Opinions

Gemaakt om een Oscar te winnen en dat zie je aan alles. Het is ook bepaald geen compliment want Dallas Buyers Club mist vooral oprechtheid en een hart. Het verhaal verdient het nochtans om verteld te worden, maar de manier waarop laat zeer te wensen over. Het begint al met het script. De manier waarop McConaughey van een homofoob uitgroeit tot een Amerikaanse held ligt er te dik bovenop, net als het verhaal over acceptatie en het personage van Jared Leto.

McConaughey en Leto zijn uiteindelijk overigens wel de enige reden dat deze film boven de middelmaat uitstijgt, maar meer dan een dikke voldoende zit er echter niet in. Laat staan al die Oscarnominaties.

Kijk hier voor een uitgebreide recensie: Filmmad.nl | Recensie: Dallas Buyers Club (23 januari)

Éen van de leukste en beste sportfilms die ik ooit zag. Dat komt natuurlijk vooral door het memorabele waargebeurde levensverhaal van Brian Clough. Deze voetbaltrainer blijkt een Engelse jaren zeventig versie van Louis van Gaal en Mourinho. Bovendien is Martin Sheen fantastisch als deze arrogante, irritante en betweterige trainer die iedereen tegen zich in het harnas jaagt. Kortom topvermaak waar ik maar bijzonder weinig op aan te merken heb. Of het moet het voor mijn gevoel wat overdreven oubollig weergeven van het Engelse voetbal zijn.

4 *

Ik dacht eigenlijkvooraf dat deze film me wel zou liggen. Zelden heb ik me zo in mezelf vergist. Wat een verschrikking. De muziek van Bjork kan ik wel waarderen maar past totaal niet bij de film. Het acteren van Bjork is helemaal erg en het camerawerk is een ramp. Ik geef eigenlijk niet graag 0,5´s aan films. Maar weet ook niet waarom deze het niet zou verdienen. Dus deze film heeft de twijfelachtige eer de derde in dat rijtje te zijn.

Een dagje later dan gepland maar so be it. Eindelijk dan de langverwachte afluiting van de Batman trilogie. Had me er vooraf al bij neergelegd dat een verbetering van het The Joker personage er niet in zou zitten. Dat bleek ook te kloppen al kwam Bane zelfs dichterbij dan ik gedacht had.

The Dark Knight Rises is namelijk in alles een waardige afsluiter van de trilogie geworden. Tom Hardy en Anne Hathaway zijn twee uitstekende nieuwkomers. Vooral die eerste heeft een soort van fysieke aanwezigheid die constant imponeert. Vond de scenes waarin Batman en Bane elkaar fysiek troffen dan ook de sterkte uit de film.

Verder doen de oudgedienden hun werk ook weer uitstekend. Maar dan heb ik het nog enkel over het acteerwerk. The Dark Knight Rises zal me echter vooral bijblijven door een aantal - vooral in het begin - geweldige actiescenes. Wat mij betreft schiet de film daar richting einde wat in door met fututistische batmobiel maar ga daar niet over vallen.

Al met al gewoon een geweldige afsluiting die Batman wat mij betreft in een illuster rijtje van hele grote trilogieen zet.

