Opinions

Fascinerende film die je ondanks of dankzij zijn tempo daar ben ik nog niet helemaal uit de kijker volledig weet te grijpen. Het mysterie blijft je volledig in de ban houden en zoals al eerder levert dit de voor mij meest schokkende wending ooit in een film op. Het einde laat nog veel aan de kijker over en dit zorgde ervoor dat ik pas na een half uur in de trein alles op een voor mij heldere manier op een rijtje had.

4* met groeimogelijkheden

Ondanks dat ik geen liefhebber ben van de meeste horrorfilms heb ik mer er tijdens een film marathon toch maar aan gewaagd. En het viel zeker niet tegen. Ondanks dat het uurste uur redelijk traag is heeft de film wel een aparte en indrukwekkenden sfeer. Na uur wordt die alsmaar beter met de cafe scene als absoluut hoogtepunt. Prachtige beelden en een geweldige sfeer zorgen ervoor dat ik op 4 sterren eindig.

Nog nooit maar dan ook nog nooit heb ik een film zo verpest zien worden in het laatste half uur. Snap werkelijk niet wat Medem bezielde en kan eigenlijk nauwelijks geloven dat dit de maker van het prachtige verhaal Los Amantes is.

Want het probleem in Caotica Ana zit hem toch echt in het script en verhaal. Het begint zoals gezegd uitstekend en het eerste uur elf minuten en zeventien seconden dacht ik te maken hebben met een film die op solide koers richting de 4,5 koerste.

Wat daarna echter gebeurt vind ik onbegrijpelijk. De tocht naar Amerika is werkelijk bespottelijk maar wat er daar vervolgens allemaal gebeurt is helemaal triest. De complete sfeer van de film wordt bij het vuilnis gegooid. Maar het ergste is nog wel dat de film ineens besluit een anti Amerika pamflet te worden. Met als absoluut dieptepunt die stront scene.

Het slaat wat mij betreft echt als een tang op een varken met de rest van de film. Het is zo ontzettend jammer want het eerste gedeelte was zo ontzettend sterk.

Eerste 70 minuten 4,5
Laatste 40 minuten 1,5

Totaal een dikke 3*

Ik zag de remake enkele jaren geleden al dus het plot kende voor mij weinig verassingen. Dat ik me toch geen seconden heb verveeld ligt vooral aan het geweldige acteerwerk van Gregory Peck en vooral Robert Mitchum. Die laatste zet in de vorm van Max Cady één van de angstaanjagendste bad guys aller tijden neer. Het kat en muis spel tussen hem en Peck staat daarnaast werkelijk bol van de onderhuidse spanning en ook de beklemmende sfeer verhoogt de spanning nog eens extra. Dat de echte confrontatie tussen de twee vervolgens enigzins teleurstelt, vooral dankzij het irritant slechte acteerwerk van de twee belangrijkste vrouwelijke rollen, is bijzonder jammer maar geen onoverkomelijk probleem voor een dikke voldoende.

3,5 ster

Het heeft lang geduurd, maar eindelijk is daar weer eens een echt goede blockbuster. Zonder superhelden en ruimteschepen, maar met doodnormale mensen. Het werd tijd.

Captain Phillips is vooral uitstekend vanwege die ijzingwekkende spanning, die bij momenten ondraaglijke vormen aanneemt. Neem het moment van kapen zelf. Dat bootje dat alsmaar sneller nadert, de paniek, het verzet, het wordt levensecht in beeld gebracht en Captain Phillips eist er de aandacht van de kijker nadrukkelijk mee op.

Complimenten dus voor Greengrass, maar toch is het de cast die de show steelt. Die saaie Tom Hanks met zijn veilige keuzes laat na pak hem beet tien jaar nog maar eens zien wat hij kan. De Somalische piraten doen daar nauwelijks voor onder. Het levert zoals gezegd een grote Amerikaanse film op zoals ze nog maar weinig gemaakt worden. Te weinig, want Captain Phillips is één van de beste films van 2013. Misschien zelfs wel de allerbeste.

Voor een uitgebreide recensie zie Filmmad.nl | Recensie: Captain Phillips (21 november)

Cars 1 vond en vind ik nog steeds de minste Pixar van de afgelopen tien jaar. Onbegrijpelijk dan ook dat uitgerekend die film een vervolg heeft gekregen. Dat vervolg is wederom geen hoogvlieger maar wel beter dan deel 1. De bijrollen/auto's zijn uitstekend en Mater is de absolute ster van de film.

Gelukkig is ook een matige Pixar nog altijd de moeite waard.

