Opinions

Ik zie niet veel films de laatste tijd maar als ze allemaal van dit niveau zijn neem ik dat graag op de koop toe. Wat een heerlijke film. Ik heb vanaf de eerste minuut met een smile op mijn gezicht gezeten. De originele manier om een lovestory te vertellen, de van het scherm spattende chemie tussen Zooey Deschanel en Joseph Gordon-Levitt, de speelse visuele vondsten, de hilarische voice-over en de weergaloze soundtrack (van Carla Bruni tot The Smiths) ik heb er allemaal niets op aan te merken. (500) Days of Summer is een geweldige romantische komedie die zich zeker kan meten met de beste romantiche komedies die ik tot op heden zag (Before Sunrise en Sunset).

4,5 *

Flinke tegenvaller. Het verhaal over een gigantische bodybuildende verschijning die ondanks zijn immense postuur klein wordt gehouden door zijn overbezorgde en claimende moeder, leek op papier nog wel interessant, maar maakte in de praktijk weinig indruk. Omdat ook de zoektocht naar liefde in het door sekstoerisme gedomineerde Thailand weinig boeiend wordt uitgevoerd, blijft Teddy Bear op een onvoldoende steken. Een mening waar de jury van het Sundance Film Festival het, getuige de winst van de World Cinema Directing Award: Dramatic voor Teddy Bear, overduidelijk niet mee eens was.

Documentaire bestaand uit aan elkaar geplakte amateurbeelden van de gruwelijke aanslagen van 9/11. Nadeel is dat het een aaneenschakeling is van beelden die je al talloze keren voorbij hebt zien komen in de loop der jaren.

Bovendien laat 102 Minutes that Changed America maar weer eens zien dat filmmaken veel meer is dan zomaar wat indrukwekkende beelden achter elkaar plakken. Het totale gebrek aan structuur en de herhaling van beelden die bij iedereen al op het netvlies staan gebrand doen de film dan ook de das om en na het eerste kwartier blijft er dan ook maar akelig weinig over van 102 Minutes that Changed America.

2*

Wat vind ik het toch moeilijk om dergelijke films te beoordelen. Er zit zoveel verschil tussen de filmpjes en ook zoveel niveauverschil zodat het erg moeilijk te beoordelen is. Israel was zoals ook Reinbo al zegt de zwakste van het hele stel. De Engelse, Franse en Japanse filmpjes hebben een enorme indruk gemaakt op mij. Wel vond ik af en toe dat de 9/11 link er wat bij werd gesleept met als extreemste geval het Japanse filmpje. Al met al ga ik voorlopig voor een kleine 4,5 maar ik sluit niet uit dat het ooit nog eens hoger wordt.

De meest toegankelijke McQueen tot nu toe, maar ook meteen de minste. Probleem is dat het er allemaal simpelweg te dik bovenop ligt. 12 Years a Slave is een film die subtiliteit mist waardoor je met enige regelmaat immuun raakt voor alle ellende.

Dpodzonde, want het verhaal van de ontvoerde en verkochte slaaf Solomon Northup is ook zonder overdrijving indrukwekkend genoeg. Het is dan ook geen toeval dat op de momenten dat 12 Years a Slave wel kiest voor de nuance en Fassbender en Nyong’o samenkomen dat de film op zijn best is. Toch kan dat niet verbloemen dat ik 12 Years a Slave de dag erna alweer vergeten was. Het bewijs dat Shame en Hunger van een hele andere orde waren.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: 12 Years a Slave (20 februari)

Zo vlak voor de Oscars toch nog even deze kandidaat voor beste film meegepikt. Net als The King's Speech en True Grit is 127 Hours een meer dan goede film, maar ook de nieuwe Danny Boyle mist net dat beetje extra. Het waargebeurde plot over de avonturier Aron Ralston is natuurlijk ijzersterk maar tegelijkertijd een beperking. De 127 uur van eenzaamheid zijn wel indrukwekkend maar filmisch maar moeilijk echt interessant te houden. Boyle slaagt daar lange tijd toch in door een geslaagde aanloop, het uitstekende acteerwerk van hoofdrolspeler James Franco, de prachtige cinematografie en het gebruik van flashbacks. Maar net na de helft kent de film toch een beduidend mindere periode. De memorabele finale maakt dat ruimschoots goed waardoor 127 Hours toch nog op een hele dikke voldoende eindigt maar meer zit er helaas niet in.

Het originele script doet al de helft van het werk. De keuze voor zwart wit is ook een juiste. Jammer alleen dat de film iets te sterk leunt op de ontwikkeling halverwege. Vond persoonlijk de weg ernaartoe intressanter dan de clichematige uitgewerkte gebeurtenis zelf. Neemt niet weg dat dit een indrukwekkend debuut van regisseur Babluani is. Ontzettend jammer alleen dat ook hij is gevallen voor het grote Amerikaanse geld en deze film volgend jaar gewoon nog een keer maakt maar dan in Amerika met echte hollywoodacteurs. Geld zal het ongetwijfeld opleveren maar meer dan een slap aftreksel van deze versie zal het niet worden vrees ik.