Voor een uitgebreide recensie Recensie: The Dark Knight Rises (20 juli) « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Na de enorm goede beoordelingen hier en op andere plaatsen met veel zin maar toch ietwat gereserveerd aan de film begonnen. Kan achteraf alleen maar tot de conclusie komen dat er weinig aan overdreven was. De eerste dikke twee uur van de film zijn echt gigantisch goed. Las hier wat reacties over de minimaal 16 leeftijdskeuring maar moet zeggen dat ik die wel begrijp. De film heeft namelijk een enorm donkere sfeer. Vele malen erger dan bijvoorbeeld Batman Begins. Je wordt gedurende de film ook echt meegozogen in de nare sfeer en dat is voornamelijk de verdienste van de joker. Ik heb gisteravond Jack Nicholson dan nog even langs zien komen en dit is toch wel een wereld van verschil. Ledger speelt The Joker echt fantastisch en weet perfect de onvoorspelbaarheid van dat karakter te tonen. Hij is veel gemener en harder dan Nicholson was en je hebt zelden een idee wat hij denkt of wil en zijn manier van praten maakt dit nare gevoel bij zijn karakter zelfs nog sterker. The Joker uit The Dark Knight is voor mij dan ook de sterkste bad guy die ik op het witte doek langs heb zien komen. Nadeel hiervan is dat Batman eigenlijk compleet weggespeeld wordt. The Joker is hem constant te slim af en is hem eigenlijk gewoon de baas. Dat hij uiteindelijk dan ook het onderspit delft is wel logisch gezien de toekomst en het verhaal maar de manier waarop doet toch wat af aan de film. Naast dit minpunt is er nog een klein minpuntje. De stem van Batman. Op de een of andere manier klinkt deze bij vlagen erg onnatuurlijk. Het leidt wat af en dat is jammer. Al met al moet ik dan toch zeggen dat de grote verhalen en lovende recensies eigenlijk volkomen terecht zijn. De eerste twee uur zijn fantastisch en werken naar een enorm machtige onknoping toe. Dat deze ontknoping uiteindelijk niet helemaal waargemaakt kan worden in de laatste tien minuten is derhalve jammer maar eigenlijk ook wel logisch gezien bovenstaande spoilertekts. Daarom en omdat de ontknoping geziend de omstandigheden nog goed te doen is reken ik de film er niet al te zwaar op af. Het wordt in plaats van 5 sterren 'slechts' een mager vijfje of een dikke 4,5 ster. Daar ben ik nog niet uit. Wel hoop ik dat Nolan het na deze Batman film voor gezien houdt. Simpelweg omdat Batman mijn inziens geen uitdagendere en grotere vijand heeft als The Joker. Althans geen die ik ken. Mocht ik me hierin vergissen dan houdt ik me aanbevolen voor een volgende Batman.

Zo moet het dus. Beste blockbuster in jaren. Rise of the Planet of the Apes vond ik zo ongeveer het slechtste idee van de laatste jaren, maar wat had ik het mis. Dit vervolg ging ik met meer vertrouwen tegemoet en terecht zeg. De film voegt echt iets toe aan zijn voorganger. Niet zozeer qua actie, maar vooral qua verhaal. Ceasar, maar ook de andere apen worden uitgediept en daar komt nog een (redelijk subtiele) portie maatschappijkritiek bij ook. De film houdt de wereld als het ware een spiegel voor en pakt en passant ook nog even onze afhankelijkheid van technologie in een paar rake scenes mee.

Het maakt Dawn of the Planet of the Apes niet alleen de met afstand meest vermakelijke zomerblockbuster van de afgelopen jaren, maar ook nog eens de meest intelligente. Kortom: gaat dat zien.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: Dawn of the Planet of the Apes (17 juli)

Prachtig rauw maar raak drama. Het wat vreemde verhaal over orkatrainster die invalide wordt en vervolgens manager wordt bij illegale gevechten zorgde toch voor wat reserves bij mij. Volkomen onnodig natuurlijk want met Cotillard en Schoenaerts in de hoofdrollen kon dit alleen maar goed aflopen.

Zij zijn wat mij betreft ook de reden dat De rouille et d'os zo goed is geworden. Want zijn twee glansrollen. Imponerend hoe Cotillard dat gevoel van onzekerheid en gemis weet uit te drukken en Schoenaerts weet prachtig een een man zonder verantwoordelijkheidsgevoel die niet nadenkt over consequenties toch sympathiek te maken.

