Opinions

Meteen maar even de proef op de som genomen om te zien of The Expendables of toch Machete dé actiefilm van 2010 is. En na een dik uur Machete dacht ik er eigenlijk wel uit te zijn. Vooral de nu al legendarische hoofdrol van Danny Trejo, die op nietsontziende wijze met zijn machete de ene na de andere tegenstander letterlijk een kopje kleiner maakt, is vanaf de eerste minuut zo ontzettend stoer dat alle leden van de Expendables ineens verbloemen tot schoothondjes. Tel daarbij op het heerlijke pulp sfeertje, de niets aan de verbeelding overlatende actie, de vele fantastisch gecaste bijrollen (Robert De Niro, Steven Seagal, Michelle Rodriguez, Don Johnson en zeker ook Cheech Martin zijn stuk voor stuk rollen die bijblijven) en tot slot de briljante soundtrack, met als hoogtepunt het geweldige Ave Maria, en er blijft weinig te klagen over.

Jammer genoeg houdt de film dit niveau alleen niet tot het einde vast. De laatste driekwartier vervalt de film in herhaling en het standaard einde met bijbehorende grande finale is in niets beter dan iedere andere actiefilm. Machete en The Expendables doen daardoor uiteindelijk nauwelijk voor elkaar onder maar Machete levert wel het ultieme bewijs dat pulp met een hoofdletter P zelfs mij kan bekoren.

4*

Klassieke western met een cast om van te watertanden die toch lichtelijk teleurstelt. Het eerste uur van de film is prima en het recruteren van het zevental revolverhelden dat het gaat opnemen tegen de bandiet Calvera en zijn gezelschap is uiterst vermakelijk. De langgerekte finale die daarop volgt is oerdegelijk en verveelt geen seconde maar haalt het toch niet bij de legendarische shoot-outs in menig andere western.

3,5*

Hmm een beetje een dubbel gevoel. Het uitganspunt is bijzonder leuk een man die 14000 jaar leeft en anderen daarvan probeert te overtuigen. In de film worden een aantal bijzonder interessante punten aangestipt. Vooral de discussie over de geschiedenis vond ik boeiend. Toch mist de film echte diepgang. De onderwerpen die worden aangestipt, worden slechts oppervlakkig besproken. Dit is jammer en daarom wordt de film bij tijd en wijle toch wat saai. Al met al wel een gedurfde en leuke film maar zelden echt bijzonder.

3,5*

Toch wel enigzins teleurgesteld. Ik weet dat je boek en film niet te overdreven moet willen vergelijken maar op sommige punten ontkom ik er toch niet aan. Dat zit hem vooral in een van de hoofdrolspelers. De makers zijn er wat mij betreft namelijk totaal niet in geslaagd de Lisbeth Salander van het boek naar het witte doek te toveren. Daar waar Salander in het boek iets onaantastbaars heeft en ze in haar hoofd altijd de contrale houdt zelfs op de momenten dat het haar gruwelijk tegenzit is dat hier veel minder het geval. Ze wordt daadwerkelijk als een slachtoffer afgebeeld terwijl ze in de boeken die rol juist totaal niet krijgt toebedeeld. Wat mij betreft is dat een grote misser en zorgt dat ervoor dat Salander op film geen memorabel personge wordt.

Ook de andere rollen komen in meer of mindere mate niet echt overeen met het boek maar op zich was daar nog wel vrede mee te hebben. Al met al is de film er dus echter niet in geslaagd om de sfeer van de boeken voldoende over te brengen. Het maakt Mannen die Vrouwen Haten nog geen slechte film maar ik ben bang dat de film voor de boeklezers toch een fikse tegenvaller zal blijken.

Twijfel tussen een 3 en een 3,5. Ga voorlopig maar voor dat laatste.

3,5

Leuk filmpje maar meer ook niet. Overigens ook een film die tegenwoordig veel stof zou doen opwaaien denk ik want de Arabische culturen komt er op zijn zachtst gezegd niet heel positief in naar voren.

