Opinions

Na het zien van Kal Ho Naa Ho kan ik vele redenen aandragen waarom de film niet zou werken. De grootse overacting, de enorm doorgevoerde sentimentiliteit of de drukte die bij vlagen pijn aan de ogen doet. En toch ondanks of misschien wel dankzij al haar gebreken heeft deze film me enorm vermaakt.

Het eenvoudige maar effectieve verhaal werkt uitstekend. Het acteerwerk van de hoofdrolspelers is heel behoorlijk, de muziek ligt lekker in het gehoor en de film slaagt erin zij het weinig subtiel om zijn doel te bereiken. Het ene moment ontroerd Kal Ho Naa Ho en het volgende bezorgt hij je een heerlijk feelgood gevoel.

Daarom en voor de drie uur bijzonder prettig vermaak een dikke vier.

4*

Als het op animatie aankomt blijft Studio Ghibli op eenzame hoogte staan. Met Arrietty bewijst de Japanse animatiestudio dat wederom. Het verhaal over de mini-mensjes die ongezien leven in de krochten van de huizen van de grote mensen, laat weer een onbeschrijfelijk gevoel voor detail zien. Neem als voorbeeld alleen al de meesterlijke eerste verkenningstocht door het huis, waarbij de kleine Arrietty en haar vader zich optrekkend aan haakjes en lopend over uitstekende spijkers door de kieren en spleten van het huis voortbewegen. Een meesterwerkje op zich. Dat de film ook door het hartverwarmende verhaal weet te imponeren, maakt het helemaal af en zorgt ervoor dat Arrietty zich moeiteloos handhaaft tussen de echte Ghibli klassiekers als Laputa: Castle in the Sky, Nausicaä of the Valley of Wind en natuurlijk My Neighbour Totoro.

Hartverscheurend Nederlands drama. Rick Lens is indrukwekkend in de rol van de 10-jarige Jojo die probeert het leven weer op te pakken na de dood van zijn moeder. Mooier nog dan de scenes waarin de kauw en Jojo naar elkaar toegroeien is het samenspel tussen Rick Lens en zijn vader in de film Loek Peters (ook het naturelle spel van de jonge Susan Radder mag niet onvermeld blijven).

De onuitgesproken en daadwerkelijke confrontaties tussen de twee zorgen menigmaal voor diepe ontroering. Kauwboy werd schandelijk genegeerd tijdens de uitreiking van de Gouden Kalveren, gelukkig dat de film in februari een herkansing krijgt.

Enorm indringende film. Vooral het beginpunt van de film is ijzersterk. Niet meteen na de ontvoering maar juist een aantal maanden erna. Het zorgt ervoor dat de film veel persoonlijker over William Keane kan gaan. Vanaf het begin roept Keane ook veel vragen op die je naarmate de film vordert zelf moet gaan invullen. Gevolg hiervan is dat de film op vele manieren uitgelegd kan worden. Damian Lewis is geniaal. Woede, irritatie, symphatie en medelijden strijden om voorrang bij zijn karakter. Hoogtepunt is de scene in de pub waar hij de controle over zichzelf volledig verliest in zijn strijd om de muziek wat harder te krijgen. Briljante scene. Vanaf de intrede van Lynn en Kira voel je het naderende onheil aankomen en dat gevoel wordt alleen maar sterker als het onvermijdelijke einde nadert. Bijzonder sterk gedaan. Ook de manier van filmen draagt trouwens bij aan de sfeer. Constant dicht op de huid je maakt mee wat Keane meemaakt. Ik kan me echt levendig voorstellen dat mensen die zelf kinderen hebben bij vlagen echt moeite hebben om de film af te kijken zo indringend en realistisch wordt dit onderwerp neergezet. Als je tegen een trage en dialoogarme opbouw kunt en je geen moeite hebt met het onderwerp dan wacht je een formidabele film die je niet snel vergeet.

dikke 4 of kleine 4,5 ben er nog niet uit.