Enige kritiekpuntje is voor mij einde. Vond dat minste deel van de film. Maar omdat het in deze film vooral de weg er naar toe is die telt, deerde me dat eigenlijk niet eens is zo veel. Mooi en meedogenloos tegelijk. Ik zie het niet vaak.

Voor de liefhebber hier trouwens een uitgebreide recensie: Recensie: De rouille et d?os (14 juni) « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Viel me eigenlijk 100 % mee. Leuk vlot filmpje dat lekker wegkijkt maar nergens echt bijzonder wordt. De animatie ziet er redelijk uit maar echt onder de indruk ben ik er niet van. Wel onder de indruk was ik van het enorme tempo. Een compleet over the top actiespektakel in animatievorm dat letterlijk voorbijvliegt. Alles staat ook in het teken van die actie en het verhaaltje eromheen stelt dan ook niet veel voor. Gelukkig is dat ook nergens voor nodig en Dead Leaves is dan ook, hoewel een beetje kort, bijzonder goed vermaak.

dikke 3,5*

Heel behoorlijke film die echter niet zo goed is als dat hij had kunnen zijn. Grootste irritatie bij dergelijke films blijft altijd de perfectie bij de hoofdrolspelers. Hier is dat niet anders. Craig is in het begin nog best te pruimen als de boerenjongen die tegen wil en dank leider wordt. De metamorfose die daarna plaatsvindt is dat minder. Zegt hij het ene moment nog tegen zijn oud leraar dat hij niets begreep van zijn lessen vijf minuutjes later weet hij zijn troepen met de mooiste volzinnen te inspireren.

Ik snap op zich best dat makers en veel kijkers dit graag hebben maar ik wordt er toch altijd een beetje gefrustreerd door. Sterker is gelukkig de verhouding tussen de twee broers en het langzamerhand steeds nadrukkelijker opvoeren van de derde broer. Hij wordt richting einde steeds nadrukkelijker de echte leider en dat vond ik redelijk subtiel gedaan.

Al met al is Defiance dan ook uitstekend vermaak met vele mooie bosscenes en een verhaal dat de moeite meer dan waard is. Hierdoor laat ik de minpuntjes iets minder zwaar wegen.

4*

Toch wel een lichte tegenvaller deze film. De sfeer en spanning die in Infernal Affairs wel aanwezig was is hier nauwelijks aanwezig. Ook het acteerwerk is beduidend minder dan in het orgineel. Nicholson doet weer zijn bekende trucje en Damon is ook niet geweldig op dreef. Verder duurt de film ruim een minuut te lang maar eigenlijk was dat vooraf wel te verwachten bij een amerikaanse remake. Ik heb me goed vermaakt maar er had zoveel meer ingezeten. toch nog maar een 3,5 omdat ik me goed vermaakt heb en het verhaal op zich wel erg sterk is. Nu maar hopen dat Scorsese niet net voor dit werkje een oscar krijgt want dat zou een belediging zijn voor zijn andere werk.

Had eigenlijk niet al te hoge verwachtingen. Een redelijk standaard verhaal en Clooney in de hoofdrol ik dacht wel te weten wat ik kon verwachten. Dat kwam ook allemaal wel uit waardoor ik extra verbaasd was dat The Descendants me toch zo raakte. Belangrijkste reden daarvoor is denk ik toch Payne. Moeiteloos weet hij humor en drama te combineren zonder dat hij gaat voor het grote gebaar en het opgeklopte sentiment.

Een andere reden is de cast. En dan niet zoals ik verwachtte George Clooney maar zijn filmdochter Shailene Woodley is de absolute ster van The Descendants wat mij betreft. Erg knap zoals zij verdriet, woede en de drang om verder te gaan met haar leven verenigd in haar personage Alexandra.

The Descendants is dan ook een klein en intiem drama dat het hart op de goede plaats heeft. Enige minpuntje is wat mij betreft dat de film er richting einde voor kiest om de scherpe randjes wel heel erg af te vlakken. Jammer maar als je dan eindigt met zo'n ontzettend mooie slotscene dan doet dat ook ineens een stuk minder pijn.

