Opinions

Éen ding is zeker de mensen die hoopte op weer een ouderwetse Bond na Casino Royale moet ik teleurstellen. Sterker nog nadat ik de bioscoop uitkwam had ik eigenlijk geen idee of ik nu de 22ste bond had gezien of de vierde film uit de Jason Bourne reeks. Want vooral wat camerawerk betreft heeft Forster erg goed naar de Bourne films gekeken. Wat me enorm opviel en wat ik niet echt had verwacht was dat Quantum of Solance echt een vervolg is. Geen inleidingen of samenvattinkjes maar veel voorkennis is op zijn minst gemakkelijk maar in sommige situaties bijna een vereiste. Kan me trouwens ook niet herinneren dat ik dat eerder bij een Bond heb meegemaakt. Verder dan het karakter van Bond. In de oude Bonds zou ik hem typeren als een emotieloze womanizer terwijl hij in Casino Royale wel degelijk gevoel had. Nu zit hij er tussenin. Het ene moment is hij koelbloedig als maar zijn kan het volgende moment zet hij het verdrietig kijkend op een zuipen omdat hij niet kan slapen. Overigens heeft hij daar wel alle reden toe. Want ook in Quantum of Solance komen de geliefden van Bond er weer niet al te lekker vanaf. Toch blijft het zelfs in deze gevallen vreemd aandoen dat Bond zo meeleeft met andere mensen De gelijkenis met de Bourne films uit zich vooral in de actiescenes. Hele snelle camerabewegingen die ongetwijfeld flitsend aandoen maar bij mij altijd een gevoel van chaos geven. Ik moet wel zeggen dat ik daar naarmate de film vordert meestal wel een beetje aan wen en ook hier was dat het geval. In de scene die speelt tijdens een uitvoering van een opera waarin de actie en opera in elkaar overvloeien vond ik het bijvoorbeeld wel weer uitstekend werken. Wat ik echter het meest mis in de nieuwe bonds zijn de echt klassieke elementjes. Geen Bond... James Bond, Geen Shaken not Stirred en geen Bond deuntje. Dergelijke zaken ontnemen mij toch iets dat een Bond film onderscheidt van al die andere actiefilms. Uiteindelijk blijft er echt wel een bijzonder goede actiefilm over hoor maar een typische Bond film vind ik het niet meer. Gelukkig is wel hoop Meer nog dan tijdens Casino Royale lijkt de eindscene er op te duiden dat bond weer de echte bond wordt in de volgende film.
Voorlopig moeten we het echter doen met Qantum of Solance. Ik heb me er prima vermaakt en voor wie net als ik niet per se naar de bioscoop gaat met het idee dat hij een ouderwetse Bond film wil zien zal dat in ieder geval heel goed te doen zijn.

4*

Ik ben niet opgegroeid met Queen. Ik ken de nummers wel, maar de band en met name frontman Freddie Mercury hebben nooit een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Voor mij was de documentaire Queen: Days of Our Lives daardoor een echte eye opener. De ups en downs van de band, Freddie Mercury, het commentaar van Brian May en Roger Taylor, de waanzinnige concertbeelden en de indrukwekkend momenten rondom het overlijden van Mercury, maken van deze docu een fascinerend inkijkje in veertig jaar Queen. Een absolute aanrader voor iedere muziekliefhebber al is het maar om het ontstaan van Bohemian Rhapsody en We Will Rock You nogmaals mee te maken. Ik meende dat Senna de beste documentaire van 2011 was, maar na het zien van Queen: Days of Our Lives ben ik daar niet meer zo van overtuigd.

Blij verrast met eerste drie kwartier. Maar wat daarna op het scherm wordt getoverd is werkelijk onvoorstelbaar slecht. Een amateur had het beter gedaan. Ben echt verbijsterd.