Schreef dit op mijn blog over Kick-Ass

Iedereen die wel eens een Marvel-comic of een superheldenfilm heeft gezien zal zich in meer of mindere mate hebben afgevraagd hoe het zou zijn om dergelijke krachten te bezitten. Zo ook de comicverslindende hoofdrolspeler uit Kick-Ass genaamd Dave. Hij houdt het echter niet alleen bij dromen over een leven als gemaskerde held, maar besluit het er gewapend met een stok, een maillot en een gezonde dosis lef onder de naam Kick-Ass op te wagen.

Wat volgt is een dik anderhalf uur durend actiespektakel waarin Kick-Ass en zijn collega wannabe superhelden Big Daddy en Hit-Girl grandioos in elkaar worden geslagen, glansrijk triomferen, meedogenloos executeren en ondertussen hilarische oneliners uitspreken.

Daarnaast mogen ook de briljant vormgegeven actiescénes niet onvermeld blijven. De slow-motions met bijpassende muziek en lichteffecten maken de actiescénes in Kick-Ass tot een bijzondere ervaring die in de bioscoop nog eens extra indruk maakt. Tel daar nog bij op het wereldberoemde deuntje van Ennio Morricone uit The Good, The Bad and The Ugly dat richting einde zijn intrede doet, en de in iedere scéne de show stelende 11-jarige Hit Girl (een leeftijd die niet terug te horen is in haar taalgebruik) en je hebt een dijk van een film die nu al behoort tot de allerbeste van 2010.

4,5*

Ik heb wel vaker beweerd dat Charlie Chaplin wat mij betreft niet kan tippen aan Buster Keaton. Nou dat was voordat ik The Kid zag. Wat een sublieme film. Het begint al met het doodeenvoudige maar meesterlijke verhaal. Vooral de band tussen het gevonden kind en 'The Tramp, ' Chaplin wordt op grandioze wijze uitgewerkt. Daarnaast laat The Kid perfect zien hoe een hartverscheurend verhaal toch bij vlagen hilarisch kan zijn. Tel daar nog bij op de prachtige muziek en je hebt te maken met niets minder dan een meesterwerk. Enige puntje van kritiek. De droomscéne vlak voor het einde had van mij niet gehoeven. Dat neemt niet weg dat The Kid met afstand Chaplins beste film is,die ik tot dusverre zag.

4,5*

Aardig filmpje dat bijna ten onder gaat aan zijn pretentie. De speeches van Obama, de net iets te te gelikte en stijlvolle schietpartijen en vooral het oeverloze gezever stellen teleur. Het is dat het acteerwerk dik in orde is en het sterke eerste half uur bijblijft anders was Killing Them Sofly zelfs geëindigd op een onvoldoende.

Net als Frankenstein had ik ook King Kong nog nooit gezien. En daar waar Frankenstein nog aardig overeind bleef is dat bij King Kong wel anders. De lange aanloop is nog prima en de decors zijn indrukwekkend maar vanaf het moment dat de wereldberoemde aap ten tonele verschijnt is het nauwelijks mogelijk om niet in lachen uit te barsten. King Kong ziet er compleet belachelijk uit en ook de dino's zien er tenenkrommend nep uit. Tot slot valt ook de relatie tussen King Kong en Ann tegen. Daar waar ik iets van compassie en mededogen had verwacht is King Kong gewoon een simpel en gevoelloos beest wat veel scénes, waaronder de eindscéne, beduidend minder memorabel maakt als verwacht. Nee, hoe raar het ook klinkt maar ik heb toch een voorkeur voor de remake.

Een documentaire over het wereldrecord Donkey Kong. Het klinkt te leuk om waar te zijn en het is zelfs nog leuker. Het extreme fanatisme waarmee hoofdrolspeler Steve Wiebe zich stort op het breken van het bestaande wereldrecord, van game god Billy Michell, is hilarisch, meelijwekkend en ontroerend tegelijk. Dat wereldrecordhouder Billy Mitchell bovendien een bijzonder onsympathieke man is en je daardoor alleen maar meer meeleeeft met uitdager Wiebe maakt de documentaire alleen maar beter.