Film die lange tijd voornamelijk op de been bleef vanwege haar stijl maar mij richting einde toch nog wist te raken. Vooral in het begin doet de film zich veel te pretentieus voor. Ben wordt als het ware als een dromerige zelfs bij vlagen filosofische jongen geportreteerd maar de film maakt dit totaal niet waar. Vooral tijdens de puberale intermezzo's gaat de film flink de mist in. De scene's op het voetbalveld en het kung fu personage waren wat dat betreft de absolute dieptepunten. Pas als de film richting einde langzamerhand in een gewone zij het visueel interessante romantische komedie verandert wordt het nog erg leuk. Het was dan ook pas in dit laatste half uur dat de film me wel mee kreeg. Vind het om deze reden ook een moeilijke film om te beoordelen. Aangezien ik toch redelijk positief uit de film kwam en een aantal prachtige scene's het op dit moment winnen van de minpunten geef ik de film het voordeel van de twijfel.

3,5*

Vandaag mogen bekijken en ben erg onder de indruk. Het acteerwerk is echt geweldig en Delon blijf ik erg goed vinden in zijn rollen als coole emotieloze gangster. Enkele erg mooie scenes die me nog lang zullen bijblijven. Zeker het afdalen van de lift vond ik op de een of andere manier erg mooi. Melville neemt de tijd voor zijn scenes maar het wordt nooit saai en dat bevalt me zeer. Verder vond ik ook de spaarzaam gebruikte muziek zeer goed. En als laatste natuurlijk het prachtige einde wat erg veel indruk op me maakte.

Ik begin met een dikke 4,5 maar de kans op een 5 in de toekomst is erg groot. Op naar Army in the shadows.

Toch ook wel blij verrast eigenlijk. Had er niet zo'n hele hoge verwachtingen van maar verhaaltje en dvd hoes spraken me wel aan dus toch maar op gegokt. Vooral het eerste uur is bijzonder goed te noemen. Door de verschillende verhaallijnen en het mysterie dat langzaam ontrafeld wordt een goede spanningsboog.

Ook de karakters zijn interessant genoeg en dan vooral die van de twee hoofdrolspelers. Daarna wordt het eigenlijk een heel stukje minder. De lesbische duo moordenaars, de overdreven cultus invalshoek en de inbraak bij de hoofdrolspeelster waarvan ik de logica nog steeds niet inzie. Het zijn van die onderdelen die afbreuk doen aan de film en die zorgen voor losse eindjes die niets toevoegde aan de film.

Ook de twee daders worden wat mij betreft niet goed genoeg uitgewerkt. Hun motieven worden voor mij niet duidelijk terwijl dat wel de bedoeling is van de flashbacks.

Er is dus zeker achteraf heel wat op en aan te merken op de film maar toch heeft het me zelden echt gestoord tijdens het kijken. Daarom toch een dikke drieenhalf voor twee uur spanning en uitstekend vermaak.

3,5*

Vakkundig gemaakte film die eigenlijk weinig fout doet maar me nooit echt raakte. Het verhaal op zich is indrukwekkend genoeg en ook het acteerwerk vond ik niet slecht maar zeker het eerste uur deed het me eigenlijk weinig. Richting einde toen Christine weerbaarder werd en wat meer terug ging vechten werd het een stuk interessanter en deed de film me ook meer.

Al met al dus zeker niet Eastwoods beste film maar wel oerdegelijk formulewerk dat nergens echt verrast maar ook nooit door de ondergrens zakt.

3,5

Na zijn eerste twee films vond ik veel van zijn werk niet meevallen. Nu met The Closer en deze Charlie Wilson is Mike Nichols wel weer bezig aan een opmars vind ik. Bijzonder leuke film die het wonderlijke verhaal vertelt van een wonderlijk man. Je moet van de film geen diepgaande karakterstudie verwachten en echt diepgaand wordt zijn leven niet uitgewerkt. Toch mocht dat voor mij de pret niet drukken. Een lekkere vlotte film die nergens echt bijzonder wordt maar ook nergens verveeld.

3,5*

Hele aardige film maar niet de absolute topper waar ik op gehoopt had. Het uitgangspunt is erg sterk. Ook het acteerwerk is dik in orde en de soundtrack is zelfs erg goed te noemen. Ook de actiescenes zien er erg mooi en realistisch uit. Probleem is echter dat ik gewoonweg niet echt gegrepen werd door de film. De film is bij tijd en wijle iets te langdradig en ook de maatsschappij kritische kant van de film komt op mij niet echt over. Al met al dus wel een goede film maar er had meer in gezeten voor mijn gevoel. Ik twijfel erg tussen een 3,5 of viertje.

P.S Laat het voorlopig nog maar even bij een kleine 4 omdat een groot deel van de ergernis tijdens de film niet door de film zelf kwam, Maar doordat midden in de film het bioscoopscherm 30 centimeter naar boven verschoof. Hierdoor hebben we een kwartier lang naar een half beeld hebben zitten kijken.