Voor uitgebreide recensie zie Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Mierzoete animatiefilm waarin de sympathieke superschurk Gru met behulp van drie weesmeisjes probeert de maan te stelen. Despicable Me is een echte feel good movie en slaagt perfect in zijn opzet. Vooral de drie weeskinderen, en dan met name de vertederende en grappige Agnes, zijn zo aandoenlijk dat zelfs het grootste stuk chagrijn er uiteindelijk voor valt. De knotsgekke minions zorgen met hun aanstekelijke gebrabbel dan nog regelmatig voor een lach waardoor Despicable Me een ijzersterke en uiterst vermakelijke animatiefilm is geworden.

Een weinig origineel uitgangspunt maar Detachment enkel daarop afrekenen zou niet terecht zijn. Allereerst zijn er de bijna documentaire achtigen momenten die de film meteen een gevoel van authenticiteit meegeven en die er voor zorgen dat de weinig florissante levens van de hoofdrolspelers nog net iets harder binnenkomen.

Ook het acteerwerk is dik in orde. Brody is natuurlijk de absolute blikvanger maar ook Sami Gayle is meer dan indrukwekkend in haar rol van jong hoertje. Detachment wil af en toe net iets te veel vertellen maar uiteindelijk zijn het toch de pluspunten die zwaarder wegen. Het is zeker geen American History X maar liefhebbers van goed drama kunnen dan ook met een gerust hart aan Detachment beginnen.

Voor een uitgebreide recensie zie Recensie: Detachment (13 september) « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Wauw. Geweldig positieve verrassing voor mij. Van begin tot eind zenuwslopend spannend, een heerlijk sfeertje en geweldig acteerwerk. Ook het script bevalt me eigenlijk best wel. Buiten de eerste plottwist vond ik hem nauwelijks echt ongeloofwaardig.

4 sterren

Uitgebreide recensie op Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Wonderlijke en bizarre maar uiterst geslaagde film. Het plot klinkt bijna als een komedie maar is allesbehalve dat. District 9 houdt het midden tussen een drama dat ons mensen door middel van gigantische misstanden, vreemdelingenhaat en puur onbegrip een spiegel voorhoudt in het eerste deel en een actiespektakel dat zijn weerga niet kent in het tweede deel. Dat dit een combinatie is die meesterlijk werkt en de wat mij betreft voorlopig grootste verassing van 2009 oplevert, mag enkel en alleen worden toegeschreven aan geldschieter Peter Jackson en vooral debuterend regisseur Neill Blomkamp. Een man die ik nadrukkelijk in de gaten zal houden.

Snap wat Kos bedoeld maar ben het er niet mee eens. Vooral de kritiek op het personage Andreotii kan ik niet delen. Ik vind het personage namelijk enorm op dreef en constant aan de goede kant van het karikaturele blijven.

Zoals Kos ook al aangaf is de film visueel echt prachtig ik zou zelfs het woord sensationeel willen gebruiken. Een ander besef wat Sorrentino heeft is dat muziek een scene enorm kan versterken. In Conseguenzze viel me dat al op maar hier past hij dat nog eens extra toe. Veel prachtige scene's worden nog mooier door de geniale soundtrack. Gelukkig kiest hij ook in zijn soundtrack voor verassing en vernieuwing.

Tot slot dan nog twee minpuntje. Allereerst het iets te lang doordrijven van het verhaal. Hierdoor stokt de film net voor het einde even een dikke tien minuten. Tweede kritiekpunt is de enorme voorkennis die er van je verwacht wordt. Er worden soms zoveel namen in 1 zin gepropt dat je bijna denkt dat je voor de gek wordt gehouden. (En ik heb dit gevoel nog steeds wel een beetje)

Il Divo is absoluut een waardige opvolger geworden van Conseguenze en de paar minpunten worden meer dan goeg gemaakt door de rest.