Dikke 4 sterren

Oké eindelijk dan gezien deze grote Oscarfavoriet. Moet zeggen begrijp prima waarom deze film menig Oscar, waaronder die voor beste film gaat binnenslepen. Op papier is The King's Speech namelijk al Oscarmateriaal maar in de praktijk ook. Dat is echter ook meteen mijn probleem met de film. Het is allemaal zo volgens een vast stramien gemaakt. Nergens verrassend of echt uitdagend. De structuur van de film -Onoverkomelijk probleem wordt na tegenslagen en ruzies toch opgelost door training en doorzettingsvermogen- is linea recta overgenomen van zo ongeveer iedere sportfilm.

Wat de film natuurlijk wel ontegenzeggelijk heeft is een geweldige cast. Firth is uitstekend als stotterende koning maar wat mij betreft is Rush de absolute ster van de film. Heerlijk zoals hij die spraakleraar met zijn onorthodoxe methodes neerzet. Helena Bonhem Carter vond ik dan weer wat minder indrukwekkend en die Golden Globe voor haar begrijp ik dan ook niet helemaal. The King's Speech is wat mij betreft een uitstekende film met een prima mix tussen humor en drama die echter nooit echt meeslepend of overdonderend wordt. Nee, van mij mag Black Swan nog steeds aan de haal gaan met dat felbegeerde beeldje.

Voor een uitgebreidere recensie The King’s Speech « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Hij viel mij reuze mee. Was eigenlijk bang voor een beetje het troy effect. leuke gevechten maar verder totaal geen medeleven met de verschillende acteurs. In deze film had ik dta namelijk wel. Grote minpunt is echter het regelmatige gebrek aan uitstraling en overwicht van de hoofdrolspeler. Dit wordt echter grotendeels goedgemaakt door de wel uitstekende Norton, irons en Massoud. Al met al een zeer vermakelijke film die mij veel meer deed dan de recente films in dit genre.

4 sterren

Erg sterk begin. En tot aan een klein half uur van tevoren blijft die erg goed. Wel zeer pro amerika maar stoorde me nauwelijks. Richting einde vliegt die even uit de bocht maar gelukkig duurt dat maar even. De film eindigt dan ook nog erg sterk met de zin die precies de problematiek schetst en die ook aangeeft waarom oorlogen altijd in een vicieuze cirkel belanden.

dikke 4 *

Wat is Liam Neeson toch een ondergewaardeerde acteur. Hij is geweldig in deze film, als de wetenschapper Alfred Kinsey die in het Amerika van begin jaren vijftig seks bespreekbaar probeerde te maken. Zijn levensverhaal wordt redelijk standaaard verfilmd maar is indrukwekkend genoeg om bijna twee uur te boeien. Jammer dat de film richting einde de neergang van Kinsey te snel afraffelt en veel te zoetsapppig eindigt. Daarvoor een half puntje aftrek.

Chineze en Japanse films, ik heb er een haat liefde verhouding mee. Cherry Blossoms is zo'n typisch voorbeeld van die eerste liefdesvariant. De reden is moeilijk te geven zeker omdat het hier ook nog eens om een Duitse film gaat die zich slechts voor een gedeelte in het verre Oosten afspeelt. Feit is echter dat ik als kijker maar tot op zekere hoogte mee kan gaan met deze Oosterse leefwijze en dat ik vooral als de Oosterse tradities of rituelen een belangrijke rol gaan spelen in films vaak afhaak. Ook bij Cherry Blossoms is dit weer het geval. Het eerste uurtje beviel namelijk redelijk goed en waren bij vlagen zelfs nog meer dan redelijk. Als in deel twee de plaatselijke Butoh dans echter een steeds grotere rol gaat spelen en een man regelmatig in vrouwenkleren begint rond te lopen haak ik gigantisch af en is het een opgave van jewelste om de film uit te zitten.

