Opinions

Eindelijk zit deze driedelige Indiana Jones kopie erop. Jack Hunter is namelijk in alles een wannabe Indy. Het enige dat ontbreekt is de karakteristieke zweep. Waarom dan toch dik vier uur kijken naar Jack Hunter en zijn zoektocht naar de schat van Ugarit. Nou dat is eigenlijk heel simpel. Toen ik er twee zondagen geleden per ongeluk inviel had ik geen idee dat dit een driedelige miniserie was. Veel meer woorden ga ik dan ook niet meer vuilmaken aan deze werkelijk absurd slechte Indiana Jones kloon, die bovendien in de laatste tien minuten en passant nog even de prijs binnensleept voor de lelijkste uit een computer komende scéne aller tijden.

Wat gebeurt er met een kleine en hechte gemeenschap op het moment dat één van haar inwoners door een vijfjarig kind onterecht beschuldigd wordt van seksueel misbruik? Jagten geeft daarop een subliem antwoord. Regisseur Thomas Vinterberg neemt de tijd om de kleine gemeenschap in Jagten te introduceren en laat daarna op grandioze wijze zien hoe een groep fatsoenlijke mensen beetje bij beetje toegeeft aan het onderbuikgevoel.

Het meest tragische aan Jagten is dan ook het besef dat een deel van de gemeenschap diep van binnen ook wel weet dat Lucas onterecht beschuldigd wordt. Dat Vinterberg desondanks op geloofwaardige wijze toont hoe de gemeenschap meegaat in de hetze, verraadt zijn grote klasse.

Vinterberg krijgt daarbij hulp van een stel rasacteurs. Thomas Bo Larsen is meesterlijk als de vader van het ‘slachtoffer’ en ook de kleine Annika Wedderkopp is ronduit imponerend. En dan hebben we het nog niet gehad over hoofdrolspeler Mads Mikkelsen. Moeiteloos weet hij een man neer te zetten wiens leven door een leugen plotsklaps instort en vooral de momenten waarop hij de confrontatie met zijn oude vrienden aangaat, bezorgen de kijker kippenvel. Dat geldt ook voor de meesterlijke slotscène waardoor er maar één conclusie mogelijk is. Jagten is een hedendaags meesterwerk.

Ik heb niet veel met klassieke muziek maar deze docu over de Nederlandse topvioliste Janine Jansen bewijst dat, dat ook helemaal niet nodig is om er toch van te genieten. De beelden van een minutenlange optreden Jansen zijn fascinerend en de interviews tussendoor net als de lancering van haar eigen glossy – een bijzonder interessant inkijkje in de wereld van de marketing – een absolute meerwaarde. Kortom een prachtdocu van een intens gepassioneerde violiste die ook nog eens bijzonder sympathiek is.

Sommige films bevatten een plotwending die zo volkomen logisch is, dat je, je afvraagt, waarom je hem in hemelsnaam niet aan hebt zien komen. Je Vais Bien, Ne T'en Fias Pas is zo'n film. Maar gelukkig heeft deze film van Philippe Lioret meer te bieden. Bijvoorbeeld hoofdrolspeelster Mélanie Laurent. Een jong Frans acteertalent dat ik al meerdere keren heb geprezen maar die ook in Je Vais Bien weer fantastisch is. Tel daarbij op dat ook de rest van de cast meer dan uitstekend is, de film de spanning vakkundig weet op te bouwen en ook de soundtrack dik in orde is en Je Vais Bien is na Welcome wederom een veel te onbekend gebleven pareltje van regisseur Philippe Lioret.

Fascinerende film die een erg goed beeld geeft van wat er destijds allemaal verzwegen en verzonnen is. De film wordt gedragen door een erg goed acterende kevin costner die vooral bij het slotpleidooi enorme indruk maakt. Verder voegen de originele beelden van de gebeurtenissen destijds veel toe aan de film.

Al met al een facinerende kijkervaring en de volle 5 sterren.

