Opinions

Uitstekend drama dat drijft op het uitstekende acteerwerk. Want werkelijk iedere acteur en actrice (Extra aandacht verdienen Annette Benning en de geweldige Naomi Watts) in Mother en Child overtuigt. Dat levert een drama op waarin de verhalen over moeders en kinderen en relaties in het algemeen op prachtige wijze in elkaar worden verweven. Dat de film daarnaast ook nog een prachtige balans weet te vinden tussen aan de ene kant humor en aan de andere kant heftig drama maakt van Mother en Child één van de betere films die ik de laatste tijd gezien heb.

In het begin had ik hetzelfde probleem als bij Romeo + juliet maar na een kwartiertje wennen heb ik bijna twee uur genoten. Visueel geweldig de liedjes zijn werkelijk fantastisch en het acteerwerk is ook super.

Ik twijfel tussen een 4,5 en 5 maar tot aan de herziening die niet lang op zich zal laten wachten.

5*

Enorm onder de indruk van deze film en zijn ijzersterke verhaal. De spanning wordt er ondanks het niet al te hoge tempo goed ingehouden en de flashbacks zorgen voor de nodige achtergrond. Verder is het acteerwerk ook dik in orde.

Philippe Nahon is simpelweg een erg enge man en Auteuil is ijzersterk op dreef als de verbitterde rechercheur. Daarbij komt ook nog het uitstekend uitgewerkte deprimerende sfeertje en de opening met Avalanche van Leonard Cohen. Kortom een geweldig filmpje.

4,5

Zo, dat is dan de grootste teleurstelling van 2010. Veel verwacht van deze film en met het oog op de naderende eindejaars toptien toch nog even snel meegepikt. Mr. Nobody is namelijk een typisch geval waarin het vorm boven inhoud concept mateloos irriteert. De film over het maken van keuzes is zwaar overgestileerd en doet vooral zeer geforceerd kunstzinnig aan. Ieder beekje dat stroomt, de talloze slow motions en iedere traan die vloeit, steeds weer gaat regisseur Van Dormael voor het meest pretentieuze shot. Bovendien neemt de film veel te veel hooi op de vork. De ene na de andere filosofische theorie wordt op de kijker afgevoerd waardoor er uiteindelijk geen één echt aankomt.

Al deze minpunten tezamen zorgen er uiteindelijk voor dat Mr. Nobody uiteindelijk terecht komt in het rijtje waarin ook Cashback en in mindere mate The Science of Sleep thuis horen. Het ziet er allemaal even prachtig uit maar het geheel is helaas niet meer dan gebakken lucht. Daar kan ook de prima soundtrack en de mooie love story tussen hoofdrolspeler Nemo en Anna niets aan veranderen.

Meer dan teleurstellend deze bijzonder saaie docu over de grootste Britse schilder aller tijden. De film mist focus, een plot en stelt daar vooral prachtige beelden en een glansrol van Spall als de grommende, knorrende en spugende schilder Turner tegenover.

Dat is bij lange na niet voldoende om 2,5 uur te boeien. De recensenten zullen er ongetwijfeld zoals altijd bij Leigh weer mee weglopen. Maar wat mij betreft verdient William Turner een vele betere biografie dan deze teleurstellende biopic.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: Mr. Turner (11 december)

Prima tussendoortje op deze eerste kerstdag deze biopic over Laura Henderson. De vrouw die het Windmill Theatre oprichtte en daarmee de naaktrevue introduceerde in Engeland. Judi Dench speelt de rol van de excentrieke en niet op haar mondje gevallen Laura Henderson met verve maar de ster van de film is voor mij toch de structureel ondergewaardeerde Bob Hoskins als de creatieve directeur Van Damm. Jammer genoeg probeert de film redelijk wanhopig om ieder niet feel good element zo snel mogelijk af te raffelen waardoor de film te oppervlakkig blijft om echt indruk te maken.

Ik kende nog maar weinig van Ali en bestelde een DVD met daarom zijn bekende docu When we were Kings. Deze docu zat er ook bij en ik besloot hem daarom eens te kijken. Wat een prachtige documentaire is dit. Het leven van Ali verteld aan de hand van mensen die het meegemaakt hebben of die enorme waardering voor hem hebben. Daarbovenop nog de prachtige wedstrijdbeelden en interviews met Ali zelf en je hebt denk ik een bijzonder mooi tijdsbeeld. Voor mij in ieder geval de beste documentaire ooit.

4,5*

Reinbo bedankt voor enthousiaste reactie want die haalde mij over toch even snel naar rotterdam op en neer te gaan voor deze film. (3,5 uur) En hij was het waard. Erg mooi om verhalen achter scenes en films te horen. Vond ook de sinasappels bij The Godfather erg leuk. Nooit eerder opgemerkt. En de Apocalypse Now scenes zijn zalfs al zonder uitleg een lust voor het oog. Erg mooi documantaire.

4 *

Toch wel een tegenvaller. Vooral visueel is het allemaal bijzonder teleurstellend. De slowmotions en het aparte kleurgebruik deden bijzonder geforceerd aan en werken derhalve ook totaal niet. Gelukkig is het verhaaltje op zich nog best het volgen waard en is het acteerwerk ook heel behoorlijk. My Blueberry Nights verveelt dan ook niet maar de vage en interessantedoenerige stijl zijn een doorn in het oog.