Verder gewoon een vermakelijk filmpje met de twee bevriende acteurs die er overduidelijk zelf ook erg veel plezier in hadden. Het middenstuk vond ik persoonlijk wat minder spectaculair maar vanaf hun aankomst in Kafiristan wordt het allemaal weer wat interessanter. De ontknoping is dan zelfs erg sterk en geeft de film nog een half sterretje bonus.

3,5 *

Wat een heerlijke filmpje. Belangrijkste reden? De dialogen. Die zijn echt ijzersterk in deze film. Heb volgens mij iedere tien minuten wel een keer met een glimlach op mijn gezich gezeten. Allen acteert ook echt ijzersterk. Isaac is een prachtig meelijkwekkend maar meestal erg leuk personage. Ook de bijrollen zijn dik in orde en de film ziet er ook nog eens erg mooi uit en de soundtrack is ook mooi. Het plot vond ik dan weer wat minder boeiend maar och een kniesoor die daar over valt.

4*

Overdonderend. Beetje ondergesneeuwde film, maar wat is Margin Call goed. Een weergaloos inkijkje in de wereld van de graaiende banken en bankiers. Een cultuur waarin lange werkdagen, bonussen, drank en vrouwen een grote rol spelen, maar waarin maar één ding echt telt: Geld! Morele dilemma's, principes, ethiek, ze worden stuk voor stuk zonder veel moeite aan de kant geschoven.

Buiten de fascinerende weergave van dit wereldje heeft Margin Call ook nog eens een cast om van te watertanden. Paul Bettany, Zachary Quinto en Demi Moore zijn allen uitstekend. En als Jeremy Irons, Kevin Spacey, Stanley Tucci en de relatieve onbekende Simon Baker elkaar verbaal te lijf gaan, weet je meteen weer hoe echt goed acteerwerk er uitziet. Hulde voor regisseur J.C. Chandor voor het bij elkaar krijgen van deze groep acteurs en eveneens hulde voor zijn voortreffelijke script.

Het maakt van Margin Call een acteursfilm van hoog niveau die mij meermaals deed denken aan Glengarry Glen Ross. Bepaald geen verkeerde film om mee vergeleken te worden, dunkt me. En dan is Margin Call zelfs nog een stukje beter.

Erg lage waarderingen hier. Ik wilde deze film zien naar aanleiding van The Squid and the Whale en moet zeggen dat je goed kunt zien dat beide films van dezelfde regisseur zijn. Ook hier combineert hij de genres drama en komedie weer zoals hij dat ook in The Squid deed. Ook hier weet hij weer een doodnormaal verhaal boeiend te maken en te houden gedurende de hele film. Ook hier is het acteerwerk weer dik in orde. Het enige wat ik iets minder vond bij Margot at the Weding was dat ik het echte meeleven op momenten miste. Toch nog een van die films die veel te weinig worden gemaakt.

Kleine vier sterren

Wauw!! Waarschijnlijk zojuist met Martha Marcy May Marlene de beste film van 2012 heb gezien. Anderhalf uur lang werkelijk meegesleurd door dit beklemmende meesterwerk over een meisje dat vlucht uit een sekte - na 2 jaar - en volledig verward aankomt bij haar zus en vriend die haar zo goed als kwaad als ze kunnen opvangen.

Indrukwekkend is vooral de montage die ervoor zorgt de flashbacks uit de sekte tijd ongemerkt overlopen in de werkelijkheid en vica versa. Regisseur Sean Durkin weet mede daardoor een sfeer van zinderende spanning en beklemming te creëren die de hele film als een deken over de film blijft hangen.

Tel daar bij op het fenomenale acteerwerk van met name hoofdrolspeelster Elizabeth Olsen (Oscar lijkt me een formaliteit) en sekteleider John Hawkes - die zijn rol uit Winter's Bone weet te overtreffen - en je hebt een meesterwerk te pakken dat maar blijft rondspoken. Al is het maar vanwege dat veelbesproken open einde.