De prachtige natuurshots zijn nog het beste aan deze film want verder stelt Prince Caspian niet veel voor. De film probeert met de bombastische muziek en grote aantal veldslagen geforceerd episch aan te doen en lijkt wel heel vaak leentje buur te spelen bij Lord of the Rings. Ook de vijf hoofdrolspelers overtuigen nauwelijks. Het acteerwerk doet geforceerd en extreem gekunsteld aan waardoor meeleven nauwelijks mogelijk is. Wat mij betreft was een derde Narnia ook niet meer nodig geweest. Helaas denken de makers daar anders over.

Ik kan over het algemeen best leven met een ietwat ongeloofwaardig scenario. Maar er zit natuurlijk wel een grens aan. En één ding is duidelijk. The Chaser overschrijdt die grens mijlenver. Vooral de laatste driekwartier zijn werkelijk tenenkrommend.

Dat daarnaast ook het bij vlagen extreem drukke en uitbundige acteren irriteert helpt ook al niet. Het zorgt er in ieder geval voor dat The Chaser er vervolgens dan wel erg goed uit mag zien en een aantal ijzingwekkende en hartverscheurende scénes bevat, maar het kan The Chaser er niet bovenop helpen.

2,5*

Toch wel een fikse tegenvaller. Had hier na het zien van Keane namelijk bijzonder veel van verwacht. Het grootste verschil zit hem in het acteerwerk en de visuele stijl. Om te beginnen met het acteerwerk. Helaas kan Peter Greene Damian Lewis nergens evenaren. Greene acteerde aan de hand van trucjes en maniertjes en slaagde er daarom ook niet in om mij mee te laten leven. De keren dat dit wel lukte moest zijn gemoedstoestand ondersteund worden door geluiden en muziek om het invoelbaar te maken want zelf slaagde hij er dus niet in.

Ook wat betreft camerawerk is deze film een pak minder. Daar waar in Keane het kort om de man filmen een extra dimensie gaf is er hier voor gekozen om enkel te observeren. Dat geeft een troosteloos en kleurloos sfeertje dat nooit overtuigt. Gelukkig wordt het richting einde ietsjes beter maar dat gaat dan vooral om een tiental minuten waarin hij daadwerkelijk contact heeft met Nicole. Dan slaagt Greene er wel in emotie over te brengen.

Tot slot zijn ook de bijpersonages totaal oninterresant. De rechercheur voegt werkelijk niets toe aan de film maar er wordt wel constant gesuggereerd dat hij een belangrijke rol speelt. Uiteindelijk is Clean, Shaven voor mij een film die enkel nog enigzins interessant blijft vanwege zijn enigzins mysterieuze structuur die haar verwachtingen echter lang niet inlost en uiteindelijk zelfs eerder negatief dan positief uitpakt.

Gelukkig heeft Lodge Kerrigan Keane en Clean, Shaven in deze volgorde gemaakt want hij heeft overduidelijk veel bijgeleerd na deze film. Ik ben kortom ondanks deze fikse tegenvaller toch wel weer benieuwd naar zijn volgende film.

2*

Wat moet je er van zeggen. Ik heb me vooral goed geamusseerd met de voorpret. De promotiecampagne waar ik enkel hier en daar wat over heb gelezen maakte dat ik toch wel benieuwd was naar de film. De film zelf was eigenlijk wel ongeveer wat ik er van verwachte. Een overbekend verhaal proberen in een nieuw jasje te gieten. Men slaagt daar heel behoorlijk in al blijft het plot toch zeer gangbaar. Enkel het camerawerk onderscheidt deze film van bijvoorbeeld Godzilla en ik kan me voorstellen dat als je niet tegen abrupte camerabewegingen kunt dat de film je aardig op de zenuwen begint te werken. Al met al heb ik me niet verveeld tijdens de film en een aantal mooie scenes gezien maar over het geheel vond ik het niet zo heel bijzonder.

dikke 3 sterren.

Wat een mooie verassing. Prachtige film die op de een of andere manier ook steeds beter wordt in mijn gedachten. Moet zeggen dat mdj de film nog het best samenvat met rustige film zonder dat hij traag is. De film neemt overal zijn tijd voor maar het blijft constant boeiend. Dit is natuurlijk mede te danken aan Daniel Auteuil want hij zet prachtig een emotieloos man neer die toch weet te boeien. Maar Andre Dussollier en Emmanuelle Beart mogen zeker niet vergeten worden. En hoewel ik de ontknoping al lang zag aankomen vond ik dat toch geen probleem. De film bleef boeiend en vooral heel erg authentiek.

4,5 *

Dit was echt helemaal niks. Waardeloos acteerwerk, cliche verhaal, bespottelijke plottwists, onbeschrijfelijk lelijk en had ik het al vermeldt? waardeloos acteerwerk. Eeuwig jammer dat er zoveel bekende Nederlanders in zo'n film moeten.