Wauw! Iran staat bij mij nu niet meteen bekend als een geweldig filmland maar dat er wel degelijk pareltjes vandaan komen bewijst A Separation. Een ijzersterk drama met een onovertroffen script dat op weergaloze wijze laat zien hoe de kleinste leugens en misverstanden kunenn lijden tot een conflict van immense proporties. Het knapste is nog wel hoe regisseur Asghar Farhadi voor iedere beslissing en ieder personage begrip weet te kweken. A Separation is daardoor een film geworden zonder goed of fout, een prestatie op zich. A Separation is een eerlijk drama dat ook nog de Iraanse maatschappij op ragfijne wijze weet te ontleden. Maar ook voor wie dat niet opmerkt of interesseert is A Separation een meesterwerkje.

Heerlijk begin van het weekend deze documentaire over John Gollings die wordt gezien als één van de beste architectuurfotografen ter wereld. Zelfs iemand die weinig heeft met architectuur, blijft niet onberoerd bij de adembenemende foto's die Gollings van gebouwen over de hele wereld maakt. Dat Gollings zelf ook nog eens een sympathiek persoon blijkt en hartstochtelijk spreekt over zijn inspiratie en twijfels maakt John Gollings: Eye for Architecture helemaal af.

Alleraardigst wraakfilmpje. John Wick heeft werkelijk niets nieuws te bieden, maar de film laat gelukkig zien dat, dat ook helemaal niet nodig. De plot is eenvoudig, maar doeltreffend en qua actie is de film heerlijk op dreef. Stahelski is niet pretentieus, laat de standaard grappen achterwege en weet op die manier ruim anderhalf uur te boeien met keiharde man-tegen-man-gevechten en andere confrontaties.

Heb er kortom weinig op aan te merken. Anderhalf uur topvermaak met als hoogtepunt de scenes in de nachtclub waar licht, geluid en actie heerlijk samenkomen.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: John Wick (20 november)

Een beetje gemixte gevoelens bij deze film. Het idee achter de film vind ik ijzersterk en het nummer One van Metallica zul je voor altijd met andere oren beluisteren. Tenminste ik. Probleem is echter dat ik de uitwerking niet altijd even sterk vond.

Allereerst vond ik hem in sommige delen wat te oubollig. Vooral wat te terugblikken betreft is het me af en toe wat te braaf. Op zich versterkt dat zijn onschuldige karakter maar tegelijkertijd zat het me toch niet helemaal lekker. Ook de droom scenes vond is wisselend van kwaliteit en bij vlagen zelfs saaiig.

Uiteindelijk komt dat echter wel allemaal weer goed als er wordt gefocussed op de Joe. Het is ook dit gedeelte waarin hij langzaam hoop krijgt waarna die vervolgens weer genadeloos wordt vernietigd dat de film zijn grote impact geeft en dat er uiteindelijk voor zorgt dat ik uitkomt op 4 sterren. Zij het met pijn en moeite.

Niet het Franse meesterwerk waar ik op had gehoopt. De film begint nochtans goed maar verwordt al redelijk snel tot een voortkabbelend en wat vlak liefdesdrama. Vooral de flashback gedreven structuur doet wat mij betreft regelmatig naarmate de film vordert meer goed dan kwaad.

3 sterren

Erg mooi oorlog/rechtbankdrama. De film weet op een prachtige manier de schuldvraag op te roepen. In de loop van de film ging ik regelmatig zelf twijfelen wat ik als rechter zou hebben beslist. Dit terwijl ik vooraf niet had verwacht dat ik op dit gebied aan het twijfelen gebracht zou kunnen worden. Toch ook wat kleine minpuntjes. Ik vind de rol van Marlene Dietrich niet veel toevoegen en die had er wat mij betreft niet per se ingehoeven. Ook kwam de film wat langzaam op gang maar dit maakte de rest van de film meer dan goed. Al met al dus een erg mooie en vooral erg eerlijke film.

4*

Vond er eigenlijk maar weinig aan. Deed echt een beetje aan als zonder bezieling gemaakt formulewerk. Alle acteurs staan op de automatische piloot en echt interessant is het verhaal ook niet. Als dan ook nog zo geforceerd naar 'mooie' locaties wordt gezocht voor de erg tamme en tegenvallende actiescenes dan blijft er niet veel over. Zoals zo vaak bij dit soort filmpjes het verveelt niet en het duurt gelukkig maar even maar daar heb je dan ook alles mee gehad.

2*