De winnaar van de Oscar voor de beste film in 1955. En hoewel menig film uit die tijd ook tegenwoordig nog met gemak overeind blijft, doet Marty toch wat gedateerd aan. Het verhaal over de nog niet getrouwde Marty van begin dertig zal destijds ongetwijfeld controversieel zijn geweest maar komt vandaag de dag vooral oubollig over. Daardoor kan zelfs het prima acteerwerk van Ernest Borgnine de film er niet echt bovenop helpen.

Kleine 3 sterretjes

Kleinanimatie die serieus, grappig en zwaar tegelijkertijd is maar die bij mij de verwachtingen niet helemaal waarmaakte. De film ziet er werkelijk schitterend uit en ook de band tussen Mary en Max wordt mooi opgebouwd maar ondanks de korte speelduur kon ik maar moeilijk de hele film mijn aandacht erbij houden. Vooral het letterlijk voorlezen van de brieven en de herhaling van gebeurtenissen (chocola, ps, pps) begon me langzamerhand tegen te staan. Zeker niet slecht en bij vlagen zelfs zeer ontroerend maar wat mij betreft twintig minuten te lang en als geheel toch minder goed dan ik gehoopt had.

Kleine 3,5*

Heel lang naar uitgekeken en met gemengde gevoelens de zaal verlaten. Om maar met de positieve punten te beginnen. Wat een fenomenaal acteerwerk van Phoenix en Seymour Hoffman. Ik moest er een beetje inkomen maar vanaf het moment dat de twee die eerste praatsessie op de boot hebben was ik volledig om.

Vooral die strijd in woorden tussen de uitbundige en fysieke Phoenix en de intellectueel Hoffman. Ronduit weergaloos. Heb menigmaal met open mond en groot ontzag zitten kijken hoe die twee het beste in elkaar naar boven haalden. En dan doe ik de ook fantastische Amy Adams flink tekort.

Toch had ik ook wel wat puntjes van kritiek. The Master is een film die over heel veel grote thema's gaat en die niet altijd even sterk uitwerkt. Ook valt de film aan het einde wat in herhaling waardoor The Master uiteindelijk van een echte topscore afblijft. Doodzonde, want een film met zulk duizelingwekkend acteerwerk verdient meer.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: The Master (24 januari)

Gisteren toevallig bij Max Payne uitgekomen en deze gameverfilming maar eens een kans gegeven. Het begin is nog alleraardigst en ik dacht zowaar te maken hebben met een prima actiespektakel. Dat werd echter al snel minder. De scénes waarin alle registers open gaan en de special effects het weligst tieren zijn werkelijk spuuglelijk. Daarnaast gaat May Payne ook ten onder aan zijn pogingen om het drama nog eens extra te verhogen. Absolute dieptepunt hierin, is de 'not yet Max', scéne onder water. Ik laat na max Payne voorlopig de gameverfilmingen nog maar even links liggen.

Dikke 2,5*

2010 was een geweldig animatiejaar. Eigenlijk is Megamind de enige beduidend mindere film in het genre die ik afgelopen jaar gezien heb. Buiten de prima intro heeft Megamind me nauwelijks kunnen bekoren en legt hij het zowel qua humor, verhaal en personages af tegen die andere animatiefilm van 2010 waarin een schurk de hoofdrol speelt, Despicable Me.

Teleurstellend. Het vorige week tot de beste Europese film van 2011 uitgeroepen Melacholia wist mij niet te raken. Het basisgegeven is redelijk interessant maar ook erg afstandelijk uitgewerkt. Daar komt nog eens bij dat meeleven met het hoofdpersonage onmogelijk is. Kirsten Dunst neemt als de depressieve Justine continu vreemde en onlogische beslissingen waardoor het al snel een film wordt die er weliswaar prachtig uitziet maar er niet in slaagt de kijker te raken. De goedkope truc waarmee Von Trier aan het eind probeert om het te doen lijken alsof het noodlot alsnog kan worden afgewend, is zelfs Von Trier onwaardig en neigt naar effectbejag. Gelukkig is er nog het laatste kwartier.