0,5

Na heel veel middelmatige tot redelijke films op een rij eindelijk weer eens een echt pareltje. Het verhaal over de uitgerangeerde dirigent die na dertig jaar het dirigentenstokje weer oppakt werkt zowel als komedie en als drama. Alexei Guskov en Mélanie Laurent zijn indrukwekkend en vooral die laatste begint wel een zeer veelbelovende actrice te worden. Dat Le Concert met haar grande finale ook nog alle verwachtingen en meer inlost maakt het helemaal tot een bijzondere ervaring. Op de valreep nog een film die zeker in mijn top 10 van 2010 te vinden zal zijn.

Af en toe zijn er van die films die je maar voor je uit blijft schuiven. Control is er zo een en waarom weet ik eigenlijk nog steeds niet. Control is namelijk een prachtig debuut van regisseur Anton Corbijn. Het verhaal op zich is nog niet eens is zo indrukwekkend maar de fantastische soundtrack, de zeer geslaagde sfeersetting, het prachtige gebruik van zwart/wit beelden en de uitmuntende rol van Sam Riley als Ian Curtis maken van Control een zeer geslaagd debuut.

Dikke 3,5 ster

Mooie film waarin de wisselingen tussen 1978 en 2002 erg mooi worden gemaakt. Ook slim dat er puur wordt gefocussed op de familie zelf en dat de politiek slechts een bijzaak is. Hierdoor wordt de binding met de familieleden veel groter. Verder is het verhaal al zo sterk dat het bijna niet meer mis kan gaan. Als dan ook de acteurs en actrices zo sterk acteren als in deze film dan blijft er gewoon een erg goede film over. Soundtrack vond ik trouwens ook nog erg mooi. Alleen richting einde vond ik het jammer dat er voor deze oplossing is gekozen. Ik snap dat men bewust de relatie tussen de familieleden niet heeft uitgewerkt na de ontknoping in de ontvoeringszaak maar ik had die uitwerking wel graag gezien Ga de film er echter niet op afrekenen want ook met dit einde kan ik goed leven.

4*

Niet al te best. De introductie van de personages is nog best aardig en ook de eerste praatsessies zijn nog vermakelijk. Daarna schiet de balans al snel in negatieve richting door. De yoga scene is te flauw voor woorden en ook het daarop volgende verhaaltje en de zwakke en moralistische climax zijn gewoonweg niet leuk genoeg. Ondanks een aardig begin dus niets bijzonders en weer één van die dertien in een dozijn komedies. Echt vervelen zul je je niet maar daar is dan ook wel alles mee gezegd.

2,5*

Meest ongeïnspireerde film die ik in lange tijd gezien heb. Het absurde uitgangspunt van cowboys en aliens die het met elkaar aan de stok krijgen, wordt veel te serieus genomen en hoofdrolspelers Daniel Craig en Harrison Ford acteren volledig op de automatische piloot. Doordat de film ook nog eens bulkt van de genreclichés en ook de actie niet imponeert, blijft er bijzonder weinig over dat de moeite waard is.

Na het zien van Crazy Heart kan ik alleen maar begrip opbrengen voor de Oscarwinst van Bridges. Want hij is absoluut de belangrijkste reden dat Crazy Heart een bijzondere film is geworden. Het verhaal op zich is namelijk weinig bijzonder. De neergang en het opkrabbelen van een eens zo grote ster hebben we al talloze keren gezien. Bovendien is de vrouwelijke hoofdrol van Maggie Gyllenhaal weliswaar heel behoorlijk maar nergens echt bijzonder. Het is dan ook enkel aan Jeff Bridges en de prachtige countrymuziek te danken dat Crazy Heart toch een indrukwekkend drama is geworden.

Dikke 3,5*

Eindelijk weer eens een echt leuke romantische komedie. De cast is ijzersterk en de acteurs en actrices halen het beste in elkaar naar boven. Vooral de combinatie Gosling/Carell werkt voortreffelijk. Daarnaast is Crazy. Stupid, Love ook nog eens grappig. De scene waarbij alle hoofdrolspelers elkaar treffen is daarbij het absolute hoogtepunt. Kortom een ontzettend leuke, grappige en zelfs soms ontroerende romantische komedie. Zo mogen er meer gemaakt worden.

Vakkundig gemaakte film dat zeker. En ook aan Brad Pitt ligt het niet. Toch mist de film wat mij betreft iets. Het blijft een beetje een ver van je bed show die je zelden echt raakt en op emotioneel niveau dus erg weinig doet. Daarom geen echt hoge waardering hoewel er op zich niet heel veel mis is met The Curious Case of Benjamin Button.

Hele nipte 4* maar kan in toekomst goed een 3,5 worden.