2,5 ster

De zoveelste film over pestende en wraaknemende pubers sinds het Columbine drama. Erg subtiel gebeurt het in Klass allemaal niet. Mokerslag na mokerslag wordt op de kijker afgevuurd en de machteloosheid bij de steeds harder wordende pesterijen voel je zelf ook. Onbewogen zit je Klass dan ook zeker niet uit.

Toch komt het gebrek aan subtiliteit de film uiteindelijk niet ten goede. De leraren op school zijn te naief voor woorden en de medeleerlingen worden veel te eendimensionaal weergegeven bovendien worden de verwijzingen naar de uiteindelijke finale wel heel vroeg gegeven. Het zijn storende elementen die tijdens het kijken niet eens is zo zwaar wegen maar die zich na de indrukwekkende climax steeds meer opdringen. Voorlopig wint bij mij de emotie het nog van ratio maar dat kan over een paar dagen zomaar anders zijn.

dikke 3,5 ster

Je zou hier bijna een moderne bewerking van het boek Misdaad & Straf in kunnen zien. Dezelfde morele vragen over schuld en boete doen zich ook hier voor en worden op relatief toegankelijke wijze overgebracht.

De innerlijke strijd van Mladan wordt prachtig gespeeld door Nebojsa Glogovac maar ook de andere rollen worden uitstekend vertolkt. Het verhaal ontwikkelt zich bovendien op redelijk natuurlijke wijze zodat het een logisch geheel blijft. Enkel het stuk met Jelena die geld wil doneren had van mij niet per se gehoeven. Het wordt daardoor echter wel makkelijker voor de film om de weg in te slaan richting het onvermijdelijke einde.

Absoluut een film die met een gigantische klap aankomt en die zijn gemiddelde meer dan verdient.

kleine 4,5 ster

Het kon natuurlijk niet goed blijven gaan met al die zomerblockbusters die stuk voor stuk meevielen. En bij Knight of Day gaat het ook meteen goed mis. Vooral de twee hoofdrolspelers lijken totaal niet op hun plaats. Cameron Diaz en Tom Cruise missen iedere vorm van chemie en de grappen en grollen van Cruise beginnen al vroeg in de film te irriteren.

Daarnaast heeft regisseur James Mangold ook weinig moeite gedaan om er iets van te maken. Het verhaal is te voorspelbaar voor worden, de clichés volgen elkaar in onvoorstelbaar tempo op en werkelijk iedere gebeurtenis in de film hebben wel al eens eerder gezien, maar dan beter. Knight and Day is daardoor een film geworden die makkelijk wegkijkt en zelden echt verveelt maar verder helemaal niets te bieden heeft.

2,5*

De Japanse film heeft me nooit zo kunnen bekoren. Toch blijf ik volhouden, want zo eens in de zoveel tijd duikt er een pareltje op dat ik niet had willen missen. Kokuhaku is zo'n pareltje. Het begint al met de meesterlijke opening. De eerste dertig minuten zijn niets minder dan fenomenaal. Zelden ben ik zo een film ingezogen. Het zich langzaam ontrafelende drama zorgt samen met de ademebenemend mooie beelden en het veelvuldig gebruik van slow-motions voor ongeëvenaaarde cinema. De film neemt daarna wat gas terug maar de visuele pracht en praal, het uitstekende acteerwerk van de tieners en de (iets te) talrijke plotwendingen zorgen dat Kokuhaku je aandacht blijft opeisen. Het is dan ook doodzonde dat de allerlaatste wending ronduit tegenvalt, waardoor het gevoel overheerst dat er zelfs nog meer in had gezeten. Een gevoel dat je, als je terugdenkt aan dat adembenemende eerste half uur en het uitstekende vervolg, echter al snel weer loslaat.