Dikke 3,5 ster

2012 laat weer perfect zien waarom rampenfilms niet mijn ding zijn. De instortende steden, gigantische vloedgolven en openscheurende aarde, het zal allemaal best sensationeel ogen maar veel doet het mij niet. Zeker als dergelijke scénes onder het motto groot, groter, grootst met tientallen tegelijk op je afgevuurd worden.

Het grootste irritatiepunt blijft echter zonder twijfel de totaal misplaatste momenten om humor in de film te verwerken. Waarom roepen de acteurs en actrices in dit soort films iedere keer weer vlak voordat ze dreigen te sterven een grappig bedoelde oneliner uit? Het irriteert mij in ieder geval meer dan mateloos en zorgt er mede voor dat 2012 niet verder dan een diepe onvoldoende komt.

1,5*

Zombiefilms zijn normaal gesproken niet aan mij besteed. De zombieserie The Walking Dead volg ik echter met veel plezier, en liefhebbers van die serie wezen me keer op keer op 28 Days Later als de ultieme zombie film. En ik heb me niet verveeld. Het verhaaltje is redelijk standaard maar de uitwerking is prima. Vooral de soundtrack was erg sterk. De paar momenten vol gore bezorgden me dan weer minder plezier maar gelukkig waren ze niet talrijk. De ultieme zombiefilm 28 Days Later, komt bij mij echter toch niet verder dan een dikke voldoende omdat het genre me simpelweg niet ligt.

Na MR 73 wederom een goede politiethriller van Olivier Marchel. Wel iets minder dan de eerdergenoemde en dat zit hem voornamelijk in het script. Daar waar MR 73 over de gehele lijn interessant blijft en er weinig onlogische plotwendingen inzitten is dat hier wat anders.

Vooral natuurlijk het einde waar Depardieu wordt neergeschoten door de twee vechtertjes van zeven jaar eerder was mij iets te toevallig. Een ander ding wat me wat minder goed beviel was de rol van Depardieu zelf. Het was mij allemaal iets te eendimensionaal en het blijft dan ook in tegenstelling tot zijn mede hoofdrolspeler allemaal erg oppervlakkig.

Uiteindelijk gewoon een degelijke politiethriller die er stijlvol uitziet en ervoor zorgt dat je intens meeleeft. Daarvoor een dikke voldoende.

3,5 ster

Bijzonder leuk filmpje dat behoort tot de leukere in zijn genre. De opening was nochtans weer erg flauw met de kotsende zeeleeuw En natuurlijk zijn er ook hier weer een paar ontzettend flauwe bijpersonages. Met als dieptepunten de assistente van de hoofdpersoon en de broer van Lucy. Zij weten in praktisch iedere scene waarin ze opduiken te zorgen voor eenzelde soort flauwe grap.

Deze minpunten wegen echter niet op tegen de pluspunten. Het ontzettend leuke uitgangspunt. Het goede scenario dat uit het uitgangspunt haalt wat erin zit en natuurlijk het prettige acteerwerk van Sandler en Barrymore. Al deze zaken maken dat 50 first dates erg prettig wegkijkt en gewoon uitstekend vermaak is. Voorlopig daarom ook mild en een kleine 4 sterren.

Indrukwekkende film over de 27-jarige Adam (Joseph Gorden-Levitt) wiens leven van de ene op de andere dag verandert door de diagnoase kanker. Ondanks het zware onderwerp is 50/50 geen zware film geworden. Vooral dankzij Seth Rogen die, als Adams beste vriend Kyle, zorgt voor de luchtige momenten. Rogen slaagt er echter niet in om zijn personage diepgang mee te geven. Je mist bij zijn personage empathie waardoor zijn voortdurende grappen bij momenten misplaatst aanvoelen.

Anna Kendrick weet als therapeute van Adam gelukkig wel te overtuigen. Ook zij dreigt in eerste instantie wat karikaturaal weergegeven te worden maar Kendrick weet dat gevoel gelukkig al snel weg te nemen. Absolute ster van de film is echter Joseph Gordon-Levitt. Op indrukwekkende wijze slaagt hij er in om de jonge kankerpatiënt die alle stadia van zijn ziekte doorloopt gestalte te geven. Het maakt van 50/50 een indrukwekkende film over kanker die zichzelf wel serieus neemt maar nooit doorslaat in emotie en zwaar drama.

Oke dan ik zie ze helaas niet vaak maar dit is echt een gewedlige horrorfilm. Samen met The Thing en Haute Tension zelfs de beste die ik ooit zag. Waar deze films zich onderscheiden van menig ander horrorfilm blijft voor mij toch op uiterlijk en sfeer. Ook deze films barst weer van de beklemmende en spannende scenes en de film ziet er ook fantastisch uit. De eerste scene is ook al meteen geniaal verzonnen. In tegenstelling vond ik het met de oerdomme acties in deze film dan ook nog wel meevallen zodat ik me daar ook niet aan stoorde. Ook de twist had ik absoluut niet zien aankomen. Tot slot dan ook nog een zeer eenvoudige doch zeer effectiefde soundtrack en je krijgt gewoon een topfilm. Overigens had einde van mij wel iets minder extreem gemogen. Kon het nauwelijks aanzien.

Kleine 4,5 ster