Voor mij 4,5

Eindelijk. Django Unchained. Het heeft even geduurd, maar nu heb ik dan ook de allerlaatste Oscarkandidaat gezien. Na het fantastische Inglourious Bastards waren de verwachtingen voor Django groot. Daarom ondanks het cijfer toch een heel klein beetje teleurgesteld. Django Unchained voelt namelijk vooral aan als een herhaling van dat eerdere meesterwerk. Dat begint al met Christoph Walt die praktisch dezelfde rol speelt als in Inglourious Bastards.

Met dien verstande dat Django die memorabele Waltz scenes die Inglourious Bastards wel bevatte miste. Vooral dialoogtechnisch is de film simpelweg minder sterk. Dat wordt nog wel goedgemaakt door de geweldige rollen van het trio Christoph Waltz, Jamie Foxx en de absolute topper Samuel L. Jackson, maar het kan toch niet verbloemen dat Django Unchained ondanks het puike acteerwerk, een aantal bijzonder geslaagde actiescènes, de heerlijke soundtrack en uitstekende cinematografie in alles net iets minder blijkt dan Inglourious Bastards.

Vooraf wist ik totaal niet wat er van te verwachten. De eerste scene in het poppentheater deed mij dan ook het ergste vermoeden. Na deze scene had ik er echt een hard hoofd in. Wat bleek ik mis te zitten. De rode draad(letterlijk) het verhaal Matsumoto en Sawako is voor mij maar op 1 manier te omschrijven en dat is soms zeggen beelden meer dan 1000 woorden. Visueel zitten er echt enkele onovertroffe scenes in. Ondanks dat er weinig gesproken wordt tussen de twee wist dit verhaal me toch enorm te raken. In de loop van het verhaal worden de andere twee verhalen hierin verweven op een wederom prachtige wijze. Ook de andere twee verhalen wisten me echt te raken en dit in samenspraak met de visueel verbluffende beelden maakt het een van de meest verrasende en intense filmervaringen die ik ooit heb gehad. Ik zet nog niet zo hoog in met mijn beoordeling als ik op dit moment in gedachten heb want ik moet dit nog allemaal even op me in laten werken. Gaat dit zien mensen

4,5 *

Wauw. De film trok me nooit zo omdat die vaak met Ordinary People wordt vergeleken en ik meestal als ik hem tegen kwam niet veel zin had in een dergelijke film. Waar de vergelijking vandaan komt is me nog net geen raadsel maar als je deze film hebt gezien zie ik enorm weinig overeenkomsten. De film heeft een geweldige sfeersetting en bevat een heerlijk mysterieus verhaal. De soundtrack past perfect bij de film en verhoogt de intensiteit van deze sfeer nog eens. Het acteerwerk is ook geweldig en ook dit acteerwerk versterkt het mysterieuze karakter van de film nog regelmatig.
Ben er ook van overtuigd dat Lynch deze film heeft gezien. De sfeer en de dwerg deden me meteen aan hem denken.

Twijfel erg tussen een 4,5 en 5. Laat ik voorlopig maar voor het laatste gaan.

Gewoonweg een prima film. Maassen en Scholten van Aschat zijn uitstekend en zorgen er voor dat de film wegkomt met de wat gemankeerde dialogen en niet altijd even sterke bijrollen. Vooral de scenes waarin de twee samen het podium delen zijn boeiend. Wat een contrast met die andere cabaretier Najib Amhali. Hij zit in slechts één scene maar is werkelijk tenenkrommend. Al ligt dat niet alleen aan Amhali ook het dialoog waarmee hij moet werken is ronduit slecht geschreven.