Hey Neo zaten we waarschijnlijk in zelfde zaal. Was echt een prachtig verhaal van de regisseur en het resultaat wijst ook wel uit dat deze tactiek een juiste was. Zeker het verhaal over de scene waarbij de regisseur zelf de impact op de acteur had onderschat zorgde bij mij even voor rillingen. Bovenop dit schitterende uitganspunt dan ook nog eens bijzonder sterk acteerwerk. Tot slot vind ik het nog mooi dat de film niet alleen oplossingen biedt maar ook bepaalde vragen open houdt. Waarom dan toch maar tussen de drie half en vier? Minpuntje vond ik dat sommige stukken iets te langdradig waren waardoor de impact in het verloop van sommige scenes verloren ging.

De keuze tussen roem en succes in Nazi-Duitsland of je principes handhaven en je verzetten of vluchten. Klaus Maria Brandauer maakt dit dilemma op werkelijk magistrale invoelbaar in deze film. Éen van de beste acteerprestaties die ik ooit zag. Ik heb van de eerste minuut tot het prachtige eindshot genoten.

Dikke 4 sterren

Leuk filmpje met een orgineel uitgangspunt dat bovendien nog eens wordt ondersteund door uitstekend acteerwerk. Jammer dat de film in de pauze op de wc een mindere wending krijgt waardoor de film een dik kwartier minder interessant wordt. Ook het einde was niet zoals ik gehoopt had maar ik kon er nog wel enigzins mee leven. Kortom een bijzonder vermakelijk filmpje dat het drama niet al te serieus neemt.

Dikke 3,5*

Heel behoorlijke film die drijft op haar acteerprestaties. Voigt en Hoffman zijn duidelijk goed op dreef en geven het verhaal nog wat extra's mee. Moet zeggen dat ik het eerste uur wel beduidend sterk vond dan de laatste driekwartier.

Daaraan dient het einde zich wel al erg snel en nadrukkelijk aan. De toon wordt wat deprimerender en het doet een beetje aan als een herhaling van zetten. De hier zo geroemde scene in de bus vond ik eigenlijk er helemaal niet zo uitspringen.

Al met al een film die het eerste uur of een vier afstevende maar in de laatste driekwartier wat minder interessant werd.

Een 3,5 dus voor Midnight Cowboy.

Het fenomeen Woody Allen. Ieder jaar komt hij met een nieuwe film. En ondanks de talloze missers door de jaren heen, komt er altijd weer een moment dat een Woody Allen film wel de moeite waard is. De laatste jaren is de cineast sowieso weer op dreef en Midnight in Paris is daarop geen uitzondering. Allen weet op lichtvoetige wijze het Parijs van de jaren twintig tot leven te wekken, met alle grootheden die daarbij horen. Het zijn ook deze bijrollen (Picasso, Hemingway, Dali, Fitzgerald, Buñuel enz) die de grootste attractie van de film vormen, al slaat Allen er wel rijkelijk in door. Midnight in Paris zal me niet lang bijblijven maar is desondanks een bijzonder vermakelijk tussendoortje met rake dialogen en Parijs op zijn mooist.

Wat een matige film. Heb Eastwood de laatste jaren best hoog zitten maar dit was nog van voor zijn glorietijd zullen we maar zeggen. Het uitgangspunt is nochtans best aardig. De uitvoering daarentegen is bijzonder matig. Daar zijn meerdere redenen voor. Het grootste euvel zit hem echter in het script en een aantal personages. Allereerst weet Eastwood duidelijk totaal niet welke kant hij op wil met het verhaal. Het is bijzonder onsamenhangend en springt van de hak op de taak. Verder zijn het vodoo en transseksuelen plot bijzonder slecht uitgewerkt
De personages die uit deze plotjes voortkomen zijn zo mogelijk nog slechter. Lady Chablis is een regelrechte aanfluiting en Minerva of zoiets had ook beter uit de film geschreven kunnen worden. Uiteindelijk wordt het wel iets beter als de rechtszaak zich aandient en dat is ook het gedeelte wat de film van een echt slecht cijfer afhoudt. Verder dan 2* kom ik echter ook dan niet.

