvaller. Eindelijk weer eens een goede komedie zei die man in de videotheek die ik toch best hoog heb (had) zitten. Maar vond het helemaal niks. Extreem banaal en puberaal en kan me geen echt grappige scene herinerren. Enige die zich nog een beetje aan de malaise ontrok was Cruise die nog wel vermakelijk was.

Blijft ook eeuwig zonde dat zo'n Jack Black dergelijke films maakt. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat hij meer kan dan dit maar hij laat het wel bijzonder weinig zien. Vraag me ook serieus af of zo'n man dit nu zelf wel grappig vindt. Alleen die trailer vooraf van hem was werkelijk te triest voor woorden.

Nee niet al teveel woorden aan vuil maken. Best een redelijk uitgangspunt maar een bijzonder slechte uitvoering van praktisch alle acteurs en jammer dat ze er zo'n flauwe en banale vorm aan hebben gegeven.

1,5

Wauw! Le Trou is met afstand de beste gevangenisfilm die ik ooit zag. De zinderende spanning in deze film is bijna ondragelijk. Die spanning wordt nog eens vergroot door de minimalistische manier van filmen en omdat in Le Trou ruim de tijd wordt genomen om de uitwerking van het briljante ontsnappingsplan te tonen. Het acteerwerk is ook van de bovenste plank en bovendien is de climax ook nog eens fantastisch. Ik kan dan ook werkelijk geen kritiekpuntje op deze film bedenken. Nee, het niveau van de films die ik de laatste tijd zag was al enorm hoog maar blijkbaar kon het nog beter. Le Trou komt daarom met stip binnen in mijn top 10 van beste films aller tijden.

5*

film die zich echt niet kan meten met bijv. gladiator of spartacus. Het is zo groots opgezet dat ze vergeten de personages enige diepgang mee te geven. na 2 en een half uur uur heb je nog totaal geen binding met een van de hoofdrolspelers.actiescenes zijn een van de weinige goede dingen in de film daarom nog 2,5.

Na de remake van de Coen broers was ik ook wel benieuwd naar het origineel. Al was dit misschien iets te snel. De True Grit van 2010 en die van 1969 zijn namelijk bijna exacte kopieën. Wissel Jeff Bridges in voor John Wayne en Hailee Steinfeld voor Kim Darby en je bent een heel eind. Ook in kwaliteit verschillen beide films weinig van elkaar. Jeff Bridges is een iets stoerdere Rooster Cogburn en Hailee Steinfeld is een verbetering als Mattie Ross. Aangezien de 2010 versie er ook nog een stuk beter uitziet wint de True Grit van de gebroeders Coen op punten maar veel scheelt het allemaal niet.

De nieuwe van de broertjes Coen was ooit iets om gigantisch naar uit te kijken. Dat is er inmiddels echter wel enigzins af. De laatste tien jaar hebben de twee beroemde broers buiten No Country for Old Men eigenlijk geen film meer gemaakt die het in zich heeft om een echte klassieker te worden.

Dat geldt ook weer voor True Grit. Een prima film, die geen moment verveelt en heerlijk wegkijkt maar niet beklijft of bijblijft. Dat begint al met het acteerwerk. Bridges speelt een rol die we inmiddels wel van hem kennen en doet dat ook nog enigzins om de automatische piloot en Hailee Steinfeld komt op mij wat gekunsteld over.

Gelukkig ziet de film er wel prima uit en doet het wraakverhaal ook zijn werk maar uiteindelijk komt de film toch ruimschoots te kort om de concurrentie met Coens klassiekers als The Big Lebowski en Miller's Crossing te doorstaan.

Uitgebreidere recensie: Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Rillingen over mijn lijf na het zien van deze sublieme documentaire. De wereldberoemde drugsbaron Pablo Escobar en Andrés Escobar (geen familie) de Colombiaanse voetballer die vanwege een eigen goal op het WK van 1994 werd vermoord, schetsen samen een beeld van het Columbia vanaf de jaren zeventig dat ontroerd en verbijsterd.

Op grootse wijze laten de regisseurs Jeff Zimbalist en Michael Zimbalist zien hoe de twee Escobars elkaar indirect raken en beïnvloeden en welke enorme impact zij, ieder op verschillende wijzes, op het land Colombia hebben gehad.

De drugsoorlog en de opkomst van het Colombiaanse voetbal maken grote indruk maar het zijn vooral de authentieke beelden en de bijdrage van praktisch alle hoofdrolspelers van destijds die The Two Escobars maken tot de beste documentaire die ik ooit zag.