3*

Wat een enorme positieve verassing. Ik had gedacht dat een aantal dagen na Gunfight at the O.K Carrol dit misschien te veel Wyatt Earp en Doc Holiday in korte tijd zou zijn. De twee films zijn hoewel ze voor een groot deel hetzelfde verhaal volgen compleet anders. Wat mij betreft wint My Darling Clementine op alle vlakken. Het meest opvallende vind ik eigenlijk nog wel dat hij het op visueel vlak van zijn voorganger wint. Of deze film was zijn tijd ver vooruit of Gunfight at the Ok Carrol deed erg weinig met de extra elf jaar die ze kregen. Want My Darling Clementin herbergt namelijk een aantal ontzettend mooie scenes. De paarden achtervolging is bijvoorbeeld subliem en ook de dans scene vond ik erg mooi, vooral het subtiele spel tussen Earp en Clementine dat er aan vooraf gaat is prachtig. Wat me ook opviel is dat de personages hier veel minder dan in andere westerns een mythische karakter hebben. Pas op de momenten dat Wyatt Earp zijn naam op James Bondiaanse wijze noemt komen de andere karakters er achter wie hij is. Wyatt Earp is eigenlijk sowieso in de film maar een doodnormale man die weinig gekke dingen doet. Doc Holiday springt dan ook veel meer in het oog maar toch is het constant duidelijk hoe de verhoudingen liggen als het er echt om gaat. Deze combinatie tussen ingetogenheid en overheersing van Wyatt Earp is wat mij betreft de grootste verdienste van John Ford. Daarbij komt dan nog het personage Clementine dat hoe onbeduidend eigenlijk ook, de film wel net dat beetje extra geeft. Vanaf het moment dat zij opduikt wordt de film dan ook, nog iets beter. De driehoeksverhouding tussen haar, Wyat Earp en Doc Holiday wordt werkelijk fantastisch neergezet en geeft de film de kans om langzaam het tempo op te voeren. Dat de uiteindelijke climax van My Darling Clementine deze spanningsbouw niet helemaal kan waarmaken maakt eigenlijk niet eens zo heel veel uit. De ontknoping is wat mij betreft in deze film dan ook veel meer een noodzakelijk kwaad. Het is de weg ernaartoe die de film zijn glans geeft.

4,5

Vond Day Lewis erg sterk in deze film maar toch was ook zijn uitstekende acteerprestatie niet genoeg voor een echt goede film. Het is te veel een levensverhaal dat op redelijk kleurloze wijze van A naar B gaat. Hierdoor blijft de film simpelweg niet interessant genoeg. Uiteindelijk blijft vooral over een goede Day Lewis maar verder viel het allemaal een beetje tegen.

2,5*

De tweede echte Bollywood-film (Slumdog Millionaire dus niet meegerekend) die ik in mijn leven zie en wederom een gigantische meevaller. En toch is dat vreemd, want de gemiddelde Bollywood heeft alles in zich om tot een gigantisch gedrocht uit te groeien.

Het gezegde overdaad schaadt is bijvoorbeeld totaal niet doorgekomen in Bollywood. Ook in My Name is Khan ligt het sentiment er weer duimendik bovenop. Daarnaast zou ook het soapachtige verhaal waarin de ene dramatische gebeurtenis de andere afwisselt voor de nodige irritatie kunnen zorgen.

Dat ik toch val voor deze overduidelijk op Forrest Gump gebaseerde film is mij zelf eigenlijk ook een groot raadsel. Maar dat My Name Is Khan me meerdere keren heeft ontroerd is een feit en dus gaan we toch maar eens op zoek naar meer Bollywood werk.

Dikke 4 sterren

Deze film lang vermeden omdat ik op basis van de trailer en de synopsis bang was voor een oversentimenteeel drama. Na het zien van My Sister's Keeper kan ik niet anders concluderen dat die die angst niet onterecht was maar dat het in dit geval alles behalve een minpunt is. Sterker nog, ik kan me de laatste keer dat ik zo ontroerd en geraakt ben door een film niet herinneren.

Het verhaal over het 11-jarige meisje Anna dat op de wereld is gezet om het leven van haar oudere en doodzieke zus Kate te verlengen is daarbij natuurlijk ook een sterk uitgangspunt. Tel daar nog bij op dat het acteerwerk over de gehele lijn bijzonder goed is, en dat Abigail Breslin en Sofia Vassilieva als de twee zusjes helemaal imponeren, en je hebt een dijk van een drama dat weinigen onberoerd zal laten.

4,5*

Aardig filmpje maar ook niet meer dan dat. Minpunten zitten hem vooral in de subplotjes. De ufo en vooral het ufo meisje maken de film er verre van beter op en komen wat gekunsteld over. De rode lijn is echter wel dik in orde en vooral het Neill personage is erg sterk.

Uiteindelijk dankzij het sterke hoofplot, het heel behoorlijke acteerwerk, enkele visueel mooie scenes en de goede soundtrack een dikke voldoende.

3,5*