Vermakelijk tussendoortje dat zijn grootse waarschuwingen nergens waarmaakt. Jones heeft een echte karakterkop en dat doet het altijd goed in een slasher dus ook hier. Verder wat saaiige subplot met de vriendin en zij zorgde dan ook voor de gebruikelijke horror irritatie momenten.

De moorden zelf zagen er wel bijzonder goed uit en in tegenstelling tot sommigen vond ik de CGI en de vertragingen hier wel bijzonder goed werken. De uiteindelijke ontknoping vond ik dan wel weer wat minder. Op zich niet slecht op zich maar wel matig uitgewerkt.

Uiteindelijk een film van uitersten met enkele grote pluspunten en enkele flinke tekortkomingen. Toch uitstekend vermaakt en daarom een ruime voldoende.

3,5*

Zinderend. Vanaf de eerste minuut tot aan de allerlaatste seconde zorgt deze Spaanse thriller voor klamme handen. Hoofdrolspeler Luis Tosar zet één van de meest manipulatieve klootzakken ooit neer als de diep ongelukkige conciërge Cesar. Een man wiens enige levensdoel het is om andere mensen -en met name de immer vrolijke Clara- net zo ongelukkig te maken als hemzelf. Het is jammer dat de film richting einde de subtiele aanpak inruilt voor zwaarder geschut, maar dat neemt niet weg dat Sleep Tight er in slaagt om de spanning op te voeren tot een bijna ondraaglijk niveau.

Erg sterke film. Het verhaal is wel redelijk bekend maar toch de weg ernaartoe is zeer goed uitgewerkt. Ongeloofelijk wat je moet doormaken als je zoiets overkomt. Angelina Jolie speelt haar rol ijzersterk en ook de rest van de cast is uitstekend.
Film kwam bij mij ook enorm hard aan maar daarbij speelde waarschijnlijk ook mee dat ik de schokkende onthoofding van Pearl destijds via internet heb gezien. Was een enorme klote streek van een vriend van mij die ineens dat filmpje erop zette zonder dat ik wist waarover het ging. Daar ben ik toen ook dagen van onder de indruk geweest. Heel raar om te weten dat zij in de film daarna aan het kijken is.
Kortom een zeer intense en goede (In meerdere opzichten) film die ik nog wel even in gedachten zal houden.

4/5

Eigenlijk precies wat ik er van verwacht had. Oerdegelijk filmpje met sterk acteerwerk en een redelijk standaard verhaal. Grote minpunt is dan ook dat de film weinig verassing te bieden heeft. Al in de eerste scene wordt de dood van Milk aangekondigd dus de afloop staat bij aanvang al vast. Wat we te zien krijgen is dan ook enkel en alleen de rise va Harvey Milk. Op zich is dit allemaal dik in orde al zijn ook hier wel wat kleine dingetjes aan te merken op de film. De tegenslagen die Milk doormaakt komen eigenlijk zelden over als tegenslagen en je krijgt uiteindelijk ook niet echt het gevoel dat het zo bijzonder is wat Milk allemaal doet. Daarvoor blijft de film te veel aan de oppervlakte en is het te veel één grote goed nieuws show. Penn en de rest van de cast zijn erg goed op dreef. De rol van Penn is bovendien zo'n typische oscar rol dat het me ernstig zou ook verbazen mocht hij niet op zijn minst genomineerd worden. Uiteindelijk heb ik me dan ook 2 uur goed vermaakt maar erg bijzonder was het allemaal ook weer niet.

dikke 3,5*

Éen van de grootste filmmakers van deze tijd, Martin Scrosese, verklaart zijn liefde aan de Italiaanse grootmeesters en doet dat werkelijk adembenemend mooi. In deze vier uur durende zwart/wit documentaire over de Italiaanse zwart/wit film laat Scorsese zien waar hij zijn inspiratie vandaan haalt. Hij toont ons het ene na het andere prachtige fragment uit wereldberoemde Italiaanse klassiekers en bijna vergeten pareltjes en vertelt uitgebreid wat hem zo raakt of wat de films van Fellini, Rossellini, Visconti en De Sica zo bijzonder maakt. Enige affiniteit met de Italiaanse film en filmgeschiedenis is een absoluut vereiste maar als die interesse er is, dan mag je als filmliefhebber dit fantastische college van Scorsese absoluut niet missen.