Mijn tweede Sverak van vandaag en weer een hele mooie. Wederom is dat voor een groot deel aan Zdenek Sverak te danken. Ik kende de beste man totaal niet maar is een zeer prettig acteur om naar te kijken.

Ook de chemie tussen hem en het kleine mannetje is dik in orde. Kolya wordt daardoor een ontroerend, mooi, liefdevol en erg zoet filmpje. Iets minder dan Empties omdat daar ook nog humor in zat maar toch erg prettig vermaak.

4*

Als een film die zo boordevol ellende en verdriet zit je als kijker zo weinig doet klopt er iets niet. Komt een Vrouw bij de Dokter is te gelikt, te modern en vooral te afstandelijk. Dat is jammer want met Carice van Houten en Barry Atsma heeft de film een cast die prima in staat is om drama zonder behulp van overheersende muziek en snelle montage over te brengen. Daarnaast heeft de film een euvel dat de Nederlandse film in het verleden veelvuldig werd aangerekend. Het aandeel niet functioneel bloot is zo enorm groot dat het op den duur bijna begint te irriteren. Het is een gemiste kans, want Komt een Vrouw bij de Dokter had alles in zich om uit te groeien tot een absoluut Nederlands meesterwerk.

In Nederland maken we ongehoorzame kinderen bang met de zak van Sinterklaas en de roe. In Noorwegen doen ze dat heel anders. Daar wordt de jeugd afgeschrikt met een enkeltje Bastoy. King of Devil’s Island combineert talloze waargebeurde verhalen uit deze eilandgeschiedenis tot één geheel met als rode draad een opstand in 1953.

Dat blijkt een gouden keus. De film grijpt je vanaf de eerste seconde en laat je de eerstvolgende twee uur niet meer los. Belangrijkste reden daarvoor is zonder twijfel het acteerwerk. De praktisch alleen maar uit amateurs bestaande cast –de acteurs moesten volgens Holst zelf ook al een bewogen leven achter de rug hebben- is weergaloos. En ook de in Rotterdam aanwezige Stellan Skarsgard is indrukwekkend als de directeur van de Bastoy. Hij geeft zijn verwerpelijke personage menselijke trekjes mee waardoor het als kijker moeilijk wordt om je echt tegen hem te keren.

Kortom een uitstekende film die zich zelfs eventjes de beste van mijn IFFR 2011 mocht noemen.

Redelijk filmpje. Op zich is het uitgangspunt best leuk het kung fu gedeelte is echter van een bijzonder laag niveau en de actiescene's hebben dan ook erg weinig te bieden. Kung Fu Panda moet het dan ook volledig van zijn humor hebben. De film is alleen op dat gebied ook niet meer dan aardig. Af en toe een geinig stukje maar over het algemeen vooral veel van hetzelfde. De film valt dan ook zeker het eerste uur redelijk veel in herhaling. Het voordeel van de filmpjes is wel dat je er altijd redelijk snel doorheen bent en dat ze eigenlijk nooit echt vervelen. Daarom toch maar een 3. Middelmaat zoals bijna alles van Dreamworks.

En dan sta je ineens tegenover Murat Kurnaz. Het was de indrukwekkende verrassing die het iffr vandaag in petto had. En dat maakt wel even indruk als je net negentig minuten naar zijn levensverhaal hebt gekeken. het was zonder twijfel het langste iffr applaus dat ik in zes jaar heb gehoord. Dan de film zelf. Die is eerlijk is eerlijk minder bijzonder. Gersak en Miles doen het aardig als respectievelijk Kurnaz en zijn verhoorder, maar uitblinken doen ze ook nu weer niet. Daar komt nog eens bij dat de film wel erg eendimensionaal is. het maakt de ontberingen die Kurnaz heeft doorgemaakt in Guantanamo volkomen duidelijk maar filmisch is het allemaal redelijk vlak en saai.