Ook op de regie heb ik wel het een en ander aan te merken. De indeling in hoofdstukken en de tijdelijke overstap naar zwart/wit komt vooral over als interessantdoenerij van regisseur Kuijpers, want iets toevoegen doet het niet. Gelukkig weet Kuijpers er wel voor te zorgen dat Doodslag geen moraliserende en overdreven maatschappijkritische maar een boeiende en bij vlagen zelfs ontroerende film is geworden.

Voor een uitgebereide recensie zie: Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Op zich best een aardig uitgangspunt maar de uitvoering houdt niet over. Het begin gaat nog wel maar vooral de overlevenden aan de andere kant van de muur zijn zo ongeloofelijk gestoord dat het enorm irriteert. Waarom ze zo zijn wordt ook nergens duidelijk. Het wordt daardoor na een tijdje dan ook meer een freakshow dan een goede film. De actiescenes houden bovendien ook niet erg over. Wat dan wel weer meevalt is dat de film een redelijke cast heeft en dat hij het grootste gedeelte wel eenvoudig wegkijkt.

Daarom 2,5 ster

Stijlvol en pretentieloos actiefilmpje die regelmatig aan The Raid doet denken. Heb er ook maar weinig op aan te merken. De film neemt niet te veel hooi op zijn werk en weet waar zijn kracht ligt. Prima tussendoortje.

Wat heb ik lang moeten wachten maar vandaag dan eindelijk gezien. En zoals ik vooraf al hoopte is de overstap van Refn naar Amerika een meesterzet. Daar waar zijn vorige films uitblonken in prachtige scenes maar ook in veel te drukke en onevenwichtige mooifilmerij is de balans hier wel goed. Refn weet op meesterlijke wijze de fantastische slow motions, de geweldige soundtrack en het boeiende verhaal tot één geheel te maken. Vooral de sfeersetting is geweldig en van Lynchiaans niveau.

Als dan ook nog Ryan Gosling een sublieme rol speelt en geluid, licht en het nachtelijke L.A. op optimale wijze samenkomen dan mag je wel zeggen dat Refn eindelijk zijn talent helemaal inlost. Ik moet er nog eventjes over nadenken maar voorlopig is Drive toch wel dé film van 2011 voor mij.

Een nog uitgebreidere recensie is hier te vinden. Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Wat een immense tegenvaller. Zwarte humor ik dacht toch dat ik er best aardig mee overweg kon maar vandaag bleek dat anders. Heb me werkelijk kapot geergerd aan al de geklaag en gezeur. Heb ook eigenlijk maar twee mooie/leuke scenes gezien en dat waren de beide dromen. Verder is er visueel ook werkelijk niets te beleven. Het is allemaal zo minimalistisch dat opmerkingen als dat de scenes stuk voor stuk aandoen als een schilderij nu niet echt een compliment zijn. Nee You the Living was absoluut niet voor mij weggelegd en de 95 minuutjes leken wel uren te duren. Nee meer dan een 1 voor de twee mooie scenes zit er helaas echt niet in en dan ben ik nog mild ook.

De beroemdste komedie van Marx Brothers blijkt een immense teleurstelling. Daar waar de humor van generatiegenoten als Capra en Wilder me nog wel steeds kan bekoren, heb ik hier weinig plezier aan beleefd. Vooral de bijrollen van Chico en de tenenkrommende Harpo Marx brengen buiten de geweldige spiegelscène niets dan oerflauwe grappen en grollen die het toch al matige verhaaltje definitief definitief om zeep helpen. Wat mij betreft heeft Duck Soup niets ch te zoeken in de IMDB top 250.

De eerste drie kwartier zijn zo ongeveer het flauwste en meest mislukte drie kwartier film die ik in lange tijd gezien heb. Alleen de soundtrack zorgt af en toe nog voor een positieve noot want van de extreem slechte puberale grappen (met als dieptepunt de masturbatiescéne) moet Due Date het zeker niet hebben. Gelukkig kent het tweede deel van de film nog enkele aardige scénes waardoor Due Date net geen complete ramp is geworden.