dikke 4 sterren

Moulin Rouge was de laatste musical die mij echt kon bekoren. En de wetenschap dat echt alles in Les Misérables gezongen werd maakte me enigszins huiverig. Totaal onnodig bleek al snel, want totaal overdonderd door deze prachtfilm. Dat begint al met die keus om alles te laten zingen en dat ook nog live te doen. Het werkt perfect en zorgt er voor dat alles nog net iets meer binnenkomt.

Dat ligt ook zeker aan het acteerwerk. Voor Hugh Jackman was ik niet zo bang en ook de overdonderende Anne Hathaway had al eens laten horen dat ze prima kan zingen. Van Russel Crowe wist ik dat niet en zijn vertolking maakte dan ook de meeste indruk. Niet alleen qua zang kan hij de rest moeiteloos bijbenen ook zijn personage is het meest interessant.

Ik kan hier lang en kort over praten maar Les Misérables is een prachtfilm die de filmmusical weer op de kaart zet.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Les Misérables (10 januari)

Wat een teleurstelling. Had gehoopt op een waardige voortzetting van de Mission Impossible reeks maar het werd de slechtste Mission Impossible tot nu toe. Ik rekende op een heuse popcornfilm waarbij technische snufje en duizelingwekkende actie elkaar in rap tempo opvolgden. Die kreeg ik ook, maar jammer genoeg kreeg ik er ook nog iets bij: humor. Of beter gezegd, iets wat daarvoor door moest gaan. Wat een infantiel gedoe. Echt, wie heeft bedacht dat Simon Pegg een welkome aanvulling zou zijn voor het Mission Impossible-team moet direct ontslagen worden (een grotere miscast is nauwelijks denkbaar). Nu heeft de Mission Impossible reeks nooit uitgeblonken in geloofwaardigheid, maar de film wist de kijker in ieder geval nog zo ver te krijgen dat hij er in meeging. Dat is door de aanwezigheid van de stuntelende Simon Pegg definitief voorbij. Doodzonde, want de actiescenes waren weer van absolute topklasse.

Te excentriek. Ik bewonder de originaliteit van Anderson, maar meeleven met zijn verhalen doe ik zelden. Daarvoor zijn de personages in zijn films teveel een verzameling excentriekelingen en te weinig karakters van vlees en bloed. Moonrise Kingdom is wat dat betreft een welkome verrassing. Ook in deze film is het gehalte rare snuiters weer hoog, maar de twee hoofdrolspelers ontstijgen dat niveau.

En ineens werkt Wes Anderson dan wel voor mij. Ga ik op momenten wel mee in het verhaal en wordt ik minder afgeleid door al die gekke typetjes er omheen. Het maakt Moonrise Kingdom voor mij de beste Anderson sinds jaren. Nog steeds niet memorabel, maar wel vermakelijk, soms ronduit geestig en met personages die gaan leven. En dat was voor het eerst.

Bij toeval gestuit op deze prachtige docu waarin LeBron James en zijn drie (later vier) beste school- en basketbalvrienden worden gevolgd vanaf hun jonge tienerjaren tot aan het einde van hun schoolcarriére. De offers die ze moeten brengen en de plotselinge roem waarmee vooral de inmiddels tweevoudig beste speler uit de NBA LeBron James te maken krijgt komen aan de orde, maar het zijn vooral de beelden van de jonge basketballende vrienden die bijblijven. More Than a Game is dan ook een indrukwekkend portret van vier vrienden en hun coach die samen Amerika veroverden als basketbalers. Daar kan zelfs het feit dat de documentaire wel heel erg kritiekloos en erg Amerikaans is weinig aan